Thursday, 1 December 2016

Η πείνα των οχτάχρονων!

- Μάζεψε τα παιχνίδια σου
- Πεινάω
- Διάβασε για αύριο
- Πεινάω
- Πήγαινε για ύπνο
- Πεινάω
- Έλα να φας
-  Δεν πεινάω (!!)

πηγή

Το παιδί σας δεν είναι υποχρεωμένο να αγκαλιάζει κανέναν

Καθώς πλησιάζουμε στην περίοδο των γιορτών, αναπόφευκτο είναι ότι το διάστημα αυτό θα συναντήσετε αγαπημένα πρόσωπα, συγγενείς και φίλους, που όλο χαρά θα σπεύσουν να αγκαλιάσουν το παιδί σας.
Για κάποια παιδιά οι αγκαλιές και τα φιλιά είναι δεύτερη φύση και τα χαρίζουν απλόχερα. Κάποια άλλα, όμως 
είναι από τη φύση τους πιο συνεσταλμένα, λιγότερο διαχυτικά, και αυτό είναι κάτι που, όχι μόνο οφείλουμε να σεβόμαστε, αλλά και να υπερασπιζόμαστε όταν π.χ. ο παππούς θα γκρινιάξει που το παιδί δεν τρέχει στην αγκαλιά του.
Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να πιέζουμε το παιδί να αγκαλιάσει κάποιον, αν δεν το θέλει, ακόμα και εμάς τους ίδιους. 
Οι λόγοι είναι οι εξής:
* Η πίεση για αγκαλιές διδάσκει στο παιδί ότι δεν έχει έλεγχο στο σώμα του
* Το παιδί, είτε είναι αγόρι είτε κορίτσι, πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι το σώμα του είναι αποκλειστικά δικό του και μπορεί να κάνει ό,τι θέλει σε αυτό. Το ίδιο, φυσικά, ισχύει για το σώμα του καθενός –ούτε το παιδί, δηλαδή, πρέπει να αγκαλιάζει ένα άλλο παιδί με το ζόρι.
* Με αυτήν το παιδί καταλαβαίνει ότι οποιοσδήποτε (ειδικά ενήλικας) έχει δικαίωμα να το ακουμπά όπως θέλει, όποτε θέλει
* Με το να πιέζετε το παιδί να αγκαλιάσει κάποιον -όποιος κι αν είναι αυτός, ακόμα κι αν ξέρετε ότι το παιδί αγαπά αυτό το άτομο- ενώ αυτό δεν θέλει, αφενός το κάνετε να νιώθει άσχημα, να ντρέπεται και να νιώθει ενοχές για την άρνησή του, αφετέρου συνεχίζει να νιώθει άσχημα και μετά την αγκαλιά, γιατί την έκανε χωρίς να την θέλει. 
Το ότι εμείς, ως γονείς, έχουμε νόμιμα την επιμέλεια των παιδιών μας δεν σημαίνει ότι αυτά μας ανήκουν. Σημαίνει ότι έχουμε την ευθύνη τους.
* Το παιδί μπορεί να σκεφτεί ότι οι συγγενείς δεν είναι καλοπροαίρετοι.
Δεν θα αναφερθούμε σε περιστατικά συγγενών (π.χ. θείων ή παππούδων) που, αν και ήταν υπεράνω υποψίας, κακοποίησαν σεξουαλικά μικρά παιδιά. 

Θα αναφερθούμε, όμως, στην αντίληψη που σχηματίζει το παιδί για έναν άνθρωπο, ο οποίος πεισματικά ζητά την αγκαλιά του και μάλιστα θυμώνει ότι δεν την εισπράττει. 
Εσείς δεν θα ενοχλούσασταν αν ήσασταν στην θέση του παιδιού; 
* Δείχνει στο παιδί ότι δεν σέβεστε τα όριά του
Ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του όρια διαχυτικότητας. Κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ ανοιχτοί στη σωματική επαφή και κάποιοι άλλοι όχι –πολλοί ενοχλούνται ακόμα κι όταν κάποιος τους μιλά πολύ κοντά στο πρόσωπό τους. 
Σεβαστείτε τις νοητές γραμμές που έχει βάλει το παιδί σας γύρω από το σώμα του και μην τις παραβιάζετε για να κάνετε το χατίρι της γιαγιάς και του παππού. Ούτε καν για να «κλέψετε» εσείς μια αγκαλιά.
* Το παιδί μπορεί κάτι να θέλει να σας πει με τη στάση του
Υπάρχει περίπτωση το παιδί σας να αποφεύγει να αγκαλιάσει κάποιον επειδή το ένστικτό του τού λέει ότι κάτι δεν πάει καλά μαζί του. 

Μπορεί, ακόμα, το άτομο αυτό να το έχει στεναχωρήσει, να το έχει τρομάξει, να το έχει πληγώσει ή να το έχει θυμώσει –μπορεί απλά να μυρίζει περίεργα, και εσείς να μην το γνωρίζετε. 
Δοκιμάστε να ρωτήσετε ευγενικά το παιδί σας αν υπάρχει κάποιος λόγος που δεν θέλει να αγκαλιάζει κάποια συγκεκριμένα άτομα.
Φιμώνει το αίσθημα κινδύνου του παιδιού
Είστε στο εμπορικό κέντρο και ένας παχουλός κύριος ντυμένος Άη Βασίλης καλεί το παιδί σας, με τα χέρια του ορθάνοιχτα, για να το πάρει στην αγκαλιά του και να φωτογραφηθεί μαζί του. 

Το παιδί διστάζει και μαζεύεται κοντά σας. 
Το παιδί εκείνη την ώρα βιώνει το αίσθημα κινδύνου που φυσιολογικά προκαλείται όταν ένας άγνωστος -οποιοσδήποτε άγνωστος στο παιδί- απευθύνεται σε αυτό. Μην επιδιώξετε να φιμώσετε αυτόν τον μηχανισμό. 
Υπάρχει κανένας λόγος να αγκαλιάσει το παιδί σας τον Άη Βασίλη, τον Μίκυ Μάους, τον Μπομπ Σφουγγαράκη, που θα συναντήσει στο λούνα παρκ, εάν δεν το θέλει;
Μαθαίνει στο παιδί ότι μόνο η αγκαλιά δείχνει αγάπη, συμπάθεια ή εκτίμηση
Αντίθετα, το παιδί οφείλει να γνωρίζει ότι οι αγκαλιές είναι προαιρετικές και αποτελούν μόνο έναν τρόπο για να δείξουμε τα θετικά συναισθήματά μας σε κάποιον. 

Μάλιστα, είναι χρήσιμο να το βοηθήσετε να δοκιμάσει εναλλακτικούς τρόπους για να δείξει την αγάπη του, είτε με τα λόγια (πράγμα λίγο δύσκολο, βέβαια, για τα πολύ μικρά παιδιά), είτε με κάποια ζωγραφιά ή χειροτεχνία. 
Πείτε του ότι μπορεί, αν θέλει, να μοιραστεί το φαγητό του με τους αγαπημένους του φίλους ή με τα αδέρφια του ή να τους χαρίσει ένα παιχνίδι του. Οι χειρονομίες αυτές είναι εξίσου ουσιαστικές (αν όχι περισσότερο) από μία αγκαλιά.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που κάποια φίλη σας, ένας συγγενής, κάποιος δικός του φίλος, το αδερφάκι του, κάποιος άγνωστος ενήλικας ντυμένος Μίκυ Μάους, οποιοσδήποτε, (ακόμα κι εσείς η ίδια), θα εισπράξει την απόρριψη της αγκαλιάς του παιδιού, μην το αποδοκιμάσετε. 
Αντίθετα, πείτε στο παιδί σας ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα αν δεν θέλει να χαρίσει την αγκαλιά του. Όσο για το άλλο άτομο, πείτε του απλά να μην το παίρνει προσωπικά.

ΧΙΛΙΑ ΜΠΡΑΒΟ κορίτσι μου!

Μαθήτρια στις Σέρρες παρέδωσε πορτοφόλι με 3.380 ευρώ!
30 Νοεμβρίου 2016

H 12χρονη μαθήτρια της Α’ Γυμνασίου, Κωνσταντίνα Νικολέτα, βρήκε πεταμένο το πορτοφόλι και… αν και ήταν γεμάτο με λεφτά, το παρέδωσε αμέσως στην Αστυνομία.
Εκτός από τα συγχαρητήρια που άκουσε από τον διοικητή, σήμερα ο αστυνομικός διευθυντής έκανε ευχαριστήρια εκδήλωση προς τιμήν της 12χρονης μαθήτριας.
Συγκινητική ήταν και η αντίδρασή της, όταν την ενημέρωσαν από την αστυνομία, πως αν δε βρεθεί ο κάτοχος σε διάστημα ενός χρόνου, το κορίτσι θα πάρει τα χρήματα. 
Τότε, η 12χρονη απάντησε στους αστυνομικούς ότι, αν όντως δε βρεθεί ο κάτοχος του πορτοφολιού, η ίδια θέλει να δοθεί το ποσό σε άπορες οικογένειες.
Τελικά, βρέθηκε ο κάτοχος του πορτοφολιού και είναι ένας επιχειρηματίας των Σερρών, ο οποίος επικοινώνησε με την οικογένεια της 12χρονης και την ευχαρίστησε…

Wednesday, 30 November 2016

Μη μιλάς άσχημα για τον δάσκαλο μπροστά στο παιδί σου

«Στον επόμενο έλεγχο αν δεν σου βάλει σε όλα άριστα, θα δεις τι έχει να γίνει» 

Έτσι προετοιμάζουμε το λουλούδι μας, το οποίο στο σχολείο διαδίδει ποσό γενναίους γονείς έχει και ποσό "βλάκας" είναι ο δάσκαλος τους.


Από Τζώρτζια Βρεττού

«Καλά, σου έβαλε 8 στην Ιστορία; Δεν είμαστε με τα καλά μας. Αύριο θα έρθω στο σχολείο και θα δεις τι θα γίνει» λέει η μάνα στο παιδί της που μόλις έχει πάρει τον έλεγχο του πρώτου τριμήνου. Το παιδί ακούει και δεν μιλά. 
Η μάνα συνεχίζει το ντελίριο. «Ακούς; Οκτώ! Δεν ξέρει τι του γίνεται, αναφερόμενη στον δάσκαλο πάντα, ο ηλίθιος». Στολίζει τον δάσκαλο του παιδιού της με ένα σωρό κοσμητικά επίθετα. 
Δεν της περνά καν από το μυαλό ότι το οκτώ που έβαλε ο δάσκαλος αντιπροσωπεύει την εικόνα επακριβώς του παιδιού της. Όχι, το παιδί είναι ο άριστος μαθητής, εξάλλου στα υπόλοιπα μαθήματα έχει εννιά και δέκα, οπότε ο δάσκαλος έπρεπε να ρίξει λίγο νερό στο κρασί του και να φανεί πιο επιεικής στην βαθμολογία του. Εξάλλου, πως τολμά;
Η μονόπλευρη κόντρα της μητέρας με τον δάσκαλο, στο σπίτι, καταγράφεται στο μυαλό του παιδιού. Νομίζει ότι αδικήθηκε. Τα βάζει με τον δάσκαλο. Έχει τις πλάτες της μητέρας του και νιώθει μεγάλη ικανοποίηση που ο βαθμός στο επόμενο τρίμηνο θα διορθωθεί, έτσι απλά, χωρίς κόπο. 
Η υποτίμηση του έργου του δασκάλου είναι καθημερινή. 
Το παιδί ακούει. Παροπλίζεται και χάνει την εκτίμηση που είχε στον μέντορα του. Ενδέχεται να γίνει και ανάγωγο. Δεν το πειράζει όμως γιατί οι γονείς του «θα καθαρίσουν».

Το σθένος που δείχνουν κάποιοι γονείς στην βαθμοθηρία επιδρά στη σχολική συμπεριφορά των παιδιών άλλα και στην ευρύτερη κοινωνική τους ζωή. Τα παιδιά συνεχίζουν το σχολείο περνούν από την μια τάξη στην άλλη έχοντας στο μυαλό τους ότι θα συναντήσουν δασκάλους και καθηγητές οι οποίοι θα τα αδικήσουν. 
Πολλές φορές τα ακούμε να λένε «αυτός δεν με χωνεύει, με έχει πάρει με κακό μάτι». Εμείς συνεχίζουμε να παίρνουμε τα μπόσικα, αμαυρώνοντας την εικόνα του δασκάλου στο σπίτι. Και δεν το κάνουμε για να ανεβάσουμε την ψυχολογία του παιδιού αλλά για να θρέψουμε το εγώ μας. Κλείνουμε τα μάτια και χαϊδεύουμε τα αφτιά του παιδιού.
Ο εγωισμός δεν μας αφήνει να δούμε καθαρά. Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι το μικρό μας αγόρι δεν είναι Αϊνστάιν. Κρίμα, αλλά είναι ο Τασούλης και όχι ο Άλμπερτ. Ποτίζουμε τον εγωισμό μας ρίχνοντας λάσπη στον δάσκαλο που τόλμησε να μην βάλει καλό βαθμό. Έχω τύχει πολλές φορές έξω από την γραμματεία του σχολείου των παιδιών μου να ακούω γονείς να παραπονιούνται για τους βαθμούς. Ότι το παιδί τους άξιζε κάτι καλύτερο αλλά αδικήθηκε.
«Στον επόμενο έλεγχο αν δεν σου βάλει σε όλα άριστα, θα δεις τι έχει να γίνει».
Έτσι προετοιμάζουμε το λουλούδι μας, το οποίο στο σχολείο διαδίδει ποσό γενναίους γονείς έχει και ποσό βλάκας είναι ο δάσκαλος τους.
Έτσι γκρεμίζεται η εικόνα του εκπαιδευτικού-παιδαγωγού στα μάτια των παιδιών. 
Αποδομείται ο σεβασμός, το παιδί δεν έχει κανένα λόγο να προσπαθήσει να βελτιωθεί, αφού ο δάσκαλος έτσι κι αλλιώς είναι χαζός και το παιδί νιώθει ότι τελικά, όλα είναι πιο εύκολα απ’ ό,τι νόμιζε!
Σπιλώνουμε τους δασκάλους των παιδιών μας, χωρίς να σκεφτούμε ότι με αυτούς τα παιδιά μας περνούν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους. Το σπίτι και το σχολείο θα δώσει τις βάσεις για το μέλλον τους. Όταν εμείς υποβιβάζουμε το έργο τους, ευτελίζουμε την υπόστασή τους, τότε πριονίζουμε το βάθρο στο οποίο στέκεται και διδάσκει τα παιδιά μας. Ως αποτέλεσμα «πέφτει» στα μάτια των μαθητών.
Ναι, όπως σε όλα τα επαγγέλματα, υπάρχουν οι καλοί εκπαιδευτικοί και οι «κακοί», εντός εισαγωγικών. Όμως η πρόσβαση στα σχολεία είναι ελεύθερη. Μπορούμε εύκολα να επισκεφτούμε το γραφείο του Διευθυντή, του Γυμνασιάρχη, του Λυκειάρχη και να κάνουμε τα δίκαια παράπονα μας, η, ακόμα και τα άδικα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δώδεκα χρόνια τα παιδιά μας θα βρίσκονται καθημερινά στα σχολεία.
Και ρωτώ, στο Πανεπιστήμιο αργότερα, θα πάμε στον Πρύτανη να παραπονεθούμε για τους βαθμούς; Στην εταιρία, θα πάμε να ζητήσουμε τον λόγο για την απόλυση; Θα μου απαντήσετε ευλόγως, ότι είναι μικρά και πρέπει να τα υποστηρίξουμε, όταν μεγαλώσουν θα βγάζουν το φίδι από την τρύπα μόνα τους.
Όμως είμαι βέβαιη ότι από τα παρασκήνια η δουλειά μας γίνεται καλύτερα, με αποτελέσματα που μας εκπλήσσουν ευχάριστα.
themamagers

«Κουκου, τσα!» - Γιατί στα μωρά αρέσει να κρύβονται;

Το κρυφτό είναι ένα παιχνίδι μαγικό, που όχι μόνο διασκεδάζει το μωρό, αλλά το βοηθάει να «παίξει» με τη φαντασία και να δοκιμάσει τις δεξιότητές του, ιδανικό για ένα πλάσμα που ανακαλύπτει τον κόσμο!
ΠΙΝΑΚΑΣ Γ. ΙΑΚΩΒΙΔΗ «ΤΟ ΚΟΥΚΟΥ»
Από τον 5ο-6ο μήνα της ζωής του -όταν το μωρό έχει αποκτήσει πια μια στοιχειώδη αντίληψη του περιβάλλοντος και η όρασή του έχει βελτιωθεί, αρχίζει να κατανοεί πλήρως την έννοια του κρυφτού, αλλά και να διασκεδάζει πολύ με αυτό.
Δεν είναι τυχαίο που το «κούκου» είναι μια μαγική λέξη που κάνει κάθε μωρό να χαμογελά! Ο γνωστός θεωρητικός της Γνωστικής Ανάπτυξης Ζαν Πιαζέ, που ασχολήθηκε εκτενώς με την επίδραση που έχει το κρύψιμο αντικειμένων στα νήπια, μας λέει πως το συγκεκριμένο παιχνίδι τα βοηθά να αντιληφθούν τη μονιμότητα των αντικειμένων, ακόμη κι αν δεν τα βλέπουν. Σύμφωνα, μάλιστα, με το γνωστό παιδαγωγό, το κρυφτό ενισχύει τη γλωσσική ανάπτυξη, καθώς διδάσκει την κατά πρόσωπο επικοινωνία. Από την ηλικία των 6 περίπου μηνών, όταν το μωρό έχει τη δυνατότητα να συντονίζει τις κινήσεις του, αρχίστε να παίζετε μαζί του κρυφτό. Όσες φορές κι αν το κάνετε, δεν θα το βαρεθεί ποτέ!

Κρυφτό, μια άσκηση φαντασίας
Τα μωρά ζουν σε ένα σύμπαν συναρπαστικό. Για αυτά, ακόμη και το πιο αναμενόμενο συμβάν αποτελεί ένα μεγάλο γεγονός. Για παράδειγμα, το μωρό παίζει με το αρκουδάκι του και ξαφνικά το αρκουδάκι πέφτει κάτω… χάνεται… Η μαμά του το μαζεύει και του το δίνει. «Κάτι μαγικό συμβαίνει με το αρκουδάκι αυτό, που εμφανίζεται και εξαφανίζεται», σκέφτεται. Ή μήπως η μαμά του έχει κάποιες μαγικές ιδιότητες; Για το μωρό, το κρυφτούλι με αντικείμενα και πρόσωπα αποτελεί μια αληθινή άσκηση της φαντασίας, αλλά και μια αφορμή να αναδείξει τις δεξιότητές του.

Με το κρυφτό ανακαλύπτει
Η πιπίλα πέφτει από το στόμα του στο χαλί. Το χαλί είναι μια μαλακή και φουσκωτή επιφάνεια, μια απόλυτα καινούργια αίσθηση. Και τι βρίσκεται κάτω από το χαλί; Μια άλλη επιφάνεια (το μάρμαρο), πολύ πιο σκληρή και κρύα από την προηγούμενη. Ένα βρέφος μπορεί να ανακαλύψει πολλά, με ένα κρυμμένο αντικείμενο. Στην ηλικία που αρχίζει να ξεκινά τα παιχνίδια με τους συνομηλίκους, το κρυφτό εξακολουθεί να αποτελεί μια πρόκληση για αυτό. Κρύβεται σε χώρους άγνωστους μέχρι χθες (μέσα σε μια ντουλάπα, κάτω από μια σκάλα), και στους «απαγορευμένους» αυτούς χώρους δοκιμάζει τα όριά του και τους φόβους του πάντα ψάχνοντας και εξερευνώντας.

Η «φωλίτσα» μου
Πολύ συχνά, τα βρέφη -αλλά κυρίως τα νήπια- φτιάχνουν μια πρόχειρη «φωλίτσα» με τα σκεπάσματά τους ή απολαμβάνουν να χαλαρώνουν μέσα στα πλαστικά σπιτάκια ή κάτω από ένα έπιπλο. Τι κρύβει αυτή η τάση των παιδιών να φτιάχνουν τις δικές τους κρυψώνες και να απομονώνονται; Η ανάγκη της ιδιωτικότητας είναι κοινή σε όλους τους ανθρώπους, και ο πιο εύκολος τρόπος έκφρασής της είναι με την απομόνωση.

Ένα μωρό ή ένα μικρό παιδί μπορεί εύκολα να απομονωθεί με τη βοήθεια του παιχνιδιού και να μεταφερθεί με τη φαντασία του σε ένα δικό του χώρο. Ο παιδοψυχίατρος D. Winnicott ονομάζει το χώρο αυτό «μεταβατικό», επειδή βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό κόσμο. Τα παιδιά έχουν ιδιαίτερη ευκολία να μπαινοβγαίνουν στο χώρο αυτό, χωρίς να ενοχλούνται από τους γύρω. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν και στιγμές που τα παιδιά θέλουν έναν ολόδικό τους χώρο που να οριοθετείται. Αυτό τους δίνει την αίσθηση της ασφάλειας, αλλά και είναι ένας τρόπος για να δείξουν πως μεγαλώνουν.

Χάνω-βρίσκω
Για εμάς τους ενηλίκους, ο χρόνος έχει μια εντελώς διαφορετική έννοια από ό,τι για τα παιδιά. Τα βρέφη και τα νήπια περνούν γρήγορα από τη μία δραστηριότητα στην άλλη, χωρίς να το πολυσκεφτούν. Χάνουν ή κρύβουν μόνα τους το αρκουδάκι τους, και μετά- ως διά μαγείας- το βρίσκουν. Στο ενδιάμεσο διάστημα, είτε έχουν ξεχάσει την ύπαρξή του είτε το κρύβουν επίτηδες κάπου για να το ξαναβρούν και να χαρούν!

Το «χάνω- βρίσκω» είναι ένα απολαυστικό παιχνίδι για τα βρέφη, όσο εκκεντρικό κι αν δείχνει σε εμάς. Σύμφωνα με την παιδαγωγό Jackie Silberg, ειδικευμένη στη Βρεφική Ανάπτυξη, «τα παιχνίδια εξαφάνισης είναι ο καλύτερος τρόπος για να ενισχυθεί η αντίληψη και η προσοχή των βρεφών».

Μαθαίνω να περιμένω
Σύμφωνα με τον Πιαζέ, εκτός όλων των άλλων, το κρυφτό μαθαίνει στο μωρό την αναμονή και την προσδοκία. Κυρίως, όμως, του μαθαίνει να αισθάνεται την παρουσία σας, ακόμη κι όταν δεν βλέπει το πρόσωπό σας.

Μαθαίνω τον αποχωρισμό
Θα έχετε, βέβαια, παρατηρήσει πως με το πρώτο κρυφτούλι που θα παίξετε μαζί, το μωρό αντιδρά με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Στην αρχή γελάει, αλλά, όταν αργήσετε να του εμφανιστείτε, πανικοβάλλεται και κλαίει με λυγμούς. Αυτή είναι και η πρώτη ένδειξη του άγχους αποχωρισμού. Πολλά παιδιά αρχίζουν να δείχνουν τέτοια σημάδια στην ηλικία των 6-7 μηνών, τα οποία κορυφώνονται στους 12-18 μήνες και εξαφανίζονται στην ηλικία των 2-2,5 ετών. Μέχρι τότε, δεν έχουν την αίσθηση της μονιμότητας του αντικειμένου, που σημαίνει ότι το αντικείμενο που είναι εκτός του οπτικού τους πεδίου δεν υπάρχει. Όταν κάποιος κρύβει το πρόσωπό του, το βρέφος πιστεύει ότι χάθηκε. Η χαρά που έρχεται όταν τον βλέπει ξανά, έρχεται από την ανακούφιση ότι ο αποχωρισμός τελείωσε. Το παιχνίδι αυτό μετατρέπει το άγχος αποχωρισμού σε χαρά. Τα «παιχνίδια εξαφάνισης» προετοιμάζουν το παιδί για τις πιο περίπλοκες σχέσεις αργότερα στη ζωή, καθώς ενισχύεται ο δεσμός και μειώνεται το άγχος του αποχωρισμού. Επιπλέον, εξασκούν το παιδί στην αυτονόμηση και το βοηθούν να υπερνικήσει τους φόβους του. Εξάλλου, στη ζωή έχουμε να αντιμετωπίσουμε πολλούς αποχωρισμούς.

Τι να κάνω όταν φοβάται το κρυφτό;

Μιλήστε του καθώς απομακρύνεστε από το οπτικό του πεδίο.
Καθησυχάστέ το και δώστε του να καταλάβει ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος.
Συμπεριφερθείτε φυσιολογικά και προσπαθήστε να του μεταδώσετε ηρεμία και σιγουριά.-
Χαμογελάστε όταν το παιδί σας απομακρύνεται από εσάς. Ενθαρρύνετέ το να εξερευνήσει το περιβάλλον του, χωρίς πίεση.
Αφήστε το να καταλάβει ότι βρίσκεστε κοντά του και ότι όλα πηγαίνουν καλά.

Με τη συνεργασία της Αγγελικής Παρίου (ψυχολόγος - ειδική παιδαγωγός, ομαδική αναλύτρια).

Από: Ελένη Χαδιαράκου

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki