Τι Χριστούγεννα είναι αυτά;

Έφτιαξα έναν ωραίο ελληνικό καφέ, διπλό πάντα, έβαλα μουσικούλα χαλαρωτική και κάθομαι και διαβάζω διάφορα, αλλά το μυαλό μου τρέχει όπου θέλει αυτό. Ωραίες μέρες είναι αυτές που έρχονται Αγιασμένες. Κάθε χρόνο τις περιμένω πως και πως μιας και η πιο αγαπημένη μου γιορτή είναι αυτή των Χριστουγέννων. Δεν ξέρω αν είναι που αναπολώ τα δικά μου παιδικά χρόνια που ήταν γεμάτα ζεστασιά και απλότητα και δεν ξέρω αν τα παιδικά μου μάτια τις έβλεπαν έτσι ή έτσι ήταν. Το σπίτι μύριζε χειμώνανθο που έκοβε η μαμά μου από τη γειτονιά  και γέμιζε τα βάζα στο σπίτι. Τι σου είναι βρε παιδί μου αυτή η αίσθηση της όσφρησης ε; Όταν μυρίζω αυτό το άρωμα του χειμωνανθού ή τα δακράκια, αμέσως έχω την αίσθηση ότι είμαι εκεί. Στο καλό δωμάτιο που στολίζαμε το δέντρο.

Κατεβάζαμε από το πατάρι ένα κουτάκι από μπισκότα, με πολύ προσοχή γιατί είχε μέσα τα γυάλινα στολίδια, βολεμένα μέσα σε βαμβάκι να μην σπάνε, μετρημένα (δεν υπήρχε αυτή η πληθώρα)και ήταν όλα γυάλινα όχι πλαστικά. Τα θυμάμαι ακόμη, δυο κουκουνάρια, ένας Άγιος Βασίλης δυο μανιταράκια και μπάλες. Πρώτα πρώτα έπρεπε να βάλουμε τα φωτάκια , που ήταν χρωματιστές μαργαρίτες με χρυσόσκονη και είχαν βιδωτά λαμπάκια που αν καιγόταν κανένα το αλλάζαμε ( δεν τα πετούσαμε ). Μετά βαμβάκι στα κλαριά, ύστερα ένα ένα στολίδι με προσοχή και μετά, αργότερα κάτι σαν αράχνη το σκέπαζε. Αυτό ήταν... Μετά η αναμονή των δώρων. Το σπίτι άρχιζε να μυρίζει κανέλα, γαρύφαλλο και βούτυρο.         

Αργότερα, κάνοντας εγώ το δικό μου σπιτικό και έχοντας τα παιδιά μικρά, εκεί να δεις τρέλες. Τι δώρα έρχονταν από το πουθενά, τι περίεργα κουδούνια χτυπούσαν τη πόρτα, τι μισοφαγωνμένα γλυκά απ' τον Άγιο Βασίλη. Όλη η φαντασία μας επιστρατευόταν με υπέροχα αποτελέσματα. Μέχρι και πέρσι που τα παιδιά μεγάλα πια, ερχόντουσαν, πάλι όλο χαρά ήθελα να στολίσω το σπίτι να είναι γεμάτο λιχουδιές και γλυκά, μυρουδιές , κεράκια φαναράκια κλπ. Φέτος μάλλον δεν θα έρθουν (δε γίνεται λόγω των συνθηκών) και δεν θέλω ούτε καν να στολίσω. Θέλω να είναι σαν καθημερινή μου φαίνεται, με πονάει. Τα παιδιά μου λένε να στολίσω για να φτιάξω τη διάθεσή μας αλλά εγώ δεν ξέρω, έχω λύπη, θυμό, δεν ξέρω τι ακριβώς, που πάει χαμένη μια λατρεμένη εποχή. Άλλωστε μεγαλώσαμε και τις μετράμε .....

Κρίμα

Χελωνοκουβέντα
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μητέρα κάθεται σε πεζούλι με τα 2 παιδιά της για να παρακολουθήσουν το μάθημα

Η οικογένεια δεν έχει ίντερνετ στο σπίτι και τα παιδιά πρέπει να παρακολουθούν τα μαθήματα τους καθημερινά

Απόγευμα Παρασκευής, 27 Νοεμβρίου οι δείκτες του ρολογιού δείχνουν λίγο μετά τις 14:00 και η διαδικασία της τηλεκπαίδευσης έχει ήδη ξεκινήσει για χιλιάδες μαθητές δημοτικών σχολείων ανά τη χώρα.

Την ίδια στιγμή, σε μια πυλωτή σπιτιού στην περιοχή Περιβόλια Ρεθύμνου, μία μητέρα κάθεται υπομονετικά μπροστά από τις δύο κόρες της και κρατώντας στο ένα της χέρι το κινητό της τηλέφωνο, προσπαθεί να βοηθήσει την μικρότερη ώστε να παρακολουθήσει το μάθημά της. Την ίδια στιγμή, με ένα δεύτερο κινητό και μπροστά της απλωμένα βιβλία, τετράδια και μολύβια, η μεγαλύτερη κόρη παρακολουθεί κι εκείνη τη δασκάλα της.

Μια διαδικασία που θα κρατήσει -και σήμερα- ώρες. Όπως ώρες ολόκληρες έχει βρεθεί η συγκεκριμένη μητέρα στο συγκεκριμένο σημείο κι άλλες φορές το τελευταίο (περίπου) δεκαήμερο….

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η συγκεκριμένα μητέρα δεν διαθέτει σύνδεση στο σπίτι της και ένα σούπερ μάρκετ της περιοχής, της έχει προσφέρει τους κωδικούς του wifi. Με αυτόν τον παράδοξο τρόπο, λοιπόν, καταφέρνει και εξασφαλίζει πρόσβαση στα παιδιά της ώστε να μπορούν να συμμετέχουν στην διαδικασία της τηλεκπαίδευσης.

Η ίδια, όπως και ο σύζυγός της, δεν αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα, μέχρι που η πανδημία και τα οικονομικά της απόνερα, οδήγησαν αμφότερους στην ανεργία. Η ίδια, περήφανη και ηρωίδα στα μάτια των παιδιών της αλλά και τα δικά μας, υπομένει τις πρωτόγνωρες συνθήκες και στέκεται δίπλα από τις μικρούλες της μέχρι να τελειώσει το καθημερινό μάθημα-Γολγοθάς. Υπήρξαν δε ημέρες, όπου παρά το τσουχτερό κρύο στο Ρέθυμνο, μάνα και κόρες, στάθηκαν στο ίδιο πεζούλι ώστε να μη χάσουν ώρες διδασκαλίας.

flashnews.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο «Καιάδας» του Τσόκλη ....

Κάθε τόσο το βγάζουν στο γυαλί για να μας πει τις σοφίες του Ας θυμηθούμε:

Ξαναχτύπησε ο Τσόκλης
Συγγνώμη ζήτησε η ΕΡΤ για τον Τσόκλη
Κώστας Τσόκλης: Βιασμού Εγκώμιον

Ο Κώστας Τσόκλης ήταν καλεσμένος στην εκπομπή της ΕΡΤ «Αrt Week». Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το πώς νιώθει με την πανδημία του κορωνοϊού, ο Κώστας Τσόκλης είπε χαρακτηριστικά:

«Έχω ένα είδος απογοήτευσης και θυμού για το πώς φέρθηκε η κοινωνία στις διαφορετικές ηλικίες. Δηλαδή, ένα μωρό παιδί το θεωρούμε άξιο να ζήσει, αλλά δεν ξέρουμε αν είναι βόδι όρθιο ή είναι άνθρωπος που έχει μια αξία. Ένας γέροντας ξέρουμε πια τι ψάρια έπιασε στη ζωή του. Εγώ, αν ήταν να σώσω έναν άνθρωπο στην ηλικία μου, που ζει ακόμα και δεν τα ‘χει χάσει, παρά ένα παιδί που δεν ξέρω τι θα γίνει, θα ’σωζα τον γέροντα, γιατί να το ρισκάρω, ο άλλος είναι μια πραγματική αξία αναγνωρισμένη».

🌼Και συνέχισε με τα παρακάτω ακαταλαβίστικα🌼

«Όπως με ενοχλεί το ότι οι νέοι αναλαμβάνουν να με προφυλάξουν. Αν υπάρχει ένας νέος που εντάξει είναι πιο έξυπνος από εμένα, πιο δημιουργικός, πιο χρήσιμος στην κοινωνία, να με προφυλάξει. Αν όχι, να τον προφυλάξω εγώ. Δεν θέλω την αγάπη του, δεν θέλω αυτό που έγινε στη Γαλλία, που άφηναν τους γέροντες και πέθαιναν μέσα στα γηροκομεία και στην Ιταλία που διαλέγανε “αυτός θα ζήσει κι ο άλλος θα πεθάνει”. Μα με ποιο δικαίωμα; Σκοτώνεις τον Πικάσο για να ζήσει η κυρά Μαρία; Μα χίλιες φορές ας σκοτώσω την κυρά- Μαρία, αν χρειαστεί. Βεβαίως εγώ και η κυρά- Μαρία θέλω να ζήσει, αλλά αν μπει το πρόβλημα δε θα σκεφτώ αν η κυρά -Μαρία είναι 17 χρονών και ο Πικάσο είναι 84. Αυτό με ενόχλησε πολύ, αυτός ο διαχωρισμός των ηλικιών. Αυτή η αυθαίρετη απόφαση που πήραν κάποιοι απρόσωποι», πρόσθεσε ο εικαστικός.

iefimerida

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φιλούμενος ο αγαπημένος (το "χαμομηλάκι" στους Αγίους Τόπους)

Όλα τα προσκυνήματα των Αγίων Τόπων, ανήκουν στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο. Από τον καιρό της Αγίας Ελένης. Από τότε που έφυγαν οι Εβραίοι και η Αγία Ελένη έκτισε τα Ιερά προσκυνήματα τα σημεία που βάδισε και δίδαξε ο Χριστός. 

Από τότε τα φυλάνε οι Φύλακες του Αγίου Τάφου, οι Αγιοταφίτες. Αυτοί μέχρι σήμερα δίνουν τη ζωή τους για τη προστασία των προσκυνημάτων. 

Επικεφαλής των Αγιοταφιτών είναι ο Πατριάρχης των Ιεροσολύμων. Αυτοί οι Αγιοταφίτες είναι όλοι έλληνες και κύπριοι, αφιερωμένοι στη φύλαξη των προσκυνημάτων. Τα προσκυνήματα είναι Μοναστήρια με ηγούμενο Έλληνα Αγιοταφίτη. 

Μεγάλα τεράστια μοναστήρια -καστρομονάστηρα- φτιαγμένα από τον καιρό του Βυζαντίου. Και μη νομίσετε ότι αυτές οι Μονές είναι στελεχωμένες με πολυπληθές πλήρωμα, ένας - δυο μοναχοί ή μοναχές όλοι κι όλοι.

Τέτοιος ήταν και ο Φιλούμενος. Αγιοταφίτης που του κληρώθηκε η φύλαξη της Μονής του Φρέατος του Ιακώβ, εκεί στη Ναμπλούς, στην αρχαία Νεάπολη, στο πηγάδι του Ιακώβ και της Σαμαρείτιδας, της Αγίας Φωτεινής.

Όλα τα προσκυνήματα, είπαμε, ανήκουν στην ελληνορθόδοξη Εκκλησία, ακόμη λένε ότι και η Κιβωτός της Διαθήκης είναι σε ορθόδοξα χέρια, σε ναό της Αιθιοπίας. Αλλά, αυτό με το πηγάδι του Ιακώβ, πολύ τους στοιχίζει τους Εβραίους. Το πηγάδι το έφτιαξε ο Ιακώβ, ο γενάρχης τους, που έζησε τον 18ο αιώνα προ Χριστού και το διεκδικούν με κάθε τρόπο.

Το απόγευμα της 29^ης Νοεμβρίου του 1979, μέρα που η εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου μάρτυρος Φιλουμένου –του εν Αγκύρα μαρτυρήσαντος εν έτη 270- «άγνωστοι» εισήλθαν στο Φρέαρ του Ιακώβ και επιτέθηκαν στον Άγιο. Τον σκότωσαν, κτυπώντας τον με τσεκούρι στο πρόσωπο, στα χέρια και στα πόδια. Στη συνέχεια βεβήλωσαν την εκκλησία, ενώ φεύγοντας έριξαν  και μια χειροβομβίδα καταστρέφοντας το χώρο.

Ο Φιλούμενος έμεινε στην αγία γη για 46 έτη διακονώντας την εκεί αδελφότητα του Πατριαρχείου, ως φύλακας αγίων τόπων. Τελευταίος σταθμός της διακονίας του ήταν το Φρέαρ του Ιακώβ, το οποίον έγινε τόπος του μαρτυρίου του. 

Στις 16 Νοεμβρίου 1979 μ.Χ. (29 Νοεμβρίου με το νέο ημερολόγιο), φανατικοί, που διεκδικούσαν το προσκύνημα ως δικό τους, τον κατέκοψαν την ώρα του εσπερινού, Αγιοταφίτες πατέρες παρέλαβαν το τίμιο του λείψανο έπειτα από πέντε ημέρες και το ενταφίασαν στην αγία γη.

 

Ευωδιάζει σήμερα ο Αγαπημένος Φιλούμενος, προσκύνημα με άφθορο σώμα.

 

Είχαμε πάει στο Μοναστήρι του Φρέατος, και μιλήσαμε με τον διάδοχό του τον Ιουστίνο. Ένας μόνος του Καλόγερος, Έλληνας, φυλάει τα ιερά και τα όσια. Μας τα διηγήθηκε όλα. 

Είδαμε και τις σφαίρες στην πόρτα του μοναστηριού. Μας είπε για τα στρατοδικεία που εκκρεμούν σε βάρος του, μας είπε για τις 32 απόπειρες δολοφονίας σε βάρος του. Αλλά δεν φεύγει από εκεί, ψηλός, αδύνατος, ασκητικός, γέρων αλλά με τόσο τσαγανό που θα το ζήλευε ο κάθε φέρελπις νέος. 

Φυλάει και προστατεύει το μοναστήρι, σε μια πόλη κοντά στη Χεβρώνα, δίπλα στην Τιβεριάδα, 60 χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα, που σήμερα είναι στο κράτος της Παλαιστίνης, στη δυτική όχθη του Ιορδάνη, αλλά κάθε τρεις και λίγο μπαίνουν μέσα τα ισραηλινά στρατεύματα και κάνουν κατοχή. 

Μόνο τα τελευταία χρόνια η πόρτα του προσκυνήματος
φέρει 56 τρύπες από πυροβολισμούς και θραύσματα χειροβομβίδων

Δεν τα παρατάει ο Ιουστίνος, επειδή κλητεύθηκε από τον Θεό και με συντροφιά τον Αγαπημένο του Φιλούμενο κρατάνε τα Ιερά και τα Όσια.

«Ἡ Ἁγία Τριὰς φυλάξει καὶ σώσει πάντας ἠμᾶς»

Καλημέρα σας

 

Το Χαμομηλάκι

Ο έφηβος «αντιρρησίας»

Το παιδί σας υποστηρίζει το αντίθετο από αυτό που του λέτε ακόμα κι όταν γνωρίζει ότι έχει άδικο. Η συμπεριφορά του σας βγάζει από τα ρούχα σας με αποτέλεσμα οι εντάσεις στο σπίτι σας να είναι καθημερινό φαινόμενο

Η αντίρρηση στην εφηβεία είναι είδος πρώτης ανάγκης,  όλα τα παιδιά της ηλικίας αυτής είναι πνεύματα αντιλογίας.

Πώς πρέπει να αντιμετωπίσετε την κατάσταση

Αφήστε το παιδί σας να “εξασκείται”. Ο έφηβος μπορεί να φέρνει αντιρρήσεις απλώς επειδή θέλει να εξασκήσει την επιχειρηματολογική του ικανότητα.

Ακούτε υπομονετικά όσα σας καταλογίζει και φροντίστε να απαντάτε με την κοινή λογική. Το παιδί αργά ή γρήγορα θα μάθει να αναπτύσσει σωστά τα επιχειρήματά του, γιατί θα έχει ως πρότυπο τη σωστή επιχειρηματολογία των μεγάλων-γονιών, δασκάλων κλπ.

Επιβραβεύστε το για τις εύστοχες παρατηρήσεις που κάνει. Είναι πάντα πιο αποδοτικό να τονώνετε το ηθικό παρά να υπογραμμίζετε το αρνητικό.

Βρείτε μια ισορροπία για να “φρενάρετε” την αντιδραστικότητά του, προτού χάσετε την υπομονή σας και καταλήξετε σε καβγά. Όταν νιώθετε ότι είσαστε στα όρια να εκνευριστείτε, να προφασίζεστε ότι έχετε μια δουλειά. Με το ίδιο πνεύμα της υπομονής κινηθείτε όταν κάνει εξάσκηση και στην άλλη καινούργια ικανότητά του, την άσκηση κριτικής.

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγο – Παιδοψυχολόγο

akappatou.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι