Ένας έφηβος μιλάει άσχημα και βρίζει;

- Πώς άλλαξε έτσι ξαφνικά το παιδί; 

Τρόποι για να τον πλησιάσουμε!
Συνήθως διακρίνουμε μια πιο αντιδραστική και ίσως πιο επιθετική στάση.

Υπάρχουν έφηβοι που αρχίζουν να μιλούν με άσχημο τρόπο, να φωνάζουν και να χρησιμοποιούν προσβλητικά λόγια, βρισιές. 

Δεν συμπεριφέρονται έτσι μόνο μεταξύ τους στις παρέες τους αλλά και γενικότερα. 

Είναι όντως άσχημο για έναν γονιό να βλέπει το παιδί του να συμπεριφέρεται έτσι. Δημιουργεί ανησυχία και απορία. 

Τι φταίει άραγε; 

Και πώς άλλαξε έτσι ξαφνικά το παιδί;

Γιατί το έφηβο παιδί μιλάει άσχημα ή/ και βρίζει;
Οι συμπεριφορές μιμούνται από κάπου. 

Μπορεί να έχει μεγαλώσει σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου η ομιλία περιείχε σκληρές λέξεις και εντάσεις. 

Μπορεί οι παρέες να μιλούν έτσι. 

Τα ΜΜΕ, ταινίες, το Διαδίκτυο και τα social media επίσης περνούν μηνύματα επιθετικής επικοινωνίας που εύκολα επηρεάζουν τις νεότερες ηλικίες.

Ειδικά στην εφηβεία, η χρήση αυτής της επικοινωνίας αποτελεί «μαγκιά». Νιώθουν πιο μεγάλοι, ισχυροί και θέλουν να προκαλέσουν. 

Θέλουν να δημιουργήσουν αντιδράσεις. Να δείξουν ότι δεν φοβούνται τίποτα, ότι δεν είναι πια μικρά παιδιά. Όλο αυτό στην υπερβολή πάντα.

Επίσης, την περίοδο της εφηβείας είναι χαρακτηριστικός ο θυμός. Νιώθουν πολλές φορές αδικημένοι, ότι δεν τους καταλαβαίνει κανείς και θυμόμουν εκρηκτικά.

Πώς να πλησιάσει ο γονιός το παιδί του;
Σε αυτήν την περίπτωση καλό είναι να αποφεύγουμε τις έντονες συγκρούσεις με το παιδί μας. 

Μην δημιουργούμε ένα πεδίο αντιπαράθεσης, δεν ρίχνουμε λάδι στην φωτιά. Η εφηβεία είναι περίεργη. Δεν ενθαρρύνουμε την συμπεριφορά αυτή με το να δείχνουμε την ίδια ανταπόκριση. 

Ούτε να καταλαβαίνει ότι κερδίζει έτσι την αντίδραση μας.

Προσπαθούμε να κάνουμε μια συζήτηση με το παιδί μας χωρίς εντάσεις ώστε πρώτα να καταλάβουμε γιατί συμπεριφέρεται έτσι. 

Τι μπορεί να νιώθει; 

Τι τον ενοχλεί; 

Συμβαίνει κάτι; 

Τι κερδίζει αντιδρώντας κατά αυτόν τον τρόπο; 

Γιατί δεν μπορεί να περάσει το ίδιο μήνυμα πιο ήρεμα; 

Νιώθει ότι δεν θα τον/την καταλάβουν, προσέξουν ή σεβαστούν;

Αυτές είναι ερωτήσεις που μπορούμε να κάνουμε όταν συζητάμε μαζί πάντα προσέχοντας τον τόνο και την γλώσσα του σώματος μας. Πρέπει να δημιουργείτε ασφάλεια στο παιδί για ανοιχτεί αλλιώς δεν θα μιλήσει ελεύθερα. 

Να χτίσουμε γέφυρες επικοινωνίας με σεβασμό, αγάπη και ηρεμία.

Τονίστε ότι δεν θα επιτρέψετε αυτή τη συμπεριφορά
Στη συνέχεια εξηγούμε πως ο τρόπος αυτός δεν μας κάνει να νιώθουμε καλά. Εισπράττουμε μόνο δυσάρεστα συναισθήματα απογοήτευσης και λύπης. Τονίστε ότι δεν θα επιτρέψετε αυτή τη συμπεριφορά. Είναι θέμα αξιών και ηθικής. Προσέξτε όμως να τηρείτε και εσείς οι ίδιοι σαν γονείς τη γραμμή αυτή πλεύσεως αλλιώς δεν θα δουλέψει. Πάντα θα σας λέει ότι το κάνετε και εσείς οι ίδιοι και θα βρίσκει λοιπόν πάτημα εσάς.

Όταν επιμένει η συμπεριφορά, απομακρυνόμαστε από τον χώρο. Εξηγούμε στο παιδί μας ότι δεν πρόκειται να κάνουμε συζήτηση κάτω από τέτοιες συνθήκες. Διευκρινίζουμε ότι η επικοινωνία αυτή εάν επικρατεί στην παρέα του/της δεν θα συνεχίζεται περαιτέρω. Δεν μπορείτε να αλλάξετε την κουλτούρα της παρέας (και μην το δοκιμάσετε), γιατί θα σας αποπροσανατολίσει από τον επιθυμητό στόχο.

Πότε ο γονιός πρέπει να πάει σε ειδικό ψυχικής υγείας;
Όταν θα ηρεμήσει και θα μιλήσει με σεβασμό, τότε θα συνεργαστείτε. Έτσι, δείχνουμε ότι δεν επιτρέπουμε και δεν επιθυμούμε τέτοιου είδους συμπεριφορές στο οικογενειακό και γενικότερο περιβάλλον. Δεν υπάρχει ανταπόκριση στις βρισιές αντιθέτως απομάκρυνση.

Ενθαρρύνουμε τη θετική ορολογία και επιβραβεύουμε την ομαλή επικοινωνία με το να δείχνουμε την ευχαρίστηση μας στην θετική αλλαγή. Εάν παρόλα αυτά η κατάσταση συνεχίζει να είναι ανεξέλεγκτη, τότε απευθυνθείτε σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας που θα εξετάσει το θέμα κατά περίπτωση.

Μίνα Κάνταρου, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας/Ψυχοθεραπεύτρια Ενηλίκων & Εφήβων, ΜΑ in Clinical Counseling Psychology, 6944189797, minakantarou@hotmail.com

boro.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν ο έφηβος έλκεται από περιθωριακές ομάδες: Ποιος είναι ο ρόλος της οικογένειας;

Όσο τα παιδιά είναι μικρά, οι γονείς είναι υπεύθυνοι για τις δραστηριότητές τους εκτός οικογένειας και την επιλογή των φίλων τους.

Καθώς πλησιάζουν στην εφηβεία, τα παιδιά αρχίζουν να εκφράζουν σε μεγαλύτερο βαθμό τις προτιμήσεις τους για τις παρέες και τους φίλους τους, ενώ διεκδικούν μεγαλύτερη αυτονομία στην κοινωνική τους ζωή. Αυτή η διεκδίκηση αυτονομίας αποτελεί συχνά πηγή άγχους για τους γονείς που φοβούνται μήπως τα παιδιά τους «παρασυρθούν» από «κακές παρέες».

«Πώς να προστατεύσω το παιδί μου από τις κακές παρέες;» Αυτό είναι ένα ερώτημα που δεχόμαστε συχνά οι ειδικοί της ψυχικής υγείας.

Παρόλο που συμμερίζομαι το άγχος των γονέων, θα σας παροτρύνω να εκφράσετε με διαφορετικό τρόπο το ερώτημα ώστε να οδηγηθείτε σε μια διαφορετική οπτική του θέματος της κοινωνικής ζωής του εφήβου.

Η πιο σωστή διατύπωση του ερωτήματος θα ήταν κατά τη γνώμη μου: «πώς μπορώ να μάθω στο παιδί μου να προστατεύει τον εαυτό του;» Και ακόμα: «Τι εφόδια χρειάζεται να έχει το παιδί μου ώστε φτάνοντας στην εφηβεία να είναι σε θέση να επιλέγει τους φίλους και τις παρέες του;» Το άγχος μας μήπως το παιδί «παρασυρθεί», αντικατοπτρίζει μια συγκεκριμένη οπτική για τον έφηβο και τις επιλογές του στον κοινωνικό τομέα. Με άλλα λόγια, αυτός ο τρόπος σκέψης τοποθετεί τον έφηβο στον ρόλο του παθητικού δέκτη της επιρροής των συνομηλίκων. Στην πραγματικότητα όμως τα πράγματα όσο αφορά την κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών και των εφήβων είναι πολύ πιο σύνθετα.

Επειδή η ανάπτυξη δεν εκτυλίσσεται στο κενό, τα παιδιά φτάνουν στην εφηβεία έχοντας αναπτύξει το δικό τους τρόπο συναισθηματικής και κοινωνικής έκφρασης.

Ο έφηβος έχει διαμορφώσει έναν κόσμο μέσα από τις αξίες της οικογένειας που έχει εσωτερικεύσει και μέσα από την προηγούμενη κοινωνική του εμπειρία η οποία, στα παιδικά του χρόνια, καθοδηγούνταν από την οικογένεια. Φέρνει λοιπόν τον δικό του κόσμο αξιών, πεποιθήσεων και στάσεων για τη ζωή στην παρέα που συναναστρέφεται. Αυτόν ακριβώς τον κόσμο θα προσπαθήσει να συνδυάσει με τον κόσμο των συνομηλίκων με τους οποίους πιστεύει ότι ταιριάζει.

Αυτή η αλλαγή στην οπτική μας απαλλάσσει από το αυξημένο άγχος καθώς αναγνωρίζει στον έφηβο υπευθυνότητα, κρίση και δυνατότητα επιλογής. Για να είμαστε σε θέση βέβαια ως γονείς να υιοθετήσουμε αυτή την οπτική θα πρέπει να έχουμε εξασφαλίσει στα παιδιά μας τα εφόδια που θα τους επιτρέψουν να δημιουργούν υγιείς σχέσεις με το περιβάλλον τους.

Μέσα από τις δραστηριότητες και τους φίλους που προτείνουμε σε μικρές ηλικίες, μεταδίδουμε στα παιδιά μας μηνύματα για τις οικογενειακές μας αξίες και τους παρέχουμε ένα ασφαλές πλαίσιο μέσα από το οποίο θα διαμορφώσουν σταδιακά το δικό τους προσωπικό κριτήριο για τους ανθρώπους ώστε να μπορούν να επιλέγουν μόνα τους τις παρέες τους αργότερα.

Και επειδή στην ανάπτυξη δεν υπάρχουν άλματα, κενά ή ξαφνικές και ανεξήγητες εξελίξεις, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε το παιδί μας και τον κόσμο του. Να παρακολουθούμε την πορεία της ανάπτυξής του και να είμαστε ενήμεροι για το πώς βλέπει τον εαυτό του σε σχέση με τον κόσμο. Να είμαστε ενήμεροι για τους φόβους και τις ανασφάλειές του και για τους μηχανισμούς που χρησιμοποιεί συναισθηματικά και κοινωνικά για να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις της ζωής. Το να είμαστε βέβαια μέρος του κόσμου του προϋποθέτει συνθήκες ανοιχτής επικοινωνίας.

Φυσικά δεν μπορούμε να τροποποιήσουμε καταστάσεις μακροπρόθεσμα μέσω απαγορεύσεων και άσκησης κριτικής για τις επιλογές του εφήβου. Όπως και με τις περισσότερες καταστάσεις που σχετίζονται με την ανατροφή των παιδιών, το ζητούμενο είναι η πρόληψη.
Πώς δηλαδή θα στρέψουμε τον έφηβο προς την αναζήτηση παρέας που να τον βοηθά να ωριμάσει. 

Τι μπορούμε να κάνουμε; 

Να ενισχύσουμε από την παιδική ηλικία το αίσθημα επάρκειας για τον εαυτό του. Αν ο έφηβος έχει ένα επαρκές αίσθημα για την προσωπική του αξία, θα είναι λιγότερο επιρρεπής σε αρνητικές επιρροές γιατί δεν θα χρειάζεται να αναζητά επιβεβαίωση μέσω του κοινωνικού περίγυρου.

Πρέπει να έχουμε σαφή εικόνα του πώς φτάνει στην εφηβεία το παιδί μας. Έχοντας αίσθημα επάρκειας για τον εαυτό του; Ή έχοντας αίσθημα ανεπάρκειας που θα επιδιώξει να καλύψει μέσα από την ταύτισή του με κάποια συγκεκριμένη παρέα;

Οι έφηβοι έχουν την ανάγκη να εκφράσουν την ταυτότητά τους έξω από το πλαίσιο της οικογένειας και να δημιουργήσουν ένα κόσμο δικών τους σχέσεων. Στρέφονται προς την παρέα τους ως πηγή υποστήριξης και μοιράζονται με τους φίλους τους τα ζητήματα που τους απασχολούν.

Το ότι ο έφηβος ανοίγεται προς την εξερεύνηση του έξω κόσμου δεν σημαίνει βέβαια ότι η οικογένεια δεν οφείλει να παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του.

To ζητούμενο είναι να υπάρχουν τέτοιου είδους ισορροπίες στις οικογενειακές σχέσεις ώστε να εξακολουθεί η οικογένεια να είναι σημαντική για τον έφηβο. Αυτό είναι όμως κάτι που δεν επιβάλλεται. Δεν μπορούμε να πείσουμε τον έφηβο για την εγκυρότητα των οικογενειακών μηνυμάτων και αξιών. Εμείς ως γονείς είμαστε οι φορείς των οικογενειακών αξιών. Αυτό το σύστημα αξιών το μεταδίδουμε στα παιδιά περισσότερο μέσω της δικής μας στάσης απέναντι στη ζωή και λιγότερο μιλώντας γι’ αυτό.

Αν λοιπόν το οικογενειακό κλίμα είναι θετικό, αν η επικοινωνία είναι ανοιχτή και απαλλαγμένη από την κριτική, αν οι γονείς είναι συνεπείς ως προς το σύστημα αξιών που καθοδηγεί τις επιλογές τους, τότε τα παιδιά θα φτάσουν στην εφηβεία έχοντας εσωτερικεύσει αυτό το σύστημα αξιών ως μέρος του κόσμου τους. Φυσικά και η εφηβεία είναι η περίοδος της επαναστατικότητας όπου τα δεδομένα αμφισβητούνται και οι έφηβοι διαμορφώνουν την ταυτότητά τους και το προσωπικό τους σύστημα αξιών για τη ζωή. Ούτε χρειάζεται, ούτε και είναι θετικό για τη συνέχιση της ζωής σε συναισθηματικό και κοινωνικό επίπεδο να ενηλικιώνεται ο έφηβος ως κλωνοποίηση των γονέων του.

Πώς διαχειρίζεται όμως η οικογένεια την έκφραση της επαναστατικότητας του εφήβου; 

Δίνει περιθώριο στον έφηβο να εκφράσει την αμφισβήτησή του; 

Υπάρχει ταυτόχρονα ένα ισχυρό και αποδεκτό υπόβαθρο οικογενειακών αξιών μέσα στο πλαίσιο των οποίων ο έφηβος εκδηλώνει την διαφορετικότητά του;

Ο σκεπτόμενος έφηβος έχει επίγνωση των κοινωνικών αδικιών, αμφισβητεί το σύστημα και επιθυμεί να αλλάξει το κατεστημένο. Αν έχει μεγαλώσει σε έναν κόσμο με επίκεντρο το σεβασμό για τη ζωή, τότε θα στρέψει την αμφισβήτησή του προς δημιουργικές διεξόδους έκφρασης και θα προσπαθήσει να αλλάξει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων κάνοντας τη διαφορά με θετικούς τρόπους. Αν όμως δεν έχει εσωτερικεύσει ένα τέτοιο σύστημα αξιών, είναι πιθανό να εκφράσει την αμφισβήτησή του με καταστροφικές και αντικοινωνικές τακτικές και μεθόδους.

Οι έφηβοι προκαλούν. Προκαλούν θέλοντας να αλλάξουν τα δεδομένα στα οποία εμείς οι ενήλικες έχουμε επαναπαυθεί. 

Αυτή η πρόκληση είναι πηγή κοινωνικής προόδου. 

Ο τρόπος όμως με τον οποίο ο κάθε έφηβος θα δώσει μορφή στην πρόκληση, εξαρτάται από το οικογενειακό σύστημα σχέσεων και από το συναισθηματικό προφίλ που οι παραπάνω συνθήκες ενθαρρύνουν. Αν ο έφηβος προκαλεί με ακραίους τρόπους, χρειάζεται να είμαστε αρκετά κοντά του ώστε να κατανοήσουμε τους λόγους για τους οποίους αισθάνεται αυτή την ανάγκη. Και επειδή η κοινωνική ανάπτυξη συμβαδίζει με την συναισθηματική ανάπτυξη, χρειάζεται να είμαστε αρκετά κοντά του ώστε να μπορέσουμε να αποκωδικοποιήσουμε το συναισθηματικό μήνυμα των συμπεριφορών και των πράξεών του.

Αν το οικογενειακό σύστημα είναι αρκετά ευέλικτο ώστε να προσαρμόζεται στις συναισθηματικές και κοινωνικές ανάγκες που προκύπτουν στις διαφορετικές φάσεις της ζωής, τότε θα δώσει το περιθώριο που ο έφηβος χρειάζεται για τις αναζητήσεις του. Αν το οικογενειακό σύστημα όμως είναι άκαμπτο, ο έφηβος θα αντιδράσει. Κατά κανόνα, όσο πιο άκαμπτο είναι το σύστημα, τόσο περισσότερο θα επιδιώξει να απομακρυνθεί από αυτό και να προκαλέσει μέσω αντιδραστικών συμπεριφορών και πιθανόν μέσω ταύτισης με περιθωριακές ομάδες.

Αν μεγαλώσουμε το παιδί μας με αποδοχή άνευ όρων, αλλά ταυτόχρονα και με οριοθέτηση, καθοδήγηση και καλλιέργεια θετικών για τη ζωή αξιών, τότε δεν θα έχει λόγους να είναι θυμωμένο και ματαιωμένο φτάνοντας στην εφηβεία.

Το πιθανότερο είναι πως θα αναζητήσει δημιουργικούς τρόπους έκφρασης και παρέες μέσα στις οποίες να μπορεί να εκφράζεται και να είναι ο εαυτός του. Αν όμως μεγαλώσουμε το παιδί μας χωρίς οριοθέτηση και χωρίς σαφή μηνύματα για τις σημαντικές για μας αξίες ζωής, τότε είναι βέβαιο ότι το παιδί θα βρεθεί στην εφηβεία αποπροσανατολισμένο και θα αναζητήσει προσανατολισμό μέσω των ομάδων με τις οποίες θα ταυτιστεί. Δυστυχώς όμως δεν θα είναι σε θέση να μοιραστεί ισότιμα τον δικό του κόσμο με τις ομάδες αυτές. Αν μεγαλώσουμε το παιδί μας με άκαμπτους κανόνες, απαιτήσεις και επικριτική ή και απορριπτική στάση απέναντί του, τότε είναι επίσης βέβαιο ότι θα αναζητήσει διεξόδους για τα συναισθήματα ανεπάρκειας, ματαίωσης και θυμού που αισθάνεται. Το πιθανότερο είναι αυτές οι διέξοδοι να είναι ως ένα βαθμό αυτοκαταστροφικές.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε με ποια κριτήρια αναζητά ο έφηβος παρέες.
Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα κριτήρια διαμορφώνονται σε μεγάλο βαθμό από την εικόνα που έχει ο έφηβος για τον εαυτό του. Ο έφηβος θα ταυτιστεί με κοινωνικές ομάδες μέσα στις οποίες αισθάνεται αποδεκτός και επιβεβαιώνει το αίσθημα της προσωπικής του αξίας. Αναγνωρίζοντας αυτό το γεγονός, θα πρέπει να στραφούμε προς τους ίδιους μας τους εαυτούς και να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε με ειλικρίνεια στο ερώτημα: αισθάνεται ο έφηβος αποδεκτός μέσα στην οικογένεια, επιβεβαιώνει το αίσθημα της προσωπικής του αξίας μέσα από τις σχέσεις με τους γονείς και τα οικεία του πρόσωπα;

Τι γίνεται αν ο έφηβος επιλέξει κοινωνικές ομάδες που προσανατολίζονται σε αυτοκαταστροφικές, παραβατικές ή και αντικοινωνικές συμπεριφορές;
Αν έχετε μια τέτοια υποψία, θα πρέπει να λάβετε υπόψη σας τις παρακάτω ενδείξεις, να τις συζητήσετε με τον έφηβο ώστε να κατανοήσετε τι συμβαίνει και να παρέμβετε: συχνές μεταπτώσεις στη διάθεση, επιθετικότητα, ευερεθιστότητα, προκλητικότητα, αντιδραστικές συμπεριφορές, απαξίωση των οικογενειακών και φιλικών σχέσεων και του σχολείου, μειωμένο ενδιαφέρον για προηγούμενες δραστηριότητες, εκρήξεις θυμού, κλείσιμο στον εαυτό, αποξένωση, μυστικοπάθεια, συχνά ψέματα.

Είναι ο έφηβος ανήσυχος, αποσυρμένος, επιθετικός; Δεν δέχεται την συμβουλή και την καθοδήγησή σας; Δεν σας λέει που πηγαίνει και με ποιους; Δεν γυρίζει στο σπίτι μετά το σχολείο; Αν συμβαίνουν αυτά, τότε θα πρέπει να αποκαταστήσετε άμεσα τις γέφυρες επικοινωνίας με το παιδί σας και να θέσετε σαφή όρια και κανόνες. Εννοείται ότι πρέπει να γνωρίζετε το καθημερινό πρόγραμμα του εφήβου. Εννοείται ότι πρέπει να γνωρίζετε τους φίλους και τις παρέες του.

Αν βλέπουμε ότι ο έφηβος κλίνει προς περιθωριακές ομάδες, οφείλουμε ως γονείς να προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε τη συμπεριφορά του και όχι να μείνουμε στο επίπεδο της αποδοκιμασίας και της απογοήτευσης για τις επιλογές του παιδιού μας. Πρέπει να αναζητήσουμε τους λόγους για τους οποίους ταυτίζεται με αυτές τις ομάδες. 

Σε τι αντιδρά ο έφηβος; Γιατί έχει ανάγκη να προκαλέσει με τη συμπεριφορά του; Ποιο είναι το συναισθηματικό μήνυμα των επιλογών του εφήβου; Τι επιδιώκει να μας πει μέσα από την επιλογή της παρέας του; Τι είδους συναισθήματα εκφράζει;

Μέσα από την επαγγελματική μου εμπειρία γνωρίζω ότι συχνά ο συναισθηματικός κόσμος των εφήβων που ταυτίζονται με περιθωριακές ομάδες, κατακλύζεται από συναισθήματα θυμού και οργής. Ο θυμός και η οργή που εκφράζονται μέσα από αντικοινωνικές εκδηλώσεις, ξεκινούν πάντοτε μέσα από την οικογένεια. Είναι σημαντικό λοιπόν να μπορούμε να διακρίνουμε τις πηγές του θυμού στα παιδιά μας και να τα ωθούμε από μικρή ηλικία στην αποφόρτιση και έκφραση του θυμού χωρίς καταστροφικές και αυτοκαταστροφικές εκδηλώσεις. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τι θυμώνει το παιδί μας, να είμαστε ενήμεροι για τις καταστάσεις που ξυπνούν αντιδραστικότητα και να προλαβαίνουμε, μέσα από την υποστήριξη και τη θετική επικοινωνία, το θυμό από το να γίνει οργή.

Τι κάνουμε για να ενισχύσουμε την κριτική ικανότητα των παιδιών ώστε να φτάσουν στην εφηβεία με τη δυνατότητα να επιλέγουν υγιείς σχέσεις;

• Οριοθετούμε ώστε τα παιδιά τα εξερευνούν τον κόσμο σε πλαίσιο ασφάλειας.
• Περνάμε ξεκάθαρα μηνύματα για τις οικογενειακές μας αξίες.
• Ενισχύουμε το αίσθημα επάρκειας του παιδιού για τον εαυτό του μέσα από την ισορροπία μεταξύ καθοδήγησης και παροχής της δυνατότητας για αυτονόμηση με ηλικιακά κατάλληλους τρόπους.
• Ενθαρρύνουμε δραστηριότητες που προάγουν την δημιουργικότητα και προωθούν την κριτική ικανότητα του παιδιού.
• Καλλιεργούμε κοινωνικές δεξιότητες που οδηγούν στη δημιουργία υγιών σχέσεων.
• Ενθαρρύνουμε την έκφραση συναισθημάτων.
• Καλλιεργούμε την ανοιχτή επικοινωνία.
• Δείχνουμε σεβασμό για τις απόψεις και τις διαφωνίες του παιδιού.

Τι κάνουμε αν βλέπουμε ότι ο έφηβος προσανατολίζεται προς περιθωριακές ομάδες;
Αναζητάμε τη βοήθεια του ειδικού ώστε να διερευνήσουμε μαζί του τους λόγους που ωθούν τον έφηβο στο να ταυτίζεται με τέτοιου είδους ομάδες. Μέσω της οικογενειακής συμβουλευτικής ο ειδικός θα σας σας βοηθήσει να αποκτήσετε μια ρεαλιστική εκτίμηση της κατάστασης και να προσαρμόσετε το οικογενειακό σύστημα και τις σχέσεις ώστε να ανταποκριθείτε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στις ανάγκες του εφήβου.

Μέσω της ατομικής υποστήριξης, ο ειδικός θα βοηθήσει τον έφηβο να μάθει να εκφράζει τα συναισθήματά του, να αποκτήσει θετική σχέση με τον εαυτό του και να σχετίζεται ισότιμα με τους άλλους.

Ρωτήστε τον έφηβο με ειλικρινή και ανοιχτή διάθεση και στάση αν είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του μέσα στις παρέες του.

Ρωτήστε το παιδί σας: «Είσαι αυτός που θα ήθελες να είσαι όταν συναναστρέφεσαι με αυτά τα άτομα;» Και επειδή η εφηβεία είναι η περίοδος μετάβασης προς την ενήλικη ζωή και οραματισμού για το μέλλον, ρωτήστε το παιδί σας: «Η παρέα αυτή και τα ενδιαφέροντά της ταιριάζουν με τα δικά σου όνειρα; Σε βοηθούν να κατευθυνθείς προς το όραμα που έχεις για τον εαυτό σου και το μέλλον σου;» Το ζητούμενο είναι, με την παρότρυνση τη δική σας ή και του ειδικού, ο έφηβος να θέσει σταδιακά σε αμφισβήτηση τις επιλογές του.

Τέλος, θυμηθείτε την αλλαγή οπτικής που σας προτείνω: Οι περιθωριακές ομάδες υπάρχουν, αλλά δεν καραδοκούν για να στρατολογήσουν το παιδί σας. Μετατοπίστε την άποψή σας όσο αφορά την ισορροπία δυνάμεων. Η δύναμη δεν βρίσκεται εκτός της οικογένειας και των ατόμων και των σχέσεων που την απαρτίζουν. Η δύναμη βρίσκεται στις οικογένειες, στις σχέσεις και στην δυνατότητα επιλογής.

Ας δώσουμε λοιπόν στα παιδιά και στους εφήβους την δυνατότητα να επιλέγουν τις σχέσεις που τους ταιριάζουν και τους εκφράζουν μέσα από θετικό αίσθημα για τον εαυτό τους και τη ζωή.

efiveia.gr
Δρ. Αναπτυξιακής Ψυχολογίας – Ψυχοθεραπεύτρια Ευφροσύνη Αλεβίζου

thermisnews.gr

«Μειράκιον ᾽Ερετρικόν» 👦 (Παιδάκι από την Ερέτρια) 👦Το «μειράκιον» και η αγγλική... παντρειά!

Κείμενο

Μειράκιον ᾽Ερετρικὸν διέτριψε [χρόνον] παρὰ Ζήνωνι τῷ φιλοσόφῳ, ἕως εἰς ἄνδρας ἀφίκετο. 

῞Υστερον δ’ οὗτος εἰς ᾽Ερέτριαν ἦλθεν. ῾Ο δὲ πατὴρ ἤρετο (<ἔρομαι· ἐρωτάω) αὐτόν, εἰ μάθοι σοφόν τι ἐν τῇ τοιαύτῃ διατριβῇ (· τόπος ἐν ᾧ τινες μανθάνουσιν) παρ’ ἐκείνῳ τῷ φιλοσόφῳ. ῾Ο δ’ἔφη δείξειν τοῦτο. 

Ὅτε γάρ ποτε ὁ πατὴρ ὠργίσθη (< ὀργίζομαι · ἀγανακτέω) αὐτῷ καὶ τέλος ἔπαισεν (< παίω· τύπτω) αὐτόν, ἡσυχίαν δὲ ἄγων εἶπεν· «῏Ω πάτερ, τόδε μεμάθηκα· τοιοῦτός σοι εἶναι, ὥστε σοι τηλικούτῳ (τηλικοῦτος < ἡλικός) ὄντι μηδέποτε ἀγανακτεῖν· εἰ γὰρ τὰ αὐτὰ σοι καὶ ἐγὼ ἔπραττον, κακὸς ἂν υἱὸς ἦν». Ὁ δὲ πατὴρ ἐπὶ τῷ τοιούτῳ τοῦ παιδὸς τρόπῳ ἥσθη (< ἥδομαι) καὶ εἶπεν· « Ἀληθῶς θαυμάζω ἐκεῖνον τὸν φιλόσοφον, ὅτι τοιαῦτα μαθήματα περὶ τοὺς γονέας ἐδιδάξατό σε· ταῦτα γάρ ἐστι ὁ κάλλιστος κόσμος τῶν νέων.

Μετάφραση
Ένα παιδάκι από την Ερέτρια φοίτησε κοντά στον Ζήνωνα, τον φιλόσοφο, μέχρις ότου ανδρώθηκε.
Ύστερα στην Ερέτρια γύρισε. Ο πατέρας τον ρώτησε, αν έμαθε κάτι σοφό κατά την διαμονή του στο διδακτήριο κοντά σ’ εκείνον τον φιλόσοφο. Εκείνος του απάντησε ότι κάποια στιγμή θα του δείξει στην πράξη.
Όταν κάποτε ο πατέρας του αγανάκτησε με αυτόν και τελικά τον χτύπησε, με ηρεμία του είπε· «Πατέρα, αυτό ακριβώς έμαθα· έτσι να σου φέρομαι, ώστε ποτέ να μην αγανακτώ με σένα που βρίσκεσαι σε μεγάλη ηλικία· αν με τον ίδιο τρόπο, όπως εσύ, φερόμουν, κακός γιος θα ήμουν».
Ο πατέρας ευχαριστήθηκε με την συμπεριφορά του παιδιού του και είπε· «Αλήθεια θαυμάζω εκείνον τον φιλόσοφο, επειδή τέτοια μαθήματα σου έμαθε σχετικά με τους γονείς· γιατί αυτά είναι τα ομορφότερα στολίδια των νέων».

Τό «μειράκιον» και η αγγλική... παντρειά!

Οι λέξεις και η ιστορία τους, δηλαδή η ετυμολογία τους και όχι μόνο, μαρτυρούν την μαγεία της ελληνικής γλώσσας, που έχει γονιμοποιήσει όλες τις ευρωπαϊκές.
Γιά το νεαρό της ηλικίας ενός ατόμου, χρησιμοποιούμε την λέξη «μειράκιον». 

Η ετυμολογική ιστορία της λέξης έχει πολύ ενδιαφέρον. Όλοι ξέρουμε την λέξη «μοίρα». Λέμε:«Ήταν γραφτό από την μοίρα», ή «τον βρήκε η κακή μοίρα» κλπ. 

Αλλά τι είναι η μοίρα;
Είναι το μερίδιο της τύχης που αντιστοιχεί στον καθένα μας, από το ομηρικό ρήμα «μείρομαι». 

Είναι η ειμαρμένη, που καθορίζει ο Θεός. 

Η λέξη έχει περάσει στην καθημερινή ζωή και έχει ευρεία χρήση. Λέμε: «Νόμιμος μοίρα» και εννοούμε το μειράδι, το μερτικό που μας ανήκει βάσει του νόμου από μία περιουσία συγγενικού προσώπου.
Αλλά και η μοίρα που χρησιμοποιούν οι ναυτικοί στις θαλασσινές τους πορείες, το ίδιο σημαίνει, αφού αντιστοιχεί σε μία υποδιαίρεση, σε ένα «μέρος» του κύκλου.
Όλοι βέβαια γνωρίζουμε τα παράγωγα του «μείρομαι», όπως μοίρασμα, μερίδιο, μέρισμα, μέριμνα, καταμερισμός, αμέριστος, μεροληπτικός κλπ.

Αλλά από πού κι ως πού ο «μείραξ», το «μειράκιον», κατάντησε να χαρακτηρίζει τον νέο άνθρωπο;

Πρέπει και πάλι να ανατρέξουμε στον παντογνώστη Όμηρο, ο οποίος έπλασε και τον εκτεταμένο τύπο του ρήματος «μείρομαι», καθώς έβλεπε ότι τα παιδάκια στο παιχνίδι τους διεκδικούσαν τα πάντα γιά τον εαυτό τους, όπως γίνεται και σήμερα, όπως θα γίνεται πάντα. 

Τα ήθελαν και τα θέλουν όλα δικά τους. Έτσι πλάστηκε το ρήμα «μειρακιάζομαι», που σημαίνει «παιδιαρίζω». 

Και από το ρήμα αυτό προέκυψε τελικά η λέξη «μείραξ» και «μειράκιον».

Αλλά η πανάρχαια αυτή λέξη έχει και πολύ ενδιαφέρουσα συνέχεια. Όπως όλες οι λέξεις του Ομήρου, αρέσει και αυτή στους Ευρωπαίους. 

Έτσι οι Άγγλοι, όταν παντρεύονται μία γυναίκα, την θεωρούν κτήμα τους, όπως το «μειράκιον» τα παιχνίδια, και λένε I am married.

Οι Γάλλοι λένε με την σειρά τους λένε je suis marrie το παντρεύομαι και mari τον σύζυγο.

Οι Ιταλοί λένε marito τον σύζυγο, οι Ισπανοί maricon τον παντρεμένο και ούτω καθ' εξής.

Η γλωσσοπλασία όμως από το ομηρικό ρήμα «μείρομαι», «μειρακιάζω», δεν σταματά εδώ. 

Η «μοίρα» γίνεται και «μόρος» με την έννοια του θανάτου. 
Έτσι, το πεθαίνω στα γαλλικά γίνεται mourir, στα ισπανικά muerto, στα ιταλικά morto (που το λέμε κι εμείς εκ παλιννοστήσεως) κλπ.

doukasconstantinos

Γεωργίου Ν. Ζούκη, ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΝ της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης from Georgia Dimitropoulou

Πίσω από τα ναρκωτικά βρίσκεται συνήθως μια δυσλειτουργική οικογένεια

Ναρκωτικά: Στις ημέρες μας ένα από τα πιο επώδυνα αγκάθια της δυτικής κοινωνίας, φυλακίζοντας στα δίχτυά τους τα νεότερα και σίγουρα πιο ευάλωτα μέλη – τους εφήβους.

Ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά;

1. Η οικογένεια λειτουργεί με ελάχιστους και ασαφείς κανόνες και όρια.
2. Η επικοινωνία ανάμεσα στα μέλη της είναι στερεοτυπική και δύσκαμπτη. (Τα μέλη της δεν συζητάνε δημιουργικά μεταξύ τους, δεν αλληλοστηρίζονται).
3. Συχνά διαπιστώνεται η ύπαρξη ενδοοικογενειακών συγκρούσεων, χωρισμών, έλλειψη συζυγικής συμμαχίας, σωματική και λεκτική βία.
4. Χρήση ψυχοτρόπων ουσιών και αλκοόλ.
5. Σχέσεις εξάρτησης με τυχερά παιχνίδια ( τζόγος ).
6. Ο πατέρας είναι συνήθως απών, συναισθηματικά αδιάφορος και αναποτελεσματικός και συχνά χειραγωγείται από την μητέρα.
7. Η μητέρα είναι υπερλειτουργική – είναι υπερπροστατευτική (ελέγχει τα πάντα – τα προσωπικά αντικείμενα του εφήβου, τη συμπεριφορά του κ.λπ.). συμπεριφέρεται στον έφηβο σαν να είναι παιδί που χρειάζεται προστασία και καθοδήγηση.
8. Παρατηρούνται παθολογικές συμμαχίες μεταξύ γονιών και παιδιών ( συνήθως του αντίθετου φύλου – μητέρα/γιος – πατέρα/κόρη).
9. Ο υποψήφιος έφηβος τοξικομανής είναι συνήθως άτομο με κλονισμένη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

Φαίνεται πως, τελικά, κανείς δεν γίνεται τυχαία τοξικομανής, έστω και αν ισχυρίζεται ότι στράφηκε στις ουσίες από περιέργεια. Πίσω από αυτή την κίνηση βρίσκεται η προσωπική του κρίση ως άτομο και η κρίση της οικογένειας του, που (δυσλειτουργεί ως καθρέφτης της κοινωνίας.

Κάνοντας χρήση ουσιών, ο έφηβος προσπαθεί να σταματήσει τη ροή του χρόνου, που τον ωθεί να κάνει βήματα προς τα εμπρός, να απελευθερωθεί, να ενηλικιωθεί. Όμως με αυτό τον τρόπο εγκλωβίζεται και άλλο μέσα στις ανασφάλειες και τις φοβίες του και γίνεται όλο και πιο ευάλωτος και ανίκανος να αυτονομηθεί.

Η ουσία έρχεται να καλύψει την αίσθηση της αδυναμίας του και να του δώσει την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας της, την απόκτηση ενός ανύπαρκτου κοινωνικού status. Με αυτό τον τρόπο νομίζει πως έχει αποκτήσει το πλαίσιο που του λείπει για να ζήσει ως ενήλικας.

Υιοθετώντας την τοξικομανία ως τρόπο ζωής, ο έφηβος δεσμεύει τους δικούς του διανοητικούς και συναισθηματικούς πόρους. Είναι το ζωντανό παράδειγμα μιας μορφής κοινωνικής αλλοτρίωσης. είναι η έκφραση μιας βαθιάς κοινωνικής και οικονομικής κρίσης που διαπερνά την οικογένεια, αφήνοντας συντρίμμια ψυχής στο πέρασμα της.

πηγή

sxeseis-kai-sunaisthimata.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δεξιότητες ζωής που πρέπει να αναπτύξει ένας έφηβος

Για να προσαρμοστούν και να εξελιχθούν οι έφηβοι θα πρέπει να μπορούν να αδράξουν τις ευκαιρίες που τους παρουσιάζονται και να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις που θα βρουν μπροστά τους.

Χρειάζονται εκπαίδευση αλλά και δεξιότητες για να μπορούν να έχουν διά βίου μάθηση, παραγωγική εργασία, να παίρνουν αποφάσεις βασισμένοι σε έγκυρες πληροφορίες και να έχουν θετική συμμετοχή στην κοινωνία όπου ζουν.

Οι δεξιότητες που χρειάζονται για να πετύχει ένας νέος άνθρωπος στο σχολείο, την εργασία και τη ζωή.

Διαχείριση χρημάτων
Ξεκινάμε με το να κατανοεί την αξία των χρημάτων και να αναγνωρίζει ότι βγήκαν με κόπο, να κρατάει λογαριασμό τι έχει και τι ξοδεύει, να κάνει αγορές με σύνεση και όχι παρορμητικά. 

Επίσης χρειάζεται τηρεί προϋπολογισμό για την μήνα και να γνωρίζει ότι η πιστωτική κάρτες αντιστοιχεί σε χρήματα που έχει στην άκρη- άρα δεν την χρησιμοποιεί για «δανεισμό» και δεν τη χρεώνει ανεξέλεγκτα.

Διαχείριση διατροφής
Να ξέρει τις βασικές κατηγορίες τροφών και την θρεπτική τους αξία. Να μπορεί μαγειρεύει απλά φαγητά, ώστε να μην τρώει διαρκώς φαγητό από έξω. 

Να έχει στη διατροφή του ποικιλία και να συμπεριλαμβάνει καθημερινά φρούτα και σαλάτες.

Διαχείριση σπιτιού
Ένας νέος άνθρωπος χρειάζεται να ξέρει να κρατάει το δωμάτιο ή το σπίτι του καθαρό και τακτοποιημένο. 

Χωρίς να χρειάζονται υπερβολές, η βασική καθαριότητα, το στρωμένο κρεβάτι, ο καθαρός νεροχύτης και μπάνιο καθώς και η οργανωμένη επιφάνεια γραφείου είναι απαραίτητα επίσης για την ηρεμία και την τάξη του νου.

Διαχείριση και οργάνωση
Ο έφηβος χρειάζεται να μάθει να οργανώνει όχι μόνο τα πράγματά του, αλλά και τον χρόνο του. 

Το να υπολογίζει πόση ώρα χρειάζεται για να βγάλει την ύλη των εξετάσεων ή πόσος χρόνος του χρειάζεται για να ετοιμαστεί το πρωί ή να υπολογίσει την κίνηση πηγαίνοντας στη σχολή του είναι απαραίτητα για να μπορεί να είναι λειτουργικός και να μην αγχώνεται.

Δεξιότητες διαχείρισης του εαυτού
Όταν γνωρίζει κανείς τον εαυτό του, τότε μπορεί εύκολα να είναι λειτουργικό μέλος μίας ομάδας στις σπουδές, την εργασία και τη ζωή: είναι καλός εργαζόμενος, φίλος, αλλά και πειθαρχημένο άτομο.

Να είναι «παρών»
Ξεκινάμε με τα βασικά: να ξέρει ότι πρέπει να εμφανίζεται, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στα μαθήματα, στις κοινωνικές συγκεντρώσεις, στη δουλειά του και να είναι στην ώρα του. Και όταν είναι εκεί να είναι ολοκληρωτικά παρών- όχι χαμένος στο κινητό του. 

Χρειάζεται δηλαδή να περάσει από τις διαδικτυακές σχέσεις στις πρόσωπο-με-πρόσωπο ανθρώπινες σχέσεις. Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι θα πρέπει να προσέχει και να συμμετέχει διανοητικά και συναισθηματικά.

Να έχει αυτογνωσία
Οι άνθρωποι με αυτογνωσία ξέρουν τι σκέφτονται, τι νιώθουν, τι λένε και τι κάνουν. Ξέρουν ποια είναι τα προτερήματά τους και τα ασκούν στην καθημερινότητα τους. 

Επίσης γνωρίζουν τα ελαττώματά τους και προσπαθούν να τα βελτιώσουν.

Να ξέρει ποιες είναι οι αξίες του
Καθένας χρειάζεται ένα σετ από αξίες που βοηθάνε στην πορεία της ζωής. Ειλικρίνεια, επιτυχία, ευτυχία, θάρρος, αυθεντικότητα, αποφασιστικότητα, ηρεμία, φιλία, ελευθερία, συντροφικότητα, κλπ. Πρέπει να ξέρει τις αξίες του για να ζει και να αποφασίζει με βάση αυτές.

Να μπορεί να ξεκινάει πράγματα μόνος του- χωρίς υπενθύμιση
Με αυτό τον τρόπο γίνεται κύριος/α της ζωής του και λειτουργεί αυτόνομα.

Πώς να αντιμετωπίζει την αποτυχία
Κάθε νέος άνθρωπος θα πρέπει να βλέπει τα λάθη σαν μία ευκαιρία να μάθει κάτι και να προχωρήσει. Χρειάζεται να αντιληφθεί ότι στη ζωή υπάρχει και η αποτυχία και να αναγνωρίζει πότε μπορεί...

..............
η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς να στηρίξεις το έφηβο παιδί σου που πενθεί την απώλεια ενός αγαπημένου του προσώπου

Η απώλεια είναι μια διαδικασία που απαιτεί από τον άνθρωπο να στραφεί τόσο προς τα μέσα ώστε να επεξεργαστεί τα συναισθήματα που παράγει, όσο και να στρέψει το βλέμμα του προς τα έξω, ώστε να αναζητήσει το υποστηρικτικό περιβάλλον που θα τον στηρίξει στη διαχείριση αυτή.

Και στην εποχή της Covid-19, η στροφή αυτή προς τα έξω έχει πολλούς περιορισμούς, λόγω των κανόνων ασφαλείας που καλούμαστε να τηρήσουμε για να προστατευτούμε και να προστατεύσουμε τους άλλους. Ειδικά, όταν αναφερόμαστε σε εφήβους που θρηνούν μια απώλεια που σχετίζεται με τη νόσο Covid -19, υπάρχουν πολλοί παράγοντες που χρειάζεται να λάβουμε υπόψιν μας.

Το πένθος στην εφηβεία

Οι έφηβοι τείνουν στην ηλικία αυτή να αναζητούν τρόπους να ανεξαρτητοποιηθούν, μετακινούν τα σημεία αναφοράς τους και υποστήριξης, από τους γονείς στους φίλους τους και η εμπειρία μιας σημαντικής απώλειας όπως ο θάνατος, μπορεί να τους δημιουργήσει άγχος, ανασφάλεια και πολλά άλλα δύσκολα συναισθήματα.

Παράλληλα θέτει πρακτικά αλλά και υπαρξιακά ερωτήματα τα οποία η απουσία εμπειρίας, δεν τους επιτρέπει να απαντήσουν. Επιπρόσθετα ο κοινωνικός ρατσισμός που επιφέρει η ίδια η νόσος δυσκολεύει την κατάσταση ακόμη περισσότερο.

Ως γενικός κανόνας, το τελετουργικό του αποχαιρετισμού (ταφή, καύση), παραμένει σημαντικό, καθώς φέρνει κοντά τους ανθρώπους που πενθούν. Παράλληλα δίνει τη δυνατότητα στους εφήβους να συναντηθούν, να εκφραστούν συναισθηματικά, να υποστηρίξουν ο ένας τον άλλο, να έχουν την αίσθηση ότι δεν είναι μόνοι. Η παρουσία των ενηλίκων λειτουργεί ως σημείο αναφοράς, καθώς παρατηρώντας τους, αντιγράφουν ή απορρίπτουν τρόπους που διαχειρίζονται τα συναισθήματα τους.

Η πανδημία έχει αλλάξει τον τρόπο πένθους

Ωστόσο στον καιρό της πανδημίας, η δυνατότητα αυτή δεν διέπεται από τους ίδιους κανόνες λόγω των περιοριστικών μέτρων, με αποτέλεσμα η φυσική αλληλεπίδραση αλλά και η κοντινή στήριξη να απουσιάζουν. Έτσι οι έφηβοι, για τους οποίους η σύνδεση και το μοίρασμα είναι σημαντικά, επιλέγουν κυρίως τα social media και το διαδίκτυο για να «συναντηθούν» με τους φίλους τους και να μοιραστούν τις ανησυχίες και τα ερωτήματα τους.

Ο θάνατος είναι ένα συγκλονιστικό γεγονός και, για τον έφηβο που μέχρι τη στιγμή εκείνη, είναι το πιο πιθανό ότι δεν υπήρχε στον ορίζοντα του, τρομακτικός. Ο θάνατος που έρχεται ως αποτέλεσμα της νόσου Covid – 19 συνδέεται όμως και με κάποιες επιπρόσθετες προκλήσεις που είναι σημαντικό να τις αναγνωρίσουμε. Μια από τις μεγαλύτερες είναι ότι ο θάνατος είναι πλέον ένα γεγονός το οποίο δεν έρχεται μόνο σε ανθρώπους ηλικιωμένους ή ανθρώπους που νοσούν από μια καταληκτική ασθένεια.

Μπορεί να συμβεί ακόμα και σε συνομήλικους ή γονείς που δεν είναι ηλικιωμένοι

Πλέον ο ιός προσβάλλει και υγιείς ανθρώπους, δεν κάνει ηλικιακές διακρίσεις και η πίστη ότι προσβάλλονται μόνο οι ηλικιωμένοι ή/και όσοι έχουν υποκείμενα νοσήματα είναι πλέον ξεπερασμένη.

Πολλοί άνθρωποι συνοδεύουν άμεσα την είδηση ενός θανάτου από Covid-19 με το ερώτημα: «έπασχε και από κάτι άλλο;» Το ερώτημα αυτό έχει δύο στόχους. Ο πρώτος είναι η προσπάθεια αυτού που ρωτά να ανακουφίσει το προσωπικό του άγχος. Η σκέψη είναι «αν είχε και άλλα προβλήματα υγείας αυτός που πέθανε, εγώ μπορώ να φροντίσω την υγεία μου και να μην πεθάνω». Ο δεύτερος λόγος είναι η μετάθεση της ευθύνης για το θάνατο «δεν έφταιγε η νόσος αλλά ο άνθρωπος που δε φρόντιζε την υγεία του».

Η διαχείριση της θλίψης και του πένθους

Μια τέτοια αντιμετώπιση καλεί τον έφηβο να διαχειριστεί, πέρα από τη θλίψη του , τα συναισθήματα της ντροπής και της ενοχής (ντρέπομαι να πω ότι πέθανε ο πατέρας μου από covid-19, γιατί με τον τρόπο αυτό είναι σαν να παραδέχομαι ότι δεν φρόντιζε τον εαυτό του) ή (αφού πολλοί λένε ότι η covid-19 δεν υπάρχει, τότε θα με κοροϊδεύουν αν πω τι πιστεύω). Οι πεποιθήσεις αυτές μετατρέπουν το πένθος από θάνατο εξαιτίας της covid-19 σε πένθος ταμπού ή απαγορευμένο πένθος.

Μια ακόμη σημαντική πρόκληση αποτελεί η στάση που οι ίδιοι οι έφηβοι επιλέγουν να κρατήσουν απέναντι στους φίλους τους.  Καθώς αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή τους και η αποδοχή τους είναι καθοριστική, παρατηρούν το πως οι φίλοι στέκονται απέναντι στη νόσο. Ταυτίζονται χωρίς απαραίτητα να συμφωνούν καθώς η ανάγκη να ανήκουν σε μια ομάδα είναι πιο δυνατή.

Άλλοτε παρατηρούμε τους εφήβους να θέτουν σε κίνδυνο τον εαυτό τους με επικίνδυνες συμπεριφορές όπως μη χρήση μάσκας ή μη τήρηση των κανόνων υγιεινής. Επιπρόσθετα, πηγή άγχους και εκνευρισμού αποτελούν για τους εφήβους οι διαφορετικές απόψεις που μπορεί να υπάρχουν μέσα στην ίδια την οικογένεια του για το θέμα. Συγκρούσεις και δημιουργίες «παρατάξεων» κάτω από την ίδια στέγη, αλλά και απόρριψη του εφήβου και των απόψεων του, συμβαίνουν συχνά και φτάνουν μέχρι τα γραφεία των ειδικών για την επίλυση τους.

Η προσωπικότητα του, το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει παίζουν σημαντικό ρόλο στην έκφραση του κυκεώνα των συναισθημάτων που παράγει ο θάνατος από την νόσο αυτή.

Ο έφηβος χρειάζεται στήριξη, αφού εξ ορισμού η ίδια η εφηβεία είναι μια κατάσταση η οποία συνεπάγεται απώλειες και αλλαγές

Η Ψημενάτου (2018) αναφέρει «Ένα άλλο πρόβλημα σε αυτή την ηλικία είναι η πίεση που μπορεί να δέχεται ο έφηβος/η από την ομάδα των συνομηλίκων του που, άθελά της, απαιτεί από αυτόν να διατηρεί το «προσωπείο του σκληρού/ης». Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι σε αυτή την ηλικιακή ομάδα έχουμε συχνότερα απόπειρες αυτοκτονίας, αυξημένη χρήση αλκοόλ ή και ναρκωτικών ουσιών, ως αποτέλεσμα της συσσωρευμένης πίεσης. Η φροντίδα που μπορούμε να παρέχουμε στους εφήβους περιλαμβάνει τη διατήρηση της καθημερινής τους ρουτίνας, σωματική επαφή και αγκαλιές (εφόσον το επιθυμούν), περιβάλλον ανοικτό στον διάλογο χωρίς κριτική, ενθάρρυνση ώστε να εκφράσουν το πένθος τους με τον δικό τους τρόπο (ζωγραφική, μουσική, κολλάζ κλπ.)»

Το πένθος είναι μια διαδικασία που δεν πρέπει να λαμβάνει χώρα πίσω από κλειστές πόρτες

Μιλώντας για το θάνατο, τα συναισθήματα μας, τον άνθρωπο που πέθανε, βοηθούμε την έκφραση των συναισθημάτων του εφήβου που, ακόμα και αν δεν συμμετέχει μιλώντας, ακούει. Με τον τρόπο αυτό, ενσωματώνει τις πληροφορίες που δίνουμε εκείνη τη στιγμή και τις επεξεργάζεται αργότερα μόνος του. Για να μπορούμε να σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας ειδικά αυτή την περίοδο θα πρέπει να έχουμε ήδη δημιουργήσει το περιβάλλον και τις κατάλληλες συνθήκες από πριν.

Αποδοχή, υποστήριξη, αγάπη, περιέργεια, νοιάξιμο

Με αυτόν τον τρόπο κρατάμε τον δίαυλο της επικοινωνίας ανοιχτό ώστε να προσεγγίσουμε τον έφηβο στις δύσκολες και συνάμα προκλητικές ώρες που θα βιώσει μέσα από το θάνατος ενός αγαπημένου από την νόσο Covid – 19. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να ενθαρρύνουμε τους φίλους των παιδιών μας να συμμετέχουν και αυτοί ενεργά και να στηρίξουν ο ένας τον άλλον στη διαδικασία.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Ψημενάτου, Ν. (2018). Πένθος, το Ταξίδι στη Χώρα του Παράδοξου. Εκδόσεις Φίλντισι, Αθήνα

Δημήτρης Κουτζαμάνης
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Συντονιστής ομάδας γονέων ΑΜΚΕ ΚΑΡΚΙΝΑΚΙ
Μαθήματα Ζωής

infokids.gr

Πόσο εύκολο είναι να εθιστεί ένα παιδί ή ένας έφηβος στο Internet;

Εθισμός στο Internet  

Σύμφωνα με την Ίλια Θεοτοκά, κλινική ψυχολόγο - ψυχοθεραπεύτρια, το Internet: 

• Έχει την ικανότητα να καλύψει συγκεκριμένες ψυχολογικές ανάγκες ενός ατόμου 
• Μπορεί να δημιουργήσει μια «ιδανική κατάσταση εαυτού» 

Παράλληλα, ο έφηβος χρήστης μπορεί:  

• Να εξερευνήσει διάφορες πτυχές της προσωπικότητάς του χωρίς να έχει περιορισμούς και συνέπειες 
• Να μπει και να βγει όποτε θέλει 
• Να καλύψει την όποια εξωτερική εμφάνιση, αφού δεν υπάρχει, πολλές φορές, οπτική επαφή 
• Να ενσαρκώσει διαφορετικούς ρόλους, ή να υιοθετήσει διαφορετικές ταυτότητες ανάλογα με την εκάστοτε διαδικτυακή εμπειρία, εξαιτίας της ανωνυμίας 

Αίτια εθισμού  

Τα παιδιά αφιερώνουν ατελείωτες ώρες στο Internet γιατί: 

• Τα βοηθά να ηρεμήσουν 
• Νιώθουν σημαντικά 
• Αισθάνονται ότι αξίζουν 
• Πιστεύουν ότι είναι αρεστά στους άλλους 
• Δεν περνούν απαρατήρητα 

Συνήθως, τα παιδιά που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του εθισμού στο διαδίκτυο είναι:   

• Αγόρια που μεγαλώνουν σε δύσκολες καταστάσεις (δυσλειτουργικές οικογένειες) και δεν μπορούν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους 
• Έφηβοι που αντιμετωπίζουν ψυχικές διαταραχές όπως: 
  • Κατάθλιψη 
  • Αγχώδεις διαταραχές 
  • Διαταραχές προσωπικότητας 
  • Υπερκινητικότητα 
  • Κοινωνική φοβία
    

wind.gr

Πόσο εύκολο είναι να εθιστεί ένα παιδί στα ηλεκτρονικά και το διαδίκτυο, και από τι εξαρτάται;

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται εκτεταμένη χρήση του Διαδικτύου και των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, με έναν από τους τρεις χρήστες να είναι παιδί. Παιδιά και έφηβοι δαπανούν ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, του κινητού ή τάμπλετ, παίζοντας on-line παιχνίδια, video games, και συνομιλώντας σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Αναμφισβήτητα, η ψηφιακή τεχνολογία αποτελεί μέρος στη ζωή μας και μάλιστα γεγονός μη αναστρέψιμο, καθώς διευκολύνει τη καθημερινότητα σε πολλά επίπεδα. Όμως, όπως εντοπίζουμε τα θετικά αυτής της κατάστασης, πρέπει να δώσουμε ανάλογη έμφαση και στους κινδύνους που εγκυμονούν.

Τί γίνεται όταν ένα παιδί αντικαθιστά την πραγματική ζωή με τη διαδικτυακή;

Το παραπάνω ερώτημα και πολλά ακόμη βασανίζουν τη σκέψη αρκετών γονέων που σήμερα βλέπουν τα παιδιά τους να περνάνε ώρες μπροστά σε μια οθόνη, και να οδηγούνται σε ένα είδος εθισμού.

Πλέον τα παιδιά δεν κοινωνικοποιούνται όπως τα παλαιότερα χρόνια. Δεν έχουν την ίδια όρεξη για συζήτηση ή παιχνίδι, και στρέφονται ολοένα και συχνότερα προς το διαδίκτυο. Για αυτά, είναι ένας εύκολος τρόπος να καλύψουν ορισμένες από τις ανάγκες τους, προσωπικές δυσκολίες ή δυσάρεστα συναισθήματα όπως η μοναξιά, το άγχος και η θλίψη.Επιπλέον, διαθέτουν αρκετό ελεύθερο χρόνο, γεγονός που τους καθιστά στην ευάλωτη κοινωνική ομάδα ως προς την τάση για εθισμό.

Ο όρος «εθισμός» στο διαδίκτυο παραμένει αμφιλεγόμενος από την επιστημονική κοινότητα. Βασικό σημάδι εθισμού είναι όταν υπάρχει έμμονη καθημερινή και πολύωρη ενασχόληση που οδηγεί σε παραμέληση δραστηριοτήτων, μείωση σχολικών επιδόσεων και απώλεια της λειτουργικότητας. Ο τρόπος που θα σχετιστεί το παιδί με το διαδίκτυο ή το ηλεκτρονικό παιχνίδι, θα καθορίσει και τον βαθμό της επικινδυνότητας για τη προσωπική του εξέλιξη.

Ο εθισμός είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Ένας από αυτούς είναι η παρουσία άλλων ψυχικών διαταραχών, όπως η κατάθλιψη, οι αγχώδεις διαταραχές, οι διαταραχές προσωπικότητας και η κοινωνικοφοβία. Για παράδειγμα, ένα παιδί ή έφηβος που έχει τάσεις για απομόνωση, υστερεί σε κοινωνικές δεξιότητες, έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση ή άσχημη εικόνα για τον εαυτό του, είναι πιο επιρρεπής στο να εθιστεί για να «κρύψει» τις αδυναμίες του. Επίσης, σημαντικό ρόλο παίζει και η έλλειψη γονεϊκού προτύπου. Οι γονείς σήμερα απουσιάζουν αρκετές ώρες από το σπίτι ή ακόμη και εκείνες που βρίσκονται σε αυτό δεν ασχολούνται με το παιδί λόγω άλλων υποχρεώσεων, φορτωμένης ψυχολογικής κατάστασης ή αναζήτησης προσωπικού χρόνου και ηρεμίας για τους ίδιους. Η έλλειψη εποικοδομητικού χρόνου με τους γονείς, που άθελα κάνει τα παιδιά να αισθάνονται παραμελημένα, δημιουργεί ένα “κενό” σε αυτά και τους ωθεί να θέλουν να καλύψουν συγκεκριμένες ψυχολογικές ανάγκες μέσω του διαδικτύου.

Μπορεί η ψηφιακή τεχνολογία να έχει αρκετά οφέλη στη σύγχρονη ζωή, όμως οι κίνδυνοι από την ανεξέλεγκτη χρήση του διαδικτύου και από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι αρκετοί. Γι’ αυτό κρίνεται απαραίτητη η εκπαίδευση τόσο των παιδιών και των εφήβων, όσο και των γονέων.

Τέλος, η αναζήτηση ψυχολογικής στήριξης και βοήθειας δε θα πρέπει να σας τρομάζει, αλλά να σας οδηγήσει στο να βρείτε την ασπίδα προστασίας της ψυχικής υγείας και βελτίωσης της καθημερινότητας του παιδιού σας. Οπότε, όταν παρατηρείτε πως το παιδί σας αποζητά συνεχώς περισσότερο χρόνο σε μία οθόνη, αδυνατώντας να σταματήσει, με αποτέλεσμα να λέει συχνά ψέματα, να είναι οξύθυμο, να παραμελεί άλλες υποχρεώσεις ή και τη προσωπική του υγεία, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας

psyhelp.gr

Αγάπη μου, συρρικνώσαμε τα παιδιά

Θυμάστε εκείνη την παλιά αμερικάνικη ταινία όπου πρωταγωνιστεί ένας εκκεντρικός επιστήμονας που καταφέρνει με την καινούργια του εφεύρεση, μια ηλεκτρομαγνητική μηχανή, να συρρικνώσει τα ίδια του τα παιδιά; Τόσο ώστε να γίνουν ίσα σε μέγεθος με τη μύτη ενός μολυβιού; Ε, αυτό θυμήθηκα συζητώντας με νέα παιδιά, στην ηλικία των 18-22, για όλα αυτά που τους προέκυψαν τα τελευταία δύο χρόνια. Τους ζητήσαμε πολλά και ήμασταν ανακόλουθοι σε όσα τους είπαμε. Τα μεγαλώσαμε μιλώντας τους για ανεξαρτησία, τους λέγαμε να έχουν αυτοπεποίθηση, να μη χάνουν την αξιοπρέπειά τους, να τιμούν τα όνειρα και τα ιδανικά τους, να είναι δίκαιοι και αλληλέγγυοι μεταξύ τους, και ξαφνικά τους φέραμε τον κόσμο πάνω κάτω.

Τους είπαμε να κλειστούν μέσα στο σπίτι για να προστατέψουν εμάς τους μεγαλύτερους, να μη φιλιούνται, να μην αγκαλιάζονται και τώρα τελευταία τους είπαμε να μην προσπαθούν και τόσο πολύ γιατί όσο κι αν διαβάσουν, όσο κι αν παλέψουν, ήρθε ένας νόμος που δεν τους επιτρέπει να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα γιατί… δεν είναι αρκετά άριστοι. Ναι, αγάπη μου, συρρικνώσαμε τα παιδιά μας.

Τα κάναμε τόσο δα μικρά υλικά να χωρούν στο τσεπάκι της κάθε κυβέρνησης. Και τι άλλο κάναμε; Υποτιμήσαμε τη νοημοσύνη και την αξιοπρέπειά τους. Τους δίνουμε χαρτζιλίκι για να εμβολιαστούν. Θύμωσαν κι έχουν δίκιο. «Για ποιον με πέρασαν;» μου λέει ένας νεαρός 22 ετών, «θα πήγαινα να εμβολιαστώ αν με έπειθαν, αλλά θεωρούν πως είμαι τόσο λίγος ώστε να με λαδώσουν για να πάω; Με ποια λογική; Και σε ποια υπόληψη με έχει το κράτος όπου ζω;». Τι να πω. Σιώπησα. Να εμβολιαστείς για σένα, είπα μόνο κι έκλεισα τη συζήτηση άρον άρον. Σκεφτόμουν όμως συνεχώς αυτό το ξέσπασμα, το δίκαιο «για ποιον με πέρασαν;». Ναι, συρρικνώσαμε και συρρικνώνουμε μια γενιά σπουδαία, που βάλαμε τα δυνατά μας να την κάνουμε καλύτερη από μας. Και αυτό πρέπει να σταματήσει άμεσα, πριν αντιδράσει δυναμικά και με το δίκιο της.

Η ερώτηση της Ζωής Καρέλλη έρχεται στον νου μου: «Tι θα κάνουν εκείνοι που έχουν τα ωραία, τα φοβερά εκείνα μάτια / της νεότητας καθαρά κι αμετάπειστα;» Αγάπη μου, ας μη συρρικνώσουμε κι άλλο τα παιδιά. Ας τα αφήσουμε να ζήσουν περήφανα και γενναία όπως τους λέγαμε πάντα. Να πετάξουν και να εκπληρώσουν τα όνειρά τους χωρίς κόφτες βάσεων και βαθμολογίας, και κυρίως χωρίς αναξιοπρεπή χαρτζιλίκια που θυμίζουν μελανές κηλίδες της ιστορίας αυτού του τόπου. «Λαχταρούν ουρανό, καθαρό φως, και στον γαλάζιο πόντο ν’ αρμενίσουν / ελεύθεροι να πιστέψουν ζητούν στην ανθρώπινη δύναμή τους ακέρια».

Κυριακή Μπεϊόγλου

efsyn.gr

Ένα παιδί στην εφηβεία βρίσκεται σε πόλεμο και τα όπλα του είναι η αγάπη και η κατανόησή μας

Εφηβεία… πόσο περίεργη φάση της ζωής μας!

Το παιδί μέσα σου αρνείται να μεγαλώσει και ο ενήλικας που αχνοφαίνεται, σε τραβάει προς το μέρος του…

Θέλεις να μεγαλώσεις, μα φοβάσαι. 
Θέλεις να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, μα αγχώνεσαι.

Έρχεσαι σιγά σιγά αντιμέτωπος με ευθύνες και αυτό σε πνίγει.

Αρχίζουν οι γύρω σου να απαιτούν περισσότερα από σένα και ταυτόχρονα να σου συγχωρούν λιγότερα…

Βλέπεις το σώμα σου να αλλάζει και νιώθεις τόσο άβολα…

Ξεκινάνε οι πρώτοι έρωτες που αργότερα σου τρυπάνε το στομάχι με πρωτόγνωρα συναισθήματα…
Αλλάζει ο τρόπος που σκέφτεσαι και που βλέπεις τον κόσμο ολόκληρο!

Τολμάς πράγματα που όταν μεγαλώσεις καταλαβαίνεις πόσο επικίνδυνα ήταν...

Και όλα αυτά σου βγαίνουν σε ένταση και νεύρα γιατί δεν ξέρεις πως να εκφραστείς! Πως να μοιραστείς τις σκέψεις σου…

Τα παιδιά στην εφηβεία θέλουν διπλή δόση αγάπης! Θέλουν διπλάσια κατανόηση και υπομονή!

Θέλουν να τους δείχνεις εμπιστοσύνη για να μην σου κρύβουν πράγματα!

Θέλουν να τους μιλάς για σπάνε τη σιωπή τους και να μπορούν να σου ανοίγονται για όλα όσα τους προβληματίζουν…

Θέλουν να μην επικρίνεις τα λάθη τους αλλά να τους απλώνεις το χέρι για να τους δείξεις τρυφερά το σωστό…

Θέλουν να είσαι διακριτικά κοντά τους όσο επίμονα και αν σε διώχνουν μακριά…

Ένα παιδί στην εφηβεία βρίσκεται σε πόλεμο και τα όπλα του είναι η αγάπη μας και η κατανόησή μας ❤

Κίκκα Ουζουνίδου
infokids.gr

Ο έφηβος «αντιρρησίας»

Το παιδί σας υποστηρίζει το αντίθετο από αυτό που του λέτε ακόμα κι όταν γνωρίζει ότι έχει άδικο. Η συμπεριφορά του σας βγάζει από τα ρούχα σας με αποτέλεσμα οι εντάσεις στο σπίτι σας να είναι καθημερινό φαινόμενο

Η αντίρρηση στην εφηβεία είναι είδος πρώτης ανάγκης,  όλα τα παιδιά της ηλικίας αυτής είναι πνεύματα αντιλογίας.

Πώς πρέπει να αντιμετωπίσετε την κατάσταση

Αφήστε το παιδί σας να “εξασκείται”. Ο έφηβος μπορεί να φέρνει αντιρρήσεις απλώς επειδή θέλει να εξασκήσει την επιχειρηματολογική του ικανότητα.

Ακούτε υπομονετικά όσα σας καταλογίζει και φροντίστε να απαντάτε με την κοινή λογική. Το παιδί αργά ή γρήγορα θα μάθει να αναπτύσσει σωστά τα επιχειρήματά του, γιατί θα έχει ως πρότυπο τη σωστή επιχειρηματολογία των μεγάλων-γονιών, δασκάλων κλπ.

Επιβραβεύστε το για τις εύστοχες παρατηρήσεις που κάνει. Είναι πάντα πιο αποδοτικό να τονώνετε το ηθικό παρά να υπογραμμίζετε το αρνητικό.

Βρείτε μια ισορροπία για να “φρενάρετε” την αντιδραστικότητά του, προτού χάσετε την υπομονή σας και καταλήξετε σε καβγά. Όταν νιώθετε ότι είσαστε στα όρια να εκνευριστείτε, να προφασίζεστε ότι έχετε μια δουλειά. Με το ίδιο πνεύμα της υπομονής κινηθείτε όταν κάνει εξάσκηση και στην άλλη καινούργια ικανότητά του, την άσκηση κριτικής.

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγο – Παιδοψυχολόγο

akappatou.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Justin Gavin: Ο έφηβος που έσωσε μητέρα και τα τρία της παιδιά από φλεγόμενο αυτοκίνητο

"Απλώς ένιωθα ότι αν ήμουν εγώ σε αυτήν την κατάσταση, θα ήθελα να με βοηθήσει κάποιος"

Ένας 18χρονος από το Κονέκτικατ επαινείται για την ηρωική του ενέργεια, να σώσει μια τετραμελή οικογένεια μέσα από το αυτοκίνητό τους, το οποίο είχε παραδοθεί στις φλόγες.

Ο Τζάστιν Γκάβιν είδε ένα SUV να έχει πάρει φωτιά, καθώς περπατούσε σε έναν γειτονικό δρόμο, σύμφωνα με το αστυνομικό τμήμα του Waterbury, όπου συνέβη το περιστατικό.

Connecticut Teen Saves Mother and Her 3 Children by Pulling Them Out of Their Burning Car

"Φωνάζω," Σταματήστε το αυτοκίνητο! Το αυτοκίνητό σας έχει πάρει φωτιά! Το αυτοκίνητό σας καίγεται!" διηγήθηκε ο Γκάβιν.

Εκείνη την στιγμή, η Πυροσβεστική είχε ήδη λάβει πολλές κλήσεις σχετικά με ένα φλεγόμενο όχημα με μια γυναίκα παγιδευμένη μέσα. Αλλά κανένας αξιωματικός δεν είχε προλάβει να βρεθεί στο σημείο, οπότε ο Γκάβιν ανέλαβε να τρέξει προς τις φλόγες και να βοηθήσει τη γυναίκα να ξεφύγει ανοίγοντας την πόρτα της.

"Απλώς ένιωθα ότι αν ήμουν εγώ σε αυτήν την κατάσταση, θα ήθελα να με βοηθήσει κάποιος", είπε ο Γκάβιν, σύμφωνα με πληροφορίες του People. "Υποθέτω ότι το ένστικτό μου ανέλαβε".

Μετά τη διάσωση της γυναίκας, ο Γκάβιν παρατήρησε ότι υπήρχαν επίσης τρία παιδιά παγιδευμένα μέσα στο αυτοκίνητο, το οποίο γρήγορα τυλίχτηκε στις φλόγες.

"Καθώς η φωτιά μεγάλωνε, ο Τζάστιν τράβηξε και τα τρία παιδιά από το όχημα, συμπεριλαμβανομένου ενός μωρού μόλις ενός έτους", δήλωσε ο διευθυντής της Αστυνομίας Μάικλ Ντα Σίλβα σε ένα βίντεο στη σελίδα του τμήματος στο Facebook.

περισσότερα εδώ: news247

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θυμωμένος έφηβος: Πώς μπορεί να βοηθήσει ο γονιός

Οι έφηβοι θυμώνουν για διάφορους λόγους και εκφράζουν αυτά τα συναισθήματα με πολλούς τρόπους, αλλά όταν το συναίσθημα αυτό είναι επίπονο δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν.

Πολλοί έφηβοι αντιμετωπίζουν προβλήματα λόγω της δυσκολίας τους να εκφράσουν κατάλληλα τα συναισθήματα έντονου θυμού. Οι ακατάλληλες εκφράσεις θυμού μπορεί να έχουν σοβαρές συνέπειες στους πιο δύσκολους εφήβους, αλλά οι περισσότεροι έχουν την ικανότητα να μάθουν τους καλύτερους τρόπους αντιμετώπισης. Να τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν.

Κατανοήστε τον θυμό του εφήβου σας

Ο θυμός είναι ένα αρκετά δύσκολο συναίσθημα για τους εφήβους και μερικές φορές μπορεί τους "εξουθενώσει" και να τους τρομάξει. Ένας έφηβος που δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει τα θυμωμένα συναισθήματα μπορεί να αισθανθεί μια ισχυρή επιθυμία να δράσει παρορμητικά, ακόμη και όταν θέτει εαυτόν ή άλλους σε κίνδυνο.
Πίσω από τον θυμό κρύβονται δύσκολα συναισθήματα, όπως πόνος, απογοήτευση ή θλίψη και ο έφηβος προσπαθεί να τα αποφύγει ή δεν γνωρίζει πως τα αισθάνεται. Όταν ένας προβληματικός έφηβος εκφράζει τον θυμό του με προβληματικούς τρόπους, μπορεί συχνά να είναι χρήσιμο να έρθει σε επαφή με το συναίσθημα-πηγή του θυμού και να βρει τρόπο να το εκφράσει με πιο υγιείς τρόπους.

Γιατί ο θυμός δεν είναι πραγματικά το πρόβλημα

Το συναίσθημα θυμού δεν είναι το βασικό πρόβλημα για τους περισσότερους εφήβους. Αν και ο θυμός μπορεί να προκαλέσει σημαντική σωματική και συναισθηματική δυσφορία, είναι η κατάλληλη απάντηση για όταν νιώθεις απογοητευμένος, αδύναμος ή πληγωμένος.. Η έκφραση αυτού του συναισθήματος είναι το πρόβλημα.
Θυμίζει ένα μικρό παιδί που νιώθει οργή όταν είναι αναστατωμένο ή δυσαρεστημένο. ‘Έτσι και ο έφηβος που βιώνει παρόμοια συναισθήματα προσπαθεί συχνά να αντιμετωπίσει τον θυμό ξεσπώντας τον σε άλλα άτομα ή αντικείμενα. Πολλοί γονείς αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν έφηβους ξεσπούν πάνω τους, δίνουν γροθιές στον τοίχο ή μπλέκουν σε καβγάδες.

Στρατηγικές που μπορούν να βοηθήσουν τους εφήβους να εκφράσουν με ασφάλεια τον θυμό τους

Η πρόκληση όταν πρόκειται ένας γονιός να βοηθήσει το παιδί του είναι να το κρατήσει ασφαλές ενώ μαθαίνει τρόπους να αναγνωρίζει τον θυμό και να τον αντιμετωπίζει πιο εποικοδομητικά. Υπάρχουν πολλά που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν έναν θυμωμένο έφηβο να μάθει τρόπους να διαχειρίζεται με επιτυχία τον θυμό.
Δείτε πώς μπορείτε να βοηθήσετε τον έφηβο να αντιμετωπίσει τον θυμό του:

• Συμμετοχή σε σωματικές δραστηριότητες. Η συμμετοχή σε αθλήματα και άλλες ασκήσεις βοηθά στο τακτικό ξέσπασμα του θυμού.
• Σάκος του μποξ. Οι έφηβοι χρειάζονται ασφαλείς τρόπους για να ξεσπάσουν τον θυμό τους, και ένας σάκος του μποξ θα βοηθήσει. Την ίδια δουλειά θα κάνει το χτύπημα ενός μαξιλαριού επανειλημμένα.
• Διάλειμμα. Όταν ο θυμός κλιμακώνεται, οι έφηβοι μπορεί να χρειάζονται χρόνο μόνοι για να ηρεμήσουν και να φωνάξουν.
• Μουσική. Η μουσική μπορεί να βοηθήσει τους εφήβους να αναγνωρίσουν και να εκφράσουν συναισθήματα θυμού, μέσω πχ. ενός τραγουδιού που βγάζει οργή.
• Αιτίες θυμού. Όσο καταφέρνει το παιδί να αναγνωρίσει τι του προκαλεί εκρήξεις θυμού, τόσο πιο εύκολα θα διαχειριστεί αυτό το συναίσθημα.
• Δημιουργική έκφραση θυμωμένων συναισθημάτων. Τόσο η γραφή όσο και το σχέδιο μπορούν να χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικά από τους εφήβους για να εκφράσουν και να κατανοήσουν τον θυμό.

Όταν ένας προβληματικός έφηβος εξακολουθεί να μην μπορεί να αντιμετωπίσει τον θυμό του, είναι καιρός να σκεφτείτε να λάβετε επαγγελματική βοήθεια για να φτάσετε στη ρίζα του θυμού τους και να μάθετε τρόπους για να διαχειριστείτε αυτά τα συναισθήματα.
Κάποιες θεραπείες βοηθούν τους εφήβους να εκφράσουν τον θυμό τους, οι ομάδες διαχείρισης θυμού παρέχουν την ευκαιρία στους εφήβους να μάθουν ο ένας από τον άλλο, η ατομική θεραπεία παρέχει ένα ασφαλές μέρος για να εξερευνήσει αυτό το δύσκολο συναίσθημα.
Λάβετε υπόψη ότι ο ανεξέλεγκτος θυμός συνδέεται μερικές φορές με διαταραχές ψυχικής υγείας στους εφήβους, οπότε φροντίστε να λάβετε επαγγελματική βοήθεια για τον έφηβό σας εάν ο θυμός τους εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα.

https://www.iatronet.gr/ygeia/psyxiki-ygeia/article/57261/thymwmeno-paidi-stin-efiveia-pws-mporei-na-voithisei-o-gonios.html