Και το Αρνί στον Λάκκο!! - Η Ιστορία και η συνταγή του «Κλέφτικου» / ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Αν έχετε τον χώρο να το ψήσετε σε λάκκο, και προβληματίζεστε για το πώς θα καταναλώσετε ένα ολόκληρο αρνί, χωρίς παρέα μεγάλη, μην σκάτε... στο ψυγείο ή και στον καταψύκτη και καταναλώστε το λίγο-λίγο μέχρι να διεξαχθεί, πρώτα ο Θεός, η ανοιχτή τελετή της Ανάστασης στις 26 Μαΐου τα μεσάνυχτα, (δεν πρόκειται για μεταφορά της εορτής του Πάσχα αλλά για μεταφορά του εορτασμού της τελετής) και να ψήσουμε άλλο ένα αρνί (ή κατσίκι) φανερά, πανηγυρικά και απροκάλυπτα!!

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!

Πριν από πεντακόσια περίπου χρόνια πολλοί φτωχοί αγρότες κρύβονταν στα βουνά κυνηγημένοι από τις αρχές, επειδή δεν δέχονταν την κατοχή των ξένων Οθωμανών και την αυθαιρεσία των πλούσιων γαιοκτημόνων.

Δεν μπορούσαν να πληρώσουν τους φόρους και τα χρέη τους κι έτσι για να επιβιώσουν έκλεβαν κανένα κατσίκι η ζούσαν από την φιλοξενία των συμπατριωτών τους που τους προσέφεραν τροφή.

Για να ψήσουν λοιπόν την τροφή τους χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τους διώκτες τους έπρεπε να κρύψουν τον καπνό και την μυρωδιά του ψημένου κρέατος.

Ακόμη η συνεχής μετακίνηση, δεν τους επέτρεπε να μείνουν για ώρες στο ίδιο μέρος και να επιβλέψουν το ψήσιμο.

Έτσι έσκαβαν έναν λάκκο στο χώμα έβαζαν φωτιά και μετά σκέπαζαν με χώμα και κλαδιά την θράκα.

Έβαζαν το αρνί η το κατσίκι επάνω και μετά πάλι κλαδιά και χώμα. Σ’αυτή την γήινη στάμνα σιγοψηνόταν το κρέας με χοντροκομμένα κομμάτια κεφαλοτύρι για πολλές ώρες παίρνοντας την μυρωδιά των φύλλων κουμαριάς, δάφνης και χαρουπιάς καθώς και τα αρώματα της ρίγανης και του θυμαριού, της λεμονιάς και του άγριου σκόρδου.

Μετά από ώρες επέστρεφαν, ξεσκέπαζαν τον λάκκο και απολάμβαναν το φαγητό των κλεφτών, το «κλέφτικο».

Σήμερα πεντακόσια χρόνια μετά σας προσφέρουμε το κλέφτικο με όλα τα αρώματά του κλεισμένα σε σκληρό σκούρο χαρτί.
Προσθέτουμε σπόρους σιναπιού (μουστάρδας) πατάτα καρότο πιπεριά και κρεμμυδάκι για να δώσουμε μια νότα πολυτέλειας στο πιάτο σας, ζουμερό, μυρωδάτο και γευστικό.

ολόκληρη η διαδικασία εδώ

Παλιά Συνταγή για το Αρνί Κλέφτικο:

Έχουμε ένα μεγάλο αρνί βάρους 16 – 20 kg. περίπου.
Ανοίγουμε στο χώμα μεγάλο λάκκο για να χωρά με άνεση το αρνί και τον καίμε καλά.
Αφού καεί καλά ο λάκκος, αφαιρούμε όλα τα κάρβουνα απ’ αυτόν και τοποθετούμε το αρνί ασφαλισμένο μέσα στο τομάρι του. Εξυπακούεται ότι έχουμε βάλει αλάτι και πιπέρι στο εσωτερικό του και το έχουμε ράψει καλά.
Σκεπάζουμε καλά με το χώμα το αρνί και κλείνουμε τον λάκκο και από πάνω τοποθετούμε κάρβουνα, που καίνε συνέχεια. 

Φροντίζουμε μάλιστα ώστε κάποιοι από την παρέα μας να συντηρούν διαρκώς τη φωτιά που πρέπει να είναι σε όλη της τη διάρκεια μικρή.

Έπειτα από 24 ώρες ανοίγουμε τον λάκκο, βγάζουμε το αρνί (και το τσακίζουμε!!)

paraschosaxiotis
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ροδαρές: Οι Αναμνήσεις που δεν παίρνει ο Κορωνοϊός

Οι ροδαρές! Ένα κομμάτι από το παζλ που "έντυσε" με μυρωδιές, γλύκα και αγάπη τα παιδικά μας όνειρα. 

Είναι χρόνια πια που δεν τις φτιάχνουμε και φέτος δε θα τις πάρουμε ούτε φτιαγμένες από άλλα χέρια την Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης.

Της Μαρίας Καλλέργη

Ο κορωνοϊός μας έκλεισε στα σπίτια μας, έκλεισε και τις εκκλησιές και ποιός ξέρει τι μας φέρνει ακόμα, αφού οι επιστήμονες λένε πως είμαστε ακόμα στην αρχή.

Εκείνο που σίγουρα δεν μπορεί να μας πάρει κανείς, και ούτε ο κορωνοιός, όσο είμαστε ζωντανοί είναι οι αναμνήσεις μας.

Και αυτές ξεπετάχτηκαν μαζί με αρώματα σήμερα, μέρα που θα τις φτιάχναμε εκεί στο χωριό μου.
Η προετοιμασία λοιπόν, άρχιζε από την προηγούμενη μέρα καθώς γυρίζαμε με τα πανεράκια μας το χωριό να μαζέψουμε τα λουλουδάκια που θα τις φτιάχναμε.

Κι οι νοικοκυρές μας περίμεναν, και γαλαντόμες καθώς ήταν άδειαζαν κήπους και γλάστρες για να δώσουν τα καλύτερα τους λουλούδια για τις ροδαρές. 

Κρινάκια, ζουμπούλια ακόμα και αθάνατος βασιλικός προφυλαγμένος καλά σε μια γωνιά της αυλής από τις καιρικές συνθήκες.

Και μετά το βράδυ του Σαββάτου γίνονταν η μεγάλη μάζωξη, στο σπίτι του παππού όπως πάντα. Όλα μοσχοβολούσαν λουλούδια κι Άνοιξη. Ευλάβεια και κατάνυξη για τη Σταυροπροσκύνηση. 

Κι εμείς εκεί με τα μικρά μας χεράκια, πιάναμε τα λουλουδάκια τα κόβαμε τα "ταιριάζαμε" και τα δέναμε. Βάζαμε κι ένα κομμάτι αρισμαρί.

Κι η λεκανίδα με το νερό, που έμπαιναν για να διατηρηθούν όλο και γέμιζει. Τι κι αν μαζευόμαστε νωρίς για να τελειώσουμε και νωρίς; Πάντα περασμένα μεσάνυχτα φεύγαμε για τα σπίτια μας. 

Κι άντε μετά οι σκέψεις να μη σε αφήνουν να κοιμηθείς. Σχεδόν άυπνοι ακούγαμε την πρώτη καμπάνα και τρέχαμε στο σπίτι του παππού να πάρουμε τις ροδαρές.

Μισονυσταγμένοι και μισοκοιμισμένοι, η αλήθεια είναι, ακούγαμε τη λειτουργία και περιμέναμε την ώρα που θα μοιράζαμε τις ροδαρές. Τι χαρά ήταν αυτή! Τι ευτυχία!

Εκείνη η ανάμνηση δεν είναι απλώς μια ανάμνηση από μια πράξη θρησκευτική. 

Είναι η ζωή που άλλαξε, δραματικά πλέον και δεν ξέρουμε πόσο ακόμη μέχρι να τελειώσει η πανδημία του κορωνοιού. 

Είναι οι άνθρωποι που έφυγαν κι αυτοί που ήρθαν. 

Και οι γλυκές παιδικές μας αναμνήσεις, με αρώματα λουλουδιών, που κανείς δεν μπορεί να μας τις πάρει.

maleviziotis

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Προσοχή στους Ιερείς!

ΠΟΛΛΕΣ ευλαβείς-επιπόλαιες χριστιανές, αμνάδες και λαδικά -γριές, και όψιμες θαμώνες των Ναών- θα επιχειρήσουν (ίσως) αυτές τις ημέρες, αν και δεν το έχουν κάνει μέχρι τώρα, να δυναμιτίσουν τους φιλότιμους και καλοπροαίρετους ΙΕΡΕΙΣ,

προκείμενου να τελέσουν τώρα μυστικώς τις ακολουθίες και τις Θ. Λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας, προκείμενου να βιώσουν πρωτοχριστιανικές εμπειρίες κατακομβών και να έχουν να διηγούνται στην κυρά Κούλα και την κυρά Γωγώ της γειτονιάς με καύχηση τα κατορθώματά τους.

Βέβαια, όλο αυτό θα γίνει όχι με δικό τους προσωπικό κόστος, αλλά πάνω στην καμπούρα του κάθε Ιερέα, αφού, αν επέμβει η Αστυνομία μετά από διαρροή πληροφοριών από τους ίδιους «εχέμυθους» ζηλωτές Χριστιανούς, 

τον Ιερέα θα φυλακίσει, σε εκείνον θα επιβληθεί το πρόστιμο των 5.000 ευρώ και αυτόν και την οικογένειά του θα διασύρουν σέρνοντάς τον μία ζωή στα δικαστήρια, ανεβαίνοντας για πολλά χρόνια έναν μοναχικό γολγοθά λοιδορούμενος χαιρέκακα «ὡς εἴθισται» από τους συναδέλφους Ιερείς, ενώ 

οι θεούσες παράλληλα θα πίνουν μετά «ἀφάτου πνευματικῆς εὐδαιμονίας» το καφεδάκι τους μετά του απαραιτήτου, βεβαίως, κουλουριού και του νηστίσιμου κέικ ψευτομοιρολογώντας τον καημένο τον Παπά για το μαρτύριο που τραβά, ψηφίζοντας παράλληλα και πάλι τούς ίδιους πολιτικούς για να τούς κλείσουν και αύριο τις Εκκλησίες!

Όποιος και όποια, λοιπόν, θέλει παλικαριές ας τις κάνει μόνος του και όχι με συνειδησιακά παιχνίδια (συναισθηματικούς εκβιασμούς) και (ψευτο)διλήμματα να παίζει στα ζάρια τη ζωή και την ηρεμία των Ιερέων!

Άλλωστε το θέμα στην πνευματική ζωή δεν είναι και τόσο το τι πρέπει να κάνεις αλλά το τι μπορείς να σηκώσεις.

π. Διονύσιος Ταμπάκης
Επιμέλεια κειμένου και Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ποιος είδε Άνοιξη Καιρό...

Στρατάκης Νίκος: 

Ποιος είδε άνοιξη καιρό... σοκάκια ερημωμένα 

με παραθύρια σφαλιχτά κι αυλές δίχως βεγγέρα 

Μαρτσάκης Αντώνης: 

Ποιος είδε άνοιξη καιρό... να μη βλογούνται γάμοι 

κεριά να μην ανάβουνε, ο Θεός να συγχωρέσει 

https://www.youtube.com/watch?v=7YSXczhQO4Y

Σπυριδάκης Δημήτρης: 

Ποιος είδε άνοιξη καιρό... (ε)κκλησιές δίχως ανθρώπους 

κι αμοναχό του τον παπά, τα Άγια να βγάνει 

Στρατάκης Γιώργος: 

Ποιος είδε άνοιξη καιρό... φαμίλιες χωρισμένες

και να δειπνούνε χωριστά, οι γέροι απ' τα κοπέλια 

Σαριδάκης Κώστας: 

Ποιος είδε άνοιξη καιρό... να μην ανοίγουν πόρτες 

στον ξένο στο περαστικό να βρει να ξεδιψάσει 

Νίκος & Αντώνης Ξυλούρης: 

Ποιος είδε άνοιξη καιρό... να μην γελούν κοπέλια 

να μη μαζώνουν κοπελιές, λουλούδια απ' τα χωράφια 

Μανωλαράκης Ανδρέας: 

Ποιος είδε άνοιξη καιρό... το φόβο να πλανάται 

εγώ 'μαι απού τα θωρώ Θε μου ξεμίστευγέ μας 

όλοι μαζί παρέα: 

Ποιος είδε άνοιξη καιρό... το φόβο να πλανάται 

εγώ μαι απού τα θωρώ Θε μου ξεμίστευγέ μας

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κορωνοϊός: Η νύχτα θα είναι μεγάλη. Οργανωθείτε! / COVID-19 Lockdown Guide

του Αλεξάνδρου Αστρινάκη, 
Ψυχιάτρου - Ψυχοθεραπευτή

Ξεκινήσαμε αμήχανα την καραντίνα, νομίζαμε θα διαρκέσει δέκα – δεκαπέντε μέρες. Περνάει ο καιρός, δεν φαίνεται η άκρη του τούνελ. Οι ευχές μας κυνηγάνε τον φόβο. 

Ιταλός επιδημιολόγος δηλώνει, 

«δεν βλέπω να γλιτώνουμε σε λιγότερο από 100 μέρες»!

COVID-19 Lockdown Guide: How to Manage Anxiety and Isolation During Quarantine

Τι κάνουμε κλεισμένοι στο σπίτι; 

Από τι κινδυνεύουμε; 

Η έννοια «ιδρυματισμός» ξεκίνησε από τα ψυχιατρεία και επεκτάθηκε σε δημόσιες υπηρεσίες, νοσοκομεία κλπ.

Όταν λέμε ιδρυματισμός εννοούμε τη νοσηρή εξάρτηση του τροφίμου από το ίδρυμα. Εννοούμε μια διαρκή θλίψη και δυσαρέσκεια, δύσκολες διαπροσωπικές σχέσεις, αίσθημα ματαιότητας, μελαγχολία.

Είναι τα ίδια που κινδυνεύουμε όλοι μας αν παραταθεί η καραντίνα. 

Να πάθουμε ιδρυματοποίηση στο σπίτι μας.

Αν αυτό συμβεί και αν συνεχίσουμε, όπως κάνουμε πολλοί από εμάς, να ζούμε μία χύμα καθημερινότητα τα πράγματα μέρα με τη μέρα θα δυσκολεύουν και το χειρότερο, όσο περνάει ο καιρός, λόγω της μελαγχολίας που θα μας περιβάλλει, δεν θα μπορούμε να αντιδράσουμε! 

Τι να κάνουμε;
Προσομοίωση της προηγούμενης ζωής μας. 

Σαν γνήσιοι ευρωπαίοι που είμαστε, η ζωή μας πριν την καραντίνα είχε χοντρικά τρεις τομείς δραστηριότητας: 

Δουλειά, προσωπικές σχέσεις, διασκέδαση – κοινωνικοποίηση. 

Και στους τρεις τομείς πρέπει να επιδιώξουμε την επανένταξή μας. Να τη σχεδιάσουμε με τρόπο ώστε να μοιάζει όσο γίνεται με την προηγούμενη ζωή μας.
Και συγκεκριμένα:

1. Δουλειά

2. Προσωπικές σχέσεις

3. Διασκέδαση – κοινωνικοποίηση.

1. Δουλειά: 

όσοι έχουν την ευχέρεια να δουλεύουν με το διαδίκτυο είναι τυχεροί. Οι υπόλοιποι μπορούν να προετοιμάζουν, να βελτιώνουν, να αποκτούν νέες δεξιότητες για τη στιγμή που θα ξανανοίξει η δουλειά.

Έχει σημασία να απασχολούνται κάθε μέρα τις ίδιες περίπου εργάσιμες ώρες με το αντικείμενο της δουλειάς τους.

Η δουλειά είναι ( ή τουλάχιστον πρέπει να είναι) δημιουργία, φαντασία , σχέση με τους άλλους.
Η δουλειά είναι από τα πράγματα που μας κάνουν να μην αισθανόμαστε άχρηστοι. 

Και στις συνθήκες που ζούμε αυτό είναι πολύ σημαντικό.

2. Προσωπικές σχέσεις. 

Εδώ είναι τα δύσκολα. Μακριά από ευκολίες του τύπου «γυναίκα μου είναι, μπορώ να μην την αγαπάω;» και άλλα εξιδανικευτικά η μακρόχρονη παραμονή στο σπίτι δίνει την ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα με τους αγαπημένους μας και ίσως να τους… αγαπήσουμε περισσότερο.

Θεωρητικά βέβαια γιατί πολλές φορές η εγγύτητα δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει. Για αυτό η καραντίνα είναι μια ευκαιρία για να μιλάμε.

Όταν υπάρχει καυγάς μπορούμε να αφήσουμε να περάσει πρώτα και μετά από δύο περίπου μέρες να καλέσουμε τον / την συντρόφισσα μας, το παιδί μας ή και όλους μαζί και να ρωτήσουμε τι τους ενόχλησε από την συμπεριφορά μας, τι λάθος κάναμε και τι θέλουν να διορθώσουμε. 

Βάζοντας μπροστά τον εαυτό μας δημιουργούμε κλίμα αποδοχής και διαλόγου. Είναι μία ευκαιρία να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τους άλλους.

Η γενικής φύσεως δήλωση «σας αγαπάω» είναι μια προσπάθεια να αποφεύγουμε τα δυσάρεστα που όμως βρίσκουμε διαρκώς μπροστά μας.

Πέρα από όλα αυτά είναι καλό να θυμόμαστε πως η αύξηση της εγγύτητας πολλές φορές φέρνει εκνευρισμό και ότι το αίσθημα αποξένωσης που προσκαλεί η καραντίνα μπορεί να προκαλέσει άγχος, θυμό και επιθετικότητα. 

Για αυτό πρέπει να είμαστε ανεκτικοί και υπομονετικοί μα τους άλλους περισσότερο από ότι ήμασταν στην προ κρίσεως εποχή.

3. Διασκέδαση – κοινωνικοποίηση.
Εδώ πρέπει να αξιοποιήσουμε πλήρως τις δυνατότητες του διαδικτύου. 

Τέρμα οι ατελείωτες ώρες μπροστά στο facebook ή στα δελτία καταστροφής που μεταδίδονται – σχεδόν – όλο το 24ωρο. 

Πολλή ασύνδετη πληροφόρηση γίνεται σκουπίδι, ταλαιπωρεί την μνήμη μας η οποία πασχίζει να οργανώσει και με τα συναισθήματα μας αυτά που μαθαίνουμε. 

Το μυαλό μας δεν είναι σκουπιδοτενεκές. 

Και στην καθημερινότητα, μπορεί να έχουμε ένα αριθμό διαφορετικών πραγμάτων που το καθένα έχει νόημα, αν τα βάλουμε όμως όλα μαζί σε ένα δοχείο τότε χάνουν το νόημα τους και συχνά αναρωτιόμαστε αν πρέπει να τα πετάξουμε. Συχνά συμβαίνει αυτό πχ. Με τα ενθύμια από τα ταξίδια μας.

Όχι λοιπόν στις άχρονες οθόνες, πληροφόρηση συγκεκριμένη στην πηγή που προτιμάμε και σε συγκεκριμένο χρόνο. 

Όχι στην τρομολαγνεία, τα σενάρια συνομωσίας και καταστροφής.
Μοιραζόμαστε τον φόβο μας, δεν τον μεγεθύνουμε για να προκαλέσουμε την προσοχή.

Και φτιάχνουμε πρόγραμμα που να περιέχει μουσική, ταινίες, θέατρο, οτιδήποτε συλλογικό.

Ίσως εδώ θα πρέπει να «καταπιέσουμε» και λίγο τα παιδιά μας για να τα σώσουμε από την εξάρτηση των παιχνιδιών και του διαδικτύου. Η εξάρτηση από την τηλεόραση, τα παιχνίδια θα είναι μία από τις πολλές βόμβες που θα σκάσουν, όταν τελειώσει η καραντίνα.

Να μην αποφεύγουμε να οργανώνουμε σε τακτική βάση, περίπου με τον ίδιο ρυθμό που βλέπαμε φίλους και συγγενείς συναντήσεις με Skype ή Messenger. 

Το ίδιο μπορούν να κάνουν και τα παιδιά μας, για να μιλάνε όμως και να κάνουνε παρέα όχι κλεισμένα σε παιχνίδια διαδικτύου. 

Και παιχνίδια να παίξουν με συγκεκριμένο πρόγραμμα και ωράριο 

(πχ 2 ώρες την ημέρα ακούγεται καλό).

Τέλος έχει σημασία να καταρτίσουμε ένα πρόγραμμα και να το τηρούμε , ας πούμε στο 80%. Θα μας σώσει από πλήξη, αίσθημα κενού, εκνευρισμό, αίσθημα ατυχίας (γιατί σε εμένα). 

Και να θυμόμαστε πως το πρόγραμμα που θα κάνουμε, προς το παρόν δεν έχει ορατό σημείο λήξης. Κανένα από τα μέτρα που πάρθηκαν δεν είναι υπερβολικό. Ο κίνδυνος είναι μεγάλος και υπαρκτός.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι