Ανθρώπινα Δικαιώματα: Γεννηθήκαμε Ελεύθεροι και Ίσοι

Άρθρο 1 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Γεννηθήκαμε όλοι ελεύθεροι. Όλοι έχουμε τις δικές μας σκέψεις και ιδέες. Θα πρέπει όλοι να αντιμετωπιζόμαστε με τον ίδιο τρόπο.

 

Article 1 of the Universal Declaration of Human Rights
All human beings are born free and equal in dignity and rights.They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.

http://www.youthforhumanrights.org/index.htm

Στο κλίμα της ημέρας...

... ένα όμορφο τραγούδι,

με τις ευχές από το χαμομηλάκι για 

Καλή Σαρακοστή  

Έχε γεια Παναγιά...

Ξένιος Ζευς ... ή ποιος είναι ο χαμένος;

Ένας φίλος μου, μου είπε την παρακάτω ιστορία.

Στην δουλειά, έχουμε ένα ξένο τον τελευταίο καιρό, συμμετέχει σε ένα έργο. Θα μείνει κανένα μήνα μαζί μας. Έρχεται πρώτος στη δουλειά και φεύγει τελευταίος. Το Σάββατο, χρειάστηκε να περάσω από την δουλειά για κάποιο θέμα. Ο ξένος ήταν εκεί. Του πρότεινα να του φτιάξω καφέ. Πήρε τον καφέ του και με ευχαρίστησε χίλιες φορές. 

Λίγο μετά, ήρθε στο γραφείο μου και μου προσέφερε ένα κομμάτι κουλούρι που είχε πάρει από τον δρόμο. Είχε πάρει ένα πλαστικό πιατάκι, έβαλε μια χαρτοπετσέτα, έκοψε το κουλούρι σε 4 κομμάτια, τα σέρβιρε με προσοχή και μου προσέφερε από αυτό που είχε με άπειρο σεβασμό.

Έπρεπε να φύγω και ένοιωσα άβολα που θα τον άφηνα πίσω μόνο του. Τηλεφώνησα στην γυναίκα μου και της πρότεινα να τον φέρω στο σπίτι να φάμε μαζί. Ταράχτηκε, μου προέβαλε 100 δικαιολογίες,

--Τώρα μου το λες;

--Ρεβίθια ετοίμασα σήμερα, ρεβίθια θα βγάλουμε στον άνθρωπο;

--Το σπίτι δεν είναι καθαρό, δεν έκανα τα τζάμια

Όσο και αν προσπάθησα, στάθηκε αδύνατο να την πείσω. Φεύγοντας, ένοιωσα άσχημα, του έδωσα τα τηλέφωνα μου για ώρα ανάγκης και με ευχαρίστησε με περισσή ευγένεια.

Λίγο μετά, τρώγαμε με την γυναίκα μου. Τρώγαμε ρεβίθια, με φιλέτο ρέγγας και πίκλες και ελιές και όλα τα καλά του κόσμου.

Και ένιωσα μια λύπη, μια μοναξιά και ένα άδειασμα.

Δεν είμαι εγώ ο καλός και η γυναίκα μου η αποδιοπομπαία, αλλά με τον πανικό της άριστης φιλοξενίας, χάνουμε την ουσία των πραγμάτων. 

Ο Δανός θα επέστρεφε στο σπίτι του και θα είχε να λέει, να εκεί στους άσωτους της Ευρώπης, υπάρχει ένα πιάτο φαγητό και ούτε καν θα σχολίαζε ότι του προσφέραμε ρεβίθια. 

Επειδή η ουσία είναι η φιλοξενία και όχι αν θα έτρωγε ρεβίθια ή γαρίδες ή φιλέτο μόσχου.

Ξέρεις κάτι φίλε μου;
Τελικά εμείς χάσαμε που δεν τον καλέσαμε στο σπίτι μας. 

Εμείς και όχι ο Ξένος από την Κοπεγχάγη.

Ο Παιδικός σταθμός

Ο χώρος του Παιδικού σταθμού υπάρχει από την στιγμή κατά την οποία η εξέλιξη της κοινωνίας δημιουργεί άλλες μορφές διαβίωση και ύπαρξης του ανθρώπου. Από την στιγμή κατά την οποία οι κοινωνικές ανάγκες οδήγησαν μαζικά την γυναίκα στον χώρο της εργασίας.

Με αυτό τον τρόπο η κοινωνική ανάπτυξη άλλαξε την ισορροπία μέσα στην οικογένεια και άλλαξε και την λειτουργία της.

Βέβαια και τότε που οι γυναίκες δεν δούλευαν ακόμα, τότε που ο παιδικός σταθμός δεν αποτελούσε κομμάτι του σχεδιασμού της εθνικής εκπαίδευσης, τότε που τα παιδιά πηγαίναν στο σχολείο στα έξη, ή τα εφτά τους χρόνια, η αναγκαιότητα του παιδιού να έλθει σε επαφή με άλλα παιδιά ήταν άκρως σημαντική για το ίδιο.

Αυτή η λειτουργία λοιπόν, εκπληρωνόταν στο οριοθετημένο χώρο της τότε γειτονιάς όπου δινόταν η δυνατότητα στο παιδί να συναντήσει τα άλλα παιδιά, στις αλάνες, όπως λέγαμε παλιά, δηλαδή σε χώρους τους οποίους δεν είχε καλύψει η οικιστική δόμηση.

Άρα ο παιδικός σταθμός σήμερα είναι η εξέλιξη της γειτονιάς ή της αλάνας και δεν είναι μόνο μια αναγκαιότητα η οποία διαμορφώνεται λόγω της απασχόλησης των γονέων αλλά διαμορφώνεται περισσότερο από την ανάγκη να έρθει το παιδί σε επαφή με τα άλλα παιδιά της ηλικίας του, σε ένα χώρο ασφαλή. Αυτό το ρόλο παίζει σήμερα ο παιδικός σταθμός.
Δεν πάμε λοιπόν το παιδί μας στον παιδικό σταθμό

διότι δεν έχουμε απλά χρόνο,

αλλά διότι είναι αναγκαίο για την ομαλή ψυχοκοινωνική του εξέλιξη.

Αναρτήθηκε από Λάμπρος Κερεντζής

Η μη Αγάπη

Ό,τι κακό γίνεται σ’ αυτό τον κόσμο είναι από έλλειψη Αγάπης.

Κάθε δυστυχία, κάθε πίκρα, κάθε πόνος, κάθε πόλεμος, κάθε κακοποίηση, κάθε καταστροφή συντελούνται από όλους εμάς, όταν δεν αγαπάμε.

Που δεν αγαπάμε, τον εαυτό μας, τον διπλανό μας, το περιβάλλον, τον τόπο μας, την δουλειά μας, το σπίτι μας.

Η πείνα, η φτώχεια, οι πόλεμοι είναι προϊόν της Μη Αγάπης.

Μαγειρέψτε ένα φαγάκι και βάλτε του μπόλικη αγάπη, βάλτε του μεράκι, κέφι και θα απολαύσετε το πιο υπέροχο έδεσμα.

Πάρτε τα ακριβότερα υλικά και φτιάξτε την πιο εξεζητημένη gourmet συνταγή του μεγαλύτερου σεφ.

Αν δεν γουστάρετε αυτό που κάνετε, αν δεν το αγαπάτε, το φαγητό σας δεν θα τρώγεται.

Η Αγάπη είναι χαρά, είναι ευτυχία, είναι σκοπός και προορισμός.

Τα υλικά που είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος είναι η Αγάπη και η προοπτική του είναι να μοιράζει Αγάπη.

Γιατί όμως; Γιατί αντί να δίνει αγάπη και να παίρνει χαρά, δίνει εγωισμό και εισπράττει πόνο; Γιατί;

Μητέρα κάθε κακού είναι η Μη Αγάπη και παρόλα αυτά αντιστεκόμαστε στην έμφυτη τάση μας να προσφέρουμε απλόχερα την Αγάπη.

Η Αγάπη είναι ελευθερία, είναι νίκη στον φόβο.

Κάντε έρωτα με τον σύντροφο που αγαπάτε. Πόσο πιο όμορφα νιώθετε σε αντίθεση από τις φορές που κάνατε έρωτα ευκαιριακά ή περιστασιακά;
Πόσο άδειοι νιώσατε, όταν κοιτάξατε δίπλα σας και συνειδητοποιήσατε ότι τίποτε δεν σας συνδέει με τον ερωτικό σας παρτενέρ και το μόνο που θέλατε ήταν να τα μαζέψετε και να φύγετε άρον-άρον;

Η επιλογή της Μη αγάπης πρώτα απ’ όλα δηλώνει ότι δεν αγαπάμε τον εαυτό μας.

Όταν  δεν αγαπάμε, ξοδεύουμε την ψυχή μας, με αντίτιμο την μοναξιά.

Όταν δεν αγαπάω, χαραμίζομαι.  Αναλίσκομαι. Ξοδεύομαι.

Η Αγάπη είναι Χαρά, είναι Ελευθερία, είναι Ευτυχία.

Η Μη Αγάπη είναι πηγή κακού, κάθε κακού.

Εμείς επιλέγουμε.

Πάντα εμείς.

Το Χαμομηλάκι