«Για τον παππού μου, που δεν θα με ξαναπάρει από το σχολείο»

«Ο παππούς που πήγε μαμά; Δεν θα τον ξαναδώ;»
Αυτή ήταν η ερώτηση του μικρού παιδιού μου όταν ο παππούς έφυγε για πάντα από κοντά μας.«Έγινε αστέρι. Είναι ψηλά στον ουρανό».

«Μα ο ουρανός έχει εκατομμύρια αστέρια. Ποιο από όλα είναι ο παππούς; Πως θα το καταλάβω;» Ερωτήσεις πάνω στις ερωτήσεις. Πως να εξηγήσω τον θάνατο σε ένα τόσο μικρό παιδί;
«Τη νύχτα που λάμπουν τα αστέρια, σήκωσε τα μάτια σου και κοιτά. Στο αστέρι που θα σταματήσει η μάτια σου, στο αστέρι που θα κοιτάξεις επίμονα, το αστέρι που θα μαγνητίσει το βλέμμα σου, αυτός είναι ο παππούς σου. Θα σε κοιτά από ψηλά. Θα σε προσέχει».
«Μα όταν ξημερώνει, τα αστέρια χάνονται. Τότε, την ημέρα, δεν θα μπορώ να τον δω. Ούτε αυτός εμένα».
«Τα αστέρια είναι πάντα στον ουρανό. Απλά ο ήλιος είναι πιο δυνατός και καλύπτει το φως των αστεριών. Γιαυτό δεν τα βλέπεις. Το αστέρι του παππού είναι πάντα εκεί».

«Ναι, όμως ποιος θα μου παίρνει τυρόπιτα το πρωί πριν το σχολείο ; Ποιος θα με πάει βόλτα στο πάρκο τα απογεύματα; Δεν γίνεται. Θέλω τον παππού μου να είναι δω. Δίπλα μου».
«Τυρόπιτα θα σου παίρνω εγώ. Και αργότερα, όταν μεγαλώσεις με την παρέα σου, θα ξεδιπλωνεις τις αναμνήσεις σου μια μια. Και όταν τρως τυρόπιτα θα θυμάσαι τα μοσχομυριστά πρωινά με τον παππού σου. Θα είναι σαν να σου κρατά το χέρι πάλι και να σε πηγαίνει στο φούρνο για να σου πάρει όλα αυτά που λαχταράς Θα δεις ότι η γεύση στο νου σου θα αλλάζει. Θα γίνεται πιο νόστιμη. Και αυτή η απλή, αδιάφορη τυρόπιτα θα γίνεται πιο σημαντική. Πιο σπάνια. Γιατί θα ξέρεις ότι μέσα σου υπάρχει η αγάπη. Υπάρχουν οι αναμνήσεις. Αυτές που έφτιαξε ο παππούς μαζί σου. Αυτές που χτίσατε μαζί χέρι χέρι».

«Θέλω όμως να τον βλέπω. Τι; Θα κοιτώ πάντα τα αστέρια και θα ψάχνω να τον βρω;»
«Όχι. Δεν χρειάζεται. Το αστέρι του παππού σου είναι μέσα στην καρδιά σου. Με τα μάτια της αγάπης θα τον βλέπεις. Όσο τον αγαπάς και τον έχεις κλεισμένο στην καρδιά σου είναι εκεί. Οι άνθρωποι φεύγουν από δίπλα μας όταν τους ξεχνάμε».

Με άκουγε με προσοχή. Είμαι βέβαιη ότι είχε απορίες. Δεν μπορούσε να συλλάβει επακριβώς αυτά που έλεγα. Την περιπλοκότητα του πράγματος. Την πολυδιάστατη έννοια της αγάπης. Η απουσία ήταν αισθητή έτσι κι αλλιώς. Η βροντερή φωνή του έλειπε. Έλειπαν τα αστεία του, οι βόλτες με το αυτοκίνητο, οι κρυμμένες σοκολάτες μέσα στις γλάστρες. Όμως αυτά που προσπαθούσα να τους πω ήταν η παρηγοριά αλλά και η αλήθεια. Τα παιδιά πρώτα από όλα διαβάζουν με την καρδιά. Μετά με τα μάτια. Αποζητούσε να ακούσει λόγια συμπαράστασης για το μεγάλο κενό που ένιωθε. Που ένιωθα…

«Δεν θα έρθει όμως στην αποφοίτηση του δημοτικού, ούτε στους αγώνες μπάσκετ. Δεν θα είναι εκεί όταν θα παίρνω το πτυχίο στο Πανεπιστήμιο. Δεν θα είναι. Ούτε θα με περιμένει έξω από το σχολείο όπως κάθε μεσημέρι…»
«Θα λάμπει πάντα μέσα σου. Και στον αγώνα θα σε χειροκροτά από ψηλά. Θα χαίρεται. Θα το νιώσεις. Μην ανησυχείς. Φεύγουν κάποιοι αγαπημένοι μας από τη ζωή, αλλά είναι πάντα μαζί μας». Για το σχολείο το προσπέρασα, δεν είχα κάτι να απαντήσω… Το κενό αγεφύρωτο…

«Μα, δεν μπορώ να τα καταλάβω όλα αυτά. Ο παππούς πέθανε».
«Δεν χρειάζεται να καταλάβεις. Μέσα σου έχεις κλεισμένα όλα τα χρόνια που έζησες μαζί του. Για σκέψου…τότε στην παραλία που χτίζατε πυργάκια… Τότε που είχε ντυθεί Άι Βασίλης για να φέρει τα δώρα… τότε που…, τότε που…. Θυμάσαι;»

Χαμογέλασε με ένα πλατύ χαμόγελο σαν να έβλεπε άλμπουμ με τις συγκεκριμένες φωτογραφίες. Και άλλες πολλές. Και αυτές που απαθανάτισε η φωτογραφική μηχανή, αλλά και άλλες, που αποθανατίζεις μόνο με τα μάτια της καρδιάς. Στιγμές, άπειρες στιγμές συναισθημάτων, που ξαφνικά γίνονται εικόνες. Και οι εικόνες σε κατακλύζουν. Και η αγάπη είναι εκεί. Τότε, καταλαβαίνεις ποσό αγαπήθηκες και ποσό αγαπάς.

«Τον αγαπώ τον παππού πολύ».
«Βλέπεις; Η αγάπη δεν έχει εικόνα. Αγαπάς από την καρδιά. Αγαπάς, ότι σου χάρισε. Ότι σου έμαθε.
Αγαπάς αυτό ακριβώς που ήταν ο παππούς. Όλα αυτά δεν ξεριζώνονται από την καρδιά σου. Οι αναμνήσεις που σου χάρισε δεν θα μπορέσουν να διαγραφούν ποτέ από την μνήμη σου».

Το βράδυ βγήκε στο μπαλκόνι κι ας έκανε ψύχρα. Σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε τον ουρανό. Παρατηρούσα από μακριά. Έμεινε κάμποσα λεπτά της ώρας έτσι. Σαν να έψαχνε κάτι. Σίγουρα έψαχνε και αυτό που γύρευε το βρήκε. «Καληνύχτα παππού», άκουσα να ψιθυρίζει. Αποτραβήχτηκα απαλά στις μύτες των ποδιών μου για να μην με ακούσει και χώθηκα στην κρεβατοκάμαρα μου. Δεν ήθελα να χαλάσω την μαγική αυτή στιγμή. Το άγγιγμα ψυχής που ένιωσε όταν κοίταξε ψηλά στον ουρανό.
Είχε βρει το δικό του αστέρι.

netakias.com

Στο παιδί σου αξίζει ο καλύτερος εαυτός σου, όχι ό,τι έχει απομείνει από σένα

Γράφει η Αποστολία Καζάζη

Κουρασμένη από τη δουλειά, από μια σκληρή καθημερινότητα, τηλεφωνήματα, μια ζωή στη διεκπεραίωση «τι θα φτιάξω σήμερα για φαγητό;», «τα τζάμια είναι βρώμικα», «πρέπει να πληρώσω τη ΔΕΗ θα μας την κόψουν», «τον ΕΝΦΙΑ», «να περάσω από το σχολείο να ρωτήσω τους δασκάλους, Νοέμβρης μπαίνει και δεν τους έχω δει στο πρόσωπο»…
Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα καθημερινά, σε αυτό τον στίβο ψυχολογικής εξόντωσης κρατάς ένα χώρο για το παιδί. 
 Όπως όταν τρως ένα γεύμα και λες «να κρατήσω λίγο χώρο για το γλυκό». Αυτό το «γλυκό» είναι το παιδί, που στην τρυφερή ηλικία των 3, των 4, των 5 το μυαλό του είναι γεμάτο «μαμά» και «παιχνίδι». 
Τα ζόρια σου, οι αγωνίες σου και όλα αυτά που σε τεντώνουν σαν σκοινί όλο το 24ωρο δεν το αφορούν και ευτυχώς.

Ξέρω, είναι δύσκολο να τα βάλεις στην άκρη, να ξεχορταριάσεις μέσα σε 10 λεπτά τη μέρα και να κρατήσεις ένα μικρό ξέφωτο λουσμένο στον ήλιο μόνο γι αυτό, αλλά πρέπει να το κάνεις. Γιατί στο παιδί σου αξίζει ο καλύτερός σου εαυτός και όχι ό,τι έχει απομείνει από σένα.

Και αν κάθε μέρα που το βλέπεις, αντικρίζει σε σένα την χειρότερη εκδοχή σου, αυτή τη «σκόνη» που άφησε ακόμα μια δύσκολη μέρα πάνω σου, δεν είναι ότι θα σε αγαπάει λιγότερο, αλλά θα νομίζει ότι ίσως εσύ δεν το αγαπάς τόσο πολύ. 
Γιατί μέσα του, το βασικό του ένστικτο του λέει πως δεν γίνεται μια μαμά που αγαπάει, να μην θέλει να παίξει, να μην θέλει να πει παραμύθι, να μην έχει υπομονή επειδή δεν φαγώθηκε ένα φρούτο, λερώθηκε ένα τραπεζομάντιλο ή έσπασε μια κούπα. 

Μια μαμά είναι αγκαλιά, τραγουδάκια, παλαμάκια και χιλιάδες άλλα πράγματα που τελειώνουν μόνο σε –άκι και –ούλι. 

Γιατί αυτό είναι η μαμά. Στον δικό του κόσμο, που τώρα πλάθεται, που τώρα αποκτά χρώματα, εικόνες, λέξεις και συναισθήματα αυτό που θέλει για τα πρώτα χρόνια της ζωής του, είναι να είσαι η μαμά του παραμυθιού, γιατί τα μικρά παιδιά από ένστικτο και μόνο μπορούν να δουν ακόμα και μέσα από τόσες δα χαραμάδες αυτά που προσπαθείς με κόπο να κρύψεις.
Δεν είναι απλό, αλλά πρέπει να το κάνεις. Να το κάνω, να το κάνουμε.
Και δεν θα κρατήσει πολύ.
Τα χρόνια που θα μπορείς να πεις «είμαι κουρασμένη τώρα», «δεν μπορώ αυτή τη στιγμή» και αυτό που θα λαμβάνεις από απέναντι θα είναι κατανόηση, δεν είναι μακριά. 
Και τότε, θα νιώθεις λιγότερες ενοχές που δεν θα «μπορείς» όλες τις φορές. Γιατί ήταν αμέτρητες εκείνες που μπόρεσες, όταν οποιοσδήποτε άλλος στη θέση σου θα τα είχε παρατήσει.

foninaousis

Drama Queen

Φέρνει την καταστροφή... Κλαίει... Η υπερβολή είναι το χαρακτηριστικό της. Μεγαλοποιεί τα πάντα δίνοντάς τους μια δραματική χροιά. Ξανακλαίει. Πονάει.

“Η Drama Queen είναι ο τύπος της γυναίκας ο οποίος παραμένει προσκολλημένος σε ένα εφηβικό στάδιο συναισθηματικά και προσπαθεί να τραβάει την προσοχή με μελοδραματικό τρόπο”, εξηγεί η ψυχολόγος Χρυσούλα Μαυράκη.

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ...
Σου τηλεφωνεί νυχτιάτικα και σε ξεσηκώνει, σε αγχώνει, σε ταράζει και τρέχεις για να της συμπαρασταθείς. Όταν φτάνεις, ανακαλύπτεις ότι δεν έχει γίνει τίποτα τόσο σοβαρό. Απλά δεν την πήρε τηλέφωνο ή απλά της είπε καληνύχτα με “περίεργο” τρόπο.

Ακόμα κι αν της αρνηθείς κάτι απλό μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση φιλία χρόνων, αν δεν της κάνεις ένα χατήρι μπορεί να αρχίσει να μιλάει για άσχημες συμπεριφορές, να κλαίει γιατί κανένας δεν την αγαπάει...

Ένας απλός καυγάς στη σχέση σημαίνει χωρισμός, τα κοσμητικά επίθετα τα έχει εύκολα, λατρεύει το δράμα. Ανεβάζει την ένταση των συναισθημάτων της και ζει το έργο...

“Στην πραγματικότητα η στάση αυτή κρύβει ανωριμότητα, η οποία γεννά εγωκεντρισμό και ναρκισσισμό. Θέλει να είναι το επίκεντρο της προσοχής κυρίως όμως για να την λυπούνται για τα παθήματά της -όπως την ηρωίδα ενός δράματος, για αυτό άλλωστε ονομάζεται και Drama Queen- και όχι για κάτι θετικό που έχει κερδίσει με κόπο και με μόχθο ή την προσωπική της ικανότητα. 

Θέλει λοιπόν με εύκολο τρόπο να τραβάει την προσοχή, τον οίκτο, τη λύπηση, όπως οι ηρωίδες των αισθηματικών ρομάντζων ή ακόμη και των παραμυθιών”.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ...
“Αν έχουμε κάποια τέτοια στοιχεία στη συμπεριφορά μας θα πρέπει οπωσδήποτε να κατανοήσουμε ότι υποδηλώνουν κάποιο πρόβλημα που μας κρατά προσκολλημένες σε παλαιότερα στάδια και να προσπαθήσουμε να το ξεπεράσουμε” 

συμβουλεύει η Χρυσούλα Μαυράκη.

“Αν κάποια φίλη μας ή γνωστή μας, κάποια Drama Queen βρίσκεται στον περίγυρό μας θα πρέπει με διακριτικό τρόπο -οπωσδήποτε- να της δώσουμε να καταλάβει ότι η συμπεριφορά της έχει αυτά τα στοιχεία και να της εξηγήσουμε ότι ο μελοδραματισμός είναι καλός μόνο στην όπερα και στον κινηματογράφο...”

“Στην αληθινή ζωή είμαστε πρακτικοί, ρεαλιστές, προσγειωμένοι και προσπαθούμε να περνάμε καλά και να ξεχωρίζουμε με τα θετικά μας στοιχεία και όχι με τα παθήματα που τις περισσότερες φορές εφευρίσκουμε και δεν συμβαίνουν και αληθινά...” τονίζει η ψυχολόγος.
Λένε, ότι όλες οι γυναίκες είμαστε λίγο Drama Queens! Ίσως, γιατί έχουμε πιο άμεση σχέση με τα συναισθήματά μας και τα εκδηλώνουμε ευκολότερα. Στην πραγματικότητα όμως οι γυναίκες που ζούνε το δράμα, το κάνουν συνεχώς και πέραν του ότι είναι κουραστικό για τον περίγυρο, είναι και “πρόβλημα” για την ίδια τη γυναίκα που όπως δηλώνει η ψυχολόγος πρέπει να λυθεί.

Χρυσούλα Κουτελιέρη - Μαυράκη

tlife.gr
femalevoice.gr

Ξέρετε ποια είναι η «δουλειά» ενός παιδιού;

Να παίζει!!

Πολλά παιδιά σήμερα περνούν υπερβολικά πολύ χρόνο πηγαίνοντας βιαστικά από τη μια δραστηριότητα στην άλλη χωρίς ποτέ να κάνουν την πιο αποτελεσματική δραστηριότητα που επινοήθηκε ποτέ: το παιχνίδι.

«Οι περισσότεροι γονείς δεν μπορούν να σκεφτούν ότι ένα παιδί που παίζει είναι ένα παιδί που δουλεύει», αναφέρει ο παιδοψυχίατρος και ψυχίατρος Edward M. Hallowell στο βιβλίο του «Ευτυχισμένα παιδιά, ευτυχισμένοι ενήλικες», εκδόσεις Μεταίχμιο.

Η Πρισίλα Βέιλ, ευτυχισμένη ενήλικας και ειδικός στις ΗΠΑ για τις μαθησιακές δυσκολίες, θυμάται ότι, όταν ήταν μικρή συχνά έμενε μόνη στο σπίτι, αφού ήταν με διαφορά η μικρότερη από τα παιδιά. Τα αδέλφια της δεν ήταν εκεί και οι γονείς της συχνά μάλωναν. Θυμάται ότι έμαθε να κρατάει καλή παρέα στον εαυτό της και να μαθαίνει πώς να παίζει μόνη της. Λέει ότι αυτό το ταλέντο είχε τεράστια αξία για όλη της τη ζωή.

Σύμφωνα με τον Edward M. Hallowell το παιχνίδι χτίζει τη φαντασία. Το παιχνίδι με άλλα παιδιά διδάσκει δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων και συνεργασίας. 

Το μοναχικό παιχνίδι επίσης διδάσκει επίλυση προβλήματος καθώς και όλα όσα σχετίζονται με τη μοναχικότητα. Ένα παιδί που μαθαίνει να παίζει μόνο του δεν θα νιώσει μοναξιά. 

Το παιχνίδι διδάσκει την ικανότητα να αντέχουμε την απογοήτευση που νιώθουμε όταν δεν καταφέρνουμε κάτι με την πρώτη προσπάθεια, όταν χτίζουμε ένα κτίριο ή προσπαθούμε να οδηγήσουμε το ποδήλατο, ενώ διδάσκει την τόσο σημαντική ικανότητα να αποτυγχάνουμε.

Επιπρόσθετα, «όταν παίζουμε με το νου μας, ονειροπολούμε. Η ικανότητα αυτή αποτελεί ιδιαίτερο ταλέντο που έχουν πολλά παιδιά και είναι εξαιρετικά σημαντικό. Στις ονειροπολήσεις μας χαράζουμε την πορεία μας. 

Επίσης, μπορούν να μας οδηγήσουν σε μια πεποίθηση ή να την ενισχύσουν. Όσο πιο πολύ μπορείτε να παίξετε στο μυαλό σας – δηλαδή να ονειροπολήσετε- τόσο πιο πιθανό είναι ότι οι πεποιθήσεις σας δεν θα αρχίσουν να συντρίβονται με το πέρασμα των χρόνων», λέει ο Edward M. Hallowell και προσθέτει:

«Το παιχνίδι δημιουργεί χαρά. 

Το παιχνίδι μας ανταμείβει από μόνο του. Στο παιχνίδι το παιδί μπαίνει σε αυτή την κατάσταση του μυαλού που ονομάζεται ροή. Φυτεύουμε λοιπόν τους σπόρους της ροής στην παιδική ηλικία μέσα από το παιχνίδι».

hashtagsroom

Βέροια: Εγκαινιάστηκε Κέντρο Θεραπείας Τραύματος για Κακοποιημένα Παιδιά

Το «Κέντρο Θεραπείας Τραύματος "Ιωάννης Κούσιος"», μία νέα δομή της Πρωτοβουλίας για το Παιδί, Σωματείου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με πεδίο δράσης την προστασία και τη φροντίδα παιδιών που βρίσκονται σε ανάγκη και σε κίνδυνο, εγκαινιάστηκε σήμερα (1 Νοεμβρίου 2017) στη Βέροια από την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ξένη Δημητρίου – Βασιλοπούλου.

Η Πρωτοβουλία για το Παιδί ειδικεύεται στην ανίχνευση και στην αντιμετώπιση της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών και η ομάδα της έρχεται καθημερινά σε επαφή με το πρόβλημα, φιλοξενώντας και περιθάλποντας παιδιά που έχουν υποστεί βία και παρακολουθεί τις υποθέσεις μέχρι την πλήρη εξιχνίασή τους και την παραπομπή των ενόχων στη δικαιοσύνη.

Στο πρότυπο Κέντρο Θεραπείας Τραύματος παιδιά που έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης θα καταθέτουν τη μαρτυρία τους, η οποία θα βιντεοσκοπείται, ώστε να αποφεύγεται η οδυνηρή διαδικασία της επανάληψης της κατάθεσης σε διαφορετικά πρόσωπα διάφορων υπηρεσιών και ταυτόχρονα θα παρέχεται βοήθεια από ειδικούς.

Ειδικοί επιστήμονες της Πρωτοβουλίας για το Παιδί εκπαιδεύθηκαν στο National Children’s Advocacy Center, στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, το οποίο εκπαιδεύει επαγγελματίες στην αντιμετώπιση της κακοποίησης παιδιών και εφαρμόζει ένα σύστημα προσέγγισης των περιστατικών που προωθεί τη συνεργασία, μεταξύ των εισαγγελέων, της αστυνομίας, των κοινωνικών λειτουργών και των ψυχολόγων για την πρόληψη της δευτερογενούς κακοποίησης των θυμάτων από τις υπηρεσίες. 

Μεταξύ άλλων, εκπαιδεύθηκαν στον τρόπο, με τον οποίο θα πρέπει να παίρνουν τη συνέντευξη – μαρτυρία από τα παιδιά, αλλά και στην αποτελεσματικότερη και ορθότερη βοήθεια που πρέπει να παρασχεθεί στο παιδί.

«Το Κέντρο Θεραπείας Τραύματος» έχει δύο πολύ σημαντικές αποστολές: 

πρώτον να διεκπεραιώνει μία διαδικασία, διάγνωσης – τεκμηρίωσης της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών με χρήση εξειδικευμένων εργαλείων δουλειάς, τα οποία διδαχθήκαμε στο πρώτο ανάλογο Κέντρο, το οποίο δημιουργήθηκε στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, στις ΗΠΑ και να παραδίδει το υλικό στη δικαιοσύνη απαλλάσσοντας το παιδί από τη ψυχοφθόρα διαδικασία των συνεχών ανακρίσεων και ανάλογων διαδικασιών. 

Δεύτερον, να επιλαμβάνεται των περαιτέρω, δηλαδή της θεραπείας του προκληθέντος από τη σεξουαλική κακοποίηση τραύματος”, διευκρίνισε στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ, Πρακτορείο FM 104,9 ο πρόεδρος του οργανισμού “Πρωτοβουλία για το Παιδί”, Αριστοτέλης Σιδηρόπουλος.

Η θεραπεία τραύματος θα γίνεται από μία επιστημονική ομάδα, παιδοψυχίατρο, ψυχολόγο, κοινωνικούς λειτουργούς, ειδικούς παιδαγωγούς και εργοθεραπευτές και λογοθεραπευτές.

«Το Κέντρο Θεραπείας Τραύματος» θα στελεχώσει προσωπικό επτά ατόμων, τρία από τα οποία ήδη εργάζονται στον οργανισμό. 

Θα ξεκινήσει να λειτουργεί από αύριο για τα παιδιά που φιλοξενούνται στις δομές της Πρωτοβουλίας για το Παιδί, αλλά θα είναι ανοιχτό και στη διάθεση των αρχών για όλη την περιοχή της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας, ανέφερε ο κ. Σιδηρόπουλος σημειώνοντας ότι εκτός Αθήνας δεν λειτουργεί άλλο τέτοιο κέντρο στη χώρα.

dailythess