Ανθολόγιο: Για να θυμούνται οι πιο παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι...

Οι περισσότεροι από εμάς, όταν ήμασταν μικροί, είχαμε ακούσει είτε από τους γονείς μας, είτε από τους παππούδες μας το παραδοσιακό παιδικό τραγούδι «Ντίλι, Ντίλι, το καντήλι…..». 

Άλλοι το γνωρίσαμε μέσα από το ανθολόγιο της πρώτης δημοτικού.

Σε όλους όμως μας έκανε εντύπωση και έμεινε χαραγμένο στην παιδική μας μνήμη. 

Το «Ντίλι, Ντίλι, το καντήλι…..» είναι ένα διδακτικό κλιμακωτό τραγούδι από τον Μαρμαρά Προποντίδας, που ασκεί τα παιδιά μέσα από την επανάληψη, στην κατανόηση λογικών αλληλουχιών.

Το τραγούδι αυτό τραγουδιόταν στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας, στην περιοχή της Σηλυβρίας της Ανατολικής Θράκης και στον Πόντο με κάποιες παραλλαγές.

Ντίλι-ντίλι-ντίλι,
ντίλι το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε ο ποντικός,
πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και η γάτα,
έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και ο σκύλος
κι έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και το ξύλο
και σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε κι η φωτιά
κι έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και το ποτάμι
κι έσβησε τη φωτιά
που έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και το βόδι,
ρούφηξε το ποτάμι
που ’σβησε τη φωτιά
που έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και ο λύκος
κι έφαγε το βόδι
που ρούφηξε το ποτάμι
που ’σβησε τη φωτιά
που έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Νά τος και ο κυνηγός
και σκότωσε το λύκο
που έφαγε το βόδι
που ρούφηξε το ποτάμι
που ’σβησε τη φωτιά
που έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ντίλι-ντίλι-ντίλι,
ντίλι το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Από το βιβλίο: Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος πρώτο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975.

Jim Jimmy (Κλεισθένης)
Το Χαμομηλάκι

Η μητρότητα είναι δύσκολη, αλλά υπάρχει τελευταία φορά για τα πάντα...

Διαβάστε αυτό το όμορφο γράμμα όταν νιώθετε απόγνωση ή είστε εξαντλημένες. Η μητρότητα είναι δύσκολη, αλλά είναι και μια μοναδική εμπειρία γεμάτη πανέμορφες στιγμές.

Για τελευταία φορά

«Από τη πρώτη φορά που θα αγκαλιάσεις το μωρό σου, δε θα είσαι ποτέ ξανά το ίδιο άτομο.

Ίσως να λαχταράς για το άτομο που ήσουν παλιά.

Όταν είχες ελευθερία, χρόνο.

Και τίποτα συγκεκριμένο να ανησυχείς.

Θα γνωρίσεις τη κούραση, όπως ποτέ πρωτύτερα.

Και οι μέρες θα περνάνε σαν να είναι οι ίδιες, γεμάτες με τάισμα, αλλαγή πάνας και κλάμα.

Παράπονα και διαφωνίες.

Με ύπνο ή έλλειψη ύπνου.

Μπορεί να φαίνεται σαν ατέρμονος κύκλος.

Αλλά μην ξεχνάς…

Υπάρχει τελευταία φορά για τα πάντα.

Η μέρα που θα ταΐσεις το παιδί σου για τελευταία φορά.

Και θα είναι η τελευταία φορά που θα αγκαλιάσεις το παιδί σου ενώ κοιμάται.

Θα λούζεις τα μαλλιά του στη μπανιέρα.

Και από εκείνη τη μέρα, θα θέλει να κάνει μπάνιο μόνο του.

Θα σου κρατάει το χέρι ενώ περνάτε μαζί το δρόμο.

Και μετά δε θα σου το ξαναζητήσει.

Θα μπει στο υπνοδωμάτιο στη μέση της νύχτας για να κοιμηθεί μαζί σας. 
Και ξαφνικά θα είναι η τελευταία νύχτα που θα σας ξυπνήσει.

Θα σου χαρίσει ένα φιλί αποχαιρετισμού στο σχολείο και την επόμενη μέρα θα σου ζητήσει να μη τον συνοδέψεις πια.

Θα διαβάσεις μια τελευταία ιστορία, ενώ είναι στο κρεβάτι, και θα καθαρίσεις για τελευταία φορά το λερωμένο του πρόσωπο.

Θα τρέξει και πέσει στην αγκαλιά σου για τελευταία φορά.

Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα έρθει αυτή η τελευταία φορά.

Μέχρι που δεν υπάρχουν άλλες φορές.

Ακόμα και τότε, θα σου πάρει καιρό να το συνειδητοποιήσεις.

Γι’ αυτό όσο ζεις όλες αυτές τις στιγμές, θυμήσου ότι είναι μετρημένες και όταν τελικά σταματήσουν, θα έδινες τα πάντα για να τις ξαναζήσεις.»

viralman

Το Χαμομηλάκι

Πάστα Φλώρα Νηστίσιμη με Ταχίνι, μας έφτιαξε η μανούλα!!

Υλικά
🍰 100 γραμμάρια ταχίνι 

🍰 130 γραμμάρια ζάχαρη

🍰 60 ml χυμό πορτοκαλιού

🍰 100 ml μπράντι

🍰 1 κουτ. σούπας ξύσμα πορτοκαλιού

🍰 1 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ

🍰 3 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις

🍰 1 ½ φλιτζάνι μαρμελάδα κυδώνι, ή άλλη της αρεσκείας σας

για την εκτέλεση, κλικ στη Μητερούλα

Το Χαμομηλάκι

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Αρχειακό Ξεφύλλισμα - Ελεύθεροι Πολιορκημένοι,
 Σχεδίασμα Β'

Από την αρχή της Επανάστασης του 1821, οι Μεγάλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις καταδίκασαν τον Αγώνα των Ελλήνων...

...........
Πλήρης ανάπτυξη: Το Χαμομηλάκι,
Τετράδια

Η ιστορία της Ελληνικής Σημαίας και η σημασία των χρωμάτων της!

Πρώτη σημαία της Ελλάδας ήταν η σημαία του λευκού σταυρού σε μπλε φόντο που χρησιμοποιήθηκε στην εξέγερση της Μακεδονίας υπό τους Νικοτσάρα και Σταθά το 1807.
Αυτή ευλογήθηκε και υψώθηκε το 1807 στη Μονή Ευαγγελιστρίας στη Σκιάθο και σ' αυτή ο ηγούμενος Νήφων όρκισε τους οπλαρχηγούς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ανδρέα Μιαούλη, Νικοτσάρα και πολλούς άλλους.

Η δεύτερη παραλλαγή της ήταν η σημαία του Παπαφλέσσα, φτιαγμένη από το μπλε εσωτερικό του ράσου του και την φουστανέλα ενός συμπολεμιστή του.

Το 1822, μόλις ένα έτος από την διακήρυξη της ανεξαρτησίας και το ξεκίνημα του αγώνα των Ελλήνων, έλαβε χώρα η Α´ Εθνική Συνέλευση στην Επίδαυρο. 

Στις παραγράφους ρδ' και ρε' υπάρχει η πρώτη απόφαση για τη μορφή της ελληνικής σημαίας. Το Πολίτευμα καθιέρωσε τα χρώματα κυανό και λευκό και ανέθεσε στο Εκτελεστικό Σώμα να προσδιορίσει τη μορφή της.

Με ποια κριτήρια δημιούργησαν τη σημαία;
Σύμφωνα με μια θεωρία θέλησαν να αποφύγουν το κόκκινο και το πράσινο, χρώματα δηλαδή που συνδέονταν με την ισλαμική Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Με άλλη θεωρία, τα χρώματα ήθελαν να συμβολίζουν το γαλάζιο της θάλασσας του Αιγαίου και το λευκό των κυμάτων.

Ενώ μια τρίτη θεωρία, η οποία κρίνεται συχνά ως λαϊκός θρύλος, λέει ότι οι λωρίδες συμβολίζουν τις συλλαβές της φράσης «ελευθερία ή θάνατος», οι πέντε κυανές τις συλλαβές Ε-λευ-θε-ρί-α και οι τέσσερις λευκές ή θά-να-τος.

Δείτε παρακάτω μερικές από τις Ελληνικές σημαίες που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Eπανάστασης!

Η σημαία που χρησιμοποιούσαν οι Κολοκοτρωναίοι από τα τέλη του 18ου αιώνα. Από το 1806 και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Έχει το γαλάζιο σταυρό του Αγίου Ανδρέα.

Η παλαιότερη των επαναστατικών. 

Σχεδιασμένη υπό τις οδηγίες του Παλαιών Πατρών Γερμανού, φέρει τα σύμβολα του εφοδιαστικού των ιερέων της Φιλικής Εταιρείας. Την ύψωσε ο Γεώργιος Σισίνης στην Ήλιδα το 1821. 

Σώζεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.

Σημαία που χρησιμοποιούσε μεταγενέστερα ο Ανδρέας Μιαούλης. Οι σημαίες των Σπετσών και των Φαρών έφεραν την επιγραφή «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ».

Της ηρωικής Μάνης. 

Εδώ χρησιμοποιείται η λέξη «ΝΙΚΗ» και όχι «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», γιατί η Μάνη ήταν πάντα ελεύθερη. Υπήρξε ανεξάρτητη καθ' όλη την Τουρκοκρατία, συνώνυμη του τόπου όπου ζουν ελεύθεροι άνθρωποι την περίοδο της δουλείας.

Του υδραίου καπετάνιου Γεώργιου Σαχτούρη. 

Οι σημαίες των μεγάλων νησιών του Αιγαίου έμοιαζαν αρκετά μεταξύ τους και έφεραν έντονα αλληγορικά Φιλικά στοιχεία.

Σημαία των πολεμικών πλοίων - καθορίστηκε με το διάταγμα 540 στις 15 Μαρτίου 1822. 

Μετά την κατάργηση της εμπορικής ναυτικής σημαίας, το 1828, καθιερώθηκε ως ναυτική σημαία της Ελλάδας.

Η σημαία του Δημήτρη Πλαπούτα είναι μεταξύ όσων χρησιμοποιήθηκαν κατά τον πρώτο χρόνο της επανάστασης. 

Άσπρη με γαλάζιο σταυρό και στις τέσσερις γωνιές του είχε γραμμένο το ΙΧΝΚ (Ιησούς Χριστός Νικά).

Των οπλαρχηγών των Αγράφων. 

Κάθε εστία αντίστασης των υπόδουλων Ελλήνων, κάθε εξέγερση, έστω και ασύντακτη, ασυντόνιστη, είχε τη δική της ιδιόμορφη σημαία, επινόηση των οπλαρχηγών της περιοχής.

mothersblog

Το Χαμομηλάκι