Δικαιοσύνη... Ειρήνη... / Καληνύχτα σας

Τα ιδανικά της Ειρήνης και της Δικαιοσύνης, όσο νωρίτερα μπαίνουν στις καρδιές, τόσο βαθύτερα θα ριζώσουν και τόσο περισσότερο θα διατηρηθούν.

Γιώργος Σεφέρης

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Ελευθερωτής... Τι θα πει σκλαβιά - Παύλου Νιρβάνα

― Φλώρια, καρδερίνες, φλώριααα! 
― Πόσο τις δίνεις, βρε παιδί, τις καρδερίνες;
― Τρεις δραχμές, μπάρμπα. Τρεις δραχμές και μ’ εγγύηση. Πάρε, αφέντη, να σε ξυπνά το πρωί. 
― Δεν κάνει δυο δραχμές; 
― Αν θέλεις να πάρεις τη βραχνιασμένη...  

   Ο μεσόκοπος άνθρωπος με τα ξενικά ρούχα, κάποιος πρόσφυγας από εκείνους, που πλημμύριζαν το πειραιώτικο λιμάνι, έβγαλε το κομπόδεμα από το ζωνάρι του, έδωσε ένα δίδραχμο στο παιδί και πήρε στα χέρια του την καρδερίνα. 
  Την κράτησε λιγάκι ελαφρά στα δάχτυλά του, την χάιδεψε πονετικά και την κοίταξε καλά καλά, φέρνοντας το ανήσυχο κεφαλάκι της μπροστά στα μάτια του, σα να ήθελε να της πει κάποιο γλυκό λόγο. Ύστερα, τινάζοντάς την ελεύθερη πάνω στην παλάμη του, την άφησε να πετάξει, κάνοντας τάχα πως του είχε ξεφύγει από τα χέρια του: 
  ― Βρε, το αφιλότιμο το πετούμενο! Tο είδες εκεί! 
  Από μέσα του όμως φαινόταν καταχαρούμενος ο παράξενος εκείνος άνθρωπος. Θα μπορούσε να ορκιστεί κανείς, πως αυτό που έγινε, δεν ήταν καθόλου τυχαίο. 

   Ο ξένος, χωρίς άλλο, είχε αγοράσει το πουλί, για να του χαρίσει την ελευθερία του. Αν προσπαθούσε να κρύψει το σκοπό του, το έκαμε ίσως από ευγένεια. Και θα μπορούσε να ορκιστεί κανείς ακόμη, πως έτσι ήταν το πράγμα, αν τον έβλεπε με τι λαχτάρα ακολουθούσε το φτερούγισμα της καρδερίνας στον ελεύθερο αέρα. Ένα φτερούγισμα τρελό, με μουδιασμένα φτερά, που την έφερε στο κατάρτι ενός καϊκιού, σαστισμένη ακόμη από την ξαφνική χαρά της. 
  ― Βρε, το αφιλότιμο το πετούμενο, πώς μου ξέφυγε! 
  Από μέσα του όμως έλεγε χωρίς άλλο ο γεροντάκος: 
  ― Κάνε τη δουλειά σου, πουλάκι μου, και μη σε μέλει. 

  Δυο μορτάκια, που έκαναν το βαρκάρη εκεί δίπλα, πήδησαν αμέσως μέσα στο καΐκι: 
  ― Νά το, νά το, πάνω στο πανί ακούμπησε, είπε το ένα. 
  ― Πέτα το σακκάκι σου, να το ρίξεις κάτω. Δε βλέπεις, πως είναι μουδιασμένο; απάντησε το άλλο. 
  Ο ελευθερωτής δεν μπόρεσε να κρυφτεί πια. Όρμησε άγριος στην άκρη του μόλου και φώναξε, κουνώντας το μπαστούνι κατά το καΐκι. 
  ― Κάτω, παλιόπαιδα! Δικό σας είναι το πουλί; Εγώ το αγόρασα, εγώ θέλησα και το άφησα. Ορίστε μας! Κάτω γρήγορα, γιατί θα σας σπάσω τα παΐδια σας. 
  Και μόνον όταν είδε το πουλί να τινάζει τις φτερουγίτσες του και να σκίζει χαρούμενο τον αέρα, μονάχα τότε πήρε το δρόμο του, μουρμουρίζοντας: 
  ― Μα βέβαια, μέσα στην ελευθερία γεννήθηκαν· πού να ξέρουν τι θα πει σκλαβιά!...

πηγή...

(από το βιβλίο: Αναγνωστικό Δ΄ Δημοτικού, Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, 1974)

Η Ανθρωπιά είναι Τέχνη...

... που όσο την αφήνεις, σε αφήνει και αυτή…
Το γεγονός ότι δεν μπορείς να το δεις, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Είναι τέχνη η ευαισθησία, Άνθρωπε…
Δεν αναφέρομαι σε καταστάσεις αδυναμίας και παραίτησης, που ξεπηδάν στο πρώτο στραβοπάτημα ή δυσκολία. 

Ούτε σε δάκρυα που θα τρέξουν μπροστά σε μια σκληρή εικόνα, και την επόμενη στιγμή, παρελθόν πλέον θα 'ναι.

Για την ευαισθησία της ψυχής, την λεπτότητα της ύπαρξης, ως στάση ζωής .

Για αυτό που ανθρωπιά ονομάζουμε, ξεχνώντας, τι σημαίνει η λέξη αυτή.

Τέχνη που όσο την αφήνεις, σε αφήνει και αυτή…

Την πρώτη φορά, που κάποιον είδες να ζητιανεύει στη ζωή σου, θυμήσου το, η ψυχή σου σφίχτηκε. Μπορεί και παιδί τότες να ‘σουν, μπορεί και όχι.
Στην τελευταία σου βόλτα τώρα Άνθρωπε, είμαι σίγουρος, δεν θυμάσαι όμως, το πόσοι άνθρωποι σου άπλωσαν το χέρι…
Ξέρεις γιατί;
Γιατί, την ευαισθησία αυτή έχεις, όπως και εγώ, καταπνίξει.

Όσο όμως ακόμα αναπνέεις Άνθρωπε, την ευαισθησία σου αυτή προλαβαίνεις ξανά να ζωντανέψεις.
Και αν ψάχνεις, που αυτή χρειάζεται, μην πας μακριά.
Κοίτα τον σύντροφο, την σύζυγο, το παιδί, τον φίλο, τον γείτονα…Τον αδελφό σου κοίτα…

Και αν τον τρόπο δεν ξέρεις ζωή να της δώσεις ξανά …

Έχεις, είχες πάντοτε εργαλείο…
Το γεγονός ότι δεν μπορείς να το δεις, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει…
Συνείδηση το λένε…

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Αγία Μαρίνα — Αλήθεια, ποιά γιορτάζουμε σήμερα;

Χρόνια Πολλά στις Μαρίνες,

μικρές και μεγάλες  😃

.

Η Αγία Μαρίνα καταγόταν από την Αντιόχεια της Πισιδίας και έδρασε την εποχή του αυτοκράτορα Κλαυδίου. 

Ήταν μοναχοκόρη και μάλιστα ο πατέρας της ήταν ιερέας των ειδώλων. 

Δεν ήταν ακόμη δώδεκα χρονών,

 όταν πέθανε η μητέρα της και ο πατέρας της ανέθεσε την ανατροφή της σε κάποια χριστιανή γυναίκα. Η Αγία Μαρίνα τότε...

περισσότερα στο Παιδάριον

Ο Κλέων, ο δημαγωγός και ο "Κλέων", ο καύσωνας

    Ο Κλέων ήταν Αθηναίος στρατηγός που συνέδεσε το όνομά του με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Ήταν αντίπαλος του μεγάλου πολιτικού και στρατιωτικού Περικλή στα τέλη της δεκαετίας του 430 π.Χ.

    Μετά την ανεπιτυχή εκστρατεία του Περικλή στην Πελοπόννησο, και όταν έπληξε την Αθήνα ο μεγάλος λοιμός που αφάνισε το 1/3 του πληθυσμού της πόλης, ο Κλέων ήταν ηγέτης της αντιπολίτευσης.

    Κατηγόρησε τον Περικλή για κακοδιαχείριση του δημοσίου χρήματος, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί ένοχος και να απομακρυνθεί από το αξίωμά του, πριν αποκατασταθεί και επανέλθει στην εξουσία.

Το 429 π.Χ. ο Περικλής πέθανε από τον λοιμό και ο Κλέων έγινε ηγέτης της Αθήνας.

Ανάμεσα στα μέτρα που πήρε ήταν η αύξηση της αμοιβής των ενόρκων, ένα οικονομικό «στήριγμα» για τους φτωχότερους Αθηναίους που πήγαν στο πλευρό του. Απέναντί του στάθηκαν οι αριστοκρατικοί.

Ήταν τραχύς και απότομος και δημαγωγός.
...........
η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι