Αν δεν ρισκάρεις ποτέ, τότε δεν έχεις ζήσει πραγματικά! Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας,

«Ρίσκο»: Μια λέξη που κρύβει μέσα της τόσο έντονα συναισθήματα, ένταση και ορμή. 
 Μια λέξη που μπορεί να φανερώσει αρκετά για την προσωπικότητα του καθενός. Μια λέξη που μπορεί να φέρει τα πάνω-κάτω σε μια μόνο στιγμή.

Ας μιλήσουμε λίγο για το ρίσκο στη ζωή μας…
Μόλις μάθεις να ρισκάρεις, ολόκληρη η ζωή σου αλλάζει. Όμως η αλλαγή και η ανάπτυξη μπορεί να πραγματοποιηθεί μονάχα εάν έχουμε επιτρέψει στον εαυτό μας να πειραματιστεί και να είναι πρόθυμος για τις επικείμενες αλλαγές που πρόκειται να φέρει στο πέρασμά του, ακόμη και σαν τυφώνας. 
Ποτέ δεν είναι κανείς σίγουρος για τίποτα. 
Όλα αποτελούν ρίσκο.
Πόσες φορές δεν ξύπνησες από μια επιτακτική ανάγκη που έκανε την ανάσα σου γοργή και την καρδιά σου να σφυροκοπά σε ρυθμό ακατάστατο, παρακινώντας σε να αλλάξεις τα πάντα στη ζωή σου, να αποτινάξεις τα βαρίδια που σε κρατούν ακίνητο και να βάλεις πλώρη για την υλοποίηση των ονείρων σου, τα οποία κρατούσες σε αναμονή για πολλά χρόνια;
Θέλει ρίσκο να εμπιστευτείς, να ανοιχτείς σε κάποιον, να τον αφήσεις να δει μέσα σου τα ψεγάδια, τις ρωγμές της ψυχής και τις πληγές σου.
Θέλει ρίσκο να επιτρέψεις ακόμη και στον ίδιο σου τον εαυτό να κυνηγήσεις εκείνο που λαχταρά, χωρίς να μπαίνουν εμπόδια τα “πρέπει” και τα “μη”.

Θέλει ρίσκο να ακολουθήσεις την καρδιά σου…

• Όταν γελάς, κινδυνεύεις να σε χαρακτηρίσουν αφελή. Ε και; Οι αφελείς ίσως και να διασκεδάζουν περισσότερο!
• Όταν κλαις, κινδυνεύεις να σε περάσουν για συναισθηματικό. Ο συναισθηματισμός συχνά είναι ο δρόμος προς την λύτρωση, ιδιαίτερα μέσα από τα δάκρυά σου!
• Όταν “ανοίγεσαι” στον άλλο, κινδυνεύεις να εμπλακείς. Ποιος ορίζει ότι η εμπλοκή ενέχει πάντα κίνδυνο; Μήπως όμως η ανάγκη να πιστέψεις σε κάποιον και να αφεθείς πάνω του είναι το ζητούμενο;
• Όταν εκδηλώνεις τα συναισθήματά σου, κινδυνεύεις να εκτεθείς! Κι αυτό γιατί είναι κακό; Τι άλλο έχεις εξάλλου να δείξεις εκτός από τον πραγματικό σου εαυτό;
• Όταν εκμυστηρεύεσαι τα όνειρά σου και μοιράζεσαι τις σκέψεις σου, κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς ανόητος. Από πότε θεωρείται ανοησία η ειλικρίνεια;
• Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να πληγωθείς από τη μη ανταπόκριση του άλλου απέναντι στα συναισθήματά σου. Μα η πραγματική αγάπη είναι έκφραση στοργής, προσωπικής αφοσίωσης και ανιδιοτέλειας. Αγαπάς γιατί μπορείς και θέλεις!
• Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να απογοητευτείς και όταν επιχειρείς οτιδήποτε, κινδυνεύεις ν’ αποτύχεις. Ναι, αλλά μένοντας στάσιμος δεν επιτυγχάνεις το παραμικρό.
• Όταν φοβάσαι το θάνατο, δεν ζεις. Η ζωή είναι ένα δώρο που πρέπει να μάθουμε να εκτιμούμε, προτού να είναι πλέον αργά.

Αν ο άνθρωπος δεν ρισκάρει ποτέ στη ζωή του, δεν ζει πραγματικά. Μπορεί να κρυφτεί από τον πόνο και τη λύπη, όμως δεν μπορεί να αγαπήσει, να ονειρευτεί, να δράσει. Είναι ένας αιώνιος σκλάβος της ίδιας του της ύπαρξης.
  Πατρίτσια-Στεφανία Σενβάϊτζ, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
Εναλλακτική Δράση

Πολύτιμα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας...

Τα παλιά χρόνια κάθε νοικοκύρης έπρεπε να έχει στο σπίτι του όλα τα απαραίτητα για να κάνει τις δουλειές του. 

Γεωργικά και οικιακά εργαλεία ήτανε, όπως και σήμερα, απαραίτητα για τις καθημερινές ασχολίες. Πολλά από αυτά πλέον δεν υπάρχουν και έχουν αντικατασταθεί με πιο σύγχρονα. Στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε να θυμηθούμε κάποια από αυτά.
Όσοι τα έχουν προλάβει, είναι βέβαιο ότι θα τα ξαναφέρουν στη μνήμη τους με νοσταλγία..

1. Λύχνος

Ο λύχνος στο λυχνοστάτη. Ο λύχνος αποτελούσε το φωτιστικό καθημερινής χρήσης στο χωριό, ενώ το επισημότερο ήταν η λάμπα πετρελαίου. Σε δύσκολες καιρικές συνθήκες χρήσιμο φωτιστικό ήτανε το φανάρι, ενώ σε ειδικές συνθήκες, χρησιμοποιούσαν πυροφάνι.

2. Λάμπα πετρελαίου

Ο επίσημος φωτισμός τα χρόνια του 1950-60 γινόταν με τέτοιες λάμπες. Τα δυο ακραία μοντέλα είχαν ειδική προέκταση, από όπου μπορούσε να κρεμιέται στον τοίχο. Η λάμπες αυτής της τεχνολογίας έχουν, όπως και οι σημερινές αντίστοιχες, μια περιστρεφόμενη βίδα, που ανεβοκατεβάζει το φιτίλι, αυξομειώνοντας αντίστοιχα το φωτισμό. Και μιας και εκείνα τα χρόνια, οι πηγές μηχανικού θορύβου ήτανε ανύπαρκτες, ο ρομαντισμός στη σιγαλιά της νύχτας επέτρεπε τις γνωστές μεν, εγκαταλελειμμένες δε, καντάδες. Έλεγε λοιπόν ο ερωτοχτυπημένος νεαρός, περνώντας το βράδυ από το στενό της κοπελιάς του, τη μαντινάδα:
“Ψηλώσετε τη λάμπα σας, να φέγγω να περάσω //
γιατ' είμαι ξενοχωργιανός, το δρόμο να μη χάσω”

3. Λούξι

Το λούξι το χρησιμοποιούσαν λόγω κόστους περισσότερο στα καφενεία και λιγότερο στα σπίτια. Στη βάση του υπήρχε μια κλειστή δεξαμενή που χώραγε περίπου 1 λίτρο φωτιστικό πετρέλαιο με μια αντλία - τρόμπα πίεσης. Με ένα μεταλλικό σωλήνα το πετρέλαιο πήγαινε πάνω σε μια έξοδο που υπήρχε ένα πλέγμα άκαυτου αμιάντου, αφού όμως περνούσε από την ήδη αναμμένη φλόγα. Αποτέλεσμα ήταν το πετρέλαιο υπό πίεση να εξαερώνεται, να περνά μέσα από τον αμίαντο σαν λεπτό νέφος, που αμέσως καιγότανε με μια λαμπρή φλόγα, με έντονη φωτεινότητα.

4. Φενέρι

Το λαδοφάναρο ήτανε εργαλείο πρώτης ανάγκης στα νοικοκυριά. Κατασκευασμένο από τσίγκο για να μη σκουριάζει παρείχε σχετική ασφάλεια από τη μια για να μη ανάψει φωτιά στο στάβλο, στον αχυρώνα, στο κατώι – αποθήκη, και από την άλλη να μην το σβήνει ο αέρας. Όταν δεν φυσούσε αέρας το χρησιμοποιούσαν όσοι βγαίνανε να μαζέψουν σαλιγκάρια αλλά και όσοι ήθελαν να ποτίσουν τους κήπους τους.

5. Γεράνι

Όπου δεν ανέβαινε το τρεχούμενο νερό, αλλά η στάθμη του ήταν 1-5 μέτρα πιο κάτω από τον κήπο, χρησιμοποιούσαν διάφορες τεχνικές. Μια τεχνική ήταν το γεράνι, γνωστό από την Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία. Στην πραγματικότητα ήταν ένας μοχλός που βοηθούσε να τραβάνε 15-30 λίτρα νερό σε κάθε κίνηση, από το χαμηλό σημείο, συνήθως πηγάδι, και να το αδειάζουν στις αυλακιές του κήπου.

6. Σκαλίδα

Μαζί με το σκαπέτι (τσάπα) η σκαλίδα ήτανε το υπ αριθ 2 χρειαζούμενο του γεωργού. Από τη μιά γεροδεμένο τσαπί, και από την άλλη τσεκούρι έτοιμο να κόψει σκληρές ρίζες, καλάμια, θυμάρια, σχοίνους, ακόμη και να σκάψει σκληρά εδάφη, όπου δεν γινότανε με την τσάπα.

7. Χειρόμυλος

Ο χειρόμυλος, τα παλιά χρόνια, ήταν δείγμα νοικοκυροσύνης! Τα σπίτια που είχαν και χειρόμυλο, μαζί με άλλες απαραίτητες συσκευές, όπως ο αργαλειός, είχαν «το καθετί» τους, ό,τι χρειάζονταν για την ένδυση και την καθημερινή διατροφή της οικογένειας.
Ο χειρόμυλος αποτελείται από δύο στρογγυλές επίπεδες πέτρες, η μία πάνω στην άλλη. Η κάτω πέτρα έχει ένα σίδερο στη μέση. Το σίδερο αυτό ενώνει τις δύο πέτρες, καθώς περνάει από την κάτω πέτρα στην πάνω, ενώ στην άκρη της πάνω πέτρας υπάρχει μια χειρολαβή, την οποία κρατάει η νοικοκυρά για να γυρίζει το μύλο.
Από την τρύπα στην πάνω πέτρα, οι νοικοκυρές έριχναν λίγο – λίγο τον καρπό, ο οποίος με τις στροφές της πέτρας κομματιαζόταν και έπεφτε έξω από τις πέτρες, έτοιμος πια για χρήση. Ο χειροκίνητος μύλος προοριζόταν για οικιακή χρήση. Φανταστείτε τον κόπο και τον χρόνο που θα χρειαζόταν να καταβάλλει μια νοικοκυρά για να αλέσει μεγάλες ποσότητες καρπών;

8. Χειρόχτενα

Ένα από τα βασικά εργαλεία της νοικοκυράς. Η προετοιμασία του μαλλιού μετά το κούρεμα των ζώων απαιτούσε να δουλευτεί με τα χειρόκτενα, ώστε να μπορεί κατά τη νηματοποίηση με τη βοήθεια της ρόκας και του αρδαχτιού να φτιαχτεί ισόπαχη κλωστή.

9. Μιτόχτενα

Εκτός από τα χειρόκτενα, υπηρχαν και τα ΜΙΤΟΧΤΕΝΑ. Τα μιτόχτενα είναι εξάρτημα του αργαλειού, και στοχο έχουν να καθοδηγούν και να διασταυρώνουν το στιμόνι κατά τη διάρκεια της ύφανσης. Αυτή η διασταύρωση γίνεται με τη βοήθεια των πατητήρων από την ανυφαντού. Το μιτοχτένιασμα ήταν μια περίπλοκη για τους αδαείς εργασία, κατά την οποία μια-μια κλωστή του επιμήκη άξονα ενός υφαντού περνιόταν σε αντίστοιχη θέση στο μιτόχτενο, και μετά μεταφερόταν στον αργαλειό, ώστε να αρχίσει η ύφανση, ξόμπλια κλπ. από την υφάντρα.

10. Ρόκα, Αδράχτι, Σφοντύλι

Το γνέσιμο γινόταν με τρία κλωστικά εργαλεία: Τη ρόκα, το αδράχτι και το σφοντύλι.
Η ρόκα. Ήταν ένα απλό εργαλείο με το οποίο οι γιαγιάδες μας έφτιαχναν το νήμα για το ρουχισμό του σπιτιού, που δεν άλλαξε στη μορφή του και δεν εγκαταλείφθηκε για χιλιετίες, παρά μόνο πριν από πενήντα χρόνια.
Πάνω στη ρόκα στερέωναν τις τουλούπες για να τις γνέσουν.
Μια ξύλινη διχάλα με συνολικό μήκος γύρω στους ογδόντα πόντους ήταν στην απλούστερη μορφή της η ρόκα. Οι μερακλήδες όμως έφτιαχναν περίτεχνες ρόκες από ελατάκια, λυγιές και άλλα ξύλα, που γύριζαν εύκολα. Διάλεγαν λοιπόν το ξύλο, ίσαμε δυο-τρία δάχτυλα χοντρό και το έκοβαν σε ένα σταυρό. Τα πραχάλια, τα κλωνάρια δηλαδή που εκφύονταν από το σταυρό, τα γύριζαν με προσοχή σε σχήμα κύκλου και με διάμετρο γύρω στους τριάντα πόντους για να μπαίνει εκεί η «τουλούπα», το ξασμένο μαλλί με άλλα λόγια.
Οι ροκάδες, δηλαδή αυτοί που έφτιαχναν ρόκες, αλλά και μαγκούρες για τους γέρους και ζέβλες και κρικέλια για τα αλέτρια, τα ξύλα τα ζέσταιναν στη φωτιά για να μαλακώσουν. Στη συνέχεια τα γύριζαν προσεκτικά και με υπομονή και τα έδεναν εκεί που έπρεπε με σύρμα για να «κάτσουν». Για κάμποσες μέρες τα ξύλα αυτά, όπως τα είχαν γυρίσει, τα άφηναν δεμένα για να μη φύγουν από τα σκαριά τους και τα σουλούπια τους. Μετά τα έλυναν και τα γυρίσματα έμεναν στη θέση τους. Επάνω στο στέλεχος έφτιαχναν διάφορα σκαλίσματα – κεντίδια. Χάραζαν το όνομά τους, ολόκληρο ή τα αρχικά, τη χρονολογία κ.ά..
Είναι επίσης γνωστό και το δημοτικό τραγούδι που μιλάει για τη ρόκα.
«Πάρε Μαριώ μ` τη ρόκα σου, Ωχ, κι έλα τη φράχτη-φράχτη Βάσανα πω` χει η αγάπη! Πάρε, Μαριώ μ` τη ρόκα σου Ωχ, κι εγώ τον ταμπουρά μου Βάσανα πω `χει η καρδιά μου.»
Το αδράχτι, ήταν κατασκευασμένο από ξύλο και έμοιαζε με λαμπάδα. Στο επάνω άκρο είχε ένα λεπτό άγκιστρο, για να αγκιστρώνεται το νήμα και στο κάτω μέρος προσαρμοζόταν το σφοντύλι.
Το σφοντύλι ήταν ένα στρογγυλό και πλακουδερό ξύλο με διάμετρο γύρω στους έξι πόντους,που με το βάρος του έδινε τη δυνατότητα στο αδράχτι να γυρίζει γρήγορα και να στρίβει το μαλλί.

11. Θρινάκι

Ειδικό φτυάρι, ξύλινο με δόντια, για να μαζεύει σε σωρό τα στάχυα που ήτανε απλωμένα στο αλώνι, αλλά και να μην καταστρέφει τον πάτο του αλωνιού, που ήτανε χωμάτινος-επίπεδος για να μαζεύεται από αυτόν το σιτάρι.

12. Τσούκος

Ο τσούκος ήταν το προϊόν ενός φυτού, που σήμερα το χρησιμοποιούμε σαν διακοσμητικό. Παλιότερα, στο λαιμό άνοιγαν μια τρύπα, καθάριζαν τα σπόρια που είχε το φυτό για να διασπαρεί και να διατηρήσει την αναπαραγωγή του, το γέμιζαν μερικές μέρες με νερό και μετά το χρησιμοποιούσαν για τη μεταφορά κρασιού. Η χωρητικότητα του ήταν από 2 μέχρι 5 οκάδες. Παραλλαγή του τσούκου, ήταν το επίσης φυτικής προέλευσης ΦΛΑΣΚΙ, που είχε σχήμα σφαίρας, που την είχανε συμπιέσει στους δυο πόλους.

13. Γκαζιέρα

Γκαζιέρες και καμινέτα. Το μαγείρεμα γινόταν με γκαζιέρες που έκαιγαν πετρέλαιο ή βενζίνη (σπανιότερα). Ήταν πολύπλοκα εργαλεία που οι νοικοκυρές ήταν απόλυτα εξοικειωμένες μαζί τους. Τρομπάριζαν αέρα μέσα στο δοχείο του καυσίμου, ώστε αυτό να ανεβαίνει στον καυστήρα. Συχνά βούλωναν και υπήρχαν ειδικά βελονάκια για το ξεβούλωμά τους. Υπήρχαν και οι φουφούδες, μιά κατασκευή παρόμοια με το μαγκάλι, αλλά με σχάρα, για να τοποθετείται η κατσαρόλα. Ο καφές ή τα αφεψήματα ψήνονταν στα καμινέτα που έκαιγαν μπλε οινόπνευμα. Το γκαζάκι δεν υπήρχε τότε και μόνο τα σχετικά πλούσια νοικοκυριά είχαν σύνδεση με το φωταέριο.
Πολυτέλεια ήταν και οι στόφες, οι κουζίνες με ξύλα που διέθεταν και φούρνο. Τα φουρνιστά τα έστελναν στο γειτονικό φούρνο που δούλευε σε φοβερούς ρυθμούς τις Κυριακές, που ο κόσμος έτρωγε κρέας ψητό, με μακαρόνια, κριθαράκι ή πατάτες.

14. Σίδερο

Το “βαποράκι”. Πριν αποκτήσουν σύνδεση με το ηλεκτρικό δίκτυο (πολλές περιοχές συνδέθηκαν τη δεκαετία του 1970) δεν είχαν άλλο τρόπο να σιδερώνουν τα ρούχα οι νοικοκυρές, από το βαποράκι. Τα ξυλοκάρβουνα “χώνευαν” στο εσωτερικό του σκεύους και θέρμαιναν την πλάκα.

15. Χαβάνι

Το γουδί. Υπήρχε ξύλινο αλλά και μπρούτζινο. Το μπρούτζινο στα πιτσιρίκια άρεσε να το χρησιμοποιούν σαν καμπάνα, μιας και το μεταλλικό κράμα της κατασκευής του, παρόμοιο με της καμπάνας είχε αρκετά μελωδικό ήχο. Άλλωστε τα ακούσματα εκείνης της εποχής ήταν τα φυσικά και μόνο ακούσματα, χωρίς άλλες πηγές μουσικών ήχων. Όταν η νοικοκυρά ήθελε να τρίψει μαστίχα, κανέλα ή καρύδια, τα παιδιά ήταν πάντα πρόθυμα να τη βοηθήσουν, κατακτυπώντας το χαβάνι.

16. Κόσκινο

Ένα από τα απαραίτητα εργαλεία περασμένων δεκαετιών για να καθαρίζει η νοικοκυρά το σιτάρι και το κριθάρι. Μετά βέβαια ακολουθούσε το καθάρισμα με το χέρι…
Άλλο παρόμοιο εργαλείο ήταν η κνισάρα με ψιλή ή χοντρή σίτα. Η χρήση της ήτανε για να κοσκινίζουμε το αλεύρι και να το διαχωρίσουμε από το πίτουρο.

17. Κόφα

Η κόφα ήτανε ένα εργαλείο απαραίτητο τόσο στις φάμπρικες όσο και στο τρύγος. Η παραδοσιακή κόφα πλεκότανε πολύ σπάνια από βίτσες από λυγιά (=λυγαριά), είτε, το συνηθισμένο, από σφάκες (σφάκα είναι η πικροδάφνη εξαιτίας της πικρής της γεύσης). Κάθε κλαδί σφάκας, 1 μέχρι 1,5 μέτρα μακρύ, σχιζότανε σε δυο μισά, και πλεκότανε η κόφα.

18. Καμπανός

Σχεδόν απαραίτητο εργαλείο, μαζί με την παλάντζα (ή πλάστιγγα, παρακάτω) σε όσους είχαν και πουλούσαν την πραμάτεια τους (κηπευτικά και φρούτα) για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Πηγαίνοντας οι πραματευτές στα γύρο χωριά, όφειλαν να ζυγίσουν παρουσία του πελάτη τα πωλούμενα και ανταλλασσόμενα είδη. Ο καμπανός είχε ένα κινητό βόλι, που ισορροπούσε το ζυγό στον βαθμονομημένο σε οκάδες άξονα με το βάρος του ζυγιζόμενου αντικειμένου. Όταν στα μέσα της δεκαετίας του 1950 καθιερώθηκε το κιλό στη θέση της οκάς, σαν μονάδα μέτρησης βάρους στις συναλλαγές, ο άξονας βαθμονομήθηκε από τους σιδεράδες σε κιλά. Στην αγορά των Μοιρών ήταν συχνοί οι αγορανομικοί έλεγχοι των χρηστών των καμπανών, εάν ήταν σωστά βαθμονομημένοι.

19. Παρασύρα

Χαράς το πράμα, θα μου πεις… Έλα όμως που εκείνα τα χρόνια, ούτε ηλεκτρικές σκούπες υπήρχανε αλλά ούτε και ρεύμα. Δυο ειδών ήταν οι παρασύρες, δηλαδή οι σκούπες. Οι «καλές» για το σπίτι και οι «κακές» για το στάβλο ή το κοτέτσι. Άλλη ήταν και η παρασύρα για την αυλή. Πιο παλιά δεν έβαζαν και ξύλο και οι γυναίκες έσκυβαν για να σκουπίσουν, μετά «εκσυγχρονίστηκαν» και αυτές για να μην … κοψομεσιάζεται η γυναίκα!
Τις παρασύρες τις έφτιαχναν από χόρτα που έβρισκαν στα ποτάμια και τα ρυάκια τις βρούλιες ή ρούλιες ή βούρλες. Το χόρτο ήτανε κίτρινου χρώματος παρά το γεγονός ότι ανά περιοχή έχει διαφορετικό όνομα. Η κ. Ευανθία πάντως μας το είπε βρούλιες ή ρούλιες.
Έπαιρναν λοιπόν τις βρούλιες τις έκαναν δεματάκια, τις κοπανίζανε με την κοπανίδα, τις γύριζαν και τις έπλεκαν.

20. Μουστρουχίνα

Η μουστρουχίνα ήταν μια ιδιοκατασκευή είτε από βέργες είτε καλύτερα από σύρμα, ένα είδος φίμωτρου, των αιγοπροβατοειδών και βοοειδών για την ακίνδυνη διέλευση δίπλα από κήπους. Δουλειά λοιπόν του νοικοκύρη που μετέφερε πρωί βράδυ τα λιγοστά ζώα του στο στάβλο ή στο κτήμα για βοσκή, να τα μουστρουχώσει και να ξεμουστρουχώσει σε κάθε μετακίνηση.

21. Σκάφη

Το “πλυντήριο”. Ξύλινη ή από λαμαρίνα. Μέσα, διάφορα βοηθητικά εργαλεία. Μπουγάδα με το χέρι και πράσινο ή άσπρο σαπούνι (δεν υπήρχαν άλλα απορρυπαντικά). Από τις σκληρότερες δουλειές της νοικοκυράς που δεν είχε “δούλες” (έτσι έλεγαν τις οικιακές βοηθούς) ούτε “παραδουλεύτρες”. Συχνά η σκάφη χρησίμευε και ως μπανιέρα, μια και τα περισσότερα σπίτια δεν διέθεταν τις σημερινές λουτρικές εγκαταστάσεις και το μπάνιο δεν ήταν και καθημερινή συνήθεια. Κάθε Σάββατο και αν…

22. Το φανάρι

Ο πρόγονος του ψυγείου πάγου, το φανάρι έμοιαζε με το φανάρι που χρησιμοποιούσαν στα καΐκια, και όχι μόνο. Οι σίτες εμπόδιζαν τα έντομα να πλησιάσουν τα φαγητά και ο διερχόμενος αέρας δημιουργούσε κάπως καλύτερες συνθήκες διατήρησης, από τον στάσιμο αέρα του ντουλαπιού. Ο χρόνος διατήρησης δεν πρέπει να ξεπερνούσε τις μερικές ώρες, άντε ένα 24ωρο!

23. Ψυγείο πάγου

Το ψυγείο πάγου ήταν η επανάσταση! Παγοποιεία υπήρχαν πολλά (λίγα υπάρχουν ακόμη, αλλά για άλλους σκοπούς) σε όλη τη χώρα. Οι διανομείς γύριζαν με ένα φορτηγάκι ή καροτσάκι που έσπρωχναν με τα χέρια και άφηναν συνήθως ένα τέταρτο της κολώνας (τόσο χωρούσε). Το νερό έβγαινε παγωμένο από το ντεποζιτάκι που υπήρχε στο εσωτερικό τους, αλλά η θερμοκρασία στο θάλαμο δεν πρέπει να ήταν χαμηλότερη από 10-12 βαθμούς C, στη καλύτερη περίπτωση.

24. Αιγινήτικο κανάτι

Εναλλακτικός τρόπος ψύξης του νερού. Πριν ακόμη την εμφάνιση του ψυγείου πάγου (αλλά και μετά) ήταν σε χρήση το Αιγινήτικο κανάτι, για να δίνει δροσερό νερό. Η μέθοδος βασίζεται στην αρχή της φυσικής, ότι όταν ένα υγρό εξατμίζεται, απορροφά θερμότητα. Τα κανάτια ήταν από πορώδες υλικό (πηλό) που επέτρεπε μια μικρή ποσότητα νερού να βγαίνει στην εξωτερική επιφάνεια του κανατιού. Έτσι, το κανάτι “ίδρωνε” και το τοποθετούσαν σε σημεία με ρεύμα αέρα (συνήθως στα πρεβάζια των παραθύρων). Ο αέρας προκαλούσε εξάτμιση και η εξάτμιση έριχνε τη θερμοκρασία στο εσωτερικό του και το νερό απλώς δρόσιζε κάπως, ώστε να πίνεται.

25. Μαγκάλι

Η θέρμανση του φτωχού… Μη φανταστείτε πως το μέσο σπίτι διέθετε κεντρική θέρμανση. Βέβαια και στα σημερινά που τη διαθέτουν, διακοσμητική είναι, αφού το πετρέλαιο έχει γίνει χρυσάφι! Πάντως η θέρμανση με μαγκάλι ήταν φτηνή, αλλά χωρίς μεγάλη εμβέλεια. Στη μέση του δωματίου έμπαινε το μαγκάλι με τα ξυλοκάρβουνα για αρχή και τον “πυρήνα” (μιά σκόνη από τα κουκούτσια της ελιάς). Δημιουργούσε χόβολη μέσα στην οποία έψηναν καφέ και επάνω από το μαγκάλι έψηναν κανά κοψίδι ή φέτες ψωμί. Συχνά τα “αχώνευτα” ξυλοκάρβουνα καίγονταν ελλιπώς, με αποτέλεσμα την έκλυση CO (μονοξειδίου του άνθρακα) που σκότωνε ολόκληρες οικογένειες!
Βέβαια υπήρχαν και οι ξυλόσομπες, οι σόμπες με κάρβουνα, καθώς και οι σόμπες πετρελαίου, αργότερα αυτές. Κεντρική θέρμανση διέθεταν τα πλουσιόσπιτα, αλλά καύσιμη ύλη ήταν το ξύλο ή το κάρβουνο και κάποιος (συνήθως το υπηρετικό προσωπικό) έπρεπε να κατεβαίνει κάθε τόσο στο υπόγειο, να τροφοδοτεί τη φωτιά. Υπήρχαν κι άλλες διαφορές στις ευκολίες, αλλά δεν έχει νόημα να μιλάμε π.χ. για ηλεκτρονικά και μέσα διασκέδασης, γιατί αυτά ήταν πολυτέλειες!

26. Σοφράς

Πολλές φορές ο σοφράς, ένα κυκλικό τραπέζι 30 εκατοστά ύψους, χρησίμευε για τραπέζι φαγητού στα μικρά παιδιά της οικογένειας. Η πιο συνηθισμένη όμως χρήση του ήταν η παρασκευή του ψωμιού κατά το ζύμωμα, και στην συνέχεια το κρέμασμα του από ένα καρφί στον τοίχο ώστε να διατηρείται σχετικά καθαρός για το πλάσιμο του ψωμιού.

27. Πυργιά

Το Χωνί. Πολλοί θα πούνε : Χαράς το πράμα! . Έλα όμως που, εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ γνωστή η παροιμία: “τα εργαλεία κάνουν το μάστορα!” Φανταστείτε λοιπόν νά ‘χεις να βάλεις από ένα στενό στόμιο 400 οκάδες μούστο σε ένα βαρέλι, με ένα κουβά! Απλά ο μισός μούστος θα χυνόταν έξω!

dinfo.gr

Το βρήκαμε στην ideopigi

LEGO: Οι συμφορές που γέννησαν ένα αγαπημένο παιχνίδι

Πόσες ώρες έχουν περάσει αμέτρητα παιδιά σε όλο τον κόσμο, συναρμολογώντας και αποσυναρμολογώντας τα πολύχρωμα τουβλάκια και δίνοντάς τους ό,τι σχήμα γεννά η παιδική φαντασία… Όσα χρόνια κι αν περάσουν, παραμένουν ένα αγαπημένο παιχνίδι για τους μικρούς, αλλά και για τους μεγάλους, που μπορούν και απολαμβάνουν λίγο χρόνο ηρεμίας παραπάνω όσο τα παιδιά απασχολούν τα χέρια, το μυαλό και την φαντασία τους με τα κάθε σχήματος, μεγέθους και χρώματος τουβλάκια.

Τα τουβλάκια Lego αποτελούν χωρίς αμφιβολία το πιο διάσημο προϊόν που εξάγει η πατρίδα τους, η Δανία. 

Μόνο το 2016, πουλήθηκαν πάνω από 75 δισεκατομμύρια πολύχρωμα πλαστικά τουβλάκια και η 85 ετών εταιρεία πίσω τους αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς κατασκευαστές παιχνιδιών παγκοσμίως.

Η ιστορία πίσω από τη δημιουργία των παιχνιδιών αυτών, όμως, δεν είναι τόσο απλή. Καταστροφικές πυρκαγιές, οικονομική κατάρρευση, θάνατος, αλλά και ένας δαιμόνιος και πολυμήχανος ξυλουργός έφεραν τη γέννηση ενός παιχνιδιού που αγαπούν τα παιδιά δεκαετίες ολόκληρες.

Η γέννηση των Lego
Μια φορά και έναν καιρό, στο Μπίλουντ της Δανίας υπήρχε ένα ξυλουργείο, όπου εργαζόταν ένας ξυλουργός, ο Ole Kirk Kristiansen. Ένας φιλόδοξος ξυλουργός, που από νεαρή ηλικία μετέτρεψε την αγάπη του να σκαλίζει και να παίζει με το ξύλο σε μια επιχείρηση. 

Το 1916 άνοιξε το δικό του ξυλουργείο, στο οποίο έφτιαχνε αρχικά έπιπλα, όπως σκάλες, σκαμπό και σιδερώστρες της εποχής.

Λίγα χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα το 1924, πάνω που σκεφτόταν να επεκτείνει την πετυχημένη επιχείρησή του, ο γιος του έβαλε κατά λάθος φωτιά σε έναν σωρό με ρινίσματα ξύλου, που εξαπλώθηκε τυλίγοντας στις φλόγες την επιχείρηση. Ολόκληρο το κτίριο καταστράφηκε, όπως επίσης και το σπίτι της οικογένειας.

Μπορεί άλλοι να εγκατέλειπαν μετά από μια τέτοια καταστροφή, όχι όμως ο Christiansen που είδε τη φωτιά ως μια ευκαιρία για να χτίσει ένα μεγαλύτερο εργαστήριο.
Οι τραγωδίες δεν σταμάτησαν, όμως, εκεί.

Το 1929, ολόκληρος ο πλανήτης βυθίστηκε στην ύφεση, ενώ η σύζυγός του πέθανε το 1932. Κατεστραμμένος προσωπικά και οικονομικά, ο Christiansen απέλυσε πολλούς από τους ανθρώπους που εργάζονταν για εκείνον και αγωνιζόταν να τα βγάλει πέρα.

Εκείνο που δεν γνώριζε βέβαια τότε ήταν ότι αυτές οι συμφορές θα οδηγούσαν σε μια επιτυχία που ούτε ο ίδιος είχε τολμήσει να σκεφτεί. Δεδομένων των δύσκολων καιρών, ο Christiansen πήρε τη δύσκολη απόφαση να πάρει το ξύλο που διέθετε και να φτιάξει φτηνά αντικείμενα που μπορεί και να έβρισκαν αγοραστές. Ανάμεσά τους ήταν και κάποια φτηνά παιχνίδια.

Η κίνησή του αυτή δεν απέδωσε, στην αρχή τουλάχιστον… 

Ο Christiansen βρέθηκε για άλλη μια φορά χρεοκοπημένος, αλλά αρνήθηκε να σταματήσει να φτιάχνει παιχνίδια. Και ήταν αυτή του η αγάπη για την κατασκευή παιχνιδιών που θα έδινε μια νέα ώθηση στην επιχείρησή του. Μάλιστα, για να τονίσει την απόφασή του για αυτή τη μεταστροφή, ονόμασε την επιχείρηση «Leg Godt» που σημαίνει «Παίξε καλά». Και κάπως έτσι γεννήθηκε η Lego!

Μπορεί ο Christiansen να ήταν ένας πάρα πολύ καλός επιπλοποιός, αποδείχτηκε όμως πως ήταν και ένας ευφυέστατος κατασκευαστής παιχνιδιών. Αρνήθηκε να συμβιβάσει τις ιδέες του και σύντομα τα έξυπνα μοντέλα αυτοκινήτων και ζώων του και τα αξιολάτρευτα παιχνίδια με κορδονάκι που το τραβάς κέρδισαν την προσοχή του κόσμου και την αγάπη των παιδιών. Το χιτ του ήταν μια ξύλινη πάπια το ράμφος της οποίας άνοιγε και έκλεινε, ένα παιχνίδι συλλεκτικό σήμερα.

Από το ξύλο στο πλαστικό
Το 1942, κι ενώ η Δανία βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή, άλλη μια φωτιά απείλησε το βιός του Christiansen όταν ολόκληρο το εργοστάσιό του καταστράφηκε και πάλι ολοκληρωτικά. Το καλό βέβαια ήταν ότι την εποχή εκείνη ήταν ήδη καταξιωμένος στον τομέα του με αποτέλεσμα όχι μόνο να επανέλθει γρήγορα αλλά να εξελίξει την επιχείρησή του. 

Με το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, πολλά παραδοσιακά υλικά που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή αγαθών δεν ήταν διαθέσιμα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, πολλοί κατασκευαστές να στραφούν στο πλαστικό ως μια φτηνή εναλλακτική.
Ανάμεσα στις διαδικασίες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η διεργασία χύτευσης με έγχυση, για την παραγωγή παντός είδους αντικειμένων από πλαστικό. Ελλείψει όμως υλικών, η δανική κυβέρνηση απαγόρευσε την εμπορική χρήση μέχρι το 1947. Παρά την απαγόρευση, ο Christiansen αγόρασε την πρώτη μηχανή έγχυσης για πλαστικές ύλες το 1946 και άρχισε να πειραματίζεται με εκείνη για την κατασκευή των παιχνιδιών του. Τον επόμενο χρόνο τού επιτράπηκε επιτέλους να τη χρησιμοποιήσει και μέχρι το 1949 η εταιρεία κατασκεύαζε ένα πλαστικό προϊόν που αποκλήθηκε «τούβλο αυτόματου δεσίματος».

Το τουβλάκι αυτό έμοιαζε πολύ με το σύγχρονο τουβλάκι Lego και, σύμφωνα με την εταιρεία, πήρε το όνομά του στα αγγλικά και όχι στα δανικά ως ένας φόρος τιμής στις συμμαχικές δυνάμεις που τερμάτισαν τη γερμανική κατοχή στη Δανία και έδωσαν ένα τέλος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Η έμπνευση για το παιχνίδι προήλθε από ένα σετ τούβλων της βρετανικής εταιρείας Kiddicraft. Σύμφωνα με τη Lego, η Kiddicraft είπε στην εταιρεία ότι δεν υπήρχε πρόβλημα να χρησιμοποιήσει το σχέδιο, αλλά το 1981 αγόρασε και επίσημα τα δικαιώματα των τούβλων Kiddicraft από τους απογόνους του κατασκευαστή τους.

Ο Christensen και ο γιος του, Godtfred, βελτίωσαν το αρχικό σχέδιο και άρχισαν να πωλούν τα γνωστά τουβλάκια το 1949. Παρόλο που δεν ήταν τα πιο δημοφιλή παιχνίδια της Lego, με την πάροδο των ετών άρχισαν να αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη δημοφιλία.

Ο Ole Kirk πέθανε το 1952, πάνω στην ώρα που ο γιος του εξέλισσε το τούβλο αυτόματου δεσίματος, δημιουργώντας ένα σύστημα παιχνιδιού, που σχεδιάστηκε στη βάση ότι όλα τα τουβλάκια πρέπει να αλληλοσυνδέονται και να συναρμολογούνται, ενισχύοντας τη φαντασία των παιδιών αλλά και τις πωλήσεις της εταιρείας. Το σύστημα αυτό αποτέλεσε τη βάση των σημερινών Lego. Αυτό σημαίνει ότι κάθε τουβλάκι Lego που δημιουργήθηκε από το 1955 και έπειτα μπορεί να συνδεθεί με οποιοδήποτε άλλο.

Πέντε μόλις χρόνια αφότου εγκαινίασε το νέο αυτό σύστημα, η Lego βρέθηκε αντιμέτωπη με μία τρίτη καταστροφική πυρκαγιά. Όπως και η πρώτη, η φωτιά αυτή καθόρισε την πορεία της εταιρείας. Οι φλόγες κατέστρεψαν ό,τι ξύλινο διέθετε με αποτέλεσμα να αποφασίσει να εγκαταλείψει για πάντα το υλικό αυτό και να στραφεί αποκλειστικά στο πλαστικό.
Η άλλοτε άγνωστη πόλη του Ole Kirk, το Μπίλουντ, είναι σήμερα ένας τουριστικός προορισμός και η Lego έχει μετατραπεί σε έναν βιομηχανικό γίγαντα. Τίποτα δεν θα είχε συμβεί χωρίς αυτά τα ευφάνταστα τουβλάκια και -ίσως- χωρίς τις συμφορές που παραλίγο να καταστρέψουν, τουλάχιστον τρεις φορές, το όνειρο της δημιουργικής αυτής οικογένειας.
newsbeast, 

madata.gr

Το χαλί που το πατούσαν όλοι Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Ένα παραμύθι για τα προσωπικά όρια..

Μια φορά κι έναν καιρό στα βάθη της Περσίας ήταν το πιο όμορφο, το πιο πολύτιμο, το πιο ακριβό και ξεχωριστό χαλί του κόσμου. Το διακοσμούσαν παραστάσεις που περιέγραφαν τη χαρά της ζωής και ήταν κατασκευασμένο από μετάξι και ίνες από χρυσό και ασήμι. Ο ιδιοκτήτης του, ένας έμπορος χαλιών, ήταν τόσο περήφανος για το απόκτημά του, που αντί να το κρεμάσει, όπως και όλα τα άλλα χαλιά, το έστρωσε στην είσοδο, για να το καμαρώνει ο ίδιος αλλά και για να είναι το πρώτο πράγμα που θα έβλεπε ο κάθε πελάτης την ώρα που θα έμπαινε στο μαγαζί του.

Έτσι η φήμη για την ομορφιά του χαλιού εξαπλώθηκε στα πέρατα της οικουμένης και χιλιάδες κόσμου συνέρρεαν στο κατάστημα, για να θαυμάσουν αυτό το μοναδικό χαλί. Ο έμπορος ούτε για μια στιγμή δε διανοήθηκε να το πουλήσει, όμως κατάφερε να πουλήσει αμέτρητα χαλιά σε πολύ ακριβές τιμές. Η προσφορά λοιπόν του χαλιού μας ήταν τεράστια. Ένιωθε να το πλημμυρίζει η ευτυχία, γιατί έκανε πάμπλουτο και τον ιδιοκτήτη του και την οικογένειά του, έκανε όμως χαρούμενους και χιλιάδες ανθρώπους, που θαυμάζοντας ένα τέτοιο σπάνιο αντικείμενο τέχνης γέμιζαν τα μάτια τους και τις ψυχές τους με απίστευτη ομορφιά.

Δυστυχώς η ευτυχία του καταστηματάρχη και του χαλιού δεν κράτησαν για πάντα. Με την πάροδο του χρόνου, επειδή όλοι το πατούσαν ασταμάτητα χωρίς να σκεφτούν ότι κι αυτό ήταν φθαρτό και θα μπορούσε να καταστραφεί, άρχισε να λερώνεται, να ξεθωριάζει και να ξεφτίζει. Τότε το κυρίευσε ο πανικός και προσπαθούσε συνέχεια να φαίνεται πιο όμορφο, τεντωνόταν και φώναζε σε κάθε επισκέπτη: «Σε παρακαλώ, πέρασε, μπορείς να με κάνεις ό τι θέλεις, πάτα με κι άλλο!». Νόμιζε το δύστυχο ότι όσο πιο πολύ το πατούσαν, όσο πιο πολλά πρόσφερε στους ανθρώπους, τόσο πιο πολύ θα το αγαπούσαν και θα γίνονταν κι αυτοί αλλά και το ίδιο ευτυχισμένοι.

Η πραγματικότητα όμως ήταν άλλη. Μπορεί να συνέχιζαν να το πατάνε, έπαψαν όμως να του δίνουν και σημασία κι αυτό, παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειές του, φθειρόταν ολοένα και η αρχική αγαλλίασή του μετατρεπόταν σε δυσαρέσκεια, θυμό και φόβο που το δηλητηρίαζαν κάθε λεπτό της ημέρας. Ο έμπορος έπαψε φυσικά να είναι περήφανος γι’ αυτό και το κοίταζε με περιφρόνηση στην αρχή και με θυμό στη συνέχεια, γιατί οι πελάτες είχαν λιγοστέψει πολύ και ο ίδιος, όντας και πολύ επιπόλαιος, είχε φτωχύνει ξανά.

Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε μια μέρα, όταν ένας πελάτης μπαίνοντας στο μαγαζί είπε: «Τι το θέλεις αυτό το παλιόχαλο στην είσοδο του μαγαζιού σου; Αυτό το ξεφτισμένο και ξεθωριασμένο κουρέλι είναι για πέταμα!». Το κακόμοιρο το χαλί μας λοιπόν, έχοντας χάσει όλη του την ομορφιά, διαλυμένο και βαθύτατα δυστυχισμένο, κατέληξε πεταμένο στη γωνιά μιας σκοτεινής και υγρής αποθήκης, παρέα με τα ποντίκια που κι αυτά δεν το σεβάστηκαν και το ροκάνιζαν καθημερινά δίνοντάς του ακόμα μεγαλύτερο πόνο.

Έτσι συμβαίνει και με τις ζωές μας. Όταν συνέχεια «γινόμαστε χαλί να μας πατήσουν», πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα προσφέρουμε την ευτυχία και στον εαυτό μας και στους άλλους πετυχαίνουμε συνήθως το αντίθετο. Αυτοί που τους προσφέρουμε ασταμάτητα παύουν να αναγνωρίζουν την αξία μας, τους βλάπτουμε κακομαθαίνοντάς τους κι εμείς καταλήγουμε φθαρμένοι και διαλυμένοι.
Της Νίκης Ορφανουδάκη
Εναλλακτική Δράση

Μέθοδος R.A.D.A.R.: Πρωτοποριακό Ιατρικό Πρόγραμμα που εντοπίζει μαθητές με δυσλεξία

Τη δυνατότητα υλοποίησης ενός πρωτοποριακού ιατρικού προγράμματος στα δημοτικά σχολεία της Κρήτης, που θα εντοπίζει τους μαθητές με δυσλεξία, συζήτησαν σήμερα ο περιφερειάρχης Κρήτης, Σταύρος Αρναουτάκης και ο καθηγητής Νευρολογίας στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Χάρβαρντ, Στέλιος Σμυρνάκης, ο οποίος επισκέφθηκε την Περιφέρεια.

Ο κ. Σμυρνάκης ενημέρωσε τον περιφερειάρχη για τις δυνατότητες του προγράμματος, με την επωνυμία «R.A.D.A.R.» στο οποίο ο ίδιος συμμετέχει και το οποίο εντοπίζει, μετά από μια δεκάλεπτη αναγνωστική εξέταση, τα παιδιά με μαθησιακές και αναγνωστικές δυσκολίες.

Το πρόγραμμα, όπως ανέφερε ο καθηγητής του Χάρβαρντ, είναι πρωτοποριακό, αναμένεται να υλοποιηθεί για πρώτη φορά στην χώρα μας και έχει δημιουργηθεί από τον καθηγητή Γιάννη Ασλανίδη και την ομάδα του.

«Συζητήσαμε την δυνατότητα να εφαρμόσουμε μία screening μέθοδο που λέγεται R.A.D.A.R., την οποία δημιούργησε ο Γιάννης Ασλανίδης, που βοηθάει να εντοπιστεί πιθανή δυσλεξία στα παιδιά του δημοτικού και να προλαμβάνονται έτσι κάποιος μαθησιακές δυσκολίες στο μέλλον.

Ελπίζουμε να εφαρμόσουμε αυτή τη μέθοδο και να κάνουμε τους ελέγχους σε όλα τα παιδιά της Κρήτης, αν είναι δυνατόν.

Ο περιφερειάρχης Κρήτης Σταύρος Αρναουτάκης, τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά, αναμένουμε να βοηθήσει σε αυτή την κατεύθυνση, για να βοηθηθούν τα παιδιά στην Κρήτη και να αποφύγουμε περαιτέρω μαθησιακές δυσκολίες στο μέλλον» επεσήμανε, μεταξύ άλλων, ο κ. Σμυρνάκης.

Όπως τόνισε, «η μέθοδος θα εφαρμοστεί στο πλαίσιο μελέτης που έκανε ο κ. Ασλανίδης για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Είναι πρωτοποριακή και μας επιτρέπει απολύτως να κάνουμε εντοπισμό της δυσλεξίας με παραμέτρους οι οποίες είναι αντικειμενικές. Είναι πρώτη φορά στον κόσμο που γίνεται κάτι τέτοιο. Σχεδιάζουμε μια κινητή ομάδα, να πηγαίνει από σχολείο σε σχολείο στη Κρήτη και να κάνει έλεγχο στους μαθητές της τρίτης δημοτικού και μετά. 

Η μέθοδος συνίσταται στο να καθίσει το παιδί μπροστά από μία οθόνη κομπιούτερ και να διαβάσει δυο κείμενα για περίπου 10 λεπτά. Αυτό είναι όλο. Κατά τη διάρκεια του διαβάσματος καταγράφονται οι κινήσεις των οφθαλμών, όπως διαβάζει το κείμενο και από κει μετά γίνεται η διάγνωση αν υπάρχει αναγνωστικό πρόβλημα».

«Συζητήσαμε για τη συγκεκριμένη μέθοδο αλλά και για άλλα θέματα, για την ανάπτυξη στην Κρήτη άλλων επιστημονικών πεδίων, πάντα σε συνεργασία με τα ερευνητικά και επιστημονικά μας ιδρύματα και την Πολιτεία. Εμείς, ως Περιφέρεια Κρήτης, θα προσπαθήσουμε να υπάρχει αυτή η συνεργασία, ούτως ώστε να είναι προς όφελος των παιδιών, ευρύτερα των πολιτών της Κρήτης» τόνισε μετά τη συνάντηση ο κ. Αρναουτάκης.

Η μέθοδος παρουσιάστηκε και σε ειδική εκδήλωση στο Επιμελητήριο Ηρακλείου.

Όπως ανέφερε ο καθηγητής Γιάννης Ασλανίδης, «η μέθοδος αξιολογεί εύκολα και γρήγορα την αναγνωστική ευχέρεια ενός παιδιού. Είναι η πρώτη φορά που έχουμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε συγκεκριμένες ποσοτικές μετρήσεις σχετικά με ένα πλήθος παραμέτρων που επηρεάζουν την αναγνωστική ικανότητα ενός ατόμου.

Συγκεκριμένα, μέσω ειδικά κατασκευασμένου λογισμικού, καταγράφεται επακριβώς το «αναγνωστικό μονοπάτι» δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο διαβάζει ένα κείμενο το κάθε παιδί. 

Είναι μία εξέταση εύκολη και γρήγορη, φιλική προς τον αναγνώστη, είτε αυτός είναι παιδί είτε ενήλικας και φυσικά καθόλου παρεμβατική, μιας και το μόνο που πρέπει να κάνει ο αναγνώστης είναι να διαβάσει ένα κείμενο μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή. 

Η μέθοδος αυτή αποτελεί ένα επιπλέον εργαλείο που μπορεί να βοηθήσει αρκετά τους ειδικούς του χώρου, προσφέροντας πληροφορίες που μπορούν να είναι κρίσιμες και για την όποια διάγνωση, αλλά και για τη σχεδίαση της όποιας πιθανής θεραπευτικής παρέμβασης».

ΑΠΕ ΜΠΕ

stogiatro