Sunday, 4 February 2018

Γράμμα στο συναισθηματικά πληγωμένο παιδί ...

... που προσποιείται ότι όλα είναι εντάξει … 

Οπωσδήποτε βιώνεις κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Είσαι ένα συναισθηματικά πληγωμένο παιδί μόλις 8 ετών, όμως έχεις μάθει να κρύβεις επιδέξια τα συναισθήματά σου και να βρίσκεις δύναμη με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.

Είσαι ένα παιδί με πληγωμένη ψυχή. Όλος ο πόνος οφείλεται σε ατυχείς συνθήκες που αναγκάστηκες να αντιμετωπίσεις σε πολύ μικρή ηλικία.

Ίσως η σχέση των γονιών σου να μην είναι υγιής. Ίσως έγινες μάρτυρας των καβγάδων τους, του μίσους του ενός για τον άλλον. Ίσως ακόμα και να σε παρέσυραν στις συζυγικές μάχες τους χωρίς να το θέλεις.
Ίσως να μην έχουν χρόνο για σένα, ή ίσως απλώς να έχουν άλλες προτεραιότητες που θεωρούν σημαντικότερες από σένα, όπως η σταδιοδρομία ή η ξεκούρασή τους.

Έτσι, σε αφήνουν με τη γιαγιά και τον παππού και, στις σπάνιες περιπτώσεις που είναι μαζί σου, δεν σου αφιερώνουν τον ποιοτικό χρόνο που χρειάζεσαι.

Ένα συναισθηματικά πληγωμένο παιδί έχει πληγές που πονούν συνεχώς
Παρ’ όλα αυτά, κανένας δεν καταλαβαίνει ότι όσα συμβαίνουν γύρω σου σε επηρεάζουν.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι τα παιδιά ζουν τη στιγμή και ξεχνούν εύκολα, όπως για παράδειγμα τις οδυνηρές καταστάσεις.

Υποστηρίζουν ότι τα παιδιά «ζουν στον κόσμο τους».
Όμως εσύ ξέρεις πόσο πονάς. 
Ακόμα και αν οι συνέπειες αυτής της οδύνης και αυτού του πόνου δεν εκδηλώνονται άμεσα, αργά ή γρήγορα θα κάνουν οπωσδήποτε την εμφάνισή τους.

Υποφέρεις. Υπάρχει μια πληγή που σε πονάει και επιδεινώνεται συνεχώς, επειδή κανένας δεν σε βοηθάει να τη θεραπεύσεις. Απλώς δεν ξέρεις πώς να θεραπευτείς. 

Δεν διαθέτεις τα κατάλληλα εργαλεία για να το κάνεις. Εξάλλου, είσαι νέο και άπειρο στο παιχνίδι της ζωής.

Μερικές φορές κλαις. Κλαις στο κρεβάτι σου, μέσα στο σκοτάδι, ενώ ίσως ακόμα ένας βασανιστικός καβγάς έχει ξεσπάσει ανάμεσα στους γονείς σου.

Φοράς την ψεύτικη μάσκα ενός ενήλικα, η οποία σου επιτρέπει να αντέχεις τον πόνο

Για να αντιμετωπίσεις την τόση σύγχυση και τον τόσο πόνο, που ο κόσμος θα προτιμούσε να αγνοεί, φοράς μια συναισθηματική μάσκα ενήλικα. Δεν κλαις δημοσίως, δεν κάνεις σκηνές και δεν δείχνεις τη δυστυχία σου…

Απλώς παρακολουθείς με θλίψη όσα συμβαίνουν γύρω σου και παραδίδεσαι στην τρέχουσα κατάσταση.
Δυστυχώς, είσαι ένα συναισθηματικά πληγωμένο παιδί που δεν μπορεί να κάνει τίποτα, γιατί κανένας δεν σε παίρνει στα σοβαρά.

Είσαι τόσο νεαρό, όμως ταυτόχρονα η κατάσταση σου έχει κλέψει τα νιάτα σου και σε έχει αναγκάσει να φέρεσαι σαν ενήλικας.

Κανένας δεν σε καταλαβαίνει και κανένας δεν μπορεί να σε δει όπως είσαι πραγματικά.
Αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι οι αντιλήψεις των ανθρώπων καθορίζονται από ό,τι φαίνεται εξωτερικά. Οι άνθρωποι ενδιαφέρονται μόνο για την επιφάνεια.

Όμως η οικογένειά σου θα έπρεπε να σε καταλαβαίνει. 

Θα έπρεπε να ξέρει ότι απλώς προσποιείσαι πως όλα είναι εντάξει, όταν στην πραγματικότητα μέσα σου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Η οικογένειά σου θα έπρεπε να ανησυχεί για σένα, στα αλήθεια θα έπρεπε!
Γιατί επιτρέπει σε αυτήν την τρομερή κατάσταση να σε πληγώνει και δεν κάνει κάτι για αυτό;
Τελικά, αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι όλοι νοιάζονται μονάχα για τον εαυτό τους.

Ενδιαφέρονται για το δικό τους συμφέρον και πνίγονται στη δική τους απελπισία, αγνοώντας όλους τους άλλους γύρω τους που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα.

Όλες οι εμπειρίες, καλές ή κακές, έχουν έναν σκοπό
Ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη ή δυστυχισμένη ήταν η παιδική σου ηλικία, κάθε εμπειρία που βίωσες θα σε ωφελήσει.

Θα ωριμάσεις και θα μάθεις. Πάνω από όλα, θα γίνεις ένα άτομο που παίρνει την οδύνη και τη μετατρέπει σε κάτι καλό. Αυτό θα σε οδηγήσει μπροστά προς το μέλλον με θετική νοοτροπία.

Θα αποκτήσεις στα αλήθεια ψυχικό σθένος.
Θα καταλάβεις την αξία του να ξέρεις πότε να εκφράζεσαι και του να αναγνωρίζεις ξεκάθαρα τα συναισθήματά σου.
Θα μάθεις να τα διαχειρίζεσαι αποτελεσματικά και, πάνω από όλα, θα μάθεις να συγχωρείς.

Ευτυχώς, θα συγχωρέσεις τους γονείς σου, επειδή δεν ήξεραν να κάνουν κάτι καλύτερο.

Επίσης θα συγχωρέσεις τον εαυτό σου για τις στιγμές που αισθανόσουν ενοχές.
Πραγματικά, δεν υπήρχε κανένας λόγος να αισθάνεσαι ενοχές τις στιγμές εκείνες.

Όταν συνειδητοποιήσεις ότι υπάρχει ένα τραύμα στην ψυχή σου, θα μπορέσεις να το θεραπεύσεις. Το τραύμα θα δώσει τη θέση του σε μια ουλή, την οποία θα μάθεις να αγαπάς. Θα μάθεις να την αγαπάς επειδή σου εξασφάλισε εμπειρία.


Τα συναισθηματικά τραύματα της παιδικής ηλικίας είναι τα πιο οδυνηρά και εκείνα που θεραπεύονται δυσκολότερα.

Ωστόσο δεν θα είναι τα μοναδικά συναισθηματικά τραύματα που θα έχεις να αντιμετωπίσεις.
Σε όλη τη διάρκεια της ζωή σου θα πρέπει να αντιμετωπίζεις τραύματα.
Αυτά ίσως θα ανοίξουν πληγές που πίστευες ότι είχαν κλείσει από καιρό.
Μην ανησυχείς. Το τρομαγμένο, συναισθηματικά πληγωμένο παιδί που είσαι τώρα θα δώσει τη θέση του σε έναν ενήλικα με δύναμη και ψυχικό σθένος.
Ο ενήλικας αυτός θα γνωρίζει πώς να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί με χαμόγελο. 
Θα μάθεις να αξιοποιείς τις πιο πολύτιμες στιγμές της ζωής.

livester.gr

psychologos-mariakoraka.gr

Saturday, 3 February 2018

Οι Φανταστικοί Κόσμοι των Ιδιοφυών Παιδιών

Όλα τα παιδιά παίζουν δημιουργικά, αλλά κάποια δημιουργούν μέσα από το παιχνίδι νέες πραγματικότητες.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τις αδελφές Μπροντέ, συγγραφείς των κλασικών έργων «Τζέιν Έιρ» και «Ανεμοδαρμένα Ύψη», οι οποίες στην παιδική ηλικία τους είχαν επινοήσει στο μυαλό τους έναν κόσμο που αποτελείτο από πολλά βασίλεια.

«Οι ψυχολόγοι σήμερα αναγνωρίζουν το παιχνίδι των αδελφών Μπροντέ ως ένα “εργαστήριο μάθησης” που προετοίμασε το έδαφος για αυτές τις νεαρές ιδιοφυΐες», σχολιάζει η Michele Root-Bernstein του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν στο βιβλίο «The Creation of Imaginary Worlds» («Η δημιουργία φανταστικών κόσμων»). 

Για τις αδελφές Μπροντέ, όπως εξηγεί η ακαδημαϊκός και συγγραφέας, 
η εξάσκηση της φαντασίας τους στο χτίσιμο κόσμων δεν ήταν απλώς ένα χόμπι, αλλά μια άσκηση δημιουργικής γραφής, ένα πρώιμο δείγμα ιδιοφυΐας που δεν επιδείκνυαν όλα τα κορίτσια της Αγγλίας του δέκατου ενάτου αιώνα.

Σύμφωνα με έρευνες, μόλις το 10% των παιδιών επιδίδεται σε ένα παιχνίδι παρόμοιο με εκείνο των αδελφών Μπροντέ, στο πλαίσιο του οποίου, δηλαδή, ένα πιτσιρίκι χτίζει τους δικούς του κόσμους. 
Και πολλά από τα παιδιά που ανήκουν σε αυτό το ποσοστό αναμένεται να διαπρέψουν, με τη βοήθεια της φαντασίας και της δημιουργικότητάς τους, στις επιστήμες ή στις τέχνες. 
Ενδεικτικά μόνο, ανάμεσα στους σπουδαίους δημιουργούς που στην παιδική ηλικία τους είχαν χτίσει στο μυαλό τους ολόκληρους κόσμους ήταν οι συγγραφείς C.S. Lewis και Jack Kerouac, αλλά και ο Νίτσε.

Πώς θα καταλάβουμε όμως ότι το παιδί μας είναι «ξεχωριστό»;

Αυτό μπορεί να συμβαίνει όταν στο παιχνίδι του «ανακαλεί επανειλημμένα ένα ολοκληρωμένο φανταστικό μέρος το οποίο συχνά (αλλά όχι πάντα) κατοικείται από φανταστικά πλάσματα που επιδίδονται σε φανταστικές συμπεριφορές. Μπορεί επίσης αυτός ο κόσμος να χαρακτηρίζεται από φανταστικά συστήματα και φανταστικές κουλτούρες», εξηγεί η Root-Bernstein. Κάπως, δηλαδή, όπως το σύμπαν του Τζορτζ Μάρτιν («Game of Thrones») ή εκείνο του Τόλκιν («Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών»).

Επιπλέον, ενώ τα περισσότερα παιδιά φτιάχνουν μέσα από το παιχνίδι τους κόσμους που ξεχνούν στο τέλος της μέρας, ένα παιδί-ιδιοφυΐα επιστρέφει ξανά και ξανά, για μήνες ή ακόμα και για χρόνια, στον κόσμο που έχει δημιουργήσει, εμπλουτίζοντάς τον διαρκώς με καινούριους χαρακτήρες, διαλέκτους ακόμα και ιδεολογίες, προικίζοντάς τον με χάρτες, ζωγραφιές, ιστορίες και με οτιδήποτε συμβάλλει στην καταγραφή ενός πραγματικού κόσμου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μελετητές εξετάζουν μέχρι σήμερα τις γραπτές ιστορίες, τους χάρτες και τις ζωγραφιές που συνοδεύουν τον φανταστικό κόσμο των αδελφών Μπροντέ. 
Λέγεται, επίσης, ότι ο Μότσαρτ στην παιδική ηλικία του επιδιδόταν σε έθιμα μιας εξωτικής χώρας που ο ίδιος είχε επινοήσει στο μυαλό του.

Τα παιδιά που μέσα από το παιχνίδι τους επινοούν φανταστικούς κόσμους, αυτές οι υποψήφιες ιδιοφυΐες, γύρω στην ηλικία των 2 ετών αρχίζουν ήδη να αποδίδουν ανθρώπινες ιδιότητες και προσωπικότητες στα παιχνίδια τους, καθώς μεγαλώνουν εμπλουτίζουν διαρκώς το «σύμπαν» της φαντασίας τους και μέχρι την ηλικία των 9 είναι πλέον σε θέση να δημιουργήσουν ντοκουμέντα για τον φανταστικό τους κόσμο, όπως επιστολές και χάρτες.

Γιατί όμως ένα παιδί-ιδιοφυΐα επιλέγει να «δραπετεύσει» στο φανταστικό κόσμο του μυαλού του; 
Αυτός ο κόσμος ίσως λειτουργεί ως διέξοδος από τη μονότονη καθημερινότητά του, σύμφωνα με τους ειδικούς. Παράλληλα, φυσικά, του προσφέρει ψυχαγωγία και μια αίσθηση δύναμης και εξουσίας. 
Γιατί ακόμα και αν ένα παιδί-ιδιοφυΐα ασκεί ελάχιστη επιρροή στους συνομηλίκους του, είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του κόσμου που έχει δημιουργήσει.

Πώς μπορούμε όμως ως γονείς να ενθαρρύνουμε το παιδί μας να αναπτύξει τη φαντασία του;

Σύμφωνα με την Amber Ankowski, καθηγήτρια παιδοψυχολογίας στο UCLA, 
η ανάγνωση βιβλίων, η αφήγηση ιστοριών, τα παιχνίδια ρόλων και οι μεταμφιέσεις είναι μερικοί από τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να δώσουμε ερεθίσματα στο παιδί μας να καλλιεργήσει τη δημιουργικότητα και τη φαντασία του. 
Το ίδιο αποτέλεσμα έχουν και οι βόλτες παρέα με το παιδί σε ενδιαφέροντα και διαφορετικά μεταξύ τους μέρη όπως μουσεία, πάρκα, παραθαλάσσιους και ορεινούς προορισμούς. 
Όλα αυτά προσφέρουν στα παιδιά ένα μεγάλο εύρος εμπειριών πάνω στις οποίες μπορούν να πατήσουν για να αναπτύξουν τη φαντασία τους.
Δεν είναι απαραίτητο, όμως, να ξεκινήσουμε για το γύρο του κόσμου με το παιδί μας. Αρκεί να περάσουμε λίγο ελεύθερο χρόνο μαζί του, παίζοντας με υλικά όπως τουβλάκια, χαρτί, μαρκαδόρους ή πηλό, για να αρχίσει να καλπάζει η φαντασία του.
«Τα παιδιά ανατρέχουν στη φαντασία τους κυρίως στις στιγμές που δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν», λέει η Ankowski και προσθέτει: «Ας προσφέρουμε λοιπόν στις πολυάσχολες μελισσούλες μας διαλείμματα από το υπερφορτωμένο πρόγραμμά τους. 
Ας τις αφήσουμε να παίξουν ανεξαρτήτως από δομημένες δραστηριότητες, μακριά από παιχνίδια υψηλής τεχνολογίας και οθόνες που τα αποσπούν. Θα εντυπωσιαστούμε από το τι μπορεί να επινοήσουν, τότε, με τη φαντασία τους».

ΜΙΑ ΜΥΓΔΑΛΙΑ



Στίχοι: Νικηφόρος Βρεττάκος
Μουσική : Τερψιχόρη Παπαστεφάνου
Ερμηνεία : Δανάη Μπαραμπούτη & Χορωδία Τρικάλων
Σόλο μπουζούκι: Στέλιος Ζαφειρίου
Από τον δίσκο "Ελεύθεροι πολιορκημένοι"
"LP olympic SBL 1074" 1971

ΜΙΑ ΜΥΓΔΑΛΙΑ

Μιὰ μυγδαλιὰ καὶ δίπλα της,
ἐσύ. Μὰ πότε ἀνθίσατε;
Στέκομαι στὸ παράθυρο
καὶ σᾶς κοιτῶ καὶ κλαίω.

Τόση χαρὰ δὲν τὴν μποροῦν
τὰ μάτια.
Δός μου, Θεέ μου,
ὅλες τὶς στέρνες τ' οὐρανοῦ
νὰ στὶς γιομίσω.

«Μου φταίει το ένα, μου φταίει το άλλο»
Μην πιέζεις κανέναν· μην ενοχλείς τους άλλους


Άσε το παιδί σου, άσε τον άντρα σου, άσε τη γυναίκα σου, άσ’ τους όλους ήσυχους να κάνουν τις επιλογές τους, να πάρουν τις αποφάσεις τους.

Μην πιέζεις κανέναν. Μην ενοχλείς τους άλλους. 

Το μεγάλο πρόβλημά σου είναι ακριβώς αυτό. Έχεις μεταθέσει το πρόβλημά σου στους άλλους και δεν κοιτάς μέσα σου. 
Δεν σου φταίει κανένας για την ευτυχία που δεν έχεις.
Δεν σου φταίει κανένας για τη μιζέρια που κουβαλάς. 

Δεν σου φταίει κανένας για το κενό που υπάρχει στην ψυχή σου. Διαρκώς λες: «Μου φταίει το ένα, μου φταίει το άλλο». 
Αν είναι δυνατόν να σου φταίει ο ένας κι ο άλλος. Εσύ σου φταις.

Μου φταίω εγώ. Το πρόβλημα είναι δικό μου. Κάτι δικό μου έχω, που με βασανίζει.

Αν είναι δυνατόν, η ευτυχία η δική μου να εξαρτάται από το τι θα κάνει το παιδί μου ή η γυναίκα μου ή ο άντρας μου ή ο γείτονάς μου. Δηλαδή, για να γίνω εγώ ευτυχισμένος, θα πρέπει ν’ αλλάξουν οι άλλοι; Πιστεύω να καταλαβαίνεις τον παραλογισμό αυτής της απαίτησης.

Καθένας παίρνει τις δικές του αποφάσεις, κάνει τις δικές του επιλογές, έχει τη δική του ωριμότητα, τη δική του ώρα. 

Εσύ να ‘σαι εντάξει με τον εαυτό σου και να το παραδέχεσαι. 
Να πεις: 
«Δεν φταίει το παιδί μου. Δεν φταίει ο άντρας μου. Δεν φταίει η γυναίκα μου. Εγώ φταίω που δεν έχω καλή σχέση με τον εαυτό μου, με την ψυχή μου, με τον Θεό μου».

Δεν έχω καλή σχέση με τον Θεό. Και έπειτα, για να ‘μαι εγώ ευτυχισμένος, ζητώ απ’ τους άλλους να αλλάξουν. 

«Κάνε αυτό, να σε δω να χαρώ». 
Θα χαρείς αν με δεις να αλλάζω με το ζόρι; 
Και τι θες να ‘χεις δίπλα σου; 
Τι είναι ο άλλος; 
Ένα μπιμπελό; 
Ένα παιχνιδάκι που το παίρνεις από δω και το βάζεις εκεί, κι ευχαριστιέσαι; 
Μα το παιδί σου και ο άνθρωπός σου δεν είναι κτήματά σου. Έχουν τη δικής του προσωπικότητα, την ψυχή τους ανεξάρτητη και ζητούν τον δικό τους ζωτικό χώρο. Και ελευθερία.

Πάρ’ το απόφαση: δεν μπορείς να ελέγχεις τους άλλους.
 


Και μη γυρίσεις να μου πεις: 
«Ναι, εσύ τα λες αυτά επειδή δεν έχεις δικές σου τέτοιες υποχρεώσεις και γι’ αυτό είσαι χαλαρός». 
Όχι, δεν το λέω γι’ αυτό. Το λέω επειδή έχω δει πολλούς έγγαμους ανθρώπους, παντρεμένους, που ζουν φυσιολογικά. 
Έχω δει μάνες και πατέρες οι οποίοι αγαπούν πολύ τα παιδιά τους, θέλουν πολύ τη διόρθωσή τους, την επιστροφή κι αλλαγή τους. 
Μα σέβονται απεριόριστα τα παιδιά τους. 
Κι έχουν καταλάβει αυτοί οι γονείς ότι δεν μπορείς ν’ αλλάξεις τον άλλον με φωνές. 
Πάρ’ το απόφαση: δεν αλλάζει ο άλλος με τις φωνές σου. 
Αλλά και αν τον αλλάξεις, αυτή η αλλαγή θα ‘ναι πρόσκαιρη και θα ‘χει μέσα της κάτι το πιεστικό. Και η πίεση αυτή θα βγει κάπου αλλού. Δεν αλλάζει έτσι ο κόσμος.

Άσε το παιδί σου ήσυχο.
Πες του το σωστό. Εννοείται. Θα το πεις μία, θα το πεις δύο, θα το πεις τρεις. 

Μετά; Τι θα κάνεις. «Όχι, εγώ θέλω να τον δω ν’ αλλάζει τώρα». Αυτό είναι μια δική σου ανάγκη. Παραδέξου το. Είναι δική σου ανάγκη να κάνεις τον κόσμο όπως εσύ τον θέλεις. Αρα έχεις δικό σου θέμα.

Του π. Ανδρέα Κονάνου
– Από την Ορθόδοξη Αλήθεια
diakonima
Το Χαμομηλάκι

Friday, 2 February 2018

Ορθοδοντική θεραπεία - “Σιδεράκια” στα δοντάκια;
Ε, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου!

Το πρώτο βήμα έγινε, έπεισες το μικρό σου να πάτε στον οδοντίατρο. 
Χρειάστηκε πολλή επιμονή και λεπτούς χειρισμούς από την πλευρά σου, αφού δύσκολα κάνεις ένα παιδί να ανοίξει το στόμα του και να αφήσει έναν γιατρό να περιεργαστεί τα δόντια του. 
Και τότε, ενώ βρίσκεται στην καρέκλα του ορθοδοντικού, φτάνουν τα κακά μαντάτα. 
Οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα του σε slow motion και με ηχώ: 
“Πρέπει να βάλουμε… σιδεράκια”!

Σαν σκηνή από ταινία τρόμου ηχούν αυτά τα λόγια στα αυτιά του παιδιού σου, που τρομοκρατημένο προσπαθεί να βρει τρόπους να φύγει τρέχοντας από το ιατρείο για να σωθεί! 
Και κάπου σε αυτό το σημείο αρχίζει να φτιάχνει εικόνες, να σκέφτεται πως έχει έρθει το τέλος του κόσμου όπως τον ήξερε και αναλογίζεται πώς θα βγει ζωντανό από τα επόμενα χρόνια κοινωνικής ταπείνωσης και χλευασμού που έρχονται προς το μέρος του! 
Σειρά σου τώρα να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου και με ψυχραιμία να καθησυχάσεις το παιδί που προβληματισμένο ατενίζει το δυσκολεμένο μέλλον του! 
Γιατί η αλήθεια είναι πως κι εσύ έχεις βρεθεί στη θέση του, έχεις νιώσει τα ίδια συναισθήματα και τελικά όχι απλά επιβίωσες ως άλλη Survivor στον Άγιο Δομίνικο, αλλά πλέον είσαι και στην ευχάριστη θέση να επιδεικνύεις το πιο λαμπερό και συμμετρικό χαμόγελο του κόσμου!

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, πέρα από το αισθητικό κομμάτι που είναι προφανώς το πρώτο που απασχολεί ένα παιδί, υπάρχουν και άλλες παγίδες τις οποίες θα χρειαστεί να αποφύγει στην πορεία. 
Ανάμεσά τους είναι και ο ενδεχόμενος πόνος, που ίσως του προκαλέσει η εφαρμογή τους, καθώς και η δυσκολία που ίσως αντιμετωπίσει σε απλά πράγματα, όπως είναι το φαγητό ή και η συμμετοχή σε κάποια αθλήματα. 
Για όλα τα παραπάνω, λοιπόν, θα κληθείς να βρεις τους τρόπους για να απαλύνεις το στρες και να βοηθήσεις το μικρό σου να αντεπεξέλθει σε αυτή τη μεγάλη πρόκληση που προέκυψε στη ζωή του!
Και για να πάρεις μια ιδέα, παρακάτω μπορείς να δεις τρία βασικά σημεία στα οποία θα χρειαστεί να επέμβεις για να στηρίξεις και να διαβεβαιώσεις το παιδί σου πως η ζωή με τα σιδεράκια δεν είναι τόσο δραματική, όσο φαντάζει τώρα!

⇒ Τα σιδεράκια σήμερα έχουν πολλά στυλ και εμφανίσεις
Μπορεί να θυμάσαι από τα δικά σου εφηβικά χρόνια, πως τα σιδεράκια ήταν μια σειρά από… βαριά σιδηρουργία στο στόμα των παιδιών, που μπορούσες να τα δεις από χιλιόμετρα μακριά! 
Ξέχασέ το! 
Τα σιδεράκια πλέον κατασκευάζονται και τοποθετούνται με τέτοιο τρόπο, ώστε να διακρίνονται ελάχιστα, χρησιμοποιώντας διάφανο πλαστικό και λαστιχάκια, ώστε να καμουφλάρονται. Ταυτόχρονα, υπάρχουν και εκείνα που είναι σχεδόν… αόρατα και τοποθετούνται πάνω από τα δόντια ώστε να μην φαίνονται!

⇒ Βοήθησε το παιδί σου να επικεντρωθεί στα μελλοντικά οφέλη
Ειδικά αν το έχεις περάσει και εσύ η ίδια, τότε είσαι το ζωντανό παράδειγμα! 
Είναι αναγκαίο το παιδί να αντιληφθεί πως αυτή η “επέμβαση” γίνεται για το καλό του και πως αξίζει περισσότερο ένα μικρό χρονικό διάστημα με σιδεράκια, παρά μια ολόκληρη ζωή με δόντια που δεν είναι ίσια και κατ’ επέκταση μπορούν να εμφανίσουν διάφορες δυσκολίες. 
Βλέπεις, οι έφηβοι έχουν την τάση ως άνθρωποι να επικεντρώνονται στο “εδώ και τώρα”. Γι’ αυτό και έχουν ανάγκη από κάποιον που θα τους εμπνεύσει να ασχοληθούν με το… παρακάτω!

⇒ Στήριξέ το απέναντι στον πόνο που ίσως αντιμετωπίσει
Κάθε παιδί μπορεί να νιώσει εντελώς διαφορετικό πόνο που κυμαίνεται από μια ελαφριά ενόχληση έως έντονο άλγος από την πίεση. 
Σε κάθε περίπτωση, τα συμπτώματα διαρκούν μονάχα για λίγες ώρες μετά την τοποθέτηση. Καλό, λοιπόν, είναι να φροντίσεις το ραντεβού στον ορθοδοντικό να είναι μετά το σχολείο, ώστε το παιδί να μπορεί να γυρίσει στο σπίτι και να χαλαρώσει, καθώς επίσης -σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού- να χορηγήσεις κάποιο παυσίπονο πριν ή μετά την επίσκεψη στο ιατρείο. 
Επίσης, πλέον, τα σιδεράκια δεν χρειάζονται τακτικές ρυθμίσεις και αναπροσαρμογές (σφίξιμο), αφού κάθε έξι μήνες αφαιρούνται και τοποθετούνται νέα στη θέση τους!

♦ Έχε, επίσης, στο μυαλό σου πως τα σιδεράκια μπορεί να δυσκολέψουν την καθημερινότητα του παιδιού και συγκεκριμένα τη συμμετοχή του σε κάποιο άθλημα ή την εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου.
 tlife.gr
Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki