Το παιδί που έχει τον παππού και την γιαγιά στη ζωή του είναι...

... ευλογημένο και τυχερό 

Ο ρόλος των παππούδων στη ζωή των μικρών μας είναι πάρα πολύ ξεχωριστός και περιλαμβάνει αμέτρητες αγκαλιές, χατίρια και απέραντη αγάπη. 

Δεν είναι, λοιπόν, να απορεί κανείς που τα παιδιά αυτά είναι πολύ τυχερά.

Nino Chakvetadze

Λένε τις πιο απίθανες ιστορίες
Θα τους μιλήσουν για ιστορίες του παρελθόντος αλλά δεν θα παραλείψουν να βάλουν πινελιές του φανταστικού, για να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον τους. 

Θυμάμαι, κάποτε που ο δικός μου παππούς με είχε πείσει ότι είχε ταξιδέψει στην Κίνα περπατώντας ανάποδα με τη βοήθεια μιας μαγικής γκλίτσας!

Μαγειρεύουν καλύτερα και απ’ τη μαμά
Το φαγητό της γιαγιάς (και του παππού) υπερέχει σε γεύση από αυτό της μαμάς και σου βγάζει μια ζεστασιά. 

Τα παιδιά μου, όταν είναι να επισκεφτούν το σπίτι των παππούδων, έχουν έτοιμη μια λίστα με σπεσιαλιτέ της γιαγιάς τους.

Γίνονται ξανά παιδιά… για τα παιδιά
Είναι τέτοια η χαρά τους με τα εγγόνια τους που θα ξεχάσουν την ηλικία τους και θα μεταμορφωθούν πάλι σε παιδιά. 

Η ζωντάνια που δίνουν τα παιδιά στους παππούδες τους είναι απέραντη. 

Και δεν υπάρχει ομορφότερη εικόνα από το να βλέπεις τους γονείς ή τα πεθερικά σου τόσο δραστήριους και ευτυχισμένους.

Tα αγαπούν με πάθος
Αυτό που λένε ότι για τους παππούδες τα εγγόνια τους είναι δυο φορές παιδιά τους, ισχύει και με το παραπάνω! 

Και αυτό το αποδεικνύουν καθημερινά. 

Μέσα από σφιχτές αγκαλιές, συμβολικά δωράκια, τα αγαπημένα τους σνακ και φαγητά. 

Οι τοίχοι του σπιτιού τους είναι καλυμμένοι με ζωγραφιές του και δεν θα βρεις έπιπλο που να μην έχει οικογενειακές φωτογραφίες.

fumara

Τρίτη Ηλικία - Τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν!!!

Τώρα, που είναι κάπως γερασμένοι, πιο μόνοι,
πιο σκυφτοί και πιο ευσυγκίνητοι,
μήπως είναι η δική μας σειρά να τους πούμε:
«Να σου δώσω ένα φιλάκι, να περάσει;»

 

 

Διαβάστε πολύ ενδιαφέροντα άρθρα για τα χαμομηλάκια που μας μεγάλωσαν εδώ: alkimoi

Μπορεί να μην ξέρουν από Παιδοψυχολογία, ξέρουν όμως από Αγάπη

Μεσημέρια, απογεύματα και κυρίως καλοκαίρια. Εκεί όπου μπορείς να εμπιστευτείς τα παιδιά σου. Στους γονείς σου, σε αυτούς που σε μεγάλωσαν, σε αυτούς που λένε και το κάνουν πράξη καθημερινά «του παιδιού μου το παιδί, δυο φορές παιδί μου».

Η ύπαρξή τους είναι μια ασφάλεια, μια σιγουριά και όσο κι αν έχεις τους ενδοιασμούς σου, τελικά η αγκαλιά τους είναι αυτή που ξέρεις ότι έχει τη μεγαλύτερη ζεστασιά.

Ωστόσο, αυτή η ζεστασιά δεν σου αρκεί, σκέφτεσαι ότι οι γονείς σου κάνουν του κεφαλιού τους, δεν σε ακούν, κακομαθαίνουν τα παιδιά και ότι όλοι οι κανόνες παιδοψυχολογίας, όλα αυτά που έχεις μάθει και τηρείς, γίνονται στάχτη μέσα σε ένα απόγευμα με τον παππού και την γιαγιά. 

Μήπως όμως ο ρόλος των γονιών σου δεν είναι να είναι γονείς;
Γιατί τι άλλο είναι οι παππούδες, αν όχι αυτό το «μαλακό μαξιλάρι» ανάμεσα σε σένα και τα παιδιά σου; 

Αν δεν τα κακομάθουν οι παππούδες, τότε ποιος; 

Μόνο εκείνοι ξέρουν να λένε ιστορίες.
Και τις λένε καλύτερα από σένα, γιατί κρύβουν μέσα τους το απόσταγμα ετών, τις εμπειρίες μιας ολόκληρης ζωής και μια απέραντη τρυφερότητα, διαφορετική από τη δική σου.

Γιατί ο παππούς και η γιαγιά μπορούν να αγαπούν το παιδί διαφορετικά, με μια αγάπη απαλλαγμένη από προσδοκίες και το αυστηρό μάτι του γονέα. Είναι μια αγάπη αλλιώτικη, που περικλείει και σένα μέσα. Σε αγαπάνε μέσα από το παιδί σου, και το αγαπάνε γιατί είναι η συνέχειά σου.

Ναι, οι γιαγιάδες και οι παππούδες μπορεί να μην ξέρουν από ψυχολογία. Δεν διάβασαν τα βιβλία που έχεις διαβάσει εσύ, κινήθηκαν και σε μεγάλωσαν με το ένστικτό τους, με αυτά που έμαθαν από τους δικούς τους γονείς και με πυξίδα την αγάπη τους. Και όμως, παρ’ όλα αυτά δεν τα πήγαν άσχημα.

Και άλλωστε δεν χρειάζεσαι βιβλία ψυχολογίας για να σφίξεις πάνω σου ένα παιδί που πονάει, να του χαϊδέψεις το κεφαλάκι όταν κοιμάται, να το νανουρίσεις με τραγούδια, να του απαλύνεις τη στενοχώρια με γλυκά που έχεις φτιάξει ή κρύψει μόνο γι’ αυτό, να το αποκαλέσεις «αγάπη μου», «καρδιά μου», «ψυχή μου» και να το κάνεις να νιώσει μοναδικό.

Δεν χρειάζεσαι βιβλία ψυχολογίας για να το μάθεις να φτιάχνει τα τυροπιτάκια της γιαγιάς, να το μάθεις να ψαρεύει, να φτιάχνει κόμπους και να ζωγραφίζει. 

Δεν χρειάζεται βιβλίο ψυχολογίας για να μπεις στη μέση, όταν το μαλώνουν, να το κάνεις να γελάει δυνατά με τα αστεία σου και στο τέλος της ημέρας να το παραδίδεις στη μάνα του ίσως πιο «κακομαθημένο», αλλά πιο γελαστό και πιο χαϊδεμένο από ποτέ.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το ξύλινο πιάτο του γέρου παππού - The old grandfather's corner

Κάποτε ζούσε ένας παππούς με τον γιο του, τη νύφη του και το εγγονάκι του.
Ήταν, όμως, άσχημη η κατάστασή του. Σχεδόν τυφλός, σχεδόν κουφός, δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί... 

Ούτε να φάει δεν μπορούσε.
Σκόρπιζε όλο το φαγητό κάτω και λερωνόταν διαρκώς.
Κάποιες φορές μάλιστα έριχνε το πιάτο κάτω και το έσπαζε.
Ο γιος και η νύφη σκέφτηκαν ότι ήταν ανυπόφορο όλο αυτό που ζούσαν.
Υποχρέωσαν λοιπόν τον γέρο να τρώει σε μια γωνιά πλάι στο τζάκι.

Του έδωσαν μάλιστα και ένα ξύλινο πιάτο για να μην το σπάζει.

Μια μέρα ο μικρός εγγονός έφτιαχνε κάτι με μερικά κομμάτια ξύλου.
Όταν ο πατέρας του τον ρώτησε τι έφτιαχνε ο μικρός απάντησε:
- Φτιάχνω ξύλινες γαβάθες για να τρώτε εσύ και η μητέρα, όταν μεγαλώσω.
Από κείνη την ημέρα ο παππούς κάθισε και πάλι μαζί τους στο τραπέζι. Κανείς δεν είπε ξανά λέξη.

Συμπέρασμα: Θα θερίσετε ό,τι σπείρετε.

Ανεξάρτητα από τη σχέση που έχετε με τους γονείς σας, θα σας λείψουν, όταν θα φύγουν από τη ζωή.
Πάντα να τους σέβεστε και να τους φροντίζετε.
antikleidi

THE OLD GRANDFATHER’S CORNER

ONCE UPON a time there was a very old man who lived with his
son and daughter-in-law. His eyes were dim, his knees tottered

under him when he walked, and he was very deaf. As he sat at
table his hand shook so that he would often spill the soup over the
table-cloth or on his clothes, and sometimes he could not even keep
it in his mouth when it got there. His son and daughter were so
annoyed to see his conduct at the table that at last, they placed a
chair for him in a corner behind the screen, and gave him his meals
in an earthenware basin quite away from the rest. He would often
look sorrowfully at the table with tears in his eyes, but he did not
complain.
One day, while he was thinking sadly of the past, the earthenware
basin, which he could scarcely hold in his trembling hands, fell to
the ground and was broken. The young wife scolded him well for
being so careless, but he did not reply, only sighed deeply. Then
she bought him a wooden bowl for a penny and gave him his
meals in it.
Some days afterward his son and daughter saw their little boy,
who was about four years old, sitting on the ground and trying to
fasten together some pieces of wood.
“What are you making, my boy?” asked his father.
“I am making a little bowl for papa and mamma to eat their food in when I grow up,” he replied
The husband and wife looked at each other without speaking for
some minutes. At last, they began to shed tears, and went and
brought their old father back to the table and from that day he
always took his meals with them and was never again treated
unkindly.
THE END

pinkmonkey

Η πρώτη αγκαλιά...

«Επιτέλους πέρασαν 40 μέρες. Πολύ επώδυνη η αναμονή. Σήμερα μου έφεραν τον εγγονό στο σπίτι.
Μισογκρίνιαζε επειδή πεινούσε. Η νύφη μου τον πήρε στο άλλο δωμάτιο και τον θήλασε. Αφού χόρτασε, την "τύλωσε" που λέμε στα μέρη μου, αποκοιμήθηκε.
Κάθομαι σε μία πολυθρόνα με τα πόδια πάνω στο σκαμπό. Μου φέρνουν τον εγγονό κοιμισμένο.

Τον παίρνω στην αγκαλιά μου και βάζω το κεφαλάκι του ανάμεσα στον λαιμό μου και τον ώμο μου.
Ανείπωτη ευτυχία. Το μωρό κοιμάται αλλά ξαφνικά σε πολύ λίγο ανοίγει τα ματάκια του, ανασηκώνει το κεφαλάκι του και με κοιτάζει στα μάτια.
Του μιλάω χαμηλόφωνα "εγώ είμαι αγόρι μου, ο παππούς, κοιμήσου."
Το μωρό κλείνει τα ματάκια του και ξαναβολεύεται ανάμεσα στον λαιμό μου και τον ώμο.
Θαρρώ πως ξύπνησε επειδή μύρισε άγνωστη μυρωδιά. Πρώτη φορά τον παίρνω αγκαλίτσα.
Σε λίγο ξανανοίγει τα μάτια του και με κοιτάζει. Του ξαναμιλώ χαμηλόφωνα, τον χαϊδεύω λίγο στην πλατούλα και αποκοιμιέται πάλι.
Προσπαθώ να καταλάβω τι σκέπτεται. Πιθανολογώ θα αναρωτιέται ποιος είναι πάλι αυτός ο γίγαντας που με κρατάει αγκαλιά. σίγουρα με αγαπάει και με φροντίζει, ας ρίξω έναν υπνάκο.
Το μωρό κοιμήθηκε σαν αγγελούδι πάνω από μία ώρα. Η αλήθεια είναι πως κουράστηκα τόσην ώρα ακίνητος στον καναπέ, τι να γίνει όμως; Πρώτος εγγονός, θα πάρει και τ' όνομά μου....»

ο "χαζοπαππούς" Κλεισθένης
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί τα παιδιά αγαπούν τόσο πολύ τον παππού και τη γιαγιά! - 5 Reasons Kids Love Grandparents

5 Reasons Kids Love Grandparents

Ας γίνουμε πάλι παιδιά και να θυμηθούμε γιατί λατρεύαμε να είμαστε με τον παππού και τη γιαγιά! Ιδού λίγοι από τους λόγους για τους οποίους τα παιδιά λατρεύουν τους γονείς των γονιών τους.

1. Είναι πάντα έτοιμοι για μια περιπέτεια!
Εκδρομές, επισκέψεις σε μουσεία, πικ νικ! Οι παππούδες μας λατρεύουν να βγαίνουν έξω τόσο όσο και τα παιδιά!
2. Ξέρουν πολλές ιστορίες
Σε κάθε παιδί αρέσει να ακούει ιστορίες από τη ζωή του παππού και της γιαγιάς. Ειδικά οι προσωπικές τους ιστορίες είναι αυτές που μας κάνουν να τους θαυμάζουμε τόσο πολύ αλλά και να αναρωτιόμαστε αν θα πετύχουμε ποτέ τόσα πολλά όσο εκείνοι.
3. Ασχολούνται με τον κήπο
Φραουλίτσες, μποστάνια, φυτά και λουλούδια, ο κήπος είναι από τις αγαπημένες ασχολίες των παιδιών και μόνο οι γιαγιάδες έχουν την όρεξη και τον χρόνο για να το κάνουν!
4. Μας διαβάζουν βιβλία και παραμύθια
Οι γονείς συνήθως δεν έχουν τον χρόνο να διαβάσουν στα παιδιά πολλά βιβλία και παραμύθια. Η γιαγιά και ο παππούς, όμως, είναι αυτοί που μαθαίνουν στο παιδί να του αρέσει το διάβασμα.
5. Ξέρουν τα πάντα!
Κάθε παιδί πιστεύει ότι ο παππούς είναι κινητή εγκυκλοπαίδεια, ενώ αν κάτι δεν το γνωρίζει, τότε σίγουρα θα αφιερώσει χρόνο για να το βρει και να απαντήσει σε όποια ερώτηση του γίνει.
6. Γίνονται παιδιά
Ό,τι κι αν ζητήσει ένα παιδί από τη γιαγιά και τον παππού, όσο παιδικό ή ανόητο κι αν είναι, εκείνοι θα το κάνουν. Να τους καβαλήσουν, να τους φορέσουν αστεία καπέλα, να τους βάψουν το πρόσωπο με μπογιές. Οι παππούδες ξέρουν πώς είναι να είσαι παιδί και δεν το αλλάζουν με τίποτα!
7. Δεν βιάζονται
Δεν βιάζονται να ετοιμαστούν τα παιδιά για να πάνε στο σχολείο ούτε να κάνουν τα μαθήματά τους. Έχουν πολύ χρόνο και τους τον δίνουν απλόχερα.
8. Είναι το καλύτερο κοινό
Όταν το παιδί μαθαίνει ένα ποίημα, μια χορευτική κίνηση, το πρώτο του κομμάτι στο πιάνο, η γιαγιά και ο παππούς είναι αυτοί που πραγματικά θέλουν να ακούσουν.
9. Τους αρέσουν τα ταξίδια
Διακοπές στη Disneyland; Μέσα! Βόλτα στη Χαλκίδα με το τρένο; Φύγαμε!
10. Λένε στα παιδιά ιστορίες από τους γονείς τους
Ποιος ξέρει καλύτερα από όλους τους γονείς μας; Οι παππούδες μας. Για αυτό και μας αρέσει να τους ακούμε να μιλούν για τα παιδικά τους χρόνια, ενώ κάθε «το ίδιο έκανε και η μάνα σου μικρή» μας γεμίζει χαρά και υπερηφάνεια!
11. Μαγειρεύουν άψογα
Τα φαγητά της γιαγιάς και το πρωινό του παππού δεν συγκρίνονται με κανένα φαγητό στον κόσμο. Όλοι το ξέρουμε.
12. Ξέρουν πολλά τραγούδια
Ξέρουν σκοπούς από τους προσκόπους, παιδικά τραγούδια, μαθαίνουν γρήγορα όποιο τραγούδι λένε τα πιτσιρίκια και χαίρονται να το τραγουδούν μαζί τους.
13. Ακούνε
Χαίρονται πάντα να ακούνε όσα έχουν να τους πουν τα παιδιά χωρίς μάλιστα να κρίνουν. Απλώς ακούνε και βοηθούν.
14. Ξέρουν ιστορία
Δεν είναι μόνο ότι έχουν γνώσεις. Έχουν ζήσει πράγματα. Θυμούνται πότε ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα, έχουν ζήσει πολέμους και κακουχίες από πρώτο χέρι και έχουν να πουν πράγματα που δεν τα γράφουν ούτε τα βιβλία.
15. Έχουν παράξενα αντικείμενα στο σπίτι
Από γουδοχέρι μέχρι πορσελάνες, οι παππούδες έχουν κάθε λογής αντικείμενα που δεν βλέπουμε κάθε μέρα και τραβούν την περιέργεια των παιδιών. Αν, πάλι, χαλάσει κάτι δεν θα το κάνουν θέμα.
16. Κάνουν δώρα
Αν και οι περισσότεροι δεν έχουν τα χρήματα, αγοράζουν δώρα στα παιδιά ή τους χαρίζουν αντικείμενα της ιδιοκτησίας τους.
17. Χαρτζιλικώνουν
Για τις δουλειές του σπιτιού, που η μαμά θεωρεί δεδομένο ότι θα κάνουμε, η γιαγιά και ο παππούς δίνουν το κατιτίς τους.
18. Πιστεύουν τα πάντα
- Είδα ένα φάντασμα έξω από το σπίτι.
- Άντε! Πώς έμοιαζε;
19. Μαθαίνουν στα παιδιά δεξιοτεχνίες
Η γιαγιά και ο παππούς θα μάθουν στο παιδί πώς να ψαρεύει, να ράβει, να ανοίγει φύλλο, πράγματα για τα οποία οι γονείς δεν έχουν τον χρόνο ή τις γνώσεις.
20. Ξέρουν να “στέκονται”
Όταν το παιδί έχει ένα πρόβλημα, ξέρουν πώς να το αντιμετωπίσουν. Είτε αυτό σημαίνει να το συζητήσουν είτε να καθίσουν με το παιδί αμίλητοι και να δουν κινούμενα σχέδια.
21. Δεν μας μαλώνουν
Συνήθως οι παππούδες δεν περνούν όλη τη μέρα με τα παιδιά και έτσι όταν κάτι πάει στραβά, απλώς το προσπερνούν χωρίς να τους κάνουν παρατήρηση.
22. Μας σκέφτονται
Ακόμα κι αν βρίσκονται πολύ μακριά, πάντα θα πάρουν τηλέφωνο να δουν τι κάνουμε και θα μας δείξουν ότι μας νοιάζονται και μας σκέφτονται.
23. Μαθαίνουν από τα παιδιά
Θα μάθουν πράγματα από τα παιδιά, που δεν έχει κάποιος άλλος την υπομονή να τους τα δείξει, όπως το να χρησιμοποιήσουν το τηλέφωνο ή ακόμα και το Skype!
24. Κάνουν την κάθε μέρα ξεχωριστή
Θέλουν να κάνουν την κάθε μέρα ξεχωριστή για το παιδί. Βρίσκουν πράγματα που θα του τραβήξουν το ενδιαφέρον, το δελεάζουν και ανακαλύπτουν διαρκώς νέες ασχολίες.
25. Των παιδιών μου τα παιδιά…
Αν μη τι άλλο, αξίζουν την αγάπη των παιδιών γιατί τα λατρεύουν χωρίς όρους, χωρίς να περιμένουν κάτι από αυτά. Ακόμα κι όταν αυτά περνούν την εφηβεία και τους ξεχνούν, η γιαγιά και ο παππούς δεν παραπονιούνται ποτέ. Χρειάζεστε καλύτερο λόγο;

in2life.gr
το βρήκαμε εδώ: fouit

Ο Γλυκός Παππούς που Ζωγραφίζει Σχολεία

Ο Γιώργος Κατσίποδος  εξομολογείται ότι το κίνητρό του ήταν η άσχημη κατάσταση στην οποία βρισκόταν το σχολείο που πήγαιναν τα εγγόνια του - Δηλώνει συγκινημένος από την αγάπη των παιδιών.

Δίνει χαρά στα παιδιά και εισπράττει αγάπη από αυτά, ο «παππούς ο Γιώργος», όπως συνηθίζουν να αποκαλούν τον Γιώργο Κατσίποδο οι μαθητές των σχολείων της Πάτρας, τα προαύλια των οποίων έχει ομορφύνει με τις ζωγραφιές του.

Σε μία γωνιά του προαυλίου είχε τακτοποιημένα τα πινέλα του και τα χρώματα και ήταν έτοιμος να βάλει τις τελευταίες λεπτομέρειες στις ζωγραφιές που δημιούργησε στον μεγάλο τοίχο, που χωρίζει το σχολείο από τις γειτονικές πολυκατοικίες.

Βρισκόταν εκεί από τις 6:00 το πρωί, έχοντας ως συντροφιά ένα μικρό ραδιόφωνο. Όχι για να ακούει μουσική, αλλά για να μαθαίνει τις ειδήσεις.

«Αυτή η προσπάθεια ξεκίνησε εδώ και χρόνια. Πήγαινα τα εγγόνια μου στο σχολείο της περιοχής μας, στο Ριγανόκαμπο και έβλεπα με πόνο ψυχής ότι ήταν σε άσχημη κατάσταση. Σε συνεννόηση με τον διευθυντή αποφάσισα να το φτιάξω. 

Εκεί είχαν ζωγραφίσει παλαιότερα παραστάσεις από τον μινωικό πολιτισμό, αλλά είχαν ξεθωριάσει. Εγώ λυπήθηκα να τα σβήσω και κάθισα και τα έφτιαξα όλα από την αρχή. Αυτό ήταν. Όταν ζωγράφισα το σχολείο, ο κάθε εκπαιδευτικός που ερχόταν στο σχολείο ή που δούλευε σε αυτό και έφευγε, ρωτούσε ποιος το ζωγράφισε και τους απαντούσαν, “ο παππούς ο Γιώργος” . Έτσι λοιπόν ξεκίνησα και μέχρι τώρα έχω φτιάξει 31 σχολεία.»

Όπως εκμυστηρεύεται στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, «ποτέ δεν περίμενα ότι θα έβρισκε τόσο μεγάλη ανταπόκριση αυτή η προσπάθεια, αλλά και το ότι θα έχω το κουράγιο να συνεχίσω».

«Αυτό που μου έδωσε περισσότερη δύναμη», συνεχίζει ο Γιώργος Κατσίποδος «ήταν η ανταπόκριση των παιδιών, των γονέων και των εκπαιδευτικών, που μπορώ να την χαρακτηρίσω ως υπέροχη και έτσι κατάφερα να συνεχίζω μέχρι και σήμερα».

Όμως, σε αυτό το σημείο ο «παππούς ο Γιώργος» λέει εμφανώς συγκινημένος ότι «η αγάπη των παιδιών είναι η πιο δυνατή αγάπη, γιατί αυτό που θα σου πουν και αυτό που θα σου εκφράσουν, είναι πέρα έως πέρα αληθινό».

Μιλώντας για τις επιλογές που κάνει ζωγραφίζοντας στα προαύλια των σχολείων, ανασύρει τις δικές του παιδικές μνήμες. «Επιλέγω τις φιγούρες του παλιού αναγνωστικού, γιατί μου θυμίζουν τα χρόνια που ήμουν και εγώ μαθητής, αλλά με έκπληξη διαπίστωσα στην πορεία ότι άρεσαν πολύ αυτές οι επιλογές στους μεγάλους, διότι θυμίζει και σε αυτούς τα παιδικά τους χρόνια».

Βέβαια, όπως σημειώνει, «πρέπει να ζωγραφίζω κάτι και για τα παιδιά, γιατί τα παιδιά δεν είναι μεγάλοι και για αυτό ακριβώς επιλέγω ήρωες του Ντίσνεϊ που ξέρω από τα εγγόνια μου ότι τους αρέσουν».

Όμως, ο Γιώργος Κατσίποδος λέει ότι με τις ζωγραφιές του θέλει να περάσει στα παιδιά το μήνυμα, ότι πρέπει να διαβάζουν. «Ζωγραφίζω ένα μεγάλο και ωραίο κεφάλι που έχει ένα βιβλίο και διαβάζει. Μέσα από αυτό το κεφάλι βγαίνουν αριθμοί και γράμματα και όταν με ρωτούν τα παιδιά τι συμβολίζει, τους απαντώ ότι όσο περισσότερο διαβάζετε, τόσο περισσότερο μαθαίνετε». Παράλληλα, περνάει μηνύματα στα παιδιά για αγάπη, φιλία, ειρήνη και προσφορά.

Συνήθως ζωγραφίζει τις πρωινές ώρες, δηλαδή τις ώρες που λειτουργούν τα σχολεία και όπως λέει χαρακτηριστικά, αυτές είναι οι πιο όμορφες στιγμές. «Κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων τα παιδιά με πλησιάζουν, με ρωτούν, μου λένε να προσθέσω κάτι, ενώ πολλές φορές μου έχουν διορθώσει κάτι που γράφω». «Παππού Γιώργο ξέχασες το άλφα» μου είπε ένα από τα παιδιά που ήταν ιδιαίτερα παρατηρητικό, ενώ δεν θα ξεχάσω ένα περιστατικό στο σχολείο στο Σούλι».

Συγκεκριμένα, «ζωγραφίζοντας το παλιό αναγνωστικό είχα ξεχάσει τις βίδες στα κάγκελα και τότε με πλησιάζει ένα παιδάκι και με ρωτάει: «Παππού δεν έχουν βίδες τα κάγκελα»;

Με αφορμή την προσφορά του στα δημοτικά σχολεία, ο Γιώργος Κατσίποδος δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη σημασία του εθελοντισμού, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ο εθελοντισμός είναι μία πρόκληση και μία εμπειρία. Και καλό είναι όλοι μας, έστω και μία φορά να ζήσουμε στη ζωή μας τον εθελοντισμό, γιατί δίνει πολύ αγάπη. Ο εθελοντής, αυτό που λαμβάνει, είναι μεγάλη συναισθηματική και ηθική ικανοποίηση γι’ αυτό που προσφέρει. Μακάρι να μπορούσε ο καθένας μας, από αυτό το λίγο που μπορεί, να το προσφέρει και τότε πιστεύω ότι η κοινωνία μας θα γίνει πολύ καλύτερη». Όπως συμπληρώνει, «νόμιζα ότι είμαι μόνος σε αυτό που κάνω, αλλά ευτυχώς δεν είναι έτσι, είμαστε πολλοί, όχι στον ίδιο κλάδο, αλλά ο καθένας εκεί που μπορεί και αυτό είναι κάτι που μου δίνει ιδιαίτερη χαρά».

Κάθε φορά που ο Γιώργος Κατσίποδος μιλάει για τα παιδιά, δεν κρύβει τη συγκίνησή του. «Αυτό που εισπράττεις κάθε φορά, κυρίως από την αγάπη των παιδιών, αλλά και των γονέων και των εκπαιδευτικών, είναι κάτι πάρα πολύ μεγάλο. Εμένα αυτό μου δίνει ζωή. Αυτό μου δίνει τη δύναμη και συνεχίζω».

Πολλές φορές, εξομολογείται, έχω αναρωτηθεί: «Τι κάθεσαι και κάνεις. Μπορούσες να είσαι στο σπίτι σου ή να πας για το ψάρεμά σου. Όμως, όταν βλέπω αυτό που δημιουργώ, ξέρω ότι θα δώσει χαρά. Ειδικά τα παιδιά, μου έχουν προσφέρει πολύ χαρά. Όπου και να πάω, θα δω παιδιά να με πλησιάζουν και να φωνάζουν, ο παππούς ο Γιώργος που ζωγράφισε το σχολείο μας».

Στα επόμενα σχέδια του Γιώργου Κατσίποδου είναι να ζωγραφίσει το προαύλιο ενός σχολείου στο οποίο φοιτούν παιδιά με αναπηρίες, ενώ όπως προσθέτει του έχουν ζητήσει και από σχολεία εκτός Πατρών να ζωγραφίσει.

Επανερχόμενος στον εθελοντισμό, ο Γιώργος Κατσίποδος τονίζει ότι «πρέπει να προβάλλεται, διότι ίσως να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον και άλλων συμπολιτών μας, που θέλουν πραγματικά να προσφέρουν, αλλά δεν ξέρουν τον τρόπο.»

Μάλιστα, φέρνει ως παράδειγμα την εμπειρία συνταξιούχων ηλεκτρολόγων και υδραυλικών που θα μπορούσαν, όπως λέει, να βοηθήσουν, στην αποκατάσταση προβλημάτων ενός σχολείου.

Τέλος, ο Γιώργος Κατσίποδος λέει ότι αυτό που θα ήθελε έπειτα και από πρόταση ενός εκπαιδευτικού είναι «να συγκεντρωθεί το οπτικό υλικό από τα ζωγραφισμένα προαύλια σε ένα άλμπουμ και να μοιραστεί στα παιδιά, το οποίο στην ουσία θα προβάλει τον εθελοντισμό».

patrasevents.gr
protothema.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γονείς, ο Παππούς και η Γιαγιά είναι οι «Θησαυροί» της Οικογένειας, δεν είναι οι υπηρέτες σας!

For The Love Of Grandma and PopPop

Πολλοί γονείς μεταξύ των άλλων οικογενειακών θεμάτων, μου κάνουν πολλά παράπονα για τους παππούδες και τις γιαγιάδες των παιδιών τους. 

Όπως για παράδειγμα, ότι τα κακομαθαίνουν δίνοντας τους τροφές που οι ίδιοι απαγορεύουν στα παιδιά τους. 

Ότι τα ξυπνάνε νωρίτερα ή αργότερα, από ό,τι οι ίδιοι συνηθίζουν.

Δεν τα αφήνουν να φορέσουν ό,τι ρούχα θέλουν ή το αντίθετο, τα έχουν πολλές ώρες στη θάλασσα το καλοκαίρι και δεν τους βάζουν ανά τακτά διαστήματα αντιηλιακό, ότι τα βάζουν μεσημέρι για ύπνο, και η λίστα είναι τόσο μεγάλη που αδυνατώ να συνεχίσω, γενικώς λίγο πολύ τα ψιλοκάνουν σχεδόν όλα λάθος.

Εγώ τους λέω, αγαπητοί γονείς, και ιδιαίτερα αγαπητή μαμά (ο πατέρας συνήθως ακολουθεί αυτά που λέει η μαμά), έχετε καταλάβει τι ανεκτίμητο θησαυρό έχετε στην οικογένεια σας;

Έχετε καταλάβει πόσο σημαντικοί και ιδιαίτεροι είναι αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή των παιδιών σας ή απλά νομίζετε ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι πιο εύκαιροι (όταν τους χρειάζεστε) και οι πιο υποχρεωμένοι για να σας εξυπηρετούν, όταν θέλετε, όπως θέλετε και όπου θέλετε;

Είστε πολύ τυχεροί που υπάρχουν αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι και στη δική σας ζωή αλλά προπάντων στη ζωή των παιδιών σας! 

Τώρα αν εσείς έχετε παρακάμψει στο μυαλό σας την σπουδαιότητα και την βαρύτητα των ρόλων που παίζουν στις ζωές μας, επιτρέψτε μου με πολύ αγάπη και σεβασμό να σας υπενθυμίσω ορισμένα πολύ σημαντικά πράγματα για την ψυχική μας υγεία αλλά και ολόκληρης της οικογένειας.

Ο πυρήνας της οικογένειας είστε εσείς (οι γονείς) και τα παιδιά σας

Μέσα σε αυτό τον πυρήνα υπάρχουν και άλλα άτομα που απλά άλλαξε ο ρόλος τους, και από δικοί σας γονείς έγιναν και παππούδες και γιαγιάδες των παιδιών σας. 

Για αυτό καλό είναι να επανεξετάσετε σοβαρά τις θέσεις σας και τις σκέψεις σας, για αυτούς τους ανθρώπους και τον ρόλο τους μέσα στην Οικογένεια.

Δεν είναι υπηρέτες σας, είναι άνθρωποι με συναισθήματα, και προπάντων δεν είναι ξένοι ή απλά αναπληρωματικοί. 

Είναι πάνω από όλα ...

.......

η συνέχεια εδώ: Άλκιμοι: Τρίτη Ηλικία

Το Χαμομηλάκι

Τα εγγόνια είναι φως και χαρά για τον παππού και τη γιαγιά

Ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς μέσα σε μια οικογένεια έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία και γι' αυτό θα θέλαμε να σας μιλήσουμε σήμερα.

Τα εγγόνια είναι φως και χαρά για τον παππού και τη γιαγιά! Οι παππούδες και οι γιαγιάδες έχουν ήδη περάσει από το στάδιο ανατροφής και διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Ωστόσο, με τα εγγόνια τους, δημιουργούν ένα στενό δεσμό, γίνονται το φως και η χαρά τους.

Στόχος τους είναι να μεταφέρουν στα εγγόνια τους αξίες και μια συναισθηματική κληρονομιά που θα τα βοηθήσουν να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.

Τα εγγόνια αποτελούν τη νέα γενιά που φέρνει φως και ελπίδα σε κάθε μέλος της οικογένειας. Για τον παππού και τη γιαγιά, αυτός ο δεσμός είναι ιδιαίτερος και σύντομα γίνεται άρρηκτος και για τις δυο πλευρές.

Ας σκεφτούμε κάτι σημαντικό: σήμερα αποκαλούμε αυτούς τους ανθρώπους “παππού και γιαγιά” ενώ στην πραγματικότητα είναι εξαιρετικά δραστήριοι, αυτόνομοι και η καρδιά τους είναι ακόμη νέα.

Αυτοί οι άνθρωποι απολαμβάνουν την καθημερινότητά τους και φροντίζουν τα εγγόνια τους με διαφορετικό τρόπο από ό,τι οι γονείς.

Έχουν διεξαχθεί αρκετές μελέτες για να ερευνηθεί αν είναι και εκείνοι υπεύθυνοι για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

Αν και ισχύει το γεγονός ότι όλοι μέσα σε μια κοινωνία θεωρούμαστε παιδαγωγοί, ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς μέσα σε μια οικογένεια έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία και γι’ αυτό θα θέλαμε να σας μιλήσουμε σήμερα.

Ας ρίξουμε μια ματιά.

Παππούς, γιαγιά και εγγόνια: ο ρόλος της ψυχολογικής ευεξίας

Οι μαμάδες και οι μπαμπάδες είναι εκείνοι που φτιάχνουν τους κανόνες και αποφασίζουν για το τι είναι αποδεκτό και τι όχι, όπως επίσης και για το ποιος είναι υπεύθυνος για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Επομένως όταν μιλάμε για τον παππού και τη γιαγιά υπάρχουν ορισμένα ειδικά χαρακτηριστικά στα οποία θα πρέπει να αναφερθούμε.

• Ο παππούς και η γιαγιά έχουν ήδη περάσει από αυτό το στάδιο της ζωής· πριν αποκτήσουν εγγόνια ήταν και αυτοί γονείς. Είχαν ορίσει τους δικούς τους κανόνες και έζησαν το ρόλο του γονέα. Δεν θέλουν πλέον να είναι σκληροί ή να αποφασίζουν για το τι πρέπει να γίνει και τι όχι.
• Ο παππούς και η γιαγιά έχουν αναπτύξει έναν ιδιαίτερο τρόπο επικοινωνίας με τα εγγόνια τους που δεν εκφράζεται με απλές λέξεις. Εκφράζεται με χειρονομίες και σύμβολα. Είναι γεμάτοι από αμοιβαία κατανόηση, χαμόγελα, υποχωρήσεις και συμφωνίες… Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την κατάλληλη ψυχολογική ευεξία όπου και οι δυο πλευρές βγαίνουν κερδισμένες.
• Η τακτική επικοινωνία μεταξύ των παππούδων με τα εγγόνια τους καταπολεμά καταστάσεις κατάθλιψης και θλίψης. Προσφέρει στους παππούδες νέες ευθύνες και τα εγγόνια αποκτούν γνώσεις τις οποίες δεν μπορούν να τους προσφέρουν οι γονείς.

Καταλαβαίνουμε επίσης ότι δεν είναι όλοι οι παππούδες και οι γιαγιάδες ισάξιοι και δεν δημιουργούν πάντα τόσο ισχυρούς δεσμούς με τα εγγόνια τους. Πολλές φορές λένε ότι οι άνθρωποι γερνούν με τον ίδιο τρόπο που ζούσαν και αν δεν έχουν ξεπεράσει ορισμένα πράγματα τότε είναι πολύ πιθανό να φτάσουν σε μεγάλη ηλικία και να αισθάνονται απογοητευμένοι και αρνητικοί.

Γι’ αυτό το λόγο οι γονείς είναι αυτοί που αποφασίζουν πόσο συχνά θα πρέπει τα παιδιά να έρχονται σε επαφή με τον παππού και τη γιαγιά τους και αν η σχέση τους είναι εποικοδομητική ή όχι. Παρόλα αυτά, είναι ένα από τα πιο καταπληκτικά είδη δεσμών που υπάρχουν.

Ο αιώνιος δεσμός για τον παππού και τη γιαγιά και τα εγγόνια

Η καθημερινή υποστήριξη της γιαγιάς και του παππού αποτελεί τεράστια βοήθεια και ανακούφιση για τους γονείς.

Αυτή η ευθύνη που έχει ο παππούς και η γιαγιά δεν είναι κάτι νέο: έχουν περάσει πολλές γενιές που έχουν μοιραστεί το βάρος της φροντίδας και μέριμνας μικρών παιδιών.

Η κληρονομιά του παππού και της γιαγιάς όχι μόνο εμπλουτίζει τις ζωές των εγγονιών αλλά και τις ζωές της μαμάς και του μπαμπά που βλέπουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα των γονιών τους που δεν γνώριζαν προηγουμένως. Κατά κάποιο τρόπο αυτό βοηθά στην ενδυνάμωση των σχέσεών τους.

• Η κληρονομιά του παππού και της γιαγιάς στα εγγόνια τους δεν βασίζεται μόνο στην τρυφερότητα και στα συναισθήματα. Θα πρέπει να γνωρίζουν πώς να μεταφέρουν αξίες, κομμάτια από το παρελθόν και οικογενειακές αναμνήσεις από παλαιότερες γενιές που βοηθούν το παιδί να κατανοήσει και να μάθει ακόμη καλύτερα τον εαυτό του και τον κόσμο. Τους προσφέρει ρίζες.
• Ακόμη μια σημαντική πτυχή είναι ότι οι συνεχείς αντανακλάσεις του παππού και της γιαγιάς, η χαρά για ζωή, η απόλαυση, η φροντίδα και η στήριξη βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν τι σημαίνει “να γερνάς με σοφία”. Με αυτό τον τρόπο θα μάθουν να μην φοβούνται την πάροδο του χρόνου, να τον αποδεχτούν και μάλιστα πιο ήρεμα.
• Μια ενδιαφέρουσα πτυχή είναι ο ρόλος που παίζουν στο οικογενειακό επίπεδο. Ο παππούς και η γιαγιά είναι πάντα μια πηγή γαλήνης και στρατηγικών για την χαλάρωση των εντάσεων, των διαφωνιών και των παρεξηγήσεων.
• Η διαπαιδαγώγηση των παιδιών δεν ήταν ποτέ εύκολη υπόθεση. Θα περάσουν από περίπλοκες καταστάσεις όπως πέρασαν και οι γονείς τους χρόνια πριν. Αν και οι καιροί έχουν αλλάξει, τα βασικά στοιχεία παραμένουν ίδια: τα παιδιά αποζητούν την ανεξαρτησία, απαιτούν την προσοχή, θα κάνουν την επανάστασή τους και θα κάνουν λάθη. Αλλά μέσα σε όλα αυτά, ο παππούς και η γιαγιά μπορούν πάντα να βοηθήσουν, δίνοντας μια καλή συμβουλή αλλά χωρίς να αναμειγνύονται.

Τα εγγόνια φέρνουν φως και χαρά στον παππού και στη γιαγιά. Πάντα ίσχυε αυτό. Κατά τη διάρκεια της ωρίμανσης, στο ενήλικο στάδιο της ζωής όταν τα άτομα αντιμετωπίζουν στιγμές που αλλάζουν τη ζωή τους με ενθουσιασμό και ενέργεια, τα παιδιά πάντα βοηθούν στην ανανέωση ευθυνών ώστε να δουν τη ζωή τους ως μια συνέχεια και να συνεχίσουν να ελπίζουν.

Ο παππούς και η γιαγιά δεν θέλουν να αποκτήσουν και πάλι τις ευθύνες του γονέα. Το μόνο που θέλουν είναι να απολαμβάνουν τα πιο έντονα και βαθιά συναισθήματα χωρίς πιέσεις ή υποχρεώσεις.

Με αυτό εννοούμε ότι αν και πάντα θα είμαστε τα παιδιά τους, θα πρέπει να σεβόμαστε την ανεξαρτησία τους, ως παππούς και γιαγιά, και το δικαίωμά τους να κάνουν ό,τι θέλουν δίνοντάς τους χρόνο.

Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Τα εγγόνια είναι φως και χαρά για τον παππού και τη γιαγιά!

meygeia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

 

Όταν κλείνει το σπίτι της γιαγιάς

...............

Όταν κλείνουμε το σπίτι των παππούδων, τελειώνουμε τα μεσημέρια της χαράς με τους θείους, ξαδέλφια, εγγόνια, ανίψια, γονείς.

Ο χρόνος περνάει ενώ περιμένεις αυτές τις στιγμές, και χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, πήγαμε από το να είμαστε παιδιά ανοίγοντας δώρα, στο να καθόμαστε δίπλα σε ενήλικες στο ίδιο τραπέζι, να πηγαίνουμε από το γεύμα στο επιδόρπιο, στο δείπνο και στον καφέ, γιατί όταν είσαι στην οικογένεια ο χρόνος δεν περνάει και ο καφές είναι ιερός.

Έτσι, εάν μια μέρα έχετε την ευκαιρία να χτυπήσετε την πόρτα του σπιτιού και κάποιος σας ανοίξει από μέσα, πρέπει να το εκμεταλλευτείτε κάθε φορά που μπορείτε, γιατί το να μπείτε εκεί μέσα είναι φανταστικό να δείτε τους παππούδες σας ή τους ηλικιωμένους σας, να κάθονται περιμένοντας να σου δώσουν ένα φιλί, να νιώσεις το πιο υπέροχο συναίσθημα που μπορείς να έχεις στη ζωή σου.

Απολαύστε και εκμεταλλευτείτε το σπίτι των παππούδων όσο μπορείτε, γιατί θα έρθει η στιγμή που, στη μοναξιά των τοίχων και των γωνιών τους αν κλείσετε τα μάτια και συγκεντρωθείτε, μπορείτε να ακούσετε ίσως την ηχώ ενός χαμόγελου ή μιας κραυγής που πιάστηκε με τον καιρό, και όταν το ανοίξεις πάλι, η νοσταλγία θα σε πιάσει, και θα αναρωτιέσαι, γιατί όλα πέρασαν τόσο γρήγορα; 

Και θα είναι οδυνηρό να ανακαλύψουμε ότι δεν έφυγαν όλα αυτά, αλλά ότι τα αφήσαμε να φύγουν. 

mygdalia

Οδηγός επιβίωσης για τις διακοπές με παππού και γιαγιά

Χρήσιμες συμβουλές για τις διακοπές του παιδιού σας με τους παππούδες και τις γιαγιάδες του.

«Φέτος το καλοκαίρι, μετά το τέλος της καραντίνας, ως πιθανή ασφαλής επιλογή για τις διακοπές των παιδιών σας, μπορεί να σκέφτεστε το σπίτι του παππού και της γιαγιάς», λέει η ψυχολόγος Άννα Φούντζουλα και προσθέτει: «Επειδή συχνά υπάρχουν διάφοροι προβληματισμοί και συγκρούσεις γύρω από αυτό, παρακάτω ακολουθούν μερικά tips που θα κάνουν αυτές τις διακοπές ευχάριστες για όλους:

• Καταρχήν, χρειάζεται να προηγηθεί καλή συνεννόηση με τον παππού και την γιαγιά. Προσεγγίστε τους με ηρεμία και κατανόηση και πείτε τους πόσο σημαντικό είναι να ορίσουν οι παππούδες μαζί με το παιδί κάποιους κανόνες, τους οποίους να θέτουν με σταθερότητα και συνέπεια. Είναι σημαντικό να κατανοήσουν  οι παππούδες τις ανάγκες του παιδιού και να εξηγούν για ποιο λόγο είναι ωφέλιμος ο κάθε κανόνας.
• Αντίστοιχα όμως χρειάζεται κι εσείς να τους εμπιστευτείτε. Δεν πειράζει κι αν το παιδί ξεφύγει από το πρόγραμμα της καθημερινότητας. Δεν κακομαθαίνει, γιατί είναι σε θέση να διαχωρίσει τι επιτρέπεται στο ένα σπίτι και τι απαγορεύεται στο άλλο.
• Προετοιμάστε κατάλληλα το παιδί πριν πάει διακοπές. Εξηγήστε του πού θα πάει, με ποιους και τι θα κάνει εκεί. Επίσης, είναι βοηθητικό να εισαγάγετε το ότι θα ακολουθεί τους κανόνες που θα ορίσουν ο παππούς και η γιαγιά ακόμα κι αν αυτοί είναι διαφορετικοί από τους κανόνες του σπιτιού και πως ό,τι χρειαστεί θα το ζητάνε από εκείνους. 
• Διαβεβαιώστε το παιδί ότι θα επικοινωνείτε τακτικά μαζί του και όποτε θελήσει και το ίδιο, ώστε να μην έχει την αγωνία ή το άγχος για το πώς περνάνε η μαμά και ο μπαμπάς.
• Προτείνετε ένα πλάνο από διάφορες δραστηριότητες που θα μπορεί να κάνει το παιδί με την γιαγιά και τον παππού, για παράδειγμα  μαγειρική, κηπουρική, κατασκευές, βόλτα στην φύση, να ακούσει διάφορες ιστορίες από τα νιάτα τους. Επειδή όμως οι παππούδες δεν έχουν τις ίδιες αντοχές με εσάς, είναι σημαντικό το παιδί να έχει μαζί του το δικό του υλικό για να περνάει τον χρόνο του πχ. βιβλία, παζλ, είδη ζωγραφικής. Στις πολύ μικρές ηλικίες είναι σημαντικό να έχει τα αγαπημένα του παιχνίδια ή κάποιο αγαπημένο ζωάκι/ κουκλάκι. 
• Τέλος, το σημαντικότερο όλων ενθαρρύνετε την σχέση με τη γιαγιά και τον παππού και εκφράστε την χαρά σας που το παιδί σας περνάει χρόνο μαζί τους».

Η κ. Άννα Φούντζουλα, είναι  Ψυχολόγος (MSc) στην ΕΚΨ Π. Σακελλαρόπουλος - Ειδίκευση στη Συστημική Ψυχοθεραπεία.
ethnos.gr

Η πρώτη αγκαλιά... Το εγγονάκι στο σπίτι

Γράφει ο «χαζοπαππούς» Κλεισθένης.

Επιτέλους πέρασαν 40 'μέρες. Πολύ επώδυνη η αναμονή. Σήμερα μου έφεραν τον εγγονό στο σπίτι.

Μισογκρίνιαζε επειδή πεινούσε. Η νύφη μου τον πήρε στο άλλο δωμάτιο και τον θήλασε. Αφού χόρτασε, την «τύλωσε» που λέμε στα μέρη μου, αποκοιμήθηκε.

Κάθομαι σε μία πολυθρόνα με τα πόδια πάνω στο σκαμπό. Μου φέρνουν τον εγγονό κοιμισμένο.

Τον παίρνω στην αγκαλιά μου και βάζω το κεφαλάκι του ανάμεσα στον λαιμό μου και τον ώμο μου.

Ανείπωτη ευτυχία. Το μωρό κοιμάται αλλά ξαφνικά σε πολύ λίγο ανοίγει τα ματάκια του, ανασηκώνει το κεφαλάκι του και με κοιτάζει στα μάτια.
Του μιλάω χαμηλόφωνα «εγώ είμαι αγόρι μου, ο παππούς, κοιμήσου.»

Το μωρό κλείνει τα ματάκια του και ξαναβολεύεται ανάμεσα στον λαιμό μου και τον ώμο.

Θαρρώ πως ξύπνησε επειδή μύρισε άγνωστη μυρωδιά. Πρώτη φορά τον παίρνω αγκαλίτσα.
Σε λίγο ξανανοίγει τα μάτια του και με κοιτάζει. Του ξαναμιλώ χαμηλόφωνα, τον χαϊδεύω λίγο στην πλατούλα και αποκοιμιέται πάλι.
Προσπαθώ να καταλάβω τι σκέπτεται. Πιθανολογώ θα αναρωτιέται ποιος είναι πάλι αυτός ο γίγαντας που με κρατάει αγκαλιά. σίγουρα με αγαπάει και με φροντίζει, ας ρίξω έναν υπνάκο.

Το μωρό κοιμήθηκε σαν αγγελούδι πάνω από μία ώρα. Η αλήθεια είναι πως κουράστηκα τόσην ώρα ακίνητος στον καναπέ, τι να γίνει όμως; Πρώτος εγγονός, θα πάρει και τ' όνομά μου...

Posted by Κλεισθένης on Ιουνίου 02, 2020
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί να (μην) στείλουμε το παιδί διακοπές με τον παππού και τη γιαγιά

Κάποιοι γονείς το θεωρούν «λύση ανάγκης». Κάποιοι άλλοι ευκαιρία να περάσουν λίγες μέρες μόνοι τους και κάποιοι τρίτοι ένα όνειρο καλοκαιρινό γεμάτο χατίρια και άδειο από κανόνες.

Τα περισσότερα παιδιά συντάσσονται με τους τελευταίους. Και έχουν απόλυτο δίκιο. Ποια είναι η γνώμη της ψυχολόγου κ. Μαρίνας Μόσχα…

Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να στείλουμε το παιδί μας διακοπές με τον παππού και τη γιαγιά;
Εξαρτάται! Θα έλεγα πως δεν υπάρχει «σωστή ηλικία», καθώς διάφοροι παράγοντες παίζουν ρόλο, όπως για παράδειγμα, η σχέση με τους παππούδες αλλά και αν έχουν μείνει μακριά από τους γονείς άλλες φορές! Πολλοί γονείς εμπιστεύονται τα παιδιά τους στους παππούδες από την βρεφική ηλικία, κυρίως τα τελευταία χρόνια που η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει την πόρτα πολλών Ελλήνων γονιών. Οι παππούδες τα προσέχουν και τα μεγαλώνουν τις ώρες που εκείνοι εργάζονται, άρα γνωρίζουν τι και πως να φερθούν στα εγγόνια παρέχοντας ασφάλεια. Υπάρχουν όμως και γονείς που σκέφτονται για πρώτη φορά να τα εμπιστευτούν στον παππού και στη γιαγιά, είτε γιατί εργάζονται και κλείνουν οι παιδικοί σταθμοί και τα νηπιαγωγεία, άρα δεν έχουν κάποιον να τους τα κρατήσει, είτε γιατί θεωρούν πως θα είναι καλύτερα κάπου στην εξοχή να κάνουν και αυτά τις διακοπές τους μακριά από την πόλη, μέχρι να κάνουν κάτι όλοι μαζί – αν πάνε διακοπές οικογενειακώς. Και είναι και μία τρίτη μερίδα γονιών, που έχουν ανάγκη λίγες μέρες χαλάρωσης και ξεκούρασης χωρίς να τρέχουν πίσω από τα μικρά τους! Για τις δύο τελευταίες περιπτώσεις οι πρώτες διακοπές μακριά από τα παιδιά είναι λίγο … δύσκολες. 
Παρόλα αυτά, είναι μία καλή λύση εφόσον οι παππούδες είναι σε θέση που μπορούν να φροντίσουν τα εγγόνια τους και έχουν τις δυνάμεις! Από την προσχολική ηλικία λοιπόν, από τα 3 περίπου χρόνια, το παιδί μπορεί να μείνει μαζί τους και να περάσει και πολύ πολύ όμορφα μάλιστα, δημιουργώντας τις «δικές τους στιγμές» που θα μείνουν χαραγμένες στο μυαλουδάκι του και θα αναζητά καθώς μεγαλώνει να περάσει και πάλι χρόνο μαζί τους.

Τι κάνουμε αν δούμε ότι το παιδί δυσκολεύεται να μας αποχωριστεί;
Πρόκειται για μία κατάσταση όπου αν το παιδί δεν έχει φύγει ποτέ από την αγκαλιά της μαμάς, ίσως τα πράγματα να μην είναι και τόσο εύκολα στην αρχή με το άγχος αποχωρισμού που θα δυσκολέψει την κατάσταση, σταδιακά όμως θα προσαρμοστεί. Για να γίνει αυτό πιο εύκολα, χρειάζεται το παιδί να είναι ενήμερο από πριν, να έχουν φροντίσει δηλαδή οι γονείς να του εξηγήσουν ότι θα μείνει λίγες μέρες μακριά τους αλλά θα είναι με τον παππού και τη γιαγιά – τους δικούς τους γονείς που ξέρουν πως θα του παρέχουν ασφάλεια, όπως έκαναν και με εκείνους! Άλλωστε, θα είναι για λίγες μέρες, θα μιλάνε στο τηλέφωνο ή και μέσω διαδικτύου – τώρα πια η τεχνολογία έρχεται και διευκολύνει και τέτοιου είδους καταστάσεις! Επίσης, θα του εξηγήσουν τι θα κάνουν εκείνοι, όπως και τι θα συμβεί αν τελικά θέλει να φύγει! Θα φροντίσουν να έχει μαζί του τα αγαπημένα του παιχνίδια και κυρίως αυτά που «κουβαλάει» πάντα μαζί του. Αν το παιδί δεν έχει ιδιαίτερες σχέσεις με τους παππούδες, καλό είναι να μείνει τουλάχιστον ο ένας γονιός μαζί τους λίγες μέρες, ώστε να τους μάθει και να νιώσει ασφάλεια μαζί τους! Εννοείται βέβαια, πως δεν θα λυγίσουν αν την ώρα που φεύγουν το παιδί αρχίσει να κλαίει, ούτε όμως θα αρχίσουν οι ίδιοι να δακρύζουν…
 
Αν το παιδί είναι μεγαλύτερο και δεν θέλει να μείνει με τους παππούδες μακριά από τις παρέες του, οι γονείς θα του εξηγήσουν με ηρεμία και όχι αυταρχισμούς τους λόγους που επιθυμούν να πάει με τον παππού και τη γιαγιά, ώστε να μην αισθανθεί πως απλά το τιμωρούν ή δεν θέλουν να το έχουν στα πόδια τους! Άλλωστε, μετά από λίγες μέρες το πιο σίγουρο είναι πως θα αρχίσει να απολαμβάνει τα …οφέλη του να μείνει μαζί τους!
Κάποιοι γονείς υποστηρίζουν ότι «παιδί κακομαθαίνει με την γιαγιά και τον παππού». Ποια είναι η άποψή σας;
 
Και τι έγινε αν κακομάθει και λίγο; Πάψτε να είστε τόσο αυστηροί, αφήστε τα παιδιά να …κακομάθουν μαζί τους! Αυτές θα είναι και οι γλυκές αναμνήσεις που θα κρατήσουν μεγαλώνοντας! Αφήστε τους να βρουν τους δικούς τους τρόπους και κώδικες επικοινωνίας και ας φάνε και λίγα γλυκά παραπάνω, ας κοιμηθούν και περισσότερες ώρες… Το πιο σημαντικό που παίρνουν τα παιδιά από τους παππούδες είναι η αγάπη τους και αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που κακομαθαίνουν, όπως λέει και ο λαός μας άλλωστε: «Του παιδιού μου το παιδί, δυο φορές παιδί μου!». 
Λίγους κανόνες μπορείτε βέβαια να θέσετε στους παππούδες όσον αφορά κυρίως τη χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών και την παρακολούθηση τηλεόρασης. Να έχετε στο μυαλό σας πως τα παιδιά αναγνωρίζουν πολύ εύκολα και γνωρίζουν τι θα κάνουν με τους γονείς και τι με τους παππούδες, οπότε σχετικά εύκολα θα επιστρέψουν στην καθημερινότητα της πόλης με την επιστροφή τους…
 
Τι κάνουμε αν το παιδί δεν υπακούει στους παππούδες;
Εδώ έρχεται και μπαίνει στη μέση και το πώς οι ίδιοι έχουν μάθει το παιδί τους, αν του έχουν βάλει όρια, αν του έχουν μάθει τρόπους κλπ. Σίγουρα, θα έχουν φροντίσει πριν ακόμη το πάνε στους παππούδες να του έχουν εξηγήσει κάποια πράγματα και να έχουν μπει και συγκεκριμένοι κανόνες οριοθέτησης. Βέβαια, φεύγοντας οι γονείς, το παιδί που θα τους νιώθει μακριά, είναι πιθανό να προσπαθήσει να τραβήξει το όριο και να πειραματιστεί μαζί του, όπως άλλωστε είναι και φυσικό. Επίσης, είναι σημαντικό να αναφερθεί πως οι παππούδες είναι μεν οι γονείς των γονιών που ξέρουν αλλά ας μην ξεχνάμε πως είναι και μεγάλοι άνθρωποι που δεν έχουν τις ίδιες αντοχές που έχουν οι νεότεροι. Έτσι, το παιδί για να απολαύσει τις μέρες αυτές, ας δώσει μια ευκαιρία στη σχέση αυτή που θα αναπτυχθεί μεταξύ τους και που θα αναπολεί μεγαλώνοντας…
 
Ποια είναι τα θετικά που αποκομίζει ένα παιδί περνώντας κάποιο διάστημα των διακοπών με την γιαγιά και τον παππού;
Ακόμα θυμάμαι πόσο όμορφα περνούσα τα καλοκαίρια με τους παππούδες: τις πίτες που μου έφτιαχνε η γιαγιά, τα αστεία του παππού, τι βόλτες μας, τα σύκα που σκαρφαλώναμε, μαζεύαμε και τρώγαμε από τις συκιές, τα σταφύλια που τσίμπαγα τις ρόγες και εκείνη φώναζε… Πόσο μου λείπουν εκείνες οι όμορφες στιγμές που έχουν χαραχτεί τόσο όμορφα στη μνήμη μου, όχι μόνο στη δική μου αλλά και σε όλα τα ξαδέλφια…
Νομίζω πως οι περισσότεροι έχετε θετικές παιδικές αναμνήσεις από εκείνους! Και πώς να μην έχετε άλλωστε εφόσον τα οφέλη είναι πολλαπλά:

• Το παιδί μαθαίνει να προσαρμόζεται στο διαφορετικό, να νιώθει ασφάλεια και να εμπιστεύεται άτομα που το αγαπάνε, απολαμβάνει τη μοναδικότητα της αγάπης
• Νιώθει την αποδοχή και όχι μόνο από τους γονείς του
• Δοκιμάζει το διαφορετικό
• Έρχεται σε επαφή με το «χθες» και τις παραδόσεις του που δυστυχώς χάνονται στα νεότερα χρόνια
• Μαθαίνει να λειτουργεί πέρα από τις γονεϊκές φτερούγες, ανακαλύπτοντας πτυχές ανεξαρτησίας
• Αυξάνει την αυτοεκτίμησή του φροντίζοντας τον εαυτό του και βλέποντας πως μπορεί να τα καταφέρει
• Κοινωνικοποιείται μέσα από τις παρέες του παππού και της γιαγιάς, καθώς συναναστρέφεται και άλλους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους.

aftodioikisi
epiloges.tv
Σχετικά: Οι πρώτες διακοπές του παιδιού με τον παππού και τη γιαγιά
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι