Ο ταξιδιάρης γλάρος που κάποτε έκρυψε το φως - Παραμύθι

Οι Ινδιάνοι Νούτκα που ζουν στον Καναδά, διηγούνται μια περίεργη ιστορία για τους γλάρους, άκρως διδακτική:

Ένας ινδιάνικος μύθος, όλο φως
 .

Κάποτε, λένε, όταν το Μεγάλο Πνεύμα έφτιαξε όλα τα πράγματα, χάρισε στους «πρώτους ανθρώπους» δώρα κλεισμένα σε κέδρινα σκαλισμένα κουτιά. Οι «πρώτοι άνθρωποι» ήταν τα ζώα, που υπήρχαν εδώ πριν από εμάς. Σε ένα κουτί υπήρχε το νερό και, όταν αυτό ανοίχτηκε, όλο το νερό κύλησε έξω και ανέβηκε στον ουρανό φτιάχνοντας τα σύννεφα. Μετά έπεσε από τον ουρανό σαν βροχή και σχημάτισε τα ποτάμια που γέμισαν τα κοιλώματα και έφτιαξαν τη θάλασσα.

Ένα άλλο κουτί περιείχε όλα τα βουνά, τα οποία βγήκαν έξω και τοποθετήθηκαν εκεί όπου βρίσκονται ακόμα και σήμερα.

Σε άλλο κουτί υπήρχαν όλοι οι σπόροι των φυτών, ενώ σε άλλο βρισκόταν ο άνεμος, που φύσηξε και σκόρπισε τους σπόρους στις τέσσερις γωνιές του κόσμου.

Καθένας από τους «πρώτους ανθρώπους» άνοιξε το κουτί του, εκτός από τον γλάρο που είχε στο κουτί του το φως του κόσμου. Ο γλάρος το κρατούσε καλά κλεισμένο και έτσι στην αρχή υπήρχε μόνο σκοτάδι. Τα άλλα ζώα ζήτησαν από τον γλάρο να το ανοίξει, όμως αυτός αρνήθηκε κρατώντας το σφιχτά κάτω από τη φτερούγα του. Αφού είδαν κι απόειδαν ζήτησαν τη βοήθεια του κόρακα, που ήταν εξάδελφος του γλάρου. 

Ο κόρακας έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να τον πείσει να ανοίξει το κουτί. Τον ικέτευσε, τον κολάκεψε, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο κόρακας θύμωσε πολύ με την άρνηση του γλάρου και σκέφτηκε: «Ο γλάρος κάνει κακό σε όλους τους ανθρώπους. Μας δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα. Ίσως θα βοηθούσε αν έμπαινε ένα αγκάθι στο πόδι του»… 

Και επειδή ό,τι σκεφτόταν ο κόρακας γινόταν πραγματικότητα, ο γλάρος άρχισε να σκούζει από πόνο: «Το πόδι μου, το πόδι μου, κάτι μπήκε στο πόδι μου!..» Ο κόρακας προσφέρθηκε να βοηθήσει παριστάνοντας τον ανήξερο. Αλλά όταν έσκυψε και είδε το αγκάθι, αντί να το τραβήξει έξω, το έσπρωξε πιο μέσα! Ο γλάρος τσίριξε από τον πόνο. «Ωχ, συγνώμη γλάρε μου, δεν μπορώ να δω τι κάνω. Αν είχε λίγο φως»… Τότε ο γλάρος άνοιξε λίγο το καπάκι του κουτιού του και βγήκε έξω ελάχιστο φως, που όρμησε και ανέβηκε στον ουρανό. Έτσι ο κόρακας ήταν ο πρώτος που είδε τα αστέρια. Και ήταν πολύ όμορφα… Έσκυψε ξανά ο κόρακας στο πόδι του γλάρου και έσπρωξε ακόμα πιο μέσα το αγκάθι. Ο γλάρος ούρλιαξε, σήκωσε το ένα φτερό, αλλά συνέχιζε να κρατά σφιχτά το κουτί με το άλλο… «Με συγχωρείς», είπε ο κόρακας «δεν υπάρχει αρκετό φως, άνοιξε ακόμα λίγο το κουτί!». Ο γλάρος το άνοιξε λίγο ακόμα και βγήκε έξω ένα κυκλικό χλωμό φως που ανέβηκε στον ουρανό. Και ο κόρακας ήταν ο πρώτος που είδε το φεγγάρι. Και ήταν πολύ όμορφο… 

Ο κόρακας έσκυψε ξανά και έσπρωξε πιο βαθιά το αγκάθι μέσα στο πόδι του γλάρου. Εκείνος έβγαλε μια δυνατή κραυγή, άνοιξε και τα δύο φτερά του και το κουτί έπεσε κάτω. Το καπάκι άνοιξε και βγήκε από μέσα μια γιγάντια μπάλα από φωτιά, η οποία εκτινάχτηκε ψηλά στον ουρανό. Ακόμα και ο κόρακας δεν μπορούσε να κοιτάξει αυτό το λαμπρό φως. Δεν μπορούσε να κοιτάξει τον ήλιο! Έτσι δημιουργήθηκε η πρώτη πραγματική μέρα! Εκείνη τη στιγμή ο γλάρος κατάλαβε ότι η απροθυμία του να δώσει αυτό που κατείχε του έφερνε πόνο. Κατάλαβε ότι μόνο όταν δίνεις χωρίς ενδοιασμούς, φεύγει ο πόνος και ανοίγει ο δρόμος για την ελευθερία.

* Ο μύθος λέει πως, αν κάποιος βρεθεί στα μέρη όπου ζει ο γλάρος, θα τον δει μερικές φορές να σηκώνει το ένα του πόδι και να στέκεται στο άλλο. Υπάρχουν δύο εκδοχές γι΄ αυτό: Η μία λέει ότι το αγκάθι εξακολουθεί να βρίσκεται στο πόδι του και η άλλη ότι ο κόρακας το έβγαλε, αλλά ο πόνος από το αγκάθι δεν έχει ξεχαστεί…

Πάντως από τότε ο γλάρος και ο κόρακας δεν ξαναμίλησαν!

goldenmag

12 χιλιάδες χρόνια και μία μέρα...

Περνά όλη της τη ζωή στη θάλασσα, και επιστρέφει πάντα στη παραλία που γεννήθηκε για να γεννήσει και αυτή τα δικά της μικρά!

Zakynthos Caretta Caretta

Η Καρέτα ζει πάνω από 12.000 χρόνια
στις ακτές της Μεσογείου.

Χθες με το «σκάσιμο» της πρώτης φωλιάς ξεκίνησε μία από τις πιο σημαντικές περιόδους για τη θαλάσσια χελώνα, όπου τα μικρά χελωνάκια δίνουν το δικό τους αγώνα για επιβίωση στο πρώτο τους ταξίδι για τη θάλασσα.

Μια ταινία clay animation βασισμένη στο ομότιτλο μάθημα που βρίσκεται στο βιβλίο «Η Γλώσσα μου» της Δ΄ τάξης. Η ταινία δημιουργήθηκε από τα παιδιά της τάξης με τη βοήθεια του δασκάλου τους.

περισσότερα στο Πράσινο χαμομηλάκι

Lou Xiaoying: Η Κινέζα ρακοσυλλέκτρια, «άγγελος» των εγκαταλελειμμένων παιδιών

«Επίγειο άγγελο» χαρακτηρίζουν τη Lou Xiaoying όσοι μαθαίνουν την εκπληκτική δουλειά της 88χρονης σήμερα Κινέζας ρακοσυλλέκτριας με τα εγκαταλελειμμένα παιδιά. 
 .
Η Xiaoying μεγάλωσε 30 μωρά που βρήκε στους δρόμους της πόλης Jinhua, όπου έβγαζε τα προς το ζην της συλλέγοντας σκουπίδια.

.
Η ίδια και ο άντρας της, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από 17 χρόνια, μεγάλωσαν τέσσερα μωράκια και τα υπόλοιπα τα έδωσαν σε φίλους και σε συγγενείς, προσφέροντας έτσι την ευκαιρία στα νεογέννητα να κάνουν μια νέα αρχή.

The truly inspiring story of the Chinese rubbish collector who saved and raised THIRTY babies abandoned at the roadside

Lou, left, caring her the babies with her husband Li Zin.
She would give them to friends and family after she rescued them

Ο μικρότερος της γιος Ζανγκ Γκιλιν είναι μόλις 7 χρονών και τον βρήκε η Λου σε έναν κάδο σκουπιδιών όταν ήταν 82 χρονών.
«Αν και ήμουν ήδη αρκετά μεγάλη, δεν μπορούσα να αφήσω το μωράκι στο έλεος του Θεού. Τον κοίταζα και μου χαμογελούσε. Ήταν τόσο γλυκός που δεν μπορούσα να μην τον φροντίσω», δηλώνει στην Daily Mail η Lou. «Τον πήρα πίσω στο σπίτι που έχουμε στην εξοχή και τον περιέθαλψα. Τώρα πια είναι ένα υγιές και χαρούμενο αγοράκι».
«Τα μεγαλύτερα παιδιά μου βοηθάνε στην φροντίδα του Ζανγκ Γκιλιν. Του έδωσα το όνομα από την Κινεζική λέξη η σημασία της οποίας είναι "σπάνιος και πολύτιμος"».
«Όλα ξεκίνησαν το 1972 όταν και είχα βγει στους δρόμους να μαζέψω σκουπίδια. Τότε ήταν που βρήκα μέσα στους κάδους ένα μικρό κοριτσάκι. Θα είχε πεθάνει αν δεν την είχαμε πάρει και φροντίσει», σημειώνει και συνεχίζει: «Το να την βλέπουμε να μεγαλώνει ήταν κάτι το μοναδικό για μας. Τότε κατάλαβα ότι αγαπάω τα παιδιά και ήθελα να τους προσφέρω ότι καλύτερο μπορούσα».
«Κατάλαβα πως εφόσον είχαμε τη δύναμη να ανακυκλώνουμε σκουπίδια τότε θα είχαμε και την δύναμη να ανακυκλώσουμε την ανθρώπινη ζωή», εξηγεί.
«Όλα αυτά τα παιδάκια χρειάζονται αγάπη και φροντίδα. Είναι μοναδικά και αξιαγάπητα ανθρώπινα όντα. Δεν μπορώ να διανοηθώ το πως κάποιοι τα παρατάνε στα σκουπίδια».
Η Lou έχει μία βιολογική κόρη, που είναι σήμερα 49 ετών και έχει επίσης αφοσιωθεί στην αναζήτηση εγκαταλελειμμένων παιδιών. Η είδηση του έργου τους έχει μαθευτεί σε ολόκληρη την Κίνα, όπου χιλιάδες παιδιά εγκαταλείπονται στους δρόμους από φτωχούς γονείς.

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα δημοσιεύτηκαν νέα για ένα κοριτσάκι που βρέθηκε σε κάδο απορριμμάτων, μέσα σε σακούλα, με το λαιμό κομμένο.  
Το μωράκι φαίνεται πως είναι θύμα της πολιτικής της χώρας που επιτρέπει μόνο ένα παιδί στα παντρεμένα ζευγάρια που ζουν σε πόλεις. Η πολιτική αυτή, με επιχείρημα τον αυξανόμενο πληθυσμό της Κίνας, έχει διχάσει τη χώρα, προκαλώντας παράλληλα διεθνή κατακραυγή.
Κάθε οικογένεια μπορεί να έχει ένα παιδί, κάτι το οποίο κάνει τις περισσότερες οικογένειες να οδηγούνται στη βρεφοκτονία εφόσον το πρώτο τους παιδί είναι κορίτσι.
Οι γονείς επιθυμούν αγόρια, θεωρώντας πως θα είναι πιο δυνατά για να συνεχίσουν τη ροή της οικογένειας και να βοηθήσουν στην πάλη για τη ζωή των οικονομικά ασθενών οικογενειών.
tvxs

Ωραίοι Έλληνες: Χρίστος Λ. Τσολάκης«Έφυγε ο δάσκαλος της καρδιάς»

«Το μυαλό του παιδιού δεν είναι δοχείο για το γεμίσεις μόνο με γνώση, αλλά σπίρτο που περιμένει να το ανάψεις».

. «Oι γλώσσες, κυρίες και κύριοι, βρίσκονται στα μπόγια των λαών, ψηλώνουν με το ψήλωμα και συρρικνώνονται με τη συρρίκνωση των σκέψεων και των πολιτισμών των ανθρώπων.» Χρίστος Τσολάκης

«Γλώσσα νόησις νοήσεως, διάνοια καί λόγος ταυτόν» Αριστοτέλης Διαβάστε εδώ: Γλώσσα, σκέψη και πολιτισμός XPIΣTOΣ Λ. TΣOΛAKHΣ Πλήθος κόσμου παραβρέθηκε στην κηδεία του και αποχαιρέτισε τον ομότιμο καθηγητή νεοελληνικής γλώσσας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. περισσότερα εδώ

Με το μωρό στο αεροπλάνο

Το ταξίδι με αεροπλάνο όταν υπάρχει ένα μωρό ή ένα μικρό παιδί είναι κάτι που προκαλεί άγχος στους γονείς, γι’ αυτό είναι καλό να έχετε ξεκουραστεί αρκετά πριν ταξιδέψετε.

Airplane Travel with Baby

Προσπαθήστε να αγνοήσετε τυχόν αγενή σχόλια από τους άλλους επιβάτες.

Ένα μωρό ίσως βρει την πτήση χαλαρωτική και μπορεί να σας εκπλήξει ευχάριστα και να κοιμηθεί καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού.

Ο θηλασμός ή το τάισμα με το μπιμπερό κατά την απογείωση και την προσγείωση θα βοηθήσει να μην κλείσουν τα αφτιά του, αφού η κατάποση εξισορροπεί την πίεση που συγκεντρώνεται στα αφτιά εκείνη τη στιγμή. Αν το παιδί σας είναι μεγαλύτερο, μπορείτε να του δώσετε να πιει χυμό με ένα καλαμάκι.
Μόλις απογειωθείτε, είναι προτιμότερο να περπατάτε πάνω κάτω στο διάδρομο με το ανήσυχο μωρό σας παρά να είναι απαρηγόρητο για ώρες. Μπορείτε να του αποσπάσετε την προσοχή κοιτώντας έξω από το παράθυρο.
Το άγχος να κρατήσετε ένα παιδί μεγαλύτερης ηλικίας ευχαριστημένο μπορεί να είναι τεράστιο, ειδικότερα όταν θέλει να τρέχει ελεύθερα μέσα στο αεροπλάνο.
Καλό θα ήταν να έχετε μαζί σας μια τσάντα με σνακ και παιχνίδια για να το διασκεδάσετε και να μη βαρεθεί. Μια καλή ιδέα είναι οι μαριονέτες, τα βιβλία αφής ή με δραστηριότητες. Ένα παιδί που μπορεί να κρατήσει μολύβι ίσως να ήθελε να ζωγραφίσει για λίγο.
Κάποια σνακ που του αρέσουν, τα οποία θα του τα δίνεται κατά τακτά χρονικά διαστήματα, ίσως καθησυχάσουν και απασχολήσουν το μικρό σας.
Προσπαθήστε να αγνοήσετε τυχόν αγενή σχόλια από τους άλλους επιβάτες. Το πιο πιθανόν είναι να εκφράσουν τη συμπάθειά τους όταν σας δουν ότι προσπαθείτε να ηρεμήσετε το μωρό σας.
Ίσως να κάθεται και κάποιο ευγενικό άτομο δίπλα σας, που είναι πρόθυμο να σας βοηθήσει διασκεδάζοντας για λίγο το παιδί σας. Κάποιες φορές ένα διαφορετικό, άγνωστο πρόσωπο είναι ό,τι χρειάζεται για να αλλάξει η διάθεση του μωρού.

Πηγή: mybabysworld.gr

από newsbeast