Sunday, 17 November 2024

Η Παραφροσύνη της Απληστίας - Η Παραβολή του Άμυαλου Πλούσιου (για παιδιά)

Η ματαιότητα του πλούτου
Απόδοση στη νεοελληνική:

Τους είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή· ενός ανθρώπου πλούσιου έφεραν τα χωράφια του μεγάλη σοδειά· και σκεφτόταν μέσα του λέγοντας· 
Τι πρέπει να κάνω, γιατί δεν έχω πού να μαζέψω τους καρπούς μου; 
Και είπε· αυτό θα κάνω· θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και στη θέση τους θα χτίσω μεγαλύτερες και εκεί θα μαζέψω όλα τα γεννήματά μου και τα αγαθά μου και θα πω στην ψυχή μου· 

Ψυχή, έχεις μαζέψει πολλά αγαθά, που σου φτάνουν για πολλά χρόνια. Αναπαύου, λοιπόν, τρώγε, πίνε, καλοπέρνα. 

Ο Θεός όμως του είπε· ανόητε, αυτή τη νύχτα σου ζητούν ξαφνικά την ψυχή σου. Όσα λοιπόν ετοίμασες, σε ποιον θα ανήκουν τώρα; Αυτά παθαίνει εκείνος που θησαυρίζει μόνο για τον εαυτό του και δε φροντίζει να πλουτίζει όπως ο Θεός θέλει. Και λέγοντας αυτά τόνιζε· όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει.
περισσότερα εδώ

Friday, 15 November 2024

Μιλώντας στα παιδιά για το Πολυτεχνείο και την Ντενεκεδούπολη

Το πλέον διάσημο παραμύθι της Ευγενίας Φακίνου, η Ντενεκεδούπολη, είναι μια πολιτεία φτιαγμένη από ντενεκέδες και οι κάτοικοι της είναι κι αυτοί ντενεκεδάκια.

Ο Σαρδέλας, η Μηλίτσα, ο Βουτυρένιος, ο Σοφός και ο Οκέυ-μπαμ-μπαμ, φτιαγμένοι από αντίστοιχα ντενεκέδια, χάνουν την ηρεμία τους όταν μια μέρα θα εμφανιστεί στην πόλη τους ο αυταρχικός Λαδένιος και θα αρχίζει να τους διατάζει ασταμάτητα.

Τα ντενεκεδάκια δε θα το ανεχτούν και θα συμμαχήσουν για να διώξουν τον Λαδένιο. Και όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε, θα τα καταφέρουν με έναν μοναδικό τρόπο.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1975, η Ευγενία Φακίνου εγκαινίασε το αντικειμενοθέατρο Ντενεκεδούπολη στο χώρο του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας στην Κυψέλη. Συγκεκριμένα στις 12 Δεκεμβρίου του 1975 έκανε πρεμιέρα το 1ο έργο που παρουσιάστηκε από το αντικειμενοθέατρο αυτό, το οποίο είχε τον τίτλο Ντενεκεδούπολη.
Εκατοντάδες παιδιά από όλο το λεκανοπέδιο της Αττικής, πήγαν και το παρακολούθησαν εκείνη την πρώτη μέρα κι εντυπωσιάστηκαν γιατί δεν είχαν δει ποτέ στη ζωή τους στο παρελθόν, ούτε εκείνα ούτε και οι γονείς τους τέτοιου είδους κουκλοθέατρο. Στο χώρο του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας έμεινε μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου του 1976 και την επομένη μεταστεγάστηκε στο Κύτταρον που βρίσκεται στην οδό Ηπείρου 48 στην περιοχή της Πλατείας Βικτωρίας. Εκεί έμεινε μέχρι την Κυριακή 16 Μαΐου 1976.

Τη Χειμερινή περίοδο 1976-1977, το αντικειμενοθέατρο αυτό παρουσίασε στο Αθηναϊκό Κοινό το έργο Στο Κουρδιστάν, στο Θἐατρο Κάβα που βρισκόταν στην οδό Σταδίου 50 στα Χαυτεία. Εκτός από τη Χειμερινή περίοδο 1975-1976, όλες τις υπόλοιπες Χειμερινές περιόδους οι παραστάσεις του αντικειμενοθεάτρου Ντενεκεδούπολη στο Αθηναϊκό Κοινό ξεκινούσαν το 2ο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου κάθε χρόνου και ολοκληρώνονταν την Κυριακή των Βαΐων του επόμενου, επειδή μετά το Πάσχα ξεκινούσε τις περιοδείες στην επαρχία. Τη Χειμερινή περίοδο 1977-1978, το αντικειμενοθέατρο Ντενεκεδούπολη παρουσίασε το έργο “Ξύπνα Ντενεκεδούπολη” στο Κύτταρον.

Οι παραστάσεις ξεκίνησαν Σάββατο 8 Οκτωβρίου του 1977 και συνεχίστηκαν μέχρι την Κυριακή 19 Μαρτίου του 1978. Λίγο πριν τελειώσει η πρωινή παράσταση εκείνης της ημέρας, τηλεφώνησε στο ταμείο του Θεάτρου ο Διοικητής του Αστυνομικού τμήματος Πλατείας Βάθη (στου οποίου την αρμοδιότητα ανήκε και η περιοχή της Πλατείας Βικτωρίας) και είπε στην ταμία πως έπρεπε να διακοπούν οι παραστάσεις επειδή ο ιδιοκτήτης της αίθουσας Κύτταρον δεν είχε πάρει την ειδική θεατρική άδεια που προβλέπει ο Νόμος…

trikalakids.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο «νταής» που εκφοβίζει είναι πάντα το πιο αδύναμο και φοβισμένο παιδί

Το κλειδί για όσους εκφοβίζονται από «νταήδες» είναι να αναγνωρίσουν ότι ο εκφοβισμός του «νταή» δεν σχετίζεται με εκείνους, αλλά με τον ίδιο και την αδυναμία του.
Τα τελευταία χρόνια έχει δοθεί σημαντική προσοχή στο φαινόμενο του εκφοβισμού, ιδιαίτερα όσον αφορά στην περίπτωση των παιδιών. Ωστόσο, ένα από τα πράγματα που έχουμε την τάση να παραβλέπουμε, είναι ότι τα παιδιά που τείνουν να εκφοβίζουν τα υπόλοιπα μεγαλώνουν και τείνουν να μην αλλάζουν πολύ στην πορεία της ζωής τους, άλλωστε η συνέπεια στο χαρακτήρα είναι στοιχείο της ανθρώπινης υπόστασης. 
Τα αγόρια που πείραζαν το παιδί που καθόταν μόνο του και τα «κακά» κορίτσια που δεν προσκάλεσαν τη συμμαθήτριά τους στο πάρτυ, μεγαλώνουν και γίνονται εξίσου κυριαρχικά, αλαζονικά και φοβισμένα, όπως ήταν και ως παιδιά.
Ο πολιτισμός μας συναλλάσσεται καθημερινά με το φόβο. 
Αυτό μπορούμε να το παρατηρήσουμε ακόμη και στις διαφημίσεις όπως για μια εταιρεία που «θα σας προστατεύσει, έναντι αμοιβής, από μισθολογικές κατασχέσεις, περιουσιακά δικαιώματα και άλλες υποθέσεις αν χρωστάτε χρήματα στην εφορία».

Εδώ υπάρχει ένα θέμα: 
αυτές οι συνέπειες που διαφημίζει η εταιρία, είναι το φυσικό και λογικό αποτέλεσμα του χρέους που έχετε προς την εφορία. 
Γιατί, λοιπόν, εφαρμόζεται η τακτική του φόβου; 
Επειδή όταν οι άνθρωποι φοβούνται, τείνουν να παίρνουν παράλογες, άγνωστες, παρορμητικές - και συνήθως δαπανηρές - αποφάσεις. Εκεί βρίσκεται η λύση για μία πιθανή χειραγώγηση.

Αυτό είναι μόνο ένα από τα χιλιάδες παραδείγματα που βιώνουμε καθημερινά και τείνουν να μας ταρακουνούν. 
Δεν έχουν κάνει ακόμη πολλοί άνθρωποι το εμβόλιο της γρίπης; 
Σκορπίστε τους «σπόρους» του φόβου της γρίπης ώστε να αποκτήσετε κάποια ψευδαίσθηση του ελέγχου στο φόβο κάποιου άλλου, ο οποίος πλέον θα έχει την αίσθηση ότι δεν έχει τον έλεγχο.

Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με το φόβο σε προσωπικό επίπεδο - όταν δηλαδή είμαστε εκφοβισμένοι – η υποκείμενη ηθική γίνεται πιο αχνή και μας μιλάει με έμφαση για μια γενική έλλειψη εκλεπτυσμού και συναισθηματικής νοημοσύνης. 
Αυτή η αποτυχία οδηγεί στη συνέχεια σε αυτή την κυριαρχική ανάγκη για έλεγχο, την οποία ο νταής καταλήγει να αναζητά, με άσχημο τρόπο προς τους άλλους.

Όλα αυτά, επομένως, οδηγούν στην ερώτηση: 
Ποιος φοβάται περισσότερο - ο εκφοβισμένος ή ο «νταής»; Φυσικά ο «νταής», επειδή η καταπιεσμένη ανάγκη του με περιορισμένο αριθμό δεξιοτήτων - κοινωνικό, συναισθηματικό, φυσικό, κλπ–τον κάνει να προσπαθεί με οποιονδήποτε τρόπο να αναδειχθεί έναντι των άλλων.

Το εγώ του «νταή» είναι πονηρό. 
Η αλαζονεία του τον γεμίζει με μια κενή εμπιστοσύνη. Το πατρονάρισμα του είναι μία ανάγκη για υποτίμηση. Η οργή του είναι μία ανάγκη να ελέγξει. 
Το Εγώ του είναι εύθραυστο, οδηγούμενο από φόβο και ναρκισσισμό, όχι από δύναμη, ούτε από τη δύναμη που επιθυμεί τόσο απελπισμένα να κατέχει. 
Στην πραγματικότητα, ο «νταής» είναι ουσιαστικά ανίσχυρος, γιατί ο ίδιος είναι τόσο ισχυρός όσο η δύναμη που εμείς του δίνουμε. Τρέφεται από τον φόβο μας, αλλά η πείνα του οδηγείται αποκλειστικά από τη δική του.

Το κλειδί για τους εκφοβισμένους είναι να αναγνωρίσουν ότι ο εκφοβισμός του «νταή» δεν σχετίζεται με εκείνους, αλλά με τον ίδιο και την αδυναμία του. 
Πρόκειται για την αίσθησή του ότι απειλείται και την αγωνία του να χαρακτηριστεί ως απατεώνας. Φοβάται πολύ– αρκετά πολύ θα λέγαμε - και όλη την ώρα.

Έχοντας στο μυαλό μας αυτή την αναγνώριση, ότι δηλαδή ο εκφοβισμός δεν σχετίζεται μ’ εμάς, τότε μπορούμε να είμαστε σταθεροί και σίγουροι για τον εαυτό μας. 
Έτσι, μπορούμε να διατηρήσουμε την αυτοπεποίθησή μας και παράλληλα να αποφύγουμε την αυτο-θυματοποίησή μας που δυνητικά διαιωνίζει τις καταχρηστικές και κοινωνικά σαδομαζοχιστικές σχέσεις στις οποίες πρόκειται να βρεθούμε τυχαία, κατ’ επιλογή ή εξ ορισμού.

Ο «νταής» είναι πάντα το πιο αδύναμο παιδί στην παιδική χαρά. Κάντε λίγο πίσω και παρακολουθήστε τον με συμπόνια, καθώς βυθίζεται σε μια χλωμή αντανάκλαση αυτού του παιδιού, το οποίο προσποιείται ότι είναι.

Πηγή: PsychologyToday.com
Απόδοση:Τζατζαδάκη Ματρώνη, Φιλόλογος-Γλωσσολόγος, Φοιτήτρια Ψυχολογίας ΕΚΠΑ
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Thursday, 14 November 2024

Σεφέρης: Τα παιδιά μας μεγαλώνουν...

"Τα παιδιά μας μεγαλώνουν τόσο γρήγορα, που δεν τα βλέπουμε. Σηκώνεις ξαφνικά τα μάτια και βλέπεις έναν έφηβο ή κάποιον σε ηλικία γάμου. Έχεις χάσει τη χαρά να κοιτάζεις τα πρόσωπά τους, γιατί τρέχεις όλη τη μέρα να τους εξασφαλίσεις διάφορα πράγματα κι έχεις χάσει τη χαρά."
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Καλύτερή μου Φίλη...

Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου, πρωί-πρωί, αξημέρωτα, τηλέφωνο από την καλύτερή μου φίλη.
- Καλημέρα σου, έγινε κάτι; Ανησύχησα...
- Όχι, μωρέ... να... κάτι ψηλάφησα στο στήθος... δε θα 'ναι τίποτα...
Πάγωσα για λίγο.
- ...... το "δε θα 'ναι τίποτα" άσε να στο πουν οι γιατροί... κλείσε ραντεβού.
- Καλά, μην κάνεις έτσι, θα κλείσω...... κι αν είναι "το κακό";;;
- Γι' αυτό πρέπει να κλείσεις, ΣΗΜΕΡΑ...
- Έχω υποχρεώσεις, το ξέρεις...
- Η μόνη σου υποχρέωση τώρα είναι να φροντίσεις εσένα. Καλά... κλείσε τώρα, τράβα στο γιατρό σου να σε κατευθύνει... περίμενε, έρχομαι να πάμε μαζί.
Και πήγαμε και την επόμενη μέρα έγινε η πρώτη μαστογραφία που έδειξε ότι αυτό το "κάτι" ήταν αρκετά σοβαρό... 
Γι' αυτό το "κάτι" έγιναν όλες οι ενέργειες, όπως έπρεπε... εξετάσεις επί εξετάσεων, με την καθοδήγηση εξαιρετικού γιατρού, ώσπου στις 22 του Οκτώβρη έγινε το χειρουργείο και η καλύτερή μου φίλη είναι σε καλό, πολύ καλό δρόμο! 
Δεν διαγνώστηκε κακοήθεια! Πρόλαβε! 
Είναι γενναία η φίλη μου. 
Άντεξε στην αγωνία εν αναμονή των αποτελεσμάτων!
Ξεπέρασε τους φόβους της, όπως θα ξεπεράσει και την μαστεκτομή. 
Είμαι σίγουρη γι' αυτό.
Καλή ανάρρωση, καλή μου φίλη!!!
💗Ζωή θα ΄χουν τα χρόνια σου και χρόνια η ζωή σου💗

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki