Saturday, 27 February 2021

Τα παιδιά που μιλάνε

Παρακολουθώ με δέος τα παιδιά που μιλάνε για τη βία που υπέστησαν στην εφηβεία τους. Παρακολουθώ να αφηγούνται την ηλικία που δεν ξεπέρασαν και ίσως δεν ξεπεράσουν ποτέ, επειδή τραυματίστηκε μέσα τους ό,τι ωραιότερο μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο. 
Ο έρωτας. 
Τα βλέπω μπροστά μου να αποπλανούνται με τον δόλο και τον τρόπο ενός γητευτή επικίνδυνου. 

Θυμάμαι πως κορόιδευα τους γονείς μου γιατί μου έλεγαν από μικρή «πρόσεχε ποιος σε πλησιάζει, μην παίρνεις γλυκά και καραμέλες από αγνώστους».
Γέλαγα και τους κορόιδευα γιατί αισθανόμουν δυνατή και ατρόμητη όπως όλα τα παιδιά στην εφηβεία. 
Αργότερα, όταν έκανα παιδιά, διαπίστωσα πως τους έλεγα τα ίδια πράγματα με άλλες φράσεις: 
«να προσέχετε με ποιον μιλάτε στο διαδίκτυο» 
«να πίνετε κλειστές μπίρες στα μπαρ και όχι ποτά» 
«μην μπαίνετε σε αυτοκίνητα αγνώστων». 
Και αυτά φυσικά με κοροϊδεύουν γιατί πρόσφατα ενηλικιώθηκαν, αλλά εγώ εξακολουθώ να τα λέω. Νομίζω πως μετά τα τελευταία γεγονότα θα τους τα λέω μέχρι να πεθάνω.

Αλλά… θα προσθέσω και κάτι ακόμα: μην εμπιστεύεστε ανθρώπους που δεν ξέρετε, ακόμα κι αν έχουν πολλά πτυχία και ακόμα κι αν είναι διάσημοι στη δουλειά τους. Γιατί αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και άνθρωποι με παιδεία και καλοσύνη. 

Κι ύστερα θα τους στείλω ένα μήνυμα στην οικογενειακή ομάδα που φτιάξαμε στο messenger με τον ευρηματικό τίτλο «Φάμπρικα», που της έδωσε ο γιος μου και σημαίνει πολλά γιατί και η δουλειά μια οικογένεια είναι όπως και η οικογένεια μια σημαντική δουλειά που υποστηρίζει ο ένας τον άλλον. 

Το μήνυμα έφυγε λοιπόν και ελπίζω να το κρατήσουν φυλαχτό. Το αφήνω κι εδώ, για όλους μας, γιατί τίποτα δεν είναι αυτονόητο:

«Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στον δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ. […]

Παιδεία είναι η ταπεινότητα, αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα τον σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο. […]

Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο.

Παιδεία είναι να τα βάζουμε με το θηρίο.

Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και τους συστημικούς.

Παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη.

Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεσαι μέσα σου για το κοινό καλό» 

Αντρέ Μπρετόν.

Κυριακή Μπεϊόγλου

efsyn.gr

Friday, 26 February 2021

Όταν τα μωράκια σας σάς φέρνουν σε δύσκολη θέση!

Ο πρώτος χρόνος του μωρού είναι μαγευτικός: Τα ροζ μαγουλάκια του, το λαιμουδάκι του που μοσχοβολάει, οι μικροί ήχοι που βγάζει… κάνεις δε μπορεί να του αντισταθεί. Τα μωρά, βέβαια, έχουν και μία λιγότερο «λαχταριστή» πλευρά. 
Είναι ικανά να βγάλουν τρομακτικά δυνατές κραυγές, να εκλύσουν απίθανες ποσότητες υγρών από τον οργανισμό τους, ενώ τα δάχτυλά τους συχνά είναι δυνατά σαν τανάλιες. Χώρια, οι οσμές που σας κάνουν να αναρωτιέστε αν ήταν το μωρό ή κάποιος ασβός εισέβαλε στο σπίτι σας.

Το μυστικό για να περάσει πιο εύκολα για όλους ο πρώτος χρόνος του μωρού είναι να ξέρετε τι πρέπει να κάνετε όταν το μικρό σας αγγελάκι κάνει όλα αυτά τα τρομακτικά πράγματα μπροστά σε κοινό. 

Δείτε πώς το διαχειρίστηκαν κάποιοι γονείς και τι συμβουλεύουν:

Το πρόβλημα: Ουρλιάζει για να φύγει από την αγκαλιά της γιαγιάς του

Η λύση: Αυτό δεν είναι πραγματικό πρόβλημα αλλά έτοιμη λύση στο να σταματήσει η μητέρα ή η πεθερά σας να φορά αυτό το απαίσιο άρωμα. 
Μπορείτε να της πείτε κάτι όπως «ωχ, έτσι έκανε και της προάλλες με την κ. τάδε που φορά το ίδιο άρωμα με εσένα. Μάλλον αυτό είναι που το ενοχλεί. Δεν δοκιμάζεις ένα πιο απαλό άρωμα;». Μέχρι να βρει νέο άρωμα το μωρό σας θα γλυτώσει από πολλές ώρες κλάματος.

Το πρόβλημα: Δεν δείχνει τα κόλπα που του μάθατε

Η λύση: Θέλετε να δείξετε σε όλους όλα αυτά τα φοβερά και μοναδικά πράγματα που μπορεί να κάνει το μωρό σας, όμως αυτό αρνείται να συνεργαστεί. 
Παίρνει τότε εκείνη την αστεία «φάτσα» και εσείς βρίσκετε την ευκαιρία να πείτε «κάνε την αστεία φάτσα!» για να δείξετε ότι το κάνει επειδή σας καταλαβαίνει. 
«Κάνε την αστεία φάτσα», του λέτε, όμως εκείνο συνεχίζει να σας κοιτάζει αποσβολωμένο. Το καλύτερο που έχετε να κάνετε τότε είναι να ζητήσετε από τους φίλους σας να σας χαστουκίσουν για να συνέλθετε και στην συνέχεια να βάλετε τον εαυτό σας τιμωρία για να σκεφτείτε με ποιους τρόπους βλάπτετε το μέλλον αυτού του μωρού.

Το πρόβλημα: Το μωρό σας κάνει εμετό πάνω στον ολόλευκο καναπέ της φίλης σας που δεν έχει παιδιά (και δεν θέλει να αποκτήσει)

Η λύση: Θυμάστε πώς ήταν πριν κάνετε παιδιά; Σίγουρα είχε συμβεί και σε εσάς τότε να θέλετε να πνίξετε κάποιο μωρό επειδή π.χ. έκανε εμετό πάνω σας, λίγο πριν το ρομαντικό ραντεβού. Τι είχατε πει τότε; «Δεν πειράζει! 
Γι αυτό υπάρχουν τα καθαριστήρια!». 
Αν η φίλη σας δεν πει κάτι αντίστοιχο, όταν το μωρό σας της κάνει τον καναπέ μαντάρα,… διαγράψτε την από φίλη σας.

Το πρόβλημα: Έκανε κακά και δεν έχετε πάνες μαζί

Η λύση: Ας πάμε λίγο πίσω, στις σκέψεις σας καθώς ετοιμάζατε την τσάντα πριν φύγετε από το σπίτι. Είπατε «θα λείπουμε όλη την ημέρα –τι θα χρειαστούμε; Το αρκουδάκι, τις πιπίλες, το μπιμπερό, την σαλιάρα, ένα ακόμα φορμάκι, κουβερτάκι, τα παυσίπονά μου… τι άλλο; Τι ξεχνάω; Το κινητό μου!!!». 
Και από την πολλή χαρά σας που θυμηθήκατε το κινητό σας ξεχάσατε το σπουδαιότερο. Αυτό χωρίς το οποίο το μωρό σας δεν αντέχει παρά μερικά δευτερόλεπτα. 
Τώρα θα βράσετε και οι δύο στα ζουμιά σας. Αν είστε σε εξωτερικό χώρο πιθανώς να την γλυτώσετε και να μην κατασπαράξει κανένα ζώο το μωρό σας μόλις το μυρίσει. 
Αν είστε σε ξένο σπίτι ενημερώστε την ομήγυρη, βάλτε αντί για πάνα μερικές πετσέτες στο μωρό και βγείτε να ψάξετε για πάνα. Εν ανάγκη, ζητήστε από την οικοδέσποινα μερικές σερβιέτες για να βάλετε στο μωρό προσωρινά, μέχρι να βρείτε πάνες.

Το πρόβλημα: Δεν λέει να καθίσει στο καθισματάκι του αυτοκινήτου, την στιγμή που άλλοι περιμένουν για την θέση σας

Η λύση: Όλοι έχουμε διαβάσει κατά καιρούς ιστορίες για γονείς που έσφαξαν τα παιδιά τους και μετά τα έψησαν και τα έφαγαν. Μην φτάσετε μέχρι εκεί! Καταρχήν, θυμηθείτε τις αναπνοές που είχατε μάθει πριν γεννήσετε –σκοπός τους δεν ήταν να σας βοηθήσουν με τις διαστολές, αλλά να σας δώσουν κουράγιο για τα επόμενα 18 χρόνια. 
Πάρτε, λοιπόν, το μωρό αγκαλιά και περπατήστε μαζί του ψιθυρίζοντας «η μανούλα δεν προσπαθούσε να σε διπλώσει στα δύο… έπαιζε ένα παιχνίδι… που λέγεται μπες στο ρημάδι το αμάξι!». Και συνεχίστε με τις αναπνοές.

Το πρόβλημα: Κλάματα, κακά, ανάγκη για φαγητό και κατάσταση πανικού στο ταξίδι


Η λύση: Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα μόνο πράγμα για να κάνετε όταν το μωρό παθαίνει υστερία στο ταξίδι (είτε στο αεροπλάνο, είτε στο λεωφορείο, είτε στο αυτοκίνητο) και όχι, αυτό δεν είναι το να προσποιηθείτε ότι δεν είναι δικό σας μωρό, ούτε το να το κλείσετε στο ντουλαπάκι των αποσκευών. 
Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να αγνοήσετε τα μισητά βλέμματα των γύρω σας, να βγάλετε έξω το στήθος σας και να θηλάσετε το μωρό σας μπροστά σε όλους. Το πιθανότερο είναι ότι έτσι θα είναι όλοι χαρούμενοι.
..............
περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Thursday, 25 February 2021

Το να μεγαλώνεις παιδιά είναι...

... σαν να ταξιδεύεις με αυτοκίνητο και να οδηγείς εσύ.

Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός. 
Πρέπει τα μάτια σου και η προσοχή σου όλη, να είναι στραμμένη συνεχώς στο δρόμο.
Να μην το πας πολύ αργά –πρέπει άλλωστε κάποια στιγμή να φτάσεις
– και από την άλλη όμως να μην βιάζεσαι.

Πρέπει να προσέχεις να μην πατήσεις τις γραμμές στα δεξιά, ούτε και στα αριστερά, αλλά να προσπαθείς να μένεις πάντοτε στο κέντρο.

Πρέπει να φροντίζεις να γεμίζεις που και που το ρεζερβουάρ. 
Θα ‘ναι κρίμα να μείνεις στου πουθενά τη μέση…

Να σου πω όμως και κάτι;

Σε κανένα ταξίδι, δεν πάνε όλα τέλεια.

Όλο και θα παίξει η ταχύτητα, όλο και θα ξεφύγεις και θα πατήσεις και καμιά γραμμή στην άκρη, όλο και κάποια μικροβλάβη θα σου βγει, όλο και θα φτάνεις στο βενζινάδικο με το λαμπάκι αναμμένο και τη ψυχή στο στόμα.

Για αυτό, με των παιδιών σου το μεγάλωμα, μην μαστιγώνεσαι στο παραμικρό σου λάθος…

Κοίτα να τα αγαπάς, πρόσεχε όσο πιο πολύ μπορείς και φρόντισε τη διαδρομή να απολαύσεις…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

psyxologos
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Αδεξιότητα στο Παιδί από άλλη ματιά (Διαταραχή της Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης)

«Ανησυχούμε για το παιδί μας. Φαίνεται να μη συμβαδίζει με τα παιδιά της ηλικίας του. Έχει δυσκολία να συντονίσει τις κινήσεις του, να τρέξει, να πηδήξει, να χοροπηδήσει. Προσπαθήσαμε ξανά και ξανά να του μάθουμε ποδήλατο ή να πιάνει μια μπάλα, αλλά χωρίς επιτυχία. 
Έχει δυσκολία να φάει νοικοκυρεμένα με ένα κουτάλι ή πιρούνι, να χρησιμοποιήσει ψαλίδι, να κουμπώσει κουμπιά ή να μάθει να δένει τα κορδόνια των παπουτσιών του.

Γυρίζει κλαίγοντας από το σχολείο, επειδή δεν μπορεί να συμμετέχει σε παιχνίδια στην αυλή, όπως κυνηγητό ή ποδόσφαιρο ή γιατί δεν τον έχουν προτιμήσει ή στην καλύτερη περίπτωση τον έχουν επιλέξει τελευταίο στο παιχνίδι. Νιώθει ότι κανένας δε θέλει να τον κάνει παρέα.

Η γραφή του είναι μια επίπονη διαδικασία. Κρατά το μολύβι πολύ σφικτά και γκρινιάζει ότι πονάει το χέρι του. Οι εργασίες του είναι πάντα ακατάστατες και με κάποια σημεία συνήθως μουντζουρωμένα.
Η δασκάλα τον περιγράφει ως φυγόπονο. Μας αναφέρει ότι δεν μπορεί πότε να ολοκληρώσει και να οργανώσει τις γραπτές του εργασίες μέσα στον απαιτούμενο χρόνο. Αν και απαντά σωστά στις προφορικές ερωτήσεις μέσα στην τάξη, η απόδοσή του στα γραπτά είναι μειωμένη.
Ακόμη και εμείς που είμαστε οι γονείς του κάποιες φορές δυσανασχετούμε τόσο πολύ με τη δυσκολία του να μάθει κάτι καινούργιο που του λέμε 
«Καλά τόσο χαζός είσαι;»
«Γιατί είσαι τόσο τεμπέλης;»
«Τι στο καλό σου συμβαίνει;»
Έχουμε απευθυνθεί στο γιατρό που το παρακολουθεί , το έχει εξετάσει και μας έχει αποκλείσει άλλα παθολογικά αίτια τα οποία να δικαιολογούν τις δυσκολίες συντονισμού που εμφανίζει...».

Αυτά είναι λίγα από αυτά που έχουν ειπωθεί στις πρώτες συνεντεύξεις από γονείς στα πλαίσια της Εργοθεραπευτικής αξιολόγησης του παιδιού τους. 
Φυσικό είναι σαν γονείς να ανησυχείτε για την αδεξιότητα του παιδιού σας να εκτελέσει όλες τις πιο πάνω δραστηριότητες. 
Σημαντικότερο ωστόσο είναι, εσείς πρώτα να κατανοήσετε τη φύση των δυσκολιών του και στη συνέχεια να βοηθήσετε και τους άλλους να τις κατανοήσουν. Με τον τρόπο αυτό θα κάνετε το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση της ορθής αντιμετώπισης των δυσκολιών του.

Τι συμβαίνει πραγματικά με το παιδί σας;

Είναι στα αλήθεια απρόσεκτο; 
Τεμπέλης ή απλά βαριέται; 
Μήπως υπάρχει άλλη εξήγηση για τα καθημερινά του προβλήματα; 
Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνει η αδεξιότητα αυτή;

Όσα έχουν ειπωθεί πιο πάνω συνηγορούν στην πιθανότητα η αδεξιότητα του παιδιού σας να οφείλετε σε Αναπτυξιακή Διαταραχή του κινητικού Συντονισμού. Έστω και αν πολύς κόσμος δεν έχει ξανά ακούσει για αυτή, είναι από τις πιο συνήθεις αναπτυξιακές διαταραχές κατά την παιδική ηλικία. 
Δεν οφείλεται σε κάποιο παθολογικό, νευρολογικό ή νοητικό αίτιο και επηρεάζει σε ένα μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα του παιδιού στο σπίτι και στο σχολείο. 
Εμφανίζεται συνήθως σα δυσκολία στην μάθηση ή στην κατάκτηση δεξιοτήτων που απαιτούν κινητικό συντονισμό και επηρεάζει άμεσα την συμμετοχή του παιδιού σε καθημερινές δραστηριότητες , όπως αυτοεξυπηρέτηση (φαγητό, ντύσιμο κ.ά.), παιχνίδι, και σχολικές δραστηριότητες, όπως γραφή και γυμναστική. 
 Ο Dupre (1925) ήταν ο πρώτος που έκανε αναφορά σε κινητικά ελλείμματα και στη συνέχεια ο ORTON (1937) χρησιμοποίησε τον όρο αδεξιότητα για να περιγράψει μια ομάδα παιδιών με κινητικές δυσκολίες. 
 H Α. Jean Ayres το 1972 την ονόμασε Διαταραχή της Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης.

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν χρησιμοποιηθεί απίστευτα πολλοί ορισμοί για να περιγράψουν την κατάσταση. Στη βιβλιογραφία συναντούμε τους όρους αναπτυξιακή απραξία, γνωστική κινητική δυσλειτουργία, κινητική αδεξιότητα με φτωχό συντονισμό, κινητική μαθησιακή διαταραχή, ελλείμματα προσοχής, κίνησης και αντίληψης, νευροαναπτυξιακή - διαταραχή, διαταραχή αισθητηριακής ολοκλήρωσης, μη λεκτική μαθησιακή δυσκολία, ελαφριά εγκεφαλική παράλυση, αναπτυξιακή δυσπραξία.

Η ορολογία που σήμερα είναι ευρέως αποδεκτή και χρησιμοποιείται συχνότερα στη διεθνή βιβλιογραφία είναι αυτή της Αναπτυξιακής Διαταραχής Συντονισμού (Α.Δ.Σ.) (American Phychiatric Association- A.P.A., D.S.M. IV ,1994).

Η Αναπτυξιακή Διαταραχή Συντονισμού μπορεί να παρουσιαστεί από μόνη της;


περισσότερα εδώ: paidiatros

Άμα είναι μίζερος ο άνθρωπος…

Όχι. Δε θα φτιάξουνε τα πράγματα.

Ούτε η σχέση σου θα φτιάξει. Ούτε η δουλειά σου. Ούτε η ζωή σου. Ούτε τίποτα.

Όχι. Δε θα σε καταλάβει κανείς. Δε θα βρεις ανθρώπους να σε νιώσουν. Ούτε θα σε στηρίξουν οι δικοί σου στις δυσκολίες που περνάς.

Δεν υπάρχει ελπίδα. Δεν υπάρχει φως. Δεν υπάρχει τίποτα καλό στη ζωή σου. Στο επιβεβαιώνω.

Αλλά ξέρεις…

Δε φταίει η ζωή σου. Δε φταίνε οι άνθρωποι. Δε φταίνε οι συνθήκες. Δε φταίνε οι καταστάσεις. Δε φταίει ο καιρός.

Αν είσαι μίζερος, φταις εσύ.

Γιατί η μιζέρια γεννά μιζέρια. Και αν είναι μίζερος ο άνθρωπος, μόνο μιζέρια θα θερίζει.

Και πριν βιαστείς, να αντιδράσεις, και να μου πεις για πόνο και προβλήματα, βάλε στο νου σου πως άλλο πράγμα το να κλαις και άλλο το να κλαψουρίζεις.

Αν είναι μίζερος ο άνθρωπος, μόνο μιζέρια θα θερίζει…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc. 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki