Φράσεις που πληγώνουν τα παιδιά μας ανεπανόρθωτα

Φράσεις που δεν πρέπει να λέμε ποτέ στα παιδιά μας γιατί τα πληγώνουμε ανεπανόρθωτα

Τα παιδιά έχουν ευαίσθητο μυαλό. Αν ο 10χρονος Γιαννάκης χτυπήσει το κεφάλι του στο πεζοδρόμιο, θα υποστεί μεγαλύτερη ζημία από τον 35χρονο πατέρα του, κάτω από τις ίδιες συνθήκες.

Οι περισσότεροι από εμάς ενστικτωδώς το γνωρίζουν αυτό. Αυτό που συχνά αγνοούμε, όμως, είναι το γεγονός ότι τα παιδικά μυαλά δεν είναι μόνο σωματικά πιο εύθραυστα, αλλά και ψυχικά επίσης. Οι ψυχολόγοι παρομοιάζουν τον εγκέφαλο ενός παιδιού με μια μαλακή πλαστελίνη. Τα σκληρά λόγια που ο μπαμπάς του Γιαννάκη του είπε, θα μπορούσαν να χαραχτούν στη μνήμη του για όλη του τη ζωή.

Αυτές οι φαινομενικά ακίνδυνες λέξεις θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ψυχολογική του ανάπτυξη στην ενήλικη ζωή του.

#1 – «Είσαι πολύ ευαίσθητο»

Σύμφωνα με ψυχολόγους, πολλά παιδιά γεννιούνται απλά με πιο ευαίσθητο νευρικό σύστημα. Ως αποτέλεσμα, αντιδρούν γρήγορα και έντονα για σχεδόν τα πάντα, ενώ οι γονείς αυτών των παιδιών συχνά κάνουν το λάθος να προσπαθούν να απομακρύνουν αυτή τους την ευαισθησία. Με την πάροδο του χρόνου, αποσυντονίζει τη χημεία του εγκεφάλου του παιδιού και μειώνει την ικανότητά τους να συμπάσχουν με τους άλλους. Τελικά, αν είναι διδάσκονται ότι τα συναισθήματά τους δεν έχουν σημασία, γιατί να νομίζουν κάτι διαφορετικό για τα συναισθήματα των άλλων; Η παιδοψυχολόγος Elinor Bashe ενθαρρύνει τους γονείς να ακούνε και να αποδέχονται τα συναισθήματα ενός παιδιού, ακόμα και αν δεν φαίνονται λογικά.

#2 – «Έτσι είναι η ζωή»

Όταν το παιδί σας έρχεται σπίτι αναστατωμένο επειδή η κοπέλα που του αρέσει απέρριψε την πρόσκλησή του στον χορό, μπορεί να είναι δελεαστικό να πείτε: «Λοιπόν, έτσι είναι η ζωή.» Αυτό θα μπορούσε να είναι κατάλληλο για τον 25χρονο γιο σας, αλλά το μυαλό ενός παιδιού δεν είναι σε θέση να κατανοήσει το γεγονός ότι οι εμπειρίες του δεν είναι μοναδικές. Θα αισθάνεται ένοχο, απογοητευμένο και μπερδεμένο. Αντ” αυτού, θα πρέπει να επικυρώσετε την εμπειρία του και στη συνέχεια να ενθαρρύνετε την ανοχή.

#3 – «Επειδή έτσι λέω εγώ»

Ο μικρός Γιαννάκης αρνείται να πάει για ύπνο στις 20:00, εκτός αν ξέρει το γιατί. Η μαμά του, εξοργισμένη, απαντά: «Επειδή έτσι λέω εγώ«. Αυτή όμως είναι μια τρομερή απάντηση. Προκαλεί δυσαρέσκεια στα παιδιά καθώς τα αναγκάζει να δεχτούν μια δογματική πίστη. Αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μια «πάλη» για την εξουσία, όταν το παιδί μάθει να δίνει απαντήσεις που θα αμφισβητούν την εξουσία των γονέων του. Αντ” αυτού, γιατί απλά δεν απαντάτε στο ερώτημα; Δηλαδή, οι γονικές αποφάσεις σας με βάση την λογική, γιατί να μην τις μοιράζεστε με το παιδί σας; Θα το βοηθήσει να καταλάβει ότι, μερικές φορές, η «αρχή» ξέρει καλύτερα.

#4 – «Σκάσε»

Τα παιδιά μαθαίνουν από πολύ μικρή ηλικία ότι η φράση «σκάσε» εννοείται ως προσβολή. Και ας το παραδεχτούμε – το τελευταίο πρόσωπο που θα πρέπει να προσβάλλει ένα παιδί είναι η μητέρα του. Βέβαια, οι πιθανότητες είναι να έχετε ένα πολύ καλό λόγο που θέλετε το παιδί σας να κλείσει το στόμα του. Το παιδί σας δεν σταματάει να τραγουδά Justin Bieber και είναι πραγματικά απογοητευτικό. Αλλά αντί να τους πείτε να «σκάσει», γιατί δεν του εξηγείτε ότι η μαμά είχε μια κουραστική μέρα και θα εκτιμούσε πραγματικά λίγη ησυχία; Ακόμη καλύτερα, δώστε στο παιδί σας την ευκαιρία να κάνει όσο θόρυβο θέλει, αλλά μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο πρέπει να είναι απολύτως ήσυχο. Θέλετε να μάθετε περισσότερες φράσεις που πρέπει να αποφεύγετε να λέτε στα παιδιά σας;

apotis4stis5.com

via: fanpage.gr
Σχετικά: Φράσεις που δεν πρέπει να λέμε στα παιδιά

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν οι γονείς βλέπουν το παιδί σαν καθρέφτη τους

Η εικόνα που δίνει το παιδί μας στους γύρω μας είναι η αντανάκλαση της ανατροφής που πήρε από εμάς, είναι ο καθρέφτης μας είναι η απόδειξη ότι είμαστε καλοί ή κακοί γονείς…σωστά; Λάθος!

Σίγουρα το παιδί πήρε τις βάσεις και τα πρότυπα της συμπεριφοράς του από τους γονείς του, σίγουρα κατά την μικρή του ηλικία «αποθήκευσε» κάποιες συμπεριφορές, κάποιες αξίες, κάποια εικόνα του κόσμου, όμως το παιδί είναι ένας τελείως ξεχωριστός και μοναδικός άνθρωπος.

Είναι κάτι άλλο από τους γονείς του, δεν είναι ένα πιστό αντίγραφο, ούτε πρέπει να είναι η καλύτερη εκδοχή των γονιών του.

Πολλοί γονείς εσφαλμένα βλέπουν το παιδί τους σαν καθρέφτη τους, έναν ναρκισσιστικό καθρέφτη για την ακρίβεια και τρέφουν το Εγώ τους μέσα από το παιδί. Τι γίνεται όμως όταν το παιδί δεν είναι το «Τέλειο»; Τι γίνεται εάν έχει κάποια μαθησιακή δυσκολία, είναι κοντό, είναι παχουλό, ψευδίζει, δεν θέλει να γίνει μεγαλοδικηγόρος;

Τότε ξεκινάει η ρήξη και ο γονέας χάνει την πραγματική οπτική του και προσπαθεί να καλύψει αυτό το ναρκισσιστικό πλήγμα που του έχει προκληθεί.

Η ουσία της σχέσης χάνεται και κοιτάμε το παιδί σαν μια βιτρίνα. Το μαλώνουμε για κάτι που δεν μπορεί να δώσει, το διορθώνουμε μπροστά στους άλλους για να πάρει μόνο εκείνο την ντροπή, να μην φανεί ότι εμείς φταίμε… εμείς το διορθώσαμε άρα δεν το έμαθε από εμάς… και δυστυχώς αφήνουμε το παιδί με μια ευάλωτη και πληγωμένη εικόνα για τον εαυτό του…

Τι θέλουν από μένα; Δεν με αγαπούν; Αυτές οι σκέψεις βασανίζουν την ευαίσθητη παιδική ψυχούλα απλά και μόνο για μια «καλή» εικόνα γονέα.

Αξίζει; Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι στον κόσμο που να αξίζει να πληγώνει ένα παιδί…

_______________________
~ Παπακυργιάκη Χρύσα, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
Πηγή: mothersblog.gr
by Αντικλείδι , antikleidi.com

 Το Χαμομηλάκι

Γράμμα στο συναισθηματικά πληγωμένο παιδί ...

... που προσποιείται ότι όλα είναι εντάξει … 

Οπωσδήποτε βιώνεις κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Είσαι ένα συναισθηματικά πληγωμένο παιδί μόλις 8 ετών, όμως έχεις μάθει να κρύβεις επιδέξια τα συναισθήματά σου και να βρίσκεις δύναμη με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.

Είσαι ένα παιδί με πληγωμένη ψυχή. Όλος ο πόνος οφείλεται σε ατυχείς συνθήκες που αναγκάστηκες να αντιμετωπίσεις σε πολύ μικρή ηλικία.
Ίσως η σχέση των γονιών σου να μην είναι υγιής. Ίσως έγινες μάρτυρας των καβγάδων τους, του μίσους του ενός για τον άλλον. Ίσως ακόμα και να σε παρέσυραν στις συζυγικές μάχες τους χωρίς να το θέλεις.
Ίσως να μην έχουν χρόνο για σένα, ή ίσως απλώς να έχουν άλλες προτεραιότητες που θεωρούν σημαντικότερες από σένα, όπως η σταδιοδρομία ή η ξεκούρασή τους.

Έτσι, σε αφήνουν με τη γιαγιά και τον παππού και, στις σπάνιες περιπτώσεις που είναι μαζί σου, δεν σου αφιερώνουν τον ποιοτικό χρόνο που χρειάζεσαι.
Ένα συναισθηματικά πληγωμένο παιδί έχει πληγές που πονούν συνεχώς
Παρ’ όλα αυτά, κανένας δεν καταλαβαίνει ότι όσα συμβαίνουν γύρω σου σε επηρεάζουν.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι τα παιδιά ζουν τη στιγμή και ξεχνούν εύκολα, όπως για παράδειγμα τις οδυνηρές καταστάσεις.
Υποστηρίζουν ότι τα παιδιά «ζουν στον κόσμο τους».
Όμως εσύ ξέρεις πόσο πονάς. 
Ακόμα και αν οι συνέπειες αυτής της οδύνης και αυτού του πόνου δεν εκδηλώνονται άμεσα, αργά ή γρήγορα θα κάνουν οπωσδήποτε την εμφάνισή τους.

Υποφέρεις. Υπάρχει μια πληγή που σε πονάει και επιδεινώνεται συνεχώς, επειδή κανένας δεν σε βοηθάει να τη θεραπεύσεις. Απλώς δεν ξέρεις πώς να θεραπευτείς. 
Δεν διαθέτεις τα κατάλληλα εργαλεία για να το κάνεις. Εξάλλου, είσαι νέο και άπειρο στο παιχνίδι της ζωής.

Μερικές φορές κλαις. Κλαις στο κρεβάτι σου, μέσα στο σκοτάδι, ενώ ίσως ακόμα ένας βασανιστικός καβγάς έχει ξεσπάσει ανάμεσα στους γονείς σου.
Φοράς την ψεύτικη μάσκα ενός ενήλικα, η οποία σου επιτρέπει να αντέχεις τον πόνο

Για να αντιμετωπίσεις την τόση σύγχυση και τον τόσο πόνο, που ο κόσμος θα προτιμούσε να αγνοεί, φοράς μια συναισθηματική μάσκα ενήλικα. Δεν κλαις δημοσίως, δεν κάνεις σκηνές και δεν δείχνεις τη δυστυχία σου…
Απλώς παρακολουθείς με θλίψη όσα συμβαίνουν γύρω σου και παραδίδεσαι στην τρέχουσα κατάσταση.
Δυστυχώς, είσαι ένα συναισθηματικά πληγωμένο παιδί που δεν μπορεί να κάνει τίποτα, γιατί κανένας δεν σε παίρνει στα σοβαρά.

Είσαι τόσο νεαρό, όμως ταυτόχρονα η κατάσταση σου έχει κλέψει τα νιάτα σου και σε έχει αναγκάσει να φέρεσαι σαν ενήλικας.
Κανένας δεν σε καταλαβαίνει και κανένας δεν μπορεί να σε δει όπως είσαι πραγματικά.
Αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι οι αντιλήψεις των ανθρώπων καθορίζονται από ό,τι φαίνεται εξωτερικά. Οι άνθρωποι ενδιαφέρονται μόνο για την επιφάνεια.

Όμως η οικογένειά σου θα έπρεπε να σε καταλαβαίνει. 
Θα έπρεπε να ξέρει ότι απλώς προσποιείσαι πως όλα είναι εντάξει, όταν στην πραγματικότητα μέσα σου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Η οικογένειά σου θα έπρεπε να ανησυχεί για σένα, στα αλήθεια θα έπρεπε!
Γιατί επιτρέπει σε αυτήν την τρομερή κατάσταση να σε πληγώνει και δεν κάνει κάτι για αυτό;
Τελικά, αρχίζεις να υποψιάζεσαι ότι όλοι νοιάζονται μονάχα για τον εαυτό τους.

Ενδιαφέρονται για το δικό τους συμφέρον και πνίγονται στη δική τους απελπισία, αγνοώντας όλους τους άλλους γύρω τους που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα.
Όλες οι εμπειρίες, καλές ή κακές, έχουν έναν σκοπό
Ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη ή δυστυχισμένη ήταν η παιδική σου ηλικία, κάθε εμπειρία που βίωσες θα σε ωφελήσει.

Θα ωριμάσεις και θα μάθεις. Πάνω από όλα, θα γίνεις ένα άτομο που παίρνει την οδύνη και τη μετατρέπει σε κάτι καλό. Αυτό θα σε οδηγήσει μπροστά προς το μέλλον με θετική νοοτροπία.
Θα αποκτήσεις στα αλήθεια ψυχικό σθένος.
Θα καταλάβεις την αξία του να ξέρεις πότε να εκφράζεσαι και του να αναγνωρίζεις ξεκάθαρα τα συναισθήματά σου.
Θα μάθεις να τα διαχειρίζεσαι αποτελεσματικά και, πάνω από όλα, θα μάθεις να συγχωρείς.

Ευτυχώς, θα συγχωρέσεις τους γονείς σου, επειδή δεν ήξεραν να κάνουν κάτι καλύτερο.
Επίσης θα συγχωρέσεις τον εαυτό σου για τις στιγμές που αισθανόσουν ενοχές.
Πραγματικά, δεν υπήρχε κανένας λόγος να αισθάνεσαι ενοχές τις στιγμές εκείνες.

Όταν συνειδητοποιήσεις ότι υπάρχει ένα τραύμα στην ψυχή σου, θα μπορέσεις να το θεραπεύσεις. Το τραύμα θα δώσει τη θέση του σε μια ουλή, την οποία θα μάθεις να αγαπάς. Θα μάθεις να την αγαπάς επειδή σου εξασφάλισε εμπειρία.

Τα συναισθηματικά τραύματα της παιδικής ηλικίας είναι τα πιο οδυνηρά και εκείνα που θεραπεύονται δυσκολότερα.
Ωστόσο δεν θα είναι τα μοναδικά συναισθηματικά τραύματα που θα έχεις να αντιμετωπίσεις.
Σε όλη τη διάρκεια της ζωή σου θα πρέπει να αντιμετωπίζεις τραύματα.
Αυτά ίσως θα ανοίξουν πληγές που πίστευες ότι είχαν κλείσει από καιρό.
Μην ανησυχείς. Το τρομαγμένο, συναισθηματικά πληγωμένο παιδί που είσαι τώρα θα δώσει τη θέση του σε έναν ενήλικα με δύναμη και ψυχικό σθένος.
Ο ενήλικας αυτός θα γνωρίζει πώς να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί με χαμόγελο. 
Θα μάθεις να αξιοποιείς τις πιο πολύτιμες στιγμές της ζωής.

livester.gr
psychologos-mariakoraka.gr

Το Χαμομηλάκι

Έφερες ένα παιδί στον κόσμο, όχι ένα εργαλείο!

Μεγάλη υπόθεση να γίνεις μάνα! Όλος ο κόσμος δικός σου!

Έφερες ένα παιδί στον κόσμο! 

Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση που κάποια μάνα δεν έχει καμία συναίσθηση ότι έφερε ένα παιδί στον κόσμο αλλά νομίζει πως γέννησε ένα εργαλείο;! 

Στο αστικό κράτος δεν σημαίνει τίποτα! Οι κοινωνικές υπηρεσίες και η δικαιοσύνη του αστικού κράτους στηρίζουν την αντιμετώπιση του παιδιού ως εργαλείου! 

Στην περίπτωση μάλιστα που ένα ζευγάρι χωρίσει για πολλούς και διάφορους λόγους, η αντιμετώπιση του παιδιού ως εργαλείου από την μάνα είναι ένας καλός τρόπος για να αφήνουν τα χωρισμένα ζευγάρια την αιτία της κακοδαιμονίας τους, που είναι αυτό το ίδιο το αστικό κράτος, και να κοιτάνε πώς θα βγάλει ο ένας τα μάτια του άλλου! 

Στο αστικό κράτος ο πατέρας πρέπει συνεχώς να παρακαλάει για να δει το παιδί του ή να τρέχει σε δικηγόρους, αστυνομίες, κοινωνικούς λειτουργούς ακόμα και για τα αυτονόητα! 

Εάν αντιπαρατεθεί νομικά είναι αλήτης γιατί υποβάλει το παιδί στο βάσανο αυτής της αντιπαράθεσης αφού το παιδί βιώνει τον εκνευρισμό της μάνας η οποία ξεσπάει στο εργαλείο της εξαιτίας του αλήτη του πατέρα του, εάν πάλι δεν αντιπαρατεθεί νομικά πάλι είναι αλήτης αφού δεν διεκδίκησε το παιδί του! 

Η μάνα, την οποία η αστική δικαιοσύνη αντιμετωπίζει ανεξέλεγκτα προνομιακά, αλλά και ο περίγυρός της ταλαιπωρούν και βασανίζουν το μυαλό του παιδιού προκειμένου να ταλαιπωρήσουν τον πατέρα του! 

Δεν τους νοιάζει καθόλου που ουσιαστικά αυτό που πληγώνεται και ταλαιπωρείται είναι το παιδί! 

Όταν εκείνο διαμαρτύρεται ορμάνε να το φάνε ζωντανό και πώς είναι δυνατόν να αντιδράσει ένα παιδί ξέροντας ότι με αυτούς τους ανθρώπους είναι υποχρεωμένο από τον νόμο να περάσει αρκετά χρόνια;!

......................

η συνέχεια εδώ

Χόρχε Μπουκάι: Το πληγωμένο παιδί μέσα μας

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι 

«Να βλέπεις στον έρωτα»- Εκδ. opera 

Αν εξοργίζομαι επειδή αργείς, μπορεί, το να έρχεσαι στην ώρα σου να μην αρκεί για την επίλυση του προβλήματός μου. Θα έπρεπε να δω τι είναι αυτό που με πειράζει τόσο, ποια ερμηνεία δίνω στην αργοπορία σου, τι είναι αυτό που χρειάζομαι από σένα, τι σου ζητάω απαιτώντας ακρίβεια… 

Να μου αποδείξεις ότι νοιάζεσαι για μένα; Να με εκτιμάς; Να με λάβεις υπόψη σου; Τι θέλω να πω όταν αντιδρώ έτσι;

Όταν επικεντρωνόμαστε υπερβολικά στον εαυτό μας, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στον άλλον και γινόμαστε εγωκεντρικοί. 

Γι’ αυτόν που βλέπει απ΄έξω, η συμπεριφορά μας μοιάζει τουλάχιστον υπερβολική – αν όχι εντελώς παράλογη. Και πιθανότατα είναι, γιατί αυτές οι τόσο πρωτόγονες αντιδράσεις προέρχονται στην πραγματικότητα από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, από τους τρόπους συμπεριφοράς που μάθαμε για να προστατευόμαστε από τα τραύματα της παιδικής ηλικίας…

Αυτή η ανάμνηση του πρωτογενούς τραύματος μπορεί να ονομαστεί «το πληγωμένο παιδί». Αυτό το πληγωμένο παιδί που φέρουμε μέσα μας είναι που μας κάνει να αντιδρούμε έτσι. Κουβαλάμε τους πόνους που δεν μπορέσαμε να εκφράσουμε στην παιδική μας ηλικία και τους εξωτερικεύουμε μέσω των αντιδράσεών μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Αυτό σημαίνει πως τοποθετούμαστε πριν καλά καλά μπορέσουμε να σκεφτούμε. 

Αυτού του είδους οι αντιδράσεις είναι που δημιουργούν τα περισσότερα προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Δυστυχώς, όταν βιώνουμε μία σχέση, τους πόνους και τους θυμούς που δεν βρήκαν διέξοδο στο παρελθόν, τους αναπλάθουμε στο παρόν μας, εμπλέκοντας και τον άλλον στις αντιδράσεις μας. Γενικά, αυτοί οι παλιοί πόνοι δεν εμφανίζονται μέχρι να βρεθούμε σε μία ερωτική σχέση. Η σχέση και ο γάμος ξύνουν αυτές τις παλιές πληγές και υποθέτουμε πως είναι ο σύντροφός μας που τις προκαλεί.

Συνήθως αυτό δε συμβαίνει από την αρχή, αλλά σιγά σιγά, όσο αισθανόμαστε πραγματικά δεμένοι με τον άλλον. Αυτό το πληγωμένο παιδί που κουβαλάμε μέσα μας είναι σαν μία μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα, σαν ένας πονόδοντος. Όταν παρουσιάζεται στη ζωή μας δεν μπορούμε να σκεφτούμε τίποτε άλλο, ο πόνος κυριαρχεί στη ζωή μας. Σε πολλές περιπτώσεις χωρισμού, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη σχέση μεταξύ των δύο, αλλά σε άλυτα θέματα του παρελθόντος ενός από τους δύο (ή και των δύο).

Η αντίδρασή μου προκαλεί τη δική σου, κι έτσι ο ένας επηρεάζει αρνητικά τον άλλον. Όταν κουβαλάμε μέσα μας το πληγωμένο παιδί, έχουμε την αίσθηση πως ποτέ δεν βρισκόμαστε στο παρόν. Πάντα αντιδρούμε για πράγματα που μας συνέβησαν πριν πολλά χρόνια. Αυτό καθιστά τη σχέση με τον άλλον αδύνατη. Όσο δεν ασχολούμαι με το πληγωμένο παιδί, αυτό θα συνεχίσει να αντιδρά και να επιδεινώνει τις προσωπικές μου σχέσεις, καθώς ο μόνος που μπορεί να το ακούσει είμαι εγώ ο ίδιος όταν σκύβω πάνω στη θλίψη και την οργή του. Τότε μόνο το παιδί παύει να αντιδρά, γιατί τότε μόνο το στηρίζω.

Το πληγωμένο παιδί ζητάει την επικύρωση του πόνου του. Μόνο όταν ένας άνθρωπος αισθάνεται επιβεβαίωση μέσα στον πόνο του, μπορεί να τον εκφράσει και να τον ξεπεράσει. Για να αγγίξω το σημείο που με πονάει είναι απολύτως απαραίτητο να σταματήσω να κατηγορώ τον άλλον και να παρατηρήσω μέσα από τις αντιδράσεις μου τι είναι αυτό που μου συμβαίνει. Στις χειρότερες περιπτώσεις, όταν ένα ζευγάρι νιώθει αυτό το κενό που δεν μπορεί να γεμίσει με τους δυο, αποφασίζει να κάνει ένα παιδί… καθώς κι αυτοί που δείχνουν ενήλικοι, δεν είναι παρά δύο απελπισμένα παιδιά που ψάχνουν σωτηρία στο κοινό παιδί τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να είναι λαμπροί ως ενήλικες, αλλά, όταν αποτραβιούνται στην οικειότητα των πιο στενών τους σχέσεων, δεν είναι παρά παιδιά, που χρειάζονται διαρκώς βοήθεια και αντιδρούν στην έλλειψη στοργής, προσοχής ή αναγνώρισης. Να μάθουμε να εκμεταλλευόμαστε κάθε δυσκολία που συναντάμε στο δρόμο μας, για να εμβαθύνουμε περισσότερο και να έρθουμε σε ουσιαστικότερη επαφή, όχι μόνο με τον σύντροφό μας, αλλά και με την δική μας προσωπική κατάσταση, ως ζωντανά πλάσματα.

Εναλλακτική Δράση

Φράσεις που δεν πρέπει να λέμε στα παιδιά

Οι παιδοψυχολόγοι λένε ότι ο χαρακτήρας ενός παιδιού μοιάζει με τον πηλό. Διαμορφώνεται εντυπωσιακά ανάλογα μ’ αυτά που βλέπει και ακούει από το οικογενειακό του περιβάλλον, ειδικά όταν βρίσκεται σε μικρή ηλικία που δεν έχει άλλα ερεθίσματα

Οι φράσεις που λέμε στο παιδί μας, ακόμα και οι πιο αθώες φαινομενικά, μπορεί να το επηρεάσουν με τρόπο που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε.

.

10 Things Not to Say to Your Kids

Το πανεπιστήμιο Σάουθερν Καλιφόρνια έκανε μια σχετική έρευνα και κατέληξε σε δέκα φράσεις-κλισέ, τις οποίες δεν πρέπει επ’ ουδενί να λέμε στα παιδιά μας.

 

1. «Άσε με ήσυχο»!

Όποιος γονιός δεν έχει πει αυτό ή κάτι παρόμοιο («μη με ενοχλείς» ή ακόμα και το πιο ευγενικό «έχω δουλειά») είναι ήρωας… Ειδικά στην ηλικία που το παιδί ανακαλύπτει τον κόσμο και ρωτάει για το καθετί χρειάζεται πολλή υπομονή. Μην εμφανίζεστε συνεχώς απομονωμένοι, διότι θα θεωρήσει ότι δεν έχει νόημα να σας ρωτάει αν δεν του απαντάτε και θα το βρείτε μπροστά σας στην εφηβεία…  Όταν έχετε πράγματι δουλειά εξηγήστε του ότι εκείνη τη στιγμή δεν μπορείτε να του εξηγήσετε, αλλά μην ξεχάσετε ποτέ να επαναφέρετε μόνοι σας την απορία του όταν τελειώσετε την εργασία σας.

2. «Είσαι τόσο…»

Η φράση μπορεί να συμπληρωθεί μ’ ένα επίθετο, θετικό ή αρνητικό (ντροπαλός, έξυπνος, αστείος, τεμπέλης κτλ.). Αποφεύγετε να χαρακτηρίσετε τα παιδιά σας. Ο χαρακτηρισμός αυτόςαποτυπώνεται στο μυαλό τους και τον θεωρούν θέσφατο, τις περισσότερες φορές το υιοθετούν και γίνονται υπερόπτες (αν τα παινεύετε συνέχεια) ή χάνουν την αυτοπεποίθησή τους (αν συνεχώς τα κατσαδιάζετε). Μπορείτε να του πείτε «αυτό που έκανες δείχνει τεμπελιά» ή «η άσκηση που έλυσες δείχνει εξυπνάδα», έχει τελείως διαφορετικό νόημα.

3. «Μην κλαις»

Τα παιδιά, όπως και οι ενήλικες, πρέπει να βιώνουν όλα τα συναισθήματα. Μην απαγορεύετε στο παιδί σας να κλαίει, να λυπάται, ακόμα και να φοβάται. Και μην τουποβιβάζετε με φράσεις του τύπου «μην γίνεσαι μωρό» κτλ. Το παιδί σας δεν θα νιώσει καλύτερα αν το διατάξετε «μην κλαις»! Μάθετε την αιτία των δακρύων κι εξηγήστε του αναλυτικά γιατί δεν πρέπει να κλαίει.

4. «Γιατί να μην είσαι σαν τον αδελφό/αδελφή σου»;

Ό,τι χειρότερο ειδικά για αδέλφια που βρίσκονται κοντά στην ηλικία. Μην τασυγκρίνετε, ειδικά σε πράγματα που κάποιο παιδί τα μαθαίνει πιο εύκολα από κάποιο άλλο π.χ. να κλείνει μόνο του το φερμουάρ του τζάκετ του ή να πίνει μόνο του νερό από το ποτήρι. Με το να τα συγκρίνετε αυξάνετε την αντιζηλία μεταξύ τους. Αντιμετωπίστε τα σαν εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες.

5. «Μπορείς και καλύτερα…»

Η αυξανόμενη πίεση στο παιδί μπορεί να μην φέρει μόνο τη βελτίωση που επιθυμείτε, αλλά και άγχος και αγωνία για το… καλύτερα, το οποίο υπάρχει πιθανότητα να μην μπορεί να το πετύχει. Ακόμα και σε πράγματα που αποδεδειγμένα έχει κάνει στο παρελθόν και τώρα δεν θυμάται ή τα κάνει με άλλο τρόπο, μην δείχνετε ότι απογοητεύεστε. Θυμίστε του τι έκανε το ίδιο στο παρελθόν ή πείτε του «θα προτιμούσα να το έκανες έτσι», χωρίς να δείξετε ότι περιμένετε κάτι φοβερό…

6. «Η μαμά/ο μπαμπάς τα ξέρει όλα…»

Είναι λογικό να απαντάτε στις περισσότερες απορίες του παιδιού, όμως μην το παίζετε παντογνώστες και κυρίως μην υπερηφανεύεστε για τις γνώσεις σας, ακόμα κι αν έχετε πολλές. Αν πρόκειται για κάτι εύκολο, προτρέψτε το παιδί σας να βρει μόνο του τη λύση. Στα μάτια του μπορεί να φαίνεστε υπεράνθρωποι για ένα διάστημα, αλλά όταν διαπιστώσει ότι και οι δικές σας γνώσεις έχουν όριο θα απογοητευθεί υπέρ του δέοντος.

7. «Σταμάτα αλλιώς θα σε δείρω»

Αν μιλάμε για γονείς που δεν έχουν σκοπό να δείρουν τα παιδιά τους για να τα σωφρονίσουν, οι κούφιες απειλές είναι ό,τι χειρότερο. Το παιδί πολύ γρήγορα συνειδητοποιεί ότι δεν έχετε σκοπό να το δείρετε, οπότε η χρησιμοποίηση αυτής της απειλής (ή άλλων του τύπου «θα σε κλειδώσω στο δωμάτιο» κτλ.) πέφτει στο κενό. Αν πρέπει να του επιβάλλετε τιμωρία δοκιμάστε κάτι πιο ήπιο (π.χ. δεν θα δει σήμερα το αγαπημένο του κόμικ στην τηλεόραση) και, φυσικά, κάντε το πράξη, όσο κι αν σας πονάει. Έτσι θα αντιληφθεί ότι υπάρχουν κάποια όρια, τα οποία δεν πρέπει να υπερβαίνει.

8. «Αλίμονό σου όταν γυρίσει ο πατέρας σου»!

Η χρησιμοποίηση του ενός γονιού (συνήθως του πατέρα) σαν «μπαμπούλα» φέρνει διπλά κακό αποτέλεσμα. Αφ’ ενός το παιδί μαθαίνεινα αποξενώνεται από τον «κακό» του ζευγαριού και αφ’ ετέρου δεν δίνει καμία σημασία πια στις απειλές του «καλού», αφού έχει επισημάνει πια την πηγή του κακού.

9. «Βιάσου»

Για οτιδήποτε κάνει το παιδί δεν χρειάζεται βιασύνη. Ειδικά όταν βιαζόμαστε εμείς να κάνουμε κάτι ή να πάμε κάπου, δεν είναι σωστό να το πιέζουμε. Ακόμα κι αν δεν το λέμε, αλλά το προδίδει η γλώσσα του σώματός μας (π.χ. με τα χέρια στη μέση και να χτυπάμε συνεχώς το πόδι μας στο πάτωμα) δημιουργούμε άγχος που μπορεί να επηρεάσει το παιδί μας, ειδικά αν το κάνουμε συνέχεια. Ακόμα χειρότερο είναι να αφήσουμε τη δουλειά του ή το παιχνίδι του μισοτελειωμένο, απλά για να γίνει το δικό μας…

10. «Μπράβο αγάπη μου»!

Τι το κακό έχει ένας έπαινος; Ίσα-ίσα που πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας, αλλά παράλληλα πρέπει να μην το παρακάνουμε. Αν επαναλαμβάνουμε συνεχώς τους ίδιους επαίνους για πράγματα που το παιδί κάνει εύκολα, τι θα κάνουμε αν πετύχει κάτι πραγματικά δύσκολο; 

Οι έπαινοι πρέπει να έχουν… διαβαθμίσεις, έτσι ώστε το παιδί να μην βρίσκει κάποια στιγμή αδιάφορο να σας δείξει π.χ. μια ζωγραφιά του, επειδή ξέρει ότι θα «εισπράξει» την ίδια φράση.

από blogsndimitriou

ΠΗΓΗ της πηγής: flowmagazine.gr
Σχετικά: Φράσεις που πληγώνουν τα παιδιά μας ανεπανόρθωτα