Showing posts with label Σχέσεις δασκάλου και παιδιού. Show all posts
Showing posts with label Σχέσεις δασκάλου και παιδιού. Show all posts

Monday, 4 December 2017

Η δασκάλα: «Σπύρο κάνε καλύτερα γράμματα». Ο μαθητής: «Μια χαρά γράμματα κάνω»! Δασκάλα: «Ωραία απάντηση έδωσες, δεν το περίμενα»!

Σήμερα το πρωί κάνει το γύρο του διαδικτύου μια ανάρτηση αναφορικά με το πώς ένας μικρός μαθητής απαντά στην παρατήρηση της δασκάλας στο τετράδιο της ορθογραφίας ότι δεν κάνει καλά γράμματα.
Ο Σπύρος, ο λιλιπούτειος μαθητής, όχι μόνο δεν μένει με τα χέρια σταυρωμένα στην υπόδειξη της δασκάλας αλλά με το μολύβι του δεν διστάζει να κάνει και αυτός τη δική του παρατήρηση στη δασκάλα.


Ο διάλογος μαθητή και δασκάλας έχει ως εξής
Η δασκάλα σημειώνει την εξής παρατήρηση: 
«Σπύρο κάνε καλύτερα γράμματα».

Ο μαθητής όμως ανταπάντησε: 
«Μια χαρά γράμματα κάνω»!

Για να γράψει από κάτω ως απάντηση στην ανταπάντηση η δασκάλα
«Ωραία απάντηση έδωσες, δεν το περίμενα»!

Saturday, 7 October 2017

«Αγαπητέ εκπαιδευτικέ, δεν με νοιάζει
πόσα γράμματα θα μάθεις στο παιδί μου ...

... αρκεί να μην το σακατέψεις ψυχολογικά.»

Η Λίτσα Μαργούπη, δημοσίευσε πρόσφατα στο διαδικτυακό group «Πού πήγαμε και δεν μας άρεσε», ένα μικρό κείμενο με αποδέκτες τους εκπαιδευτικούς με αφορμή τη νέα σχολική χρονιά, περιγράφοντας μια δική της προσωπική εμπειρία.

Σαφώς, και αυτό είναι κανόνας, δεν γενικοποιούμε ούτε επιθυμούμε να στοχοποιήσουμε τον κλάδο. Άλλωστε παντού υπάρχουν καλοί και κακοί επαγγελματίες.
«Αγαπητέ εκπαιδευτικέ, 
δεν με νοιάζει πόσα γράμματα θα μάθεις στο παιδί μου, αρκεί να μην το σακατέψεις ψυχολογικά. 
Αυτό το λέω με αφορμή το δικό μου παιδί, που την προηγούμενη χρονιά του είπες ότι δεν θα ψηλώσει άλλο και το σκέφτεται μέχρι τώρα, έχοντας κρίσεις άγχους και πανικού μόλις στα 14 του χρόνια. 
Ή, όταν σακάτευες ένα μικρό κορίτσι, επειδή δεν ήταν όμορφο, βάσει των αποδεκτών προτύπων ομορφιάς, κάνοντας μορφασμούς αηδίας πίσω από την πλάτη του και μπροστά από τους συμμαθητές του. 
Όλα όσα σε κάνουν εκπαιδευτικό, δεν είναι τίποτα άλλο πέραν της ανθρωπιάς σου και της αποδοχής σου απέναντι στη διαφορετικότητα».

babyradio

Wednesday, 20 September 2017

Γράμμα προς τους Δασκάλους/ες από «Το Δύσκολο» Παιδί!

Σε βλέπω να δυσανασχετείς με «εκείνο» το παιδί
Σε βλέπω πόσο εξαντλημένη είσαι όταν αφήνεις πίσω τις σχολικές αίθουσες στο τέλος της ημέρας. 
Λες, «αντίο» σε «εκείνο» το παιδί και νιώθεις ανακούφιση που πέρασε η μέρα και θα απολαύσεις κάποιες στιγμές ηρεμίας.
Είναι εντάξει κάποιες φορές, άστο να βγει από μέσα σου, σίγουρα θα έχεις και δύσκολες μέρες. 
Κανείς δε λέει ότι η δουλειά του εκπαιδευτικού είναι εύκολη υπόθεση.
Ξέρω τι λες για «εκείνο» το παιδί. Σε ακούω που συζητάς για εκείνο, στα διαλείμματα με τους συναδέλφους σου. Στην πραγματικότητα, άκουγα και την περσινή δασκάλα του παιδιού που έλεγε τα ίδια με εσένα. Πάρε μια ανάσα, κάτσε μερικά λεπτά και διάβασε το παρακάτω γράμμα. Αυτό το παιδί, ξέρεις αυτό το «δύσκολο» παιδί που έχεις στην τάξη, θέλει να σου πει κάποια πράγματα.

«Κυρία… σας χρειάζομαι!
Ξέρω ότι είναι δύσκολο να με διαχειριστείτε και ξέρω ότι σας ζορίζω. Ξέρω ότι πατώ όλα τα κουμπιά σας με όλους τους τρόπους που διαθέτω. Αλλά σας χρειάζομαι. Θέλω να συνεχίσετε να με πιέζετε. Θέλω να μου βάλετε όρια και να με βοηθήσετε.

Ξέρω ότι δεν με γνωρίζετε. Γιατί αν με γνωρίζατε, σίγουρα θα τα πηγαίναμε καλύτερα. Αλλά σας παρακαλώ κυρία, θέλω να προσπαθήσετε να με γνωρίσετε καλύτερα. Δεν μπορώ να σας τα πω με λόγια για να το μάθετε, για αυτό και ίσως να κάνω πράγματα για να σας τραβήξω την προσοχή. Πάρτε τα όλα αυτά, ως σημάδι ότι σας χρειάζομαι. Ίσως είστε όλα όσα έχω.

Ξέρω ότι μπορεί να έχετε ακόμη 20-25 παιδιά μέσα στην τάξη. Ξέρω ότι σας χρειάζονται το ίδιο. Αλλά κυρία, ΣΑΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ. 
Θέλω να βρείτε όλα τα καλά στοιχεία μου γιατί τα άλλα παιδιά δεν τα βλέπουν. 
Η περσινή μου δασκάλα δεν τα βρήκε και τις περισσότερες μέρες, αν όχι όλες, ούτε εγώ δεν τα βλέπω.

Ξέρω ότι πετάγομαι κάθε φορά. Ξέρω ότι διακόπτω το μάθημα και όλα εκείνα τα πράγματα που είχατε ετοιμάσει για τη μέρα. Αλλά κυρία, θέλω να πιστέψετε σε εμένα. Θέλω να πιστέψετε ότι οι πράξεις μου είναι μια κραυγή για βοήθεια και όχι πράξεις εναντίον σας. Σας παρακαλώ, μην το πάρετε προσωπικά. Θέλω να πιστέψετε ότι μπορώ να κάνω κάτι, αλλά δεν ξέρω πώς.

Ξέρω ότι τα βγάζω πέρα δύσκολα αλλά σας παρακαλώ, σας χρειάζομαι. Θέλω να με δείτε. Θέλω να δείτε πέρα από τη συμπεριφορά μου και όλα τα ξεσπάσματά μου. Θέλω να δείτε το παιδί πέρα από αυτά. 
Ίσως είστε η μόνη που μπορεί να δει ποιος πραγματικά είμαι. Μπορεί να πάρει χρόνο, μπορεί να χρειαστεί υπομονή. Αλλά κυρία, σας χρειάζομαι. Θέλω να δώσετε τα πάντα σε εμένα.

Ξέρω ότι διαλέξατε αυτό το επάγγελμα για να κάνετε μια διαφορά. Είμαι εδώ για να σας βοηθήσω, εγώ είμαι αυτή η διαφορά. Είμαι αυτός που σας χρειάζεται! Σας υπόσχομαι, αν φτάσετε σε μένα, θα αλλάξετε τη ζωή μου.

Μπορεί να μην δείτε τη διαφορά σήμερα ή αύριο, αλλά σας υπόσχομαι, αν πραγματικά καταλάβετε ότι σας χρειάζομαι, θα κάνετε τη διαφορά.

Σας παρακαλώ πολύ …

Υπογραφή
«Εκείνο το δύσκολο παιδί»
επιμέλεια: Μαργαρίτα Νικολάου
lemonlimeadventures
hashtagsroom

Sunday, 2 April 2017

Μια δασκάλα μας λέει
πώς είναι η μέρα των παιδιών μας στο σχολείο


Η μέρα του παιδιού σας στο σχολείο, δια στόματος μιας δασκάλας

Από την ώρα που αφήνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο μέχρι τη στιγμή που τα παίρνουμε, έχουν συμβεί πολλά.
Πέρα από τα τεστ, τις εξετάσεις, τα διαγωνίσματα και τις δραστηριότητες, τα παιδιά κάθε μέρα κοινωνικοποιούνται, μεταμορφώνονται, αλληλλεπιδρούν. 

Μία δασκάλα, αποφάσισε να ενημερώσει, ανώνυμα, τους γονείς για μερικά πράγματα που θα έπρεπε να ξέρουν, για τη μέρα του παιδιού τους στο σχολείο.

1. Γίνονται ένας μικρός/μία μικρή κόπια των γονιών. Ένα mini-me σας.
Μπορεί να μην το καταλαβαίνετε, αλλά ένας τσακωμός, μία διαφωνία, μία χαρούμενη είδηση, μία ευτυχισμένη μέρα, οι εκφράσεις σας, οι τρόποι σας, οι χειρονομίες σας, τα λόγια σας, όλα βρίσκουν ένα τρόπο να εμφανιστούν κάποια στιγμή στην τάξη, και τόσο οι δάσκαλοι όσο και οι φίλοι τους τα ανακαλύπτουν.

2. Το διάλειμμα σημαίνει κάτι διαφορετικό για κάθε παιδί.
Μην είστε σίγουροι για το τι είναι αυτό. Για άλλα παιδιά είναι ευκαιρία να παίξουν, για άλλα είναι να απομονωθούν και για άλλα είναι να έρθουν πιο κοντά με τους δασκάλους τους. 
Άλλοτε στο διάλειμμα βάζουν το γκολ της ημέρας στο ποδόσφαιρο, άλλοτε κάνουν μια ζημιά, κι άλλοτε βρίσκουν χρόνο να κατανοήσουν μία άσκηση ή να αναπτύξουν και να εξελίξουν τη σχέση εμπιστοσύνης με τον δάσκαλό τους.

3. Επειδή κάτι το κάνουν στο σπίτι δε σημαίνει ότι το κάνουν και στο σχολείο.
Πολύ συχνά οι γονείς θυμώνουν με τα παιδιά τους γιατί φέρνουν στο σπίτι λάθη σε διαγωνίσματα που είχαν απαντήσει σωστά στο σπίτι. Μα αφού το ήξερες, μα το είχαμε κάνει, μα, μα, μα... πόσες φορές τα έχουμε πει και πόσες τα έχουμε ακούσει. 
Αυτή η δασκάλα όμως υπογραμμίζει ότι αφενός το περιβάλλον δεν είναι το ίδιο, άρα και η ψυχολογία του παιδιού δεν έχει καμία σχέση, αλλά το κυριότερο είναι ότι στο σπίτι μπορεί με μία μας λέξη ή βοήθεια (που δεν την έχει το παιδί στο σπίτι) να έχουμε σπρώξει προς τη σωστή απάντηση.

4. Κάθε παιδί έχει ένα ρόλο στην κοινωνία του σχολείου.
Όπως στον κόσμο των ενηλίκων, έτσι και στην τάξη, υπάρχουν χαρακτήρες, ταμπέλες και συμπεριφορές. 
Ανώνυμα, υποσυνείδητα, όλοι στην τάξη ξέρουν ποιος είναι ο καπετάν φασαρίας, ποιο είναι το καλό παιδί, το διαβαστερό, το ευγενικό, το αγενές... 
Και οι δάσκαλοι προσπαθούν να το δουλέψουν αυτό, αλλάζοντας θέσεις στα παιδιά ή με άλλες τακτικές. 
Για παράδειγμα ένα ντροπαλό παιδί θα το βάλουν να καθίσει με ένα φιλικό παιδί, για να αναπτύξουν και των δύο τις ιδιαιτερότητες. Τους καλούς μαθητές, μπορεί να τους βάλουν να καθίσουν πίσω για να εξελίξουν και τους πιο αδύναμους, έχοντάς τους μπροστά...

5. Τα πληγωμένα συναισθήματα δεν είναι πάντα κακό πράγμα.
Το σχολείο δεν είναι μόνο διάβασμα και γράψιμο. Τα παιδιά είναι ειλικρινή και πολλές φορές τα λόγια τους πληγώνουν. 
Το να μάθει το παιδί σας να διαχειρίζεται τον θυμό ή τη στεναχώρια του, χωρίς εσάς, είναι μέρος της ζωής και είναι απαραίτητο. Στο σχολείο εξάλλου θα μάθει να το ξεπερνάει γρηγορότερα από ότι στο σπίτι, που θα έχει την οικογένεια να το παρηγορεί ...

6. Μόλις τα αφήνετε, αυτά ανθίζουν
Είναι πολύ καλύτερα από όσο φαντάζεστε, ακόμη κι αν είναι πολύ ντροπαλοί χαρακτήρες. 
Δεν έχουν σχέση με αυτό που βλέπετε εσείς, προσαρμόζονται και γίνονται κομμάτι της ομάδας, πολύ πιο εύκολα από όσο νομίζετε ή από όσο σας αφήνουν και θέλουν να δείτε...

7. Υπάρχει πολλή χαρά.
Παρά τις εργασίες και τα τεστ, το σχολείο παρέχει και πολλή χαρά στα παιδιά. Παίζουν και γελούν όλη μέρα, μαθαίνουν να επικοινωνούν, λένε αστεία, κάνουν φίλους. 
Ακόμη και μία μέρα που θα έρθουν με παράπονο για το πολύ διάβασμα, έχουν σίγουρα γελάσει και έχουν περάσει καλά.

8. Τα σκέφτεστε πολύ περισσότερο από όσο σας σκέφτονται αυτά.
Τα παιδιά ξεπερνούν τον αποχωρισμό πολύ πιο εύκολα από σας. Δε σκέφτονται πόσο τους λείπετε, μέχρι την ώρα που θα σας ξαναδούν μπροστά τους. Έχουν το μυαλό τους διαρκώς απασχολημένο με κάτι άλλο... Ενώ οι γονείς όχι πάντα.

9. Ο δάσκαλός τους θέλει πάντα το καλό τους.
Ακόμη κι αν διαφωνείτε μαζί του, εμπιστευθείτε τον. Μην τον απαξιώνετε. Θέλει κάτι να διδάξει στα παιδιά σας. Και τα παιδιά σας θα αποκομίσουν κάτι από όλα αυτά. 
Μπορεί και ο δάσκαλός να μη συμφωνεί με κάτι που πρέπει να διδάξει. Εσείς, ως γονείς, άντε ό,τι καλύτερο μπορείτε για να συνεργαστείτε όλοι μαζί για το καλό του παιδιού και να αρπάξετε όσα πιο πολλά μπορείτε από κάθε εκπαιδευτική εμπειρία.

mothersblog

Wednesday, 30 November 2016

Μη μιλάς άσχημα για τον δάσκαλο μπροστά στο παιδί σου

«Στον επόμενο έλεγχο αν δεν σου βάλει σε όλα άριστα, θα δεις τι έχει να γίνει» 

Έτσι προετοιμάζουμε το λουλούδι μας, το οποίο στο σχολείο διαδίδει ποσό γενναίους γονείς έχει και ποσό "βλάκας" είναι ο δάσκαλος τους.


Από Τζώρτζια Βρεττού

«Καλά, σου έβαλε 8 στην Ιστορία; Δεν είμαστε με τα καλά μας. Αύριο θα έρθω στο σχολείο και θα δεις τι θα γίνει» λέει η μάνα στο παιδί της που μόλις έχει πάρει τον έλεγχο του πρώτου τριμήνου. Το παιδί ακούει και δεν μιλά. 
Η μάνα συνεχίζει το ντελίριο. «Ακούς; Οκτώ! Δεν ξέρει τι του γίνεται, αναφερόμενη στον δάσκαλο πάντα, ο ηλίθιος». Στολίζει τον δάσκαλο του παιδιού της με ένα σωρό κοσμητικά επίθετα. 
Δεν της περνά καν από το μυαλό ότι το οκτώ που έβαλε ο δάσκαλος αντιπροσωπεύει την εικόνα επακριβώς του παιδιού της. Όχι, το παιδί είναι ο άριστος μαθητής, εξάλλου στα υπόλοιπα μαθήματα έχει εννιά και δέκα, οπότε ο δάσκαλος έπρεπε να ρίξει λίγο νερό στο κρασί του και να φανεί πιο επιεικής στην βαθμολογία του. Εξάλλου, πως τολμά;
Η μονόπλευρη κόντρα της μητέρας με τον δάσκαλο, στο σπίτι, καταγράφεται στο μυαλό του παιδιού. Νομίζει ότι αδικήθηκε. Τα βάζει με τον δάσκαλο. Έχει τις πλάτες της μητέρας του και νιώθει μεγάλη ικανοποίηση που ο βαθμός στο επόμενο τρίμηνο θα διορθωθεί, έτσι απλά, χωρίς κόπο. 
Η υποτίμηση του έργου του δασκάλου είναι καθημερινή. 
Το παιδί ακούει. Παροπλίζεται και χάνει την εκτίμηση που είχε στον μέντορα του. Ενδέχεται να γίνει και ανάγωγο. Δεν το πειράζει όμως γιατί οι γονείς του «θα καθαρίσουν».

Το σθένος που δείχνουν κάποιοι γονείς στην βαθμοθηρία επιδρά στη σχολική συμπεριφορά των παιδιών άλλα και στην ευρύτερη κοινωνική τους ζωή. Τα παιδιά συνεχίζουν το σχολείο περνούν από την μια τάξη στην άλλη έχοντας στο μυαλό τους ότι θα συναντήσουν δασκάλους και καθηγητές οι οποίοι θα τα αδικήσουν. 
Πολλές φορές τα ακούμε να λένε «αυτός δεν με χωνεύει, με έχει πάρει με κακό μάτι». Εμείς συνεχίζουμε να παίρνουμε τα μπόσικα, αμαυρώνοντας την εικόνα του δασκάλου στο σπίτι. Και δεν το κάνουμε για να ανεβάσουμε την ψυχολογία του παιδιού αλλά για να θρέψουμε το εγώ μας. Κλείνουμε τα μάτια και χαϊδεύουμε τα αφτιά του παιδιού.
Ο εγωισμός δεν μας αφήνει να δούμε καθαρά. Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι το μικρό μας αγόρι δεν είναι Αϊνστάιν. Κρίμα, αλλά είναι ο Τασούλης και όχι ο Άλμπερτ. Ποτίζουμε τον εγωισμό μας ρίχνοντας λάσπη στον δάσκαλο που τόλμησε να μην βάλει καλό βαθμό. Έχω τύχει πολλές φορές έξω από την γραμματεία του σχολείου των παιδιών μου να ακούω γονείς να παραπονιούνται για τους βαθμούς. Ότι το παιδί τους άξιζε κάτι καλύτερο αλλά αδικήθηκε.
«Στον επόμενο έλεγχο αν δεν σου βάλει σε όλα άριστα, θα δεις τι έχει να γίνει».
Έτσι προετοιμάζουμε το λουλούδι μας, το οποίο στο σχολείο διαδίδει ποσό γενναίους γονείς έχει και ποσό βλάκας είναι ο δάσκαλος τους.
Έτσι γκρεμίζεται η εικόνα του εκπαιδευτικού-παιδαγωγού στα μάτια των παιδιών. 
Αποδομείται ο σεβασμός, το παιδί δεν έχει κανένα λόγο να προσπαθήσει να βελτιωθεί, αφού ο δάσκαλος έτσι κι αλλιώς είναι χαζός και το παιδί νιώθει ότι τελικά, όλα είναι πιο εύκολα απ’ ό,τι νόμιζε!
Σπιλώνουμε τους δασκάλους των παιδιών μας, χωρίς να σκεφτούμε ότι με αυτούς τα παιδιά μας περνούν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους. Το σπίτι και το σχολείο θα δώσει τις βάσεις για το μέλλον τους. Όταν εμείς υποβιβάζουμε το έργο τους, ευτελίζουμε την υπόστασή τους, τότε πριονίζουμε το βάθρο στο οποίο στέκεται και διδάσκει τα παιδιά μας. Ως αποτέλεσμα «πέφτει» στα μάτια των μαθητών.
Ναι, όπως σε όλα τα επαγγέλματα, υπάρχουν οι καλοί εκπαιδευτικοί και οι «κακοί», εντός εισαγωγικών. Όμως η πρόσβαση στα σχολεία είναι ελεύθερη. Μπορούμε εύκολα να επισκεφτούμε το γραφείο του Διευθυντή, του Γυμνασιάρχη, του Λυκειάρχη και να κάνουμε τα δίκαια παράπονα μας, η, ακόμα και τα άδικα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δώδεκα χρόνια τα παιδιά μας θα βρίσκονται καθημερινά στα σχολεία.
Και ρωτώ, στο Πανεπιστήμιο αργότερα, θα πάμε στον Πρύτανη να παραπονεθούμε για τους βαθμούς; Στην εταιρία, θα πάμε να ζητήσουμε τον λόγο για την απόλυση; Θα μου απαντήσετε ευλόγως, ότι είναι μικρά και πρέπει να τα υποστηρίξουμε, όταν μεγαλώσουν θα βγάζουν το φίδι από την τρύπα μόνα τους.
Όμως είμαι βέβαιη ότι από τα παρασκήνια η δουλειά μας γίνεται καλύτερα, με αποτελέσματα που μας εκπλήσσουν ευχάριστα.
themamagers

Thursday, 17 November 2016

Η δασκάλα φωνάζει πολύ και ειρωνεύεται...

Καλησπέρα σας
Θα ήθελα να ζητήσω τη βοήθειά σας σχετικά με το θέμα σχέσης δασκάλας παιδιού.
Στο σχολείο της κόρης μου, είναι 7 ετών, άκουσα παράπονα από δυο γονείς για το γεγονός ότι η δασκάλα φωνάζει συχνά στα παιδιά, όταν έχει να κάνει κάποια παρατήρηση και από τις απαντήσεις των παιδιών κατάλαβα ότι ειρωνεύεται κιόλας.
Η κόρη μου μου είπε ότι δεν της αρέσει επίσης αυτή η δασκάλα γιατί φωνάζει, αν και στην ίδια δεν το κάνει και θεωρείται καλή μαθήτρια.
Δεν βλέπω μείωση στην επίδοσή της αλλά δεν έχει τον ενθουσιασμό που είχε πέρυσι με το σχολείο. Πώς να προσεγγίσω τη δασκάλα της για την τακτική της αυτή; 

Θα εκτιμούσα τη συμβουλή σας
Ευχαριστώ

↝↝↝↝↝↝

Στο ερώτημά απαντά η ψυχολόγος 
Δήμητρα Φιλοπούλου

Αγαπητή αναγνώστρια,
Ο ρόλος του δάσκαλου καθώς και η σχέση του με το παιδί είναι πρωταρχικής σημασίας στο θέμα της εκπαίδευσης.
.
Αρχικά θέλω να σας συμβουλεύσω να βασίσετε την κρίση σας στην εμπειρία της κόρης σας. Σε αυτή τη φάση, είναι το πλέον αξιόπιστο και αντικειμενικό άτομο για να κρίνει την δασκάλα. Μπορεί η δασκάλα να καταφεύγει σε φωνές λόγω απείθαρχων παιδιών, για παράδειγμα. 

Αν είναι θέμα χαρακτήρα της δασκάλας, μιας και αναφέρατε και ειρωνεία στην επικοινωνία με τα παιδιά, αλλά δεν έχετε παράπονο σε σχέση με τα μαθήματα, τότε ίσως είναι μια καλή ευκαιρία για ένα μάθημα εκτός σχολείου για την κόρη σας. 
Η φυσική τάση των γονέων είναι να προστατεύσουν τα παιδιά τους από την «ασχήμια» του κόσμου. Όμως, αργά ή γρήγορα, θα έρθουν αντιμέτωπα με κάποια άκομψη ή και κακή συμπεριφορά και αυτό θα τα πληγώσει, ειδικά την πρώτη φορά που θα το πάθουν. 
Οπότε, τώρα είναι μια καλή ευκαιρία, μιας και είναι όσο το δυνατόν ελεγχόμενο από εσάς, να δει η κόρη σας πως στη ζωή θα συναντάμε και ανθρώπους με τους οποίους δεν θα ταιριάζουμε. 
Ενώ είναι δυσάρεστο το γεγονός, είναι μία καλή αφορμή να «διδαχθεί» το παιδί πως στη ζωή μας πρέπει να προχωράμε παρά τα εμπόδια. Εξηγείστε της πως στο σχολείο πάμε για να μάθουμε καινούργια πράγματα και πως ακόμα και αν η δασκάλα δεν είναι ιδανική, είναι εκεί για να της τα δείξει.
Στην περίπτωση όμως που νιώθετε πως η κόρη σας δεν λαμβάνει τη σωστή εκπαίδευση ή ότι η θέληση της για μάθηση έχει ατονήσει εξαιτίας της δασκάλας, τότε διερευνήστε την κατάσταση. 
Εφόσον είστε αρκετοί γονείς που ανησυχείτε, μπορείτε να πλησιάσετε τη δασκάλα με ευγένεια και ειλικρίνεια και παρουσιάσετε το θέμα ρωτώντας αν υπάρχει κάτι που να μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε. 
Εξηγήστε και στους υπόλοιπους γονείς πως μία αντιπαράθεση σε έντονους τόνους δεν θα λύσει οτιδήποτε και προσπαθήστε να είστε όσο πιο διαλλακτικοί μπορείτε. Άλλωστε, η συνεργασία σας με τη δασκάλα θα διαρκέσει τουλάχιστον για ένα χρόνο.
Ελπίζω να πάνε όλα καλά!
.
boro
σχετικά:

Friday, 16 September 2016

Από τη δασκάλα του παιδιού σου σε σένα γονιέ...

«Δεν ξέρω τίποτα άλλο, για το οποίο κάθε λογικός άνθρωπος θα έπρεπε να νοιάζεται περισσότερο, παρά το πώς το παιδί του θα γίνει ο πιο καλός άνθρωπος»
Πλάτων
Λόγια καρδιάς από τη δασκάλα του παιδιού σου σε σένα γονιέ....

Γράφει η Βασιλική Μηρτσέκη

Αύριο ξεκινά μια νέα εποχή για το παιδί σου. Είτε στο νηπιαγωγείο, είτε στην Α ή Στ τάξη του δημοτικού, είτε στο Γυμνάσιο, είτε στο Λύκειο. 
Και εγώ και εσύ θα 'μαστε εκεί.... Άλλοι νοερά, καθώς τα παιδιά μας στο Λύκειο έχουν μεγαλώσει και παρευρίσκονται μόνα στον αγιασμό και άλλοι ως φυσικές παρουσίες, ειδικά στα μικρά παιδιά που πρωτοπάνε στο σχολείο.
Αύριο λοιπόν θα σταθείς απέναντί μου. Αύριο την ώρα που θα βάζουμε στη σειρά τους μαθητές μας, εσύ θα ψάχνεις να βρεις ποιος δάσκαλος ή δασκάλα έχει το παιδί σου, θα με κοιτάξεις, θα με ζυγίσεις, θα με συμπαθήσεις ή θα με αντιπαθήσεις με την πρώτη ματιά. Θα με κρίνεις ακόμα και από το ντύσιμό μου, τα μαλλιά μου, την ηλικία μου. 
Μη θυμώνεις που στο λέω αυτό. Είναι η φύση του ανθρώπου τέτοια, είναι η φύση του γονιού που αγαπάει το παιδί του να θέλει να το προστατεύσει. Αρχέγονο ένστικτο για τον κάθε έναν από εμάς που γίνεται γονιός, το να μετράει τον νέο άνθρωπο που μπαίνει στη ζωή του παιδιού του. Θέλει το δάσκαλο δίπλα στο παιδί του να το προστατεύει όπως ο ίδιος.

Αγαπητέ γονέα, έχεις δίκιο και δεν σε κρίνω για αυτό. 
Μα είμαι εδώ για να σου πω πως το παιδί σου είναι για μας σημαντικό κομμάτι της ζωής μας στο σχολείο. Είμαστε εκεί, όχι μόνο για να του μάθουμε «γράμματα», αλλά για να του διδάξουμε όλα όσα πρέπει ώστε να γίνει ένας άνθρωπος με Παιδεία καθώς θα μεγαλώνει. 
Και την Παιδεία ενός ατόμου πολλά τη συμπληρώνουν. Δεν είναι μόνο η κατάκτηση των γνωστικών αντικειμένων. Είναι να του διδάξουμε τη συντροφικότητα, την ομαδικότητα, τη συνεργασία, την αποδοχή της διαφορετικότητας, το σεβασμό, την αγάπη. 
Είναι να το βοηθήσουμε να αναπτύξει την συναισθηματική του νοημοσύνη μέσω της ενσυναίσθησης. Να μάθει να μπαίνει στη θέση του άλλου ώστε να καταλάβει τί αντίκτυπο θα χει στο άλλο άτομο απέναντί του μια πράξη του, ένας λόγος του, μια χειρονομία του.
Αγαπητέ γονέα, πιστεύω πως και εσύ αυτό έχεις στο μυαλό σου και αυτό θέλεις από μένα. Πίστεψέ με λοιπόν πως αυτό θέλω να δώσω.. Και αυτό γίνεται μόνο με τη δική σου βοήθεια.
Ο κάθε γονέας, η κάθε οικογένεια, λειτουργεί με τους δικούς της τρόπους και νόμους και είναι μικρογραφία της κοινωνίας. Το πιο μικρό κομμάτι της. Το σχολείο είναι το επόμενο κομμάτι που την αντικατοπτρίζει. Είναι η εικόνα της κοινωνίας που θα έχουμε στο μέλλον, όταν τα παιδιά θα μεγαλώσουν και νομίζω πως όλοι θέλουμε μια ευνομούμενη κοινωνία που θα διακατέχεται από τις αρχές τις ισονομίας, της ισότητας, των ίσων ευκαιριών, της αποδοχής της διαφορετικότητας. Μια κοινωνία Παιδείας που προάγει πολιτισμό. Αυτό στο σχολείο επιτυγχάνεται μέσω του σεβασμού που θα πρέπει το παιδί να καταλάβει και να νιώσει κάνοντάς τον κτήμα του.
Ξέρω πως έχεις δώσει στο παιδί σου τις αρχές που χρειάζεται, όπως ξέρω πως κάποιες στιγμές δεν ήταν καθόλου εύκολο αυτό, καθώς διένυε και διανύει στα 6 του την περίοδο του εγωκεντρισμού, όπως ξέρω πως ερχόμενο το παιδί στο σχολείο για πρώτη φορά διανύει ακόμα αυτό το στάδιο. 
Στο σχολείο όλα τα παιδιά όμως πρέπει να λειτουργούν με τέτοιο τρόπο ώστε να συνυπάρχουν αρμονικά και να συνεργάζονται, οπότε και νέες συνήθειες θα αποκτηθούν, τις οποίες τα παιδιά θα μεταφέρουν στο σπίτι.. Θετικές συνήθειες και συμπεριφορές. Και δεν είναι εύκολο αυτό να γίνει, καθώς τα παιδιά πρέπει να το διδαχθούν, να το αφομοιώσουν. Θέλει τρόπο -και πίστεψέ με και κόπο- όχι για εμένα ως δασκάλα αλλά για το ίδιο το παιδί σου, καθώς θα έρχεται σε εσωτερική σύγκρουση, θα πρέπει να αλλάζει μια συμπεριφορά για να δεχτεί μια άλλη. Και αυτό δεν είναι εύκολο για ένα παιδί που πλέον θα μάθει πως δεν είναι το κέντρο του κόσμου του σχολείου και η σκέψη του δεν πρέπει να ναι εγωκεντρική .
Εδώ γονέα καταλαβαίνεις πως έρχεται η δική μας σχέση. Εγώ και εσύ είμαστε αυτοί που θα το βοηθήσουμε. Που θα βοηθήσουμε το παιδί σου είτε φοιτά στην Α, είτε στη Β, είτε στη Στ τάξη να κατακτήσει την συναισθηματική νοημοσύνη.Πως θα γίνει αυτό; Ας ξεκινήσουμε με κάτι που είναι πολύ βασικό για εμάς τους δασκάλους του παιδιού σου.
Ξέρω πως έχεις τις δικές σου σκέψεις, τις δικές σου αντιπάθειες ή συμπάθειες στον χώρο των ενηλίκων, πως με κάποιους είσαι φίλος και κάποιους δεν θες να τους δεις. Αυτά όμως είναι στο δικό μας κόσμο. Την κοινωνία των μεγάλων. Στον κόσμο του σχολείου όμως, της δικής μας μικρής κοινωνίας, μπορεί το παιδί σου να ναι με το παιδί κάποιου που έχεις φιλικές σχέσεις και γνωρίζονται τα παιδιά σας, αλλά και να βρεθούν μαζί στην ίδια τάξη παιδιά ανθρώπων που για προσωπικούς λόγους εσύ δεν θέλεις να έχεις επαφή μαζί τους. Εδώ δεν θέλω να έρθουμε σε σύγκρουση. Κανένα παιδί δεν είναι διαφορετικό για εμάς στην τάξη. 
Είναι όλα παιδιά της ίδιας ηλικίας που εγώ θα πρέπει να εκπαιδεύσω «επί ίσοις όροις» με το δικό σου παιδί. Δεν μπορώ να το ξεχωρίσω, ούτε να ...

Tuesday, 5 April 2016

Ο Νίκος, η Σταυριανή και τα άλλα παιδιά.... Ο καλός δάσκαλος μπορεί να “αλλάξει” ένα παιδί…

Ο Νίκος κάθεται σιωπηλός στην τάξη.... Η παρουσία του απουσία.... 
«Δεν τραβάει .... Δεν διαβάζει» λέει συχνά πια ο δάσκαλος στους γονείς του και εκείνοι αρχίζουν να ντρέπονται που ο μικρός δεν τα καταφέρνει....

Γράφει η εκπαιδευτικός Βασιλική Μηρτσέκη

Μα τον Νίκο δεν τον σηκώνει ο δάσκαλος να πει μάθημα και εκείνος εδώ και καιρό δεν τολμάει να σηκώσει το χέρι του. Αν το κάνει οι άλλοι θα τον κοροϊδέψουν.... 

Ο δάσκαλος θα του φωνάξει και για άλλη μια φορά θα του πει: 
«Να διαβάζεις Νίκο. Πάλι αδιάβαστος ήρθες».... 
Και το παιδί βουλιάζει όλο και πιο πολύ σε χαμένα γνωστικά αντικείμενα που δεν μπορεί να κατανοήσει. 

Η Σταυριανή κοιτά σαν χαμένη. Ακόμα συλλαβίζει και ας πάει Ε τάξη, αργεί να αντιγράψει και δεν μπορεί να ακολουθήσει την τάξη…. 
Προέρχεται από οικογένεια που τα παιδιά τη χαρακτηρίζουν ¨φτωχή”. Μένει σε ένα σπίτι έξω από την πόλη, χωρίς άλλα παιδιά στην οικογένεια, χωρίς φίλους και οι γονείς της γεωργοί στηρίζονται από την σύνταξη του παππού που μένει μαζί τους. 
Τα ρούχα της φθαρμένα, παλιά αλλά καθαρά είναι αδύνατο να συναγωνιστούν τα ρούχα των συμμαθητριών της. Δυο κορίτσια την κάνουν παρέα μα και αυτή δεν θέλει ελεημοσύνη. Έτσι νιώθει.. Έχει κλειστεί στον εαυτό της και πια δεν μιλάει και δεν χαμογελάει.... Μα κανείς δεν το βλέπει.
Η Σταυριανή απλά περιθωριοποιήθηκε. 


Ο Χρήστος και ο Πάνος “σκοτώνονται” συνεχώς. Ο ένας αντιμετωπίζει ως αντίπαλο τον άλλο. Πρώτοι σε όλα θέλουν να είναι.... Στα μαθήματα, στους φίλους, στις σκανταλιές, στα πειράγματα.... Μόνο που τα πειράγματά τους πολλές φορές είναι επικίνδυνα. Ποιος να τολμήσει να τα βάλει μαζί τους; 
Συνέχεια βρίσκονται έξω από το γραφείο του Διευθυντή και οι γονείς πάντα δίπλα να προσπαθούν να καταλάβουν τι τρέχει.... 
«Η τάξη αυτή είναι ανάγωγη και κακομαθημένα όλα τα παιδιά», «Δεν είναι τάξη αυτή.... Είναι βάσανο».... «Δύσκολη τάξη για το δάσκαλο που θα τα πάρει. Πρέπει να έχει Άγιο για να τη βγάλει καθαρή». Και όταν ένας δάσκαλος ή μια δασκάλα αναλαμβάνει την τάξη, του χτυπάνε φιλικά την πλάτη.... «Άντε και καλό κουράγιο....» 
Και εκείνος ξεκινά.... Δεν βιάζεται. Τα μαθήματα μπορούν να περιμένουν λίγο.... Ξέρει εξάλλου τι έχει σημασία για τα παιδιά. Γνωρίζεται μαζί τους. Παρατηρεί την ώρα που διδάσκει. Περπατάει ανάμεσα στα παιδιά και δίνει ευκαιρίες σε όλα να μιλήσουν.... Ξεχωρίζουν από μακριά οι μαθητές που ήταν οι πιο δημοφιλείς και... αγαπημένα παιδιά για μαθητές και δασκάλους....

Ο Νίκος κρύβεται μα ο δάσκαλος τολμά να του κάνει μια ερώτηση. Καταλαβαίνει πως ο Νίκος δεν μπορεί να κατανοήσει τι τον ρώτησε. Απλοποιεί την ερώτηση. Τον υποβοηθά κιόλας. Πετάγονται οι μαθητές να συμπληρώσουν. Κάποιοι γελούν. Και σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά.... Σταματάει την εξέταση.... Σοβαρεύει....

Αφήνει το βιβλίο και όρθιος στην μέση της τάξης στρέφει το βλέμμα του σε έναν έναν τους μαθητές.... Δεν κοροϊδεύει κανείς μαθητή του, δεν έχει κανείς δικαίωμα να προσβάλλει τον άλλο επειδή “δεν ξέρει”. 

Μιλάει για τα αισθήματα αυτού του παιδιού, για το πως νιώθει το παιδί, δίνει δικά του παραδείγματα, βάζει ένα “αστέρι” της τάξης να νιώσει όπως νιώθει ο Νίκος.... Χρειάζεται τρόπος και κόπος να καταλάβουν τα παιδιά.... Χρειάζεται δουλειά να μάθουν να νιώθουν τι σημαίνει μαθησιακές δυσκολίες και πως νιώθει ένα παιδί όταν δεν το αποδέχονται.... 
Ο δάσκαλος βοηθά το Νίκο αλλά και τα άλλα τα παιδιά. Το Νίκο ώστε να ενταχθεί στην τάξη και τους συμμαθητές του να τον αποδεχτούν. Κάνει ομάδες, εντάσσει το Νίκο, δίνει εργασίες, χρησιμοποιεί χρώματα για να επισημαίνει ο Νίκος τα βασικά, κάνει ερωτήσεις, δείχνει εικόνες, κάνει σχεδιαγράμματα, υπογραμμίζει, συζητά με το Νίκο και επειδή διαφαίνεται πως οι μαθησιακές του δυσκολίες δείχνουν πιθανή δυσλεξία τον απαλλάσσει από τα γραπτά. 
Πλέον ο Νίκος και χωρίς χαρτί από το ΚΕΔΔΥ εξετάζεται προφορικά στις ίδιες ερωτήσεις με τα παιδιά. Πάνω από όλα το παιδί και όχι τα χαρτιά. 

Και πραγματικά ο Νίκος “φορτσάρει”. Ο γονείς το βλέπουν. Ο Νίκος άλλαξε. Έχει πια αυτοπεποίθηση. Μα ο δάσκαλος δεν μένει μόνο στο μάθημα. Δίνει ευκαιρίες για να εργαστούν σε διάφορες εργασίες και αποκαλύπτεται μπροστά τους ένα μικρό ταλέντο στη φωτογραφία. Και αυτό το ταλέντο δεν μένει ανεκμετάλλευτο έτσι οργανώνεται στο τέλος της χρονιάς ένας διαγωνισμός φωτογραφίας για όλο το σχολείο και ο Νίκος με τη βοήθεια που του παρέχει παραδίδει μαθήματα για το διαγωνισμό....
Ο μικρός μαθητής πια, έχει τις ίδιες ευκαιρίες και ας μη περάσει ο δρόμος του από το Πανεπιστήμιο.... Το μέλλον κανείς όμως δεν το ξέρει. Μα αυτός σήμερα είναι πια ένα χαρούμενο παιδί.

Η Σταυριανή είναι ένα παιδί που μεγαλώνει μοναχικά. Στερημένα .... Δεν έχει τις ίδιες παραστάσεις με τους συμμαθητές της.... Κάποιοι οριοθέτησαν το παιδί ως παιδί με οριακή νοημοσύνη.... 
Μα πως μπορείς να το λες όταν δεν ξέρεις; Όταν δεν ξέρεις το σπίτι του, το χώρο του; Το πως ζει; Ίσως είναι αργά για παρέμβαση μα η Σταυριανή το μόνο της μειονέκτημα είναι το ότι δεν έχει εμπειρίες, δεν έχει φίλους, παρέες.... Ο δάσκαλος βλέπει πως προσπαθεί. Σίγουρα δεν θα μπορέσει να καλύψει όλα τα κενά της.... Αλλά είναι παιδί που ...
......
η συνέχεια εδώ

Monday, 23 November 2015

Αξιότιμη κα Δασκάλα ... Το σχολείο μέσα από τα μάτια ενός «κακού» παιδιού

Αξιότιμη κα Δασκάλα

Σήμερα πάλι θα έρθω στο σχολείο χωρίς καμία όρεξη, γιατί ξέρω πως θα με αντιμετωπίζεις πάλι σαν το «πρόβλημα» της τάξης. 
Ξέρω πως δε θα αντιδράσεις με την ίδια υπομονή, όπως αντιδράς στους άλλους, όταν κάνουν λάθος ή φασαρία. 
Ξέρω πως σίγουρα θα μου φωνάξεις, και σίγουρα θα είμαι εγώ η αιτία για όλα τα δυσάρεστα που συμβαίνουν μέσα στην τάξη. 
Ξέρω πως δεν μπορώ να έρθω να σου πω το παράπονο και το φόβο μου για όσα μου συμβαίνουν στο σχολείο, γιατί είμαι στη «λίστα» σου των «κακών» παιδιών, και αυτά δε φαίνεται να πιστεύεις πως αξίζουν την αμέριστη προσοχή και το ενδιαφέρον σου, όπως τα «καλά» παιδιά.
Τα λάθη που κάνω, όταν με μεγάλο κόπο προσπαθώ να σε ευχαριστήσω στα μαθήματα, με κάνεις να τα νιώθω σαν σκέτη καταστροφή, και πολλές φορές με αφήνεις να νιώθω πως μάταια προσπαθώ, και μου κόβεις τα φτερά.
Στην αυλή κάποια παιδιά με πειράζουν και αυτό με τρομάζει, αλλά δεν έχω κανένα να το πω, γιατί ο μόνος μεγάλος στο σχολείο που ξέρω είσαι εσύ και ΕΣΥ, κάθε φορά που έρχομαι με δισταγμό να σου πω τι περνάω με απωθείς με ένα «τι έκανες πάλι; Aντε, μα δεν είσαι «παναγία» και εσύ. Το έχεις δεδομένο ότι φταίω για ο,τι παθαίνω, γιατί έτσι είναι τα πράγματα για τα «κακά» παιδιά.
Δεν ξέρω ποιον να εμπιστευτώ στο σχολείο και νιώθω πολύ μόνος. Υπάρχει κάτι αόρατο γραμμένο στο κούτελό μου, που λέει «κακό» παιδί, και όλοι με αντιμετωπίζουν με καχυποψία.
Και εγώ αναρωτιέμαι τι έχω κάνει. 

Και καλά, αν έχω κάνει κάτι, σίγουρα δεν το ήθελα. Τι είναι αυτό το «κακό» παιδί; Δεν έμαθες, κυρά δασκάλα, πως στο σχολείο όλα τα παιδιά δεν είναι ίδια, και πως με κάποια θα πρέπει να έχεις περισσότερη υπομονή και να τα στηρίζεις όσο μπορείς. 
Δεν έχω την απαίτηση να είσαι τέλεια, αλλά θα θελα να είσαι η δασκάλα μου και το στήριγμά μου στο σχολείο. Να μπορώ να σε κοιτώ στα μάτια και να νιώθω εμπιστοσύνη. Δεν έχω κανένα δικό μου στο σχολείο και σε έχω ανάγκη.
Μη με κάνεις να νιώθω ανεπιθύμητος. 
Δεν έχεις σπουδάσει να κάνεις αυτό, αλλά να προσφέρεις γνώση και ανθρωπιά και ζεστασιά στους μικρούς σου μαθητές. 
Εγώ δεν έχω νιώσει παρά «ένα χέρι» να με σπρώχνει διαρκώς μακριά σου σα να είμαι το μεγάλο σου «πρόβλημα».
Στο σχολείο μερικά παιδιά με ενοχλούν και με χτυπούν αλλά αδιαφορείς. Μερικές φορές φοβάμαι να βγω έξω στην αυλή, αλλά και μέσα στην τάξη νιώθω πως δεν έχω κανένα. Με «πονάει» η αδιαφορία σου. Γιατί και τα «κακά» παιδιά, ξέρεις, πονάνε, όταν τα χτυπούν και σε έχουν ανάγκη, όσο και αυτά που έχεις κατατάξει στη λίστα των «καλών» παιδιών.
Και αυτή τη διάκριση τη βλέπω στα μάτια σου, στον τόνο της φωνής σου, στον τρόπο με τον οποίο μου απευθύνεσαι. Γιατί καταλαβαίνω πολύ καλά τι νιώθεις για μένα. Μου το δείχνεις με κάθε τρόπο. Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ αλλά δεν νιώθω καθόλου πως είσαι εδώ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. 
Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω, για να σε ευχαριστήσω.
Εσύ για να με ευχαριστήσεις δε ζητάω πολλά. Την επόμενη φορά ένα χαμόγελο, όταν θα κάνω μια αταξία, και μια προσπάθεια να με στηρίξεις, δείχνοντάς μου το σωστό. Αυτή δεν είναι και η δουλειά σου, άλλωστε;

Εγώ θα συνεχίσω να προσπαθώ. Και ίσως να τα καταφέρω. 
Όχι να γίνω αυτό σε βολεύει, για να κάνεις τη δουλειά σου και να κλείνεις την πόρτα της τάξης, βγαίνοντας, αλλά για να μπορέσω να βγάλω στην επιφάνεια όλο τον πλούτο που έχω στην καρδιά και στο μυαλό και δεν τον έχω δείξει, γιατί ακόμα δε μου έχεις δείξει ότι με εμπιστεύεσαι ή ότι ενδιαφέρεσαι για αυτό που μπορώ να κάνω.
Ένα παιδί που θεωρείς «κακό» αλλά έχει πολλά καλά να δώσει.


Γράφει η Ελένη Νίκα, Φιλόλογος.

zarpanews

Tuesday, 10 November 2015

Τι κάνουμε όταν το παιδί δεν «τα βρίσκει» με τη δασκάλα;

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες!

Οι λόγοι 
Το σημαντικότερο βήμα είναι να ακούσουμε το παιδί και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τους λόγους που δηλώνει ότι δεν θέλει την δασκάλα
Χρειάζεται μια ειλικρινής κουβέντα, χωρίς να προσπαθήσουμε να το κατευθύνουμε. 
Μερικές ερωτήσεις που μπορούμε να του κάνουμε:
* Τι κάνει η δασκάλα που σε ενοχλεί;
* Τι μπορεί να κάνει η δασκάλα για να είσαι καλύτερα;
* Τι έχεις προσπαθήσει εσύ από την πλευρά σου για να γίνετε φίλοι με την δασκάλα;
* Τι λένε για τη δασκάλα τα παιδιά που την συμπαθούν;
* Τι λένε για τη δασκάλα τα παιδιά που δεν την συμπαθούν;

Είναι σημαντικό να προσέξουμε τον τρόπο, το ύφος, τη χροιά της φωνής του παιδιού καθώς μιλά για τη δασκάλα. Εάν διακρίνουμε φόβο, θυμό, άμυνα, διάθεση για να μιλήσει για το θέμα.
Τι μπορεί να συμβαίνει;
Ίσως φταίει η κακή χημεία μεταξύ τους ή ακόμα χειρότερα η απόρριψη να αφορά τα άλλα παιδιά του σχολείου και όχι την ίδια τη δασκάλα. 
Ένας ακόμα λόγος μπορεί να σχετίζεται με καταστάσεις ενδοοικογενειακές και όχι εντός του σχολείου. 
Ωστόσο, ας μην παραμερίζουμε το ένστικτο του μικρού σας και ας δώσουμε την πρέπουσα σημασία.

Η λύση:

  • Να ξεκαθαρίζουμε, αν το πρόβλημα εντοπίζεται στο παιδί ή στο δάσκαλο, με αντικειμενικότητα.
  • Να επικοινωνούμε με τον εκπαιδευτικό και να του εκθέτουμε το πρόβλημα.
  • Είναι σημαντικό να μην χτυπάμε την πόρτα του διευθυντή, εάν πρώτα δεν έχουμε έρθει σε άμεση επαφή με τον αρμόδιο δάσκαλο. 
  • Είναι σημαντικό ο γονιός να προσπαθήσει να μπει στην θέση του δασκάλου και να κατανοήσει πως δεν είναι εχθροί, αλλά σύμμαχοι.

Thursday, 16 July 2015

«Δε μπορεί να είμαι εγώ ο πιο τυχερός δάσκαλος του κόσμου… » Ο Στέργιος για τον Μιχάλη:
«Να μην ξεχνάς να αγαπάς»

Το φανταστικό τραγούδι που ο Στέργιος έγραψε για τον μαθητή του τον Μιχάλη, δεν ήρθε απ'το πουθενά.
Συχνά οι σχέσεις των δασκάλων με τους (φαινομενικά) λιγότερο τυχερούς μαθητές είναι στοργικές και συγκινητικές.
Αυτό που αρέσει στην περίπτωση αυτού του δασκάλου και αυτού του μαθητή στην Ρόδο, είναι πως η απόλαυση και η χαρά βιώνεται και απ' τις δύο πλευρές.
Δείτε το βίντεο:

περισσότερα:  istologio

Sunday, 7 June 2015

Έτσι θέλω να είναι η δασκάλα μου

Θέλω η δασκάλα μου να μου χαμογελά ακόμα κι αν κάτι την απασχολεί πολύ, όπως η μαμά μου όταν βρίσκεται στην δουλειά της, δεν έχει παρά να αφήσει τα προβλήματα της έξω απο την πόρτα της εργασίας της.
Όταν η κυρία μου δεν χαμογελά νομίζω πως έχει θυμώσει για κάποιο λόγο μαζί μου.
Θέλω να έρχεται πάνω απο το θρανίο μου να ελέγχει αν έχω γράψει σωστά τις ασκήσεις και να με βοηθά να διορθώσω το λάθος.
Να με βοηθά να κάνω τις ασκήσεις στο τετράδιο εργασιών μέσα στην τάξη μου κι όχι να μου τις βάζει να τις κάνω όλες στο σπίτι, έχω πολλά μαθήματα να κάνω και δεν μου μένει χρόνος σαν παιδάκι να παίξω ή να ασχοληθώ με άλλες δραστηριότητες
όπως με τον αθλητισμό που μου αρέσει πολύ.

Θέλω η δασκάλα μου να με ενθαρρύνει για να παίρνω δύναμη και να προσπαθώ περισσότερο.
Θέλω η δασκάλα μου να είναι ευγενική μαζί μου και να μην μου φωνάζει, μου αρέσει να είμαι ήρεμη και οι δυνατές φωνές με ταράζουν με αποτέλεσμα να αποσυντονίζομαι και ξεχνώ κι αυτά που ήδη ξέρω.
Θέλω η δασκάλα μου να είναι ήρεμη, ευγενική και συνεργάσιμη με την μαμά μου καθώς η μαμά μου δεν θέλει τίποτα παραπάνω από το να ενημερωθεί για την πρόοδο μου.
Θέλω η δασκάλα μου να μην διαμορφώσει εντύπωση για μένα από την πρώτη στιγμή, όπως δεν κάνω εγώ για την κυρία μου κι αφήνω τον καιρό να μου δείξει ότι είναι καλή κι ας μας φωνάζει και γκρινιάζει τις πρώτες μέρες.
Κι αν μια φορά σαν παιδάκι κάνω μια αταξία να έχει την κατανόηση να καταλάβει πως σαν μικρό παιδί φέρομαι κάποιες φορές σαν αυτό που είμαι, ένα παιδί.


Θέλω η δασκάλα μου να καταλάβει πως πρέπει να με βοηθήσει να μάθω πως να φέρομαι υπεύθυνα, γιατί η υπευθυνότητα είναι στοιχείο που λείπει από πολλούς μεγάλους και θέλω να το αποκτήσω.
Και να μην περιμένει να φερθώ υπεύθυνα εννοώντας πως πρέπει να καταλαβαίνω όλα όσα λέει γρήγορα, νευρικά και βιαστικά χωρίς διάθεση να επαναλάβει και να ρωτήσει αν το κατάλαβα.
Θέλω η δασκάλα μου να κατανοήσει πως και η δική μου μαμά εργάζεται και χρειάζεται ώρες ξεκούρασης και εποικοδομητικές ώρες μαζί μου και πως ωφέλιμος χρόνος μαζί μου δεν είναι μόνο το διάβασμα κι αν διαβάζουμε τόσες ώρες την ημέρα ξεκουραζόμαστε μόνο όταν πάμε για ύπνο.
Θέλω η δασκάλα μου να καταλάβει πως αν η μάθηση γίνεται στο σπίτι κι αν η γνώση αποκτάται στο σπίτι δεν υπάρχει λόγος να πηγαίνουμε σχολείο, θα μας δίδασκαν οι μαμάδες μας.


Θέλω η δασκάλα μου να καταλάβει πως το επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι λειτούργημα και χρειάζεται καλή διάθεση, πολλή υπομονή και ατσαλένια νεύρα.
Θέλω η δασκάλα μου να θυμηθεί πως κάποτε ήταν κι αυτή παιδί και μαθήτρια και πως και η ίδια ήθελε να έχει μια δασκάλα ήρεμη, ευγενική, συνεργάσιμη, χαμογελαστή, υπομονετική, που να ξέρει να επιβάλλεται στην τάξη της με την καλωσύνη της και να επιβραβεύει τις προσπάθειες μας κι εμείς θα την ανταμοίβουμε με την υπακοή μας και θα προσπαθούμε περισσότερο, θα είμαστε η πιο καλή τάξη του σχολείου, αφού θα έχουμε την πιο καλή δασκάλα του κόσμου!
greek-rose

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki