«Δεν μου αρέσω…»

Όταν η εμφάνιση γίνεται εμμονή (Σωματοδυσμορφική διαταραχή) 

Οι γονείς της δεκατετράχρονης Δήμητρας ζήτησαν τη βοήθειά μου, γιατί η κόρη τους τους τελευταίους μήνες παρουσιάζει εμμονή με την εμφάνισή της. Δεν της αρέσει το σώμα της, κυρίως όμως το πρόσωπό της, θεωρεί ότι δεν είναι όμορφη, λέει πως έχει μεγάλα μάγουλα και μύτη.

«Μάταια προσπαθούμε να της εξηγήσουμε ότι είναι μια χαρά κορίτσι, όμορφη, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν το δέχεται. Αρχίζει να φωνάζει, κάποιες φορές κλαίει και δεν μας πιστεύει. Διαρκώς ψάχνει ευκαιρία για να καρφώνεται στον καθρέφτη και να κοιτάζει το πρόσωπό της. Όταν είναι να βγει, τις σπάνιες φορές που αυτό συμβαίνει πια, μπορεί να χρειαστεί και δύο ώρες για να βάλει ειδικό μακιγιάζ, ώστε να καλύψει τις “ατέλειες” στο πρόσωπό της. Αυτή η κατάσταση έχει επηρεάσει όλη μας την οικογένεια. Η ίδια δεν θέλει να βγαίνει ούτε με τις φίλες της, κάποιες φορές δέχεται να έλθουν στο σπίτι μας, αλλά δεν μοιράζεται με κανέναν αυτό που της συμβαίνει. Μας ανησυχεί πολύ αυτή η κατάσταση και αναρωτιόμαστε πού οφείλεται».

Κάποιες φορές η δυσαρέσκεια του/της εφήβου για το σώμα και την εμφάνισή του ξεπερνά το αναμενόμενο και μπορεί πραγματικά να εξελιχθεί σε εφιάλτη, τόσο για τον ίδιο όσο και για ολόκληρη την οικογένεια.

Μια ουλή, ένα σημάδι, μια ελιά, το μεγάλο στήθος κ.ά. μπορεί να γίνουν εμμονή στον έφηβο, που θεωρεί ότι αυτό του το «ελάττωμα» γίνεται αντικείμενο σχολιασμού από τους άλλους και πηγή δυστυχίας για τον ίδιο. 

Μόνο που στην πραγματικότητα το πρόβλημα είτε δεν υπάρχει είτε είναι ασήμαντο για τους άλλους, όμως διογκώνεται από τον έφηβο, που βρίσκεται δέσμιος μιας εικόνας που ο ίδιος έχει φτιάξει με το μυαλό του.

Η σωματοδυσμορφική διαταραχή είναι μια σοβαρή ψυχική διαταραχή που δεν πρέπει να ταυτίζεται με τη διαταραγμένη εικόνα σώματος που παρατηρείται στις διαταραχές σίτισης.

Η τελευταία αφορά την ανησυχία του εφήβου για τη γενικότερη εικόνα του και ειδικά για το βάρος του, ενώ στη σωματοδυσμορφική διαταραχή ο έφηβος επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο μέρος ή χαρακτηριστικό του σώματός του.

Βέβαια και οι έφηβοι με διαταραχές σίτισης μπορεί να ανησυχούν υπερβολικά για ένα συγκεκριμένο μέρος του σώματός τους, αλλά αυτό συμβαίνει σε σχέση με το βάρος τους, επειδή δηλαδή νομίζουν πως έχουν κοιλιά ή περιφέρεια και όχι επειδή εκεί έχουν λ.χ. ένα σημάδι.

Το βάρος μπορεί να είναι λόγος ανησυχίας και στη σωματοδυσμορφική διαταραχή, ωστόσο αυτή η ανησυχία επικεντρώνεται σε λεπτομέρειες (φέρ’ ειπείν, μπορεί ο έφηβος να θεωρεί ότι έχει πολύ λίπος γύρω από το γόνατό του κ.ο.κ.). 

Μπορεί επίσης σύμφωνα με την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία η ανησυχία να επικεντρώνεται στην εμφάνιση των μυών (όλων ή συγκεκριμένων μυϊκών ομάδων) του εφήβου. Για παράδειγμα, μπορεί να πιστεύουν πως οι τρικέφαλοί τους είναι πολύ μικροί κ.λπ.

Αλεξάνδρα Καπάττου

Κόρη Μητέρας με Ναρκισσιστική Διαταραχή

Ένα δράμα δίχως τέλος

του Σάββα Ν. Σαλπιστή, Ph.D.*

  

«Ήμουν 5 ή 6 χρονών περίπου και έπαιζα με τα παιχνίδια μου καθισμένη στο πάτωμα, όταν, από τα ουρλιαχτά τρόμου της αδελφής μου που μόλις είχε μπει στο δωμάτιο που βρισκόμουν, συνειδητοποίησα πως το φόρεμά μου είχε γίνει μούσκεμα από το αίμα που έτρεχε από το κεφάλι και το πρόσωπό μου, εξαιτίας ενός ακόμα ξυλοδαρμού μου από τη μητέρα μου, πριν από λίγο, για ασήμαντη και πάλι αφορμή. Κάθε φορά, με χτυπούσε αλύπητα, σταματώντας μόνον όταν δεν είχε πια άλλη δύναμη για να συνεχίσει»…

     Αυτή ήταν η περιγραφή της μνήμης μιας νέας γυναίκας που ανέκυψε εντός της στη διάρκεια μιας πολύ πρόσφατης ψυχοθεραπευτικής μας συνεδρίας. Παρόλο που, στα τόσα χρόνια της ψυχοθεραπευτικής μου εμπειρίας, είναι πολλές οι φορές που έγινα μάρτυρας παρόμοιων αφηγήσεων, κάθε φορά νιώθω τον ίδιο κόμπο στο λαιμό και μέρος της οδύνης, της ανημπόριας, της απόγνωσης και του ψυχικού πόνου που βίωσαν τα άτομα αυτά ως παιδιά, εξαιτίας του μένους της εφιαλτικής μητέρας που έτυχε να έχουν…

     Δεν είναι, όμως, πάντα τόσο ωμή και στυγνή η συμπεριφορά μιας ναρκισσιστικής μητέρας απέναντι στο παιδί της. Συχνά, το παιδί γίνεται αποδέκτης προσβολών, κριτικής και “επιθέσεων” που πολύ δύσκολα γίνονται διακριτές ως τέτοιες γιατί επικαλύπτονται κάτω από ένα περιτύλιγμα δήθεν έγνοιας “για το καλό” του παιδιού, από αναφορές σε άλλους που τα κατάφεραν καλύτερα κ.τ.λ. που μόνο βαθιά τραύματα, σύγχυση και αυτοαμφισβήτηση του προκαλούν. 

     Από τη μεριά της, μία ναρκισσιστική μητέρα -εξαιτίας της μεγαλειώδους εικόνας εαυτού που έχει κτίσει εντός της- θεωρεί πως η ίδια είναι αλάνθαστη και της αξίζει η αναγνώριση και ο θαυμασμός όλων για τις “θυσίες” που κάνει για τα παιδιά της. 

Με άλλα λόγια, εδώ μιλάμε συχνά για μια, χωρίς εμφανή και ευδιάκριτα στοιχεία, ψυχική κακοποίηση στην οποία συχνά ούτε ο θύτης, αλλά ούτε και το θύμα έχουν σαφή συνείδηση του δράματος στο οποίο συμμετέχουν.
..........

Ολόκληρο το άρθρο εδώ: i-psyxologos

*Κλινικός Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Στοκχόλμης
Διπλωματούχος Ψυχοθεραπευτής
Βασιλικού Ιατροχειρουργικού Ινστιτούτου Karolinska Στοκχόλμης

   
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD): Μια κοινή και χρόνια διαταραχή

Η ερμηνεύτρια Demy παραχώρησε χθες συνέντευξη στον Γρηγόρη Αρναούτογλου, όπου και αποκάλυψε πως από μικρή ηλικία πάσχει από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή ή αλλιώς –όπως λέγεται στα αγγλικά– Οbsessive Compulsive Disorder (OCD), περιγράφοντας πως έχει εμμονή να τακτοποιεί κάποια πράγματα με συγκεκριμένο τρόπο, «για να μην της συμβεί κάτι κακό», σημειώνοντας μάλιστα πως την «πιάνει για κάποιον λόγο κυρίως τα βράδια».

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει κατατάξει την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΨΔ) μεταξύ των 20 αιτιών που προκαλούν αναπηρία παγκοσμίως σε ανθρώπους ηλικίας 15-44 ετών. Είναι η τέταρτη πιο συχνή ψυχική νόσος, μετά τις φοβίες, την κατάχρηση ουσιών και τη μείζονα κατάθλιψη.

Τι είναι όμως αυτή η διαταραχή;

Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (Obsessive Compulsive Disorder – OCD) είναι μια κοινή και χρόνια διαταραχή, στην οποία ένα άτομο έχει ανεξέλεγκτες, επαναλαμβανόμενες σκέψεις (ιδεοληψίες) και συμπεριφορές (ψυχαναγκασμούς) που το κάνουν να έχει την ανάγκη να τις επαναλαμβάνει ξανά και ξανά. Αυτές οι ιδεοληψίες και οι καταναγκασμοί είναι που δίνουν στη συγκεκριμένη ψυχική πάθηση και την ονομασία ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή.

Τα άτομα με ΙΨΔ μπορεί να έχουν εμμονές, καταναγκασμούς ή και τα δύο. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να επηρεάζουν όλες τις πτυχές της ζωής τους, όπως είναι η εργασία, το σχολείο και οι προσωπικές τους σχέσεις. Οι εμμονές είναι επαναλαμβανόμενες σκέψεις, ορμές ή νοητικές εικόνες που προκαλούν άγχος στο άτομο.

Τα κοινά συμπτώματα περιλαμβάνουν:

• Φόβο μόλυνσης ή φόβο για μικρόβια.
• Ανεπιθύμητες, απαγορευμένες ή ταμπού σκέψεις, που αφορούν το φύλο, τη θρησκεία και τη σωματική ακεραιότητα.
• Επιθετικές σκέψεις απέναντι στους άλλους ή τον εαυτό.
• Ανάγκη διατήρησης των αντικειμένων σε συμμετρική ή «τέλεια» διάταξη.
• Έλεγχο, επανειλημμένως, κάποιων πραγμάτων, όπως αν μια πόρτα είναι κλειδωμένη ή αν ο φούρνος/θερμοσίφωνας είναι εκτός λειτουργίας.

Με πληροφορίες από το health4u.gr, therapia.gr

Από Κατερίνα Θανάση

news2u.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Αδεξιότητα στο Παιδί από άλλη ματιά (Διαταραχή της Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης)

«Ανησυχούμε για το παιδί μας. Φαίνεται να μη συμβαδίζει με τα παιδιά της ηλικίας του. Έχει δυσκολία να συντονίσει τις κινήσεις του, να τρέξει, να πηδήξει, να χοροπηδήσει. Προσπαθήσαμε ξανά και ξανά να του μάθουμε ποδήλατο ή να πιάνει μια μπάλα, αλλά χωρίς επιτυχία. 

Έχει δυσκολία να φάει νοικοκυρεμένα με ένα κουτάλι ή πιρούνι, να χρησιμοποιήσει ψαλίδι, να κουμπώσει κουμπιά ή να μάθει να δένει τα κορδόνια των παπουτσιών του.

Γυρίζει κλαίγοντας από το σχολείο, επειδή δεν μπορεί να συμμετέχει σε παιχνίδια στην αυλή, όπως κυνηγητό ή ποδόσφαιρο ή γιατί δεν τον έχουν προτιμήσει ή στην καλύτερη περίπτωση τον έχουν επιλέξει τελευταίο στο παιχνίδι. Νιώθει ότι κανένας δε θέλει να τον κάνει παρέα.

Η γραφή του είναι μια επίπονη διαδικασία. Κρατά το μολύβι πολύ σφικτά και γκρινιάζει ότι πονάει το χέρι του. Οι εργασίες του είναι πάντα ακατάστατες και με κάποια σημεία συνήθως μουντζουρωμένα.

Η δασκάλα τον περιγράφει ως φυγόπονο. Μας αναφέρει ότι δεν μπορεί πότε να ολοκληρώσει και να οργανώσει τις γραπτές του εργασίες μέσα στον απαιτούμενο χρόνο. Αν και απαντά σωστά στις προφορικές ερωτήσεις μέσα στην τάξη, η απόδοσή του στα γραπτά είναι μειωμένη.

Ακόμη και εμείς που είμαστε οι γονείς του κάποιες φορές δυσανασχετούμε τόσο πολύ με τη δυσκολία του να μάθει κάτι καινούργιο που του λέμε 

«Καλά τόσο χαζός είσαι;»

«Γιατί είσαι τόσο τεμπέλης;»

«Τι στο καλό σου συμβαίνει;»

Έχουμε απευθυνθεί στο γιατρό που το παρακολουθεί , το έχει εξετάσει και μας έχει αποκλείσει άλλα παθολογικά αίτια τα οποία να δικαιολογούν τις δυσκολίες συντονισμού που εμφανίζει...».

Αυτά είναι λίγα από αυτά που έχουν ειπωθεί στις πρώτες συνεντεύξεις από γονείς στα πλαίσια της Εργοθεραπευτικής αξιολόγησης του παιδιού τους. 

Φυσικό είναι σαν γονείς να ανησυχείτε για την αδεξιότητα του παιδιού σας να εκτελέσει όλες τις πιο πάνω δραστηριότητες. 

Σημαντικότερο ωστόσο είναι, εσείς πρώτα να κατανοήσετε τη φύση των δυσκολιών του και στη συνέχεια να βοηθήσετε και τους άλλους να τις κατανοήσουν. Με τον τρόπο αυτό θα κάνετε το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση της ορθής αντιμετώπισης των δυσκολιών του.

Τι συμβαίνει πραγματικά με το παιδί σας;

Είναι στα αλήθεια απρόσεκτο; 

Τεμπέλης ή απλά βαριέται; 

Μήπως υπάρχει άλλη εξήγηση για τα καθημερινά του προβλήματα; 

Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνει η αδεξιότητα αυτή;

Όσα έχουν ειπωθεί πιο πάνω συνηγορούν στην πιθανότητα η αδεξιότητα του παιδιού σας να οφείλετε σε Αναπτυξιακή Διαταραχή του κινητικού Συντονισμού. Έστω και αν πολύς κόσμος δεν έχει ξανά ακούσει για αυτή, είναι από τις πιο συνήθεις αναπτυξιακές διαταραχές κατά την παιδική ηλικία. 

Δεν οφείλεται σε κάποιο παθολογικό, νευρολογικό ή νοητικό αίτιο και επηρεάζει σε ένα μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα του παιδιού στο σπίτι και στο σχολείο. 

Εμφανίζεται συνήθως σα δυσκολία στην μάθηση ή στην κατάκτηση δεξιοτήτων που απαιτούν κινητικό συντονισμό και επηρεάζει άμεσα την συμμετοχή του παιδιού σε καθημερινές δραστηριότητες , όπως αυτοεξυπηρέτηση (φαγητό, ντύσιμο κ.ά.), παιχνίδι, και σχολικές δραστηριότητες, όπως γραφή και γυμναστική. 

 Ο Dupre (1925) ήταν ο πρώτος που έκανε αναφορά σε κινητικά ελλείμματα και στη συνέχεια ο ORTON (1937) χρησιμοποίησε τον όρο αδεξιότητα για να περιγράψει μια ομάδα παιδιών με κινητικές δυσκολίες. 

 H Α. Jean Ayres το 1972 την ονόμασε Διαταραχή της Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης.

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν χρησιμοποιηθεί απίστευτα πολλοί ορισμοί για να περιγράψουν την κατάσταση. Στη βιβλιογραφία συναντούμε τους όρους αναπτυξιακή απραξία, γνωστική κινητική δυσλειτουργία, κινητική αδεξιότητα με φτωχό συντονισμό, κινητική μαθησιακή διαταραχή, ελλείμματα προσοχής, κίνησης και αντίληψης, νευροαναπτυξιακή - διαταραχή, διαταραχή αισθητηριακής ολοκλήρωσης, μη λεκτική μαθησιακή δυσκολία, ελαφριά εγκεφαλική παράλυση, αναπτυξιακή δυσπραξία.

Η ορολογία που σήμερα είναι ευρέως αποδεκτή και χρησιμοποιείται συχνότερα στη διεθνή βιβλιογραφία είναι αυτή της Αναπτυξιακής Διαταραχής Συντονισμού (Α.Δ.Σ.) (American Phychiatric Association- A.P.A., D.S.M. IV ,1994).

Η Αναπτυξιακή Διαταραχή Συντονισμού μπορεί να παρουσιαστεί από μόνη της;

περισσότερα εδώ: paidiatros

Εποχική Συναισθηματική Διαταραχή και καλοκαίρι

Η Εποχική Συναισθηματική Διαταραχή είναι μια μορφή κατάθλιψης που στην πιο συνηθισμένη μορφή της εκδηλώνεται καθώς πλησιάζουν το φθινόπωρο και ο χειμώνας και η διάρκεια της ημέρας γίνεται μικρότερη. Ωστόσο, ένα ποσοστό ανθρώπων εκδηλώνει τη διαταραχή την αντίθετη εποχή του χρόνου: η έναρξη του καλοκαιριού τους πυροδοτεί συμπτώματα κατάθλιψης, με συχνότερα: 

• Κακό και πεσμένο κέφι,
• Απώλεια της ευχαρίστησης 
• Άγχος και ανησυχία 
• Διαταραχές στον ύπνο και την όρεξη 
• Τάση απομόνωσης 

Έχουν προταθεί διάφοροι λόγοι για τους οποίους η μετάβαση στο καλοκαίρι σχετίζεται με την εκδήλωση κατάθλιψης. Μεταξύ αυτών είναι: 

• Η αλλαγή της ρουτίνας στη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών: Έχει αποδειχτεί ότι η ύπαρξη ενός καθημερνού προγράμματος δραστηριοτήτων και μια σταθερή ρουτίνα βοηθά στην πρόληψης της καταθλιπτικής υποτροπής. Συνήθως η ρουτίνα αυτή αλλάζει στη διάρκεια του καλοκαιριού και κάτι τέτοιο μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά στρεσογόνο στην περίπτωση ανθρώπων ευάλωτων στην κατάθλιψη. Βρίσκονται αντιμέτωποι με αλλαγές στο καθημερινό πρόγραμμά τους που απαιτούν λύσεις (π.χ. τα παιδιά είναι περισσότερες ώρες στο σπίτι και χρειάζονται την κατάλληλη απασχόληση) αλλά και με αλλαγές στη ρουτίνα του φαγητού, του ύπνου και της εργασίας.

• Εικόνα σώματος: πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν με φόβο και ανασφάλεια τη στιγμή που θα εμφανιστούν στην παραλία με μαγιό καθώς έχουν ανασφάλεια για το σωματικό βάρος και την εμφάνισή τους. Νιώθουν ντροπή και επιθυμούν να αποφύγουν την έκθεση και τις κοινωνικές συναναστροφές. Το γεγονός αυτό επιδεινώνει ακόμα περισσότερο τη διάθεση, μειώνοντας  τις ευκαιρίες για ευχάριστες δραστηριότητες και κοινωνική αλληλεπίδραση.  

• Οικονομικές ανησυχίες: Λόγω των διακοπών, αλλά και των πιο συχνών ευκαιριών για κοινωνικές εξόδους αυξάνει η ανασφάλεια για τη δυνατότητα οικονομικής ανταπόκρισης. Ο ίδιος παράγοντας αυξάνει την τάση σύγκρισης με άλλους ανθρώπους που μπορούν να κάνουν περισσότερα πράγματα χωρίς να αγχώνονται για τον οικονομικό παράγοντα. Έτσι, δημιουργείται αποθάρρυνση και μειωμένο κίνητρο συμμετοχής, ακόμα και σε προσκλήσεις για εξόδους που δεν δημιουργούν μεγάλη οικονομική επιβάρυνση.  

• Η υψηλή θερμοκρασία μπορεί να είναι πολύ απαιτητική για το σώμα, το οποίο προσπαθεί να αντεπεξέλθει καθημερινά σε απαιτητικές συνθήκες. Έτσι, δημιουργείται η τάση αποφυγής της σωματικής άσκησης, που είναι ένας σημαντικός παράγοντας διατήρησης της καλής διάθεσης. 

Τρόποι αντιμετώπισης: Τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος που νιώθει κακή τη διάθεσή του ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες 

• Αναζήτηση κατάλληλης βοήθειας: Είναι σημαντικό να  μιλήσει με έναν ειδικό ψυχικής υγείας προκειμένου να αξιολογηθούν τα συμπτώματα και η σοβαρότητά τους και για να λάβει την κατάλληλη βοήθεια. 

• Πρόληψη: Αν γνωρίζει ότι έχει μια ευαλωτότητα στην εκδήλωση καταθλιπτικών συμπτωμάτων τους καλοκαιρινούς μήνες τότε μπορεί να προετοιμαστεί καλύτερα για την αντιμετώπισή τους. Μπορεί να αρχίσει να σκέφτεται πώς θα αντιμετωπίσει δυσκολίες που εμφανίζονται σε διάφορους τομείς της ζωής του το καλοκαίρι και να λάβει προληπτικά μέτρα. 

• Φροντίδα της υγιεινής ύπνου: να λάβει κατάλληλα μέτρα ώστε να διατηρήσει μια ικανοποιητική ρουτίνα ύπνου, αποφεύγοντας παράγοντες που επιδρούν αρνητικά όπως το αλκοόλ. 

• Διατήρηση της σωματικής δραστηριότητας σε μορφή που να μπορεί να συνεχιστεί και τους καλοκαιρινούς μήνες ή με τον κατάλληλο προγραμματισμό ώστε να γίνεται σε ώρες που οι καιρικές συνθήκες είναι περισσότερο κατάλληλες (π.χ νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα). 

• Να αποφεύγει υπερβολές σε επίπεδο δίαιτας και σωματικής άσκησης με στόχο την απόκτηση ενός λεπτού και γυμνασμένου σώματος σε σύντομο χρονικό διάστημα. Τέτοιου είδους ακραίες απαιτήσεις από τον εαυτό, αυξάνουν την πιθανότητα αποτυχίας η οποία θα εκληφθεί ως προσωπική ανεπάρκεια και θα αυξήσει τη συναισθηματική δυσφορία και τη διάθεση παραίτησης. 

• Αναστοχασμός: είναι σημαντικό να αναρωτηθεί γιατί η διάθεση του χειροτερεύει τους καλοκαιρινούς μήνες. Ποιοι είναι ενδεχομένως οι λόγοι που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Για παράδειγμα, αξίζει να διερευνήσει αν έχει συνδέσει το καλοκαίρι με κάποιες αρνητικές εμπειρίες, όπως μια δύσκολη εποχή του παρελθόντος, μια απώλεια κ.λπ. Επίσης αν ο ερχομός του καλοκαιριού συνδέεται με την ενεργοποίηση άκαμπτων και δυσλειτουργικών πεποιθήσεων όπως: «Πρέπει να έχω μεγάλη παρέα», «Πρέπει να έχω ερωτικό σύντροφο»  ή «Πρέπει να είμαι λεπτός και γυμνασμένος». Οι αντιλήψεις αυτές δημιουργούν αυστηρά στάνταρτ απέναντι στα οποία όταν δεν ανταποκρίνεται νιώθει αποτυχημένο. Η σύνδεση των παραγόντων αυτών με την κακή διάθεση, θα μπορέσει να το βοηθήσει να σπάσει το φαύλο κύκλο.

• Προγραμματισμός διακοπών: Παρότι θεωρείται ένα θετικό γεγονός, για κάποιους οι καλοκαιρινές διακοπές είναι περισσότερο με μια οικογενειακή ή μια κοινωνική υποχρέωση, παρά κάτι το επιθυμητό και το ευχάριστο. Έτσι, είναι σημαντικό να διερευνήσει τι είναι αυτό που πραγματικά επιθυμεί και πως θα μπορούσε να το προσεγγίσει αναζητώντας εναλλακτικές λύσεις όποτε αυτό είναι δυνατό και εφικτό. Σε γενικές γραμμές, είναι σημαντικό να διασφαλίσει ότι δεν θα βρεθεί εγκλωβισμένο σε μια κατάσταση «διακοπών» που δεν θα θυμίζει διακοπές. 

• Αποφυγή της αυτομομφής: Δεδομένου ότι το καλοκαίρι συνδέεται με στιγμές χαράς και ανεμελιάς, ένας άνθρωπος που δεν νιώθει έτσι, μπορεί να επιτίθεται στον εαυτό του που δεν μπορεί να είναι «όπως όλοι οι άλλοι». Η σύγκριση αυτή είναι άδικη και ανεδαφική και το μόνο που πετυχαίνει είναι να βαθαίνει το αίσθημα της θλίψης. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι σε μεγάλο βαθμό η κακή διάθεση οφείλεται σε τέτοιου είδους συγκρίσεις: «Πώς νιώθω και πως θα έπρεπε να νιώθω», «Πώς είμαι και πως θα έπρεπε να είμαι». Είναι σημαντικό να αντιληφθεί ότι αυτές οι συγκρίσεις αποτελούν μια παγίδα που τον απομακρύνει από το να φροντίσει τον εαυτό του με καλοσύνη και υπομονή τη στιγμή που το έχει περισσότερο ανάγκη. 

Φωτεινή Λέκκα, MSc, PhD

Ψυχολόγος Α.Τ.Π.Σ.Υ..Τ.Ε. 

Πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αναπτυξιακή Διαταραχή Συντονισμού των Κινήσεων (Δυσπραξία) / What Is Developmental Coordination Disorder

Πώς επηρεάζει το παιδί;

Μελέτη που δημοσιεύεται στο αμερικάνικο περιοδικό «Pediatrics» αναφέρεται στα προβλήματα ψυχικής υγείας σε παιδιά με αναπτυξιακή διαταραχή συντονισμού.

«Αναπτυξιακή Δυσπραξία» και Εργοθεραπεία

Η μελέτη διαπίστωσε ότι τα παιδιά με πιθανή αναπτυξιακή διαταραχή συντονισμού (DCD) είχαν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν προβλήματα ψυχικής υγείας, πιθανώς λόγω των σχετικών με αυτήν δυσκολιών.

Η αναπτυξιακή διαταραχή του συντονισμού των κινήσεων πρόκειται για μια διαταραχή κίνησης που χαρακτηρίζεται από δυσκολία στην ανάπτυξη κινητικού συντονισμού, σύμφωνα με την χρονολογική ηλικία.

Η αναπτυξιακή διαταραχή συντονισμού προσβάλει περίπου το 6% των παιδιών, και δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου νευρολογικού προβλήματος.

Τα παιδιά που ταλαιπωρούνται από αυτή τη διαταραχή εμφανίζουν:

• Καθυστέρηση στο μπουσούλημα και στο περπάτημα
• Προβλήματα στάσης στο ένα πόδι ή χοροπηδήματος
• Ανικανότητα στη γραφή και στο δέσιμο των κορδονιών
• Πρόβλημα στα σπορ ή στην εκμάθηση ποδήλατου

giatros-in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι