Η Μητρότητα δεν είναι Διαγωνισμός Τελειότητας!

Η μητρότητα δεν είναι διαγωνισμός για το ποιο παιδί έχει τα πιο καθαρά ρούχα, τα πιο καλοχτενισμένα μαλλιά, την καλύτερη ψυχολογία.
Μητρότητα είναι ένα ταξίδι στο οποίο η κάθε μαμά πορεύεται διαφορετικά αλλά όλες έχουν τον ίδιο προορισμό.

Κάποιες μανούλες έχουν το προνόμιο να έχουν απεριόριστη βοήθεια όσον αφορά το μεγάλωμα των παιδιών τους, το νοικοκυριό, το μαγείρεμα. 

Κάποιες άλλες όχι.

Η πρώτη κατηγορία μαμάδων είναι πιο ξεκούραστη και κατά συνέπεια διακατέχεται από μεγαλύτερη υπομονή και αντοχές όσο αφορά την ανατροφή των παιδιών τους.

Η δεύτερη κατηγορία έχει όχι μόνο να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της καθημερινότητας χωρίς ένα χέρι βοηθείας αλλά και κατά τακτά χρονικά διαστήματα, τα επικριτικά σχόλια άλλων μαμάδων.

Πολλές είναι εκείνες που στο πρώτο ξέσπασμα ενός παιδιού θα προτείνουν στην μητέρα του να επισκεφθεί έναν ειδικό ψυχικής υγείας. Κάτι το οποίο είναι μέγα λάθος διότι με τα λόγια αυτά ακυρώνουν το ρόλο της γυναίκας στη οποία απευθύνονται, ως μητέρας.

Η γυναίκα (που κανείς δεν ξέρει τι αντιμετώπισε και συνεχίζει να αντιμετωπίσει, τι δυσκολίες και προβλήματα έχει) γίνεται ξαφνικά στόχος κάποιων μαμάδων που μιλούν εκ του ασφαλούς, επειδή τα έχουν όλα έτοιμα και δεν ξέρουν τι σημαίνει να μάχεσαι καθημερινά μονάχα με τις δικές σου δυνάμεις.

Όλες οι μητέρες πρέπει να είναι σύμμαχοι. 

Όλες έχουν τον ίδιο στόχο! Να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο με βάση αξίες και αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Θα έπρεπε λοιπόν να υπάρχει μεταξύ τους κατανόηση, λόγια συμπαράστασης και ενθάρρυνσης.

Λόγια επικριτικά του τύπου « Δεν μεγάλωσες σωστά το παιδί σου» είναι αναιδή, ανούσια και μόνο κακό μπορούν να κάνουν στην ψυχολογία της εν λόγο μητέρας στην οποία απευθύνονται!

Πριν μπεις λοιπόν στην διαδικασία να κρίνεις αρνητικά μια άλλη μαμά, σκέψου το εξής: πιστεύεις ότι το δικό σου παιδί θα γίνει στο μέλλον παράδειγμα προς μίμηση;
Η απάντηση είναι ασφαλώς αρνητική αν λάβουμε υπόψιν μας πως μια μητέρα που κρίνει, διδάσκει στο παιδί της να γίνεται επικριτικό.

Τι θα έλεγες λοιπόν την επόμενη φορά που θα δεις ένα παιδί να χτυπιέται και μια μητέρα σε απόγνωση να πάρεις άδεια από την ίδια για να μιλήσεις στο παιδί της, ώστε να την βοηθήσεις;

Μητέρες όλου του κόσμου ενωθείτε! 

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε αντίπαλοι, μήτε εχθροί, είμαστε σύμμαχοι.

Μαρία Αρφαρά

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένα ταξίδι γεμάτο αγάπη, προκλήσεις και… αρνητικά σχόλια

Της Μαρίας Μπότη

Μητέρα. Μία λέξη που κρύβει μέσα της αστείρευτη αγάπη, απεριόριστη φροντίδα και έντονα συναισθήματα. Μία λέξη που «ξεχειλίζει» τρυφερότητα και «μοιράζει» χαμόγελα.
    Είναι εκείνο το καθοριστικό στάδιο στη ζωή μιας γυναίκας που αποκτά –είτε βιολογικά είτε όχι– ένα παιδί και αυτομάτως κατακτά ίσως και τον πιο όμορφο τίτλο της ζωής της: «Μητέρα».

Πώς συμβαδίζει, όμως, ο ρόλος της γυναίκας με τον ρόλο της μητέρας;
    Η μητρότητα είναι πραγματικά μια μοναδική εμπειρία με έντονες συναισθηματικά στιγμές, όμορφες και άσχημες, εύκολες και δύσκολες. Πέρα όμως από την ευτυχία και την συγκίνηση, υπάρχει και η κούραση, η εξάντληση και τα προβλήματα. Κανείς δεν λέει ότι η μητρότητα είναι εύκολη, κρύβει προκλήσεις, συγκινήσεις, δυσκολίες. Υπάρχουν στιγμές που η γυναίκα εξωτερικεύει πτυχές του εαυτού της που «γεννήθηκαν» μαζί με το παιδί. Ανακαλύπτει κρυφά στοιχεία του χαρακτήρα της που δεν γνώριζε, αλλάζουν οι προτεραιότητές της και ανατρέπεται η φιλοσοφία σκέψης της.
    Αποτελεί ένα καθοριστικό στάδιο στη ζωή κάθε γυναίκας, καθώς βρίσκεται απέναντι στο πιο όμορφο θαύμα της φύσης, τις πιο αγνές ψυχές˙ τα παιδιά. Προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην παλιά και τη νέα ζωή και να απολαύσει στο έπακρο αυτή την εμπειρία.

Ωστόσο, «γκρίζα σύννεφα» εμφανίζονται όταν η ίδια αποφασίζει να επιστρέψει στην καθημερινότητά της –φυσικά με αρκετές αλλαγές– αντιμετωπίζοντας τις «φωνές της κοινωνίας» που σιγοψιθυρίζουν, σχολιάζοντας την απόφασή της και καταλογίζοντάς της πολλές φορές αδιαφορία προς το παιδί.

    Πολλές γυναίκες βυθίζονται σε μία «θάλασσα» ενοχών όταν επιλέγουν ή αναγκάζονται να αποχωριστούν για κάποιο διάστημα – μικρό ή μεγάλο – το μωρό τους, πιστεύοντας ότι δεν είναι «καλές μητέρες». Δεν απολαμβάνουν την υπόλοιπη ζωή τους και ξεχνούν τις προσωπικές τους ασχολίες και ενδιαφέροντα. Ακόμα και εάν αποφασίσουν να απολαύσουν λίγο προσωπικό χρόνο χωρίς το παιδί, βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα «κύμα» αντιδράσεων άμεσων και έμμεσων, ιδιαίτερα εάν η στιγμή αναρτηθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
    Καθώς, το διαδίκτυο και τα social media αποτελούν πλέον ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας πολλών ανθρώπων, τα σχόλια και οι επικρίσεις πολλαπλασιάζονται κάτω από τέτοιου είδους αναρτήσεις. Όσο μεγαλύτερη είναι η επιρροή μιας γυναίκας στους διαδικτυακούς φίλους της (influencer), τόσο περισσότερο προετοιμασμένη πρέπει να είναι – δυστυχώς – να υποστεί την αρνητική κριτική όταν κοινοποιήσει φωτογραφίες μακριά από την οικογένειά της. Μία ανέμελη στιγμή που βρίσκεται αναρτημένη στο feed της, πολλές φορές γίνεται η αφορμή για να παγιδευτεί σε ένα «βουνό» αρνητικών σχολίων. 

Ποιο είναι στην πραγματικότητα το πρόβλημα;
    Ένα από τα βασικά προβλήματα είναι ότι οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης έχουν δώσει στους χρήστες τη δυνατότητα να εκφράζουν οποιαδήποτε άποψη ή γνώμη, έχοντας ως επιλογή να παραμείνει ανώνυμη. Εύκολα μπορεί να σχολιάσει καθένας μία ανέμελη φωτογραφία, ωστόσο χωρίς να ξέρει το background. Το πρόβλημα έγκειται, επίσης, στις αναχρονιστικές αντιλήψεις της κοινωνίας για τους φυλετικούς ρόλους.

 Πολλές γυναίκες φοβούνται να ξεφύγουν από την άποψη ότι «ο ρόλος τους είναι να μεγαλώνουν παιδιά» και εγκλωβίζονται. Συχνά αποκόβονται από φίλους και γνωστούς, σταματούν τη δουλειά, τις βόλτες και δεν απολαμβάνουν προσωπικό χρόνο. Βλέπουν την μητρότητα σαν ένα εμπόδιο να συνεχίσουν τις προηγούμενες ασχολίες τους και φυσικά η κριτική που λαμβάνουν τις αποθαρρύνει.

Αυτό όμως δεν ισχύει στον ίδιο βαθμό για έναν πατέρα, ο οποίος λίγες φορές θα κατηγορηθεί ότι «άφησε» τα παιδιά και ότι δεν ενδιαφέρεται για εκείνα. Ωστόσο, εν έτη 2022 γίνεται λόγος για ισότητα φύλων και ατομική ελευθερία την στιγμή που μία μητέρα που βρίσκεται μακριά από το παιδί της «επιβιώνει» μέσα στην αρνητική κριτική, ενώ ο πατέρας «ανέγγιχτος» μπορεί να απολαύσει τη στιγμή. Είναι λες και η «καταλληλόλητα» της μητέρας σταματάει όταν απομακρυνθεί από το σπίτι, παύει η ανησυχία της για το παιδί και αδιαφορεί για εκείνο.

...........

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είσαι εργαζόμενη μαμά; Πώς τα πας με τις ενοχές σου;

Εάν είστε εργαζόμενη μαμά, έχετε βιώσει τον κόμπο στο στομάχι, όταν οι τύψεις χτυπάνε την πόρτα. 

(...)

    Μερικές στρατηγικές για να ξεκινήσετε να απελευθερώνεστε από τις ενοχές, ξεκινώντας από σήμερα!

Συγχωρήστε τον εαυτό σας.
Το να εγκαταλείψετε τις ενοχές πρέπει να ξεκινήσει με τη δέσμευση να σταματήσετε να νιώθετε άσχημα με τις επιλογές σας.

Επανεξετάστε τις αξίες σας.
    Μία από τις πιο βασικές ασκήσεις που μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι είναι να ξεκαθαρίσουν ποιες είναι οι αξίες και οι προτεραιότητές τους στη ζωή και μετά να ζήσουν τη ζωή σύμφωνα με αυτές.
    Για παράδειγμα, αν ο χρόνος για την οικογένεια βρίσκεται στην κορυφή της λίστας σας, αλλά δεν νιώθετε ότι σας χορταίνει μόνο αυτό, απαλλάξτε τον εαυτό σας από τις ενοχές βρίσκοντας συνειδητά τρόπους να αφιερώνετε περισσότερο χρόνο τόσο στον εαυτό σας, όσο και στην οικογένειά σας.
(...)
Ζητήστε βοήθεια.
Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που πρέπει να κάνουν πολλές γυναίκες είναι να ζητήσουν βοήθεια. 

Αντί να ζητήσει βοήθεια, μια εργαζόμενη μαμά μπορεί απλώς να τροφοδοτεί το άγχος της προσπαθώντας να τα κάνει όλα μόνη της, τότε συνειδητοποιώντας ότι είναι απλώς αδύνατο κάτι τέτοιο θα αρχίσει να νιώθει μη ικανή.
    Το να ζητάς βοήθεια απαιτεί εξάσκηση, αλλά μόλις κάνεις ένα πρώτο βήμα, οι άλλοι γύρω σου θα αρχίσουν να κάνουν το ίδιο.     Απευθυνθείτε στους γείτονες, τους προσωπικούς φίλους, τους γονείς των φίλων των παιδιών σας, τους δικούς σας γονείς, τα πεθερικά σας, το πρόγραμμα μετέπειτα φροντίδας στο σχολείο ή τις νταντάδες.

Να είστε παρούσα, όταν είστε στο σπίτι.
    Όταν βρίσκεστε στο σπίτι προσπαθήστε να ασχολείστε περισσότερο με τα παιδιά σας και λιγότερο με τις δουλειές του σπιτιού.
Οι ερευνητές, όπως ο John Bowlby, ανακάλυψαν ότι οι γονείς πρέπει να είναι συναισθηματικά παρόντες, να παρηγορούν το παιδί τους, να συντονίζονται με τα συναισθήματα του παιδιού τους, να δείχνουν ευχαρίστηση, όταν βλέπουν το παιδί τους και να υποστηρίζουν το παιδί τους προκειμένου να έχουν μια υγιή και ασφαλή σχέση γονέα-παιδιού. 

Με άλλα λόγια, φροντίζουν και συνδέονται με το παιδί τους, χωρίς να θυσιάζουν τις προσωπικές τους ανάγκες και υγεία.

Κάνε unfollow στις σελίδες που σε «ρίχνουν».
Βλέποντας άλλους ανθρώπους να κάνουν διακοπές, να μοιράζονται τις οικογενειακές τους φωτογραφίες ή να δημοσιοποιούν την τελευταία τους προώθηση σε κοινωνικές πλατφόρμες, όπως το Facebook και το Instagram είναι αρκετό για να οδηγήσει μια εργαζόμενη μαμά σε κλάματα.
Ο χρόνος που αφιερώνετε για να....

(...)

ολόκληρο το άρθρο στην πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η μητρότητα είναι δύσκολη, αλλά υπάρχει τελευταία φορά για τα πάντα...

Διαβάστε αυτό το όμορφο γράμμα όταν νιώθετε απόγνωση ή είστε εξαντλημένες. Η μητρότητα είναι δύσκολη, αλλά είναι και μια μοναδική εμπειρία γεμάτη πανέμορφες στιγμές.

Για τελευταία φορά

«Από τη πρώτη φορά που θα αγκαλιάσεις το μωρό σου, δε θα είσαι ποτέ ξανά το ίδιο άτομο.

Ίσως να λαχταράς για το άτομο που ήσουν παλιά.

Όταν είχες ελευθερία, χρόνο.

Και τίποτα συγκεκριμένο να ανησυχείς.

Θα γνωρίσεις τη κούραση, όπως ποτέ πρωτύτερα.

Και οι μέρες θα περνάνε σαν να είναι οι ίδιες, γεμάτες με τάισμα, αλλαγή πάνας και κλάμα.

Παράπονα και διαφωνίες.

Με ύπνο ή έλλειψη ύπνου.

Μπορεί να φαίνεται σαν ατέρμονος κύκλος.

Αλλά μην ξεχνάς…

Υπάρχει τελευταία φορά για τα πάντα.

Η μέρα που θα ταΐσεις το παιδί σου για τελευταία φορά.

Και θα είναι η τελευταία φορά που θα αγκαλιάσεις το παιδί σου ενώ κοιμάται.

Θα λούζεις τα μαλλιά του στη μπανιέρα.

Και από εκείνη τη μέρα, θα θέλει να κάνει μπάνιο μόνο του.

Θα σου κρατάει το χέρι ενώ περνάτε μαζί το δρόμο.

Και μετά δε θα σου το ξαναζητήσει.

Θα μπει στο υπνοδωμάτιο στη μέση της νύχτας για να κοιμηθεί μαζί σας. 
Και ξαφνικά θα είναι η τελευταία νύχτα που θα σας ξυπνήσει.

Θα σου χαρίσει ένα φιλί αποχαιρετισμού στο σχολείο και την επόμενη μέρα θα σου ζητήσει να μη τον συνοδέψεις πια.

Θα διαβάσεις μια τελευταία ιστορία, ενώ είναι στο κρεβάτι, και θα καθαρίσεις για τελευταία φορά το λερωμένο του πρόσωπο.

Θα τρέξει και πέσει στην αγκαλιά σου για τελευταία φορά.

Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα έρθει αυτή η τελευταία φορά.

Μέχρι που δεν υπάρχουν άλλες φορές.

Ακόμα και τότε, θα σου πάρει καιρό να το συνειδητοποιήσεις.

Γι’ αυτό όσο ζεις όλες αυτές τις στιγμές, θυμήσου ότι είναι μετρημένες και όταν τελικά σταματήσουν, θα έδινες τα πάντα για να τις ξαναζήσεις.»

viralman

Το Χαμομηλάκι

«Αγαπητή μαμά, που τα κάνεις όλα λάθος... » "Dear Mom Who Is Totally Screwing Up"

Η ίδια η έννοια της μητρότητας μοιάζει να είναι από πάντα συνυφασμένη με την έννοια της ενοχής. Κάθε μαμά που σέβεται τον εαυτό της -είτε είναι μεγάλη είτε μικρή, είτε έχει ένα παιδί είτε οκτώ- στο τέλος της ημέρας, πριν καταφέρει να παραδοθεί στον Μορφέα, νιώθει το μυαλό της να πλημμυρίζει από κάθε είδους δυσάρεστες σκέψεις. 

Dear Mom Who Is Totally Screwing Up

Πόσο χρόνο πέρασα σήμερα με το παιδί μου; Μήπως είμαι πολύ αυστηρή; Ήταν απαράδεκτο που άφησα την μικρή τόση ώρα μπροστά στην τηλεόραση. Πάλι έχασα την ψυχραιμία μου και φώναξα. Και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί επ' άπειρον.

Η Rhiannon Giles, μαμά και συγγραφέας, γράφει ένα κείμενο αλληλεγγύης προς όλες τις μαμάδες που πιστεύουν ότι τα έχουν κάνει εντελώς θάλασσα και μας θυμίζει ότι δεν υπάρχει τρόπος να είσαι η τέλεια μαμά, όμως υπάρχουν χιλιάδες τέλεια πράγματα που έχεις ήδη κάνει για τα παιδιά σου και άλλα τόσα που περιμένουν να συμβούν!

«Αγαπητή μαμά που τα κάνεις όλα λάθος,

Σήμερα η 5χρονη κόρη μου ούρλιαζε σε όλη τη διαδρομή προς το σπίτι, επειδή δεν της αγόρασα έναν παιχνίδι που είδε.

Σήμερα, έχασα την υπομονή μου. Αύριο, θα την χάσω ξανά.

Καμιά φορά αναλαμβάνω εγώ δικές της ευθύνες, επειδή δεν μπορώ να αντέξω την ενδεχόμενη κατάρρευσή της, αν κάνει λάθος, ούτε έχω πάντα την υπομονή που χρειάζεται για να την αφήσω να κανονίσει μόνη τις υποθέσεις της.

Την αφήνω να βλέπει παιδικά με αποκρουστικούς ήρωες που κλαψουρίζουν πολύ και είναι εντελώς ρηχοί.

Την… βάζω στο αθόρυβο μετά από ατελείωτες ώρες κουβέντας. 

Ο Θεός ξέρει για πόσα τρελά πράγματα της έδωσα την άδειά μου, όταν χωρίς να ακούσω την απάντηση, μηχανικά μουρμούρισα «Ναι, ναι.».

Χτες, με πληροφόρησε ότι σιχαίνεται το σνίτσελ, ένα από τα πέντε περίπου φαγητά που είναι πρόθυμη να φάει. Φάε τηγανητές πατάτες, τότε. Ας είναι…

Έχω πιάσει τον εαυτό μου να της γκρινιάζει με την ίδια φωνή που με τρελαίνει όταν βγαίνει από το δικό της στόμα! Είμαι το κακό παράδειγμα!

Έχω διαβάσει άρθρα, ξέρω τους σύγχρονους κανόνες για να είσαι μια «καλή μαμά». Πιστεύω ότι όλα αυτά είναι γραμμένα από ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα από παιδιά. Τουλάχιστον, είναι αισιόδοξοι ιδεαλιστές.

Ξεσπάω με φωνές και απειλές, γιατί δεν μπορώ να συγκρατηθώ.
Δεν της μαθαίνω αρκετά πράγματα για την ισότητα, τον φεμινισμό, την συμπόνοια, την ανθρωπιά…

Σου είπα ότι πρέπει να φύγουμε! Βάλτε τα παπούτσια σου τώρα!

Τα παιδιά χρειάζονται κανόνες και πρόγραμμα και υπομονή. Κανένα από αυτά τα τρία δεν είναι εύκολο όμως.

Σου είπα –σε ένα λεπτό! Έχω δουλειά τώρα!

Είμαι τόσο απασχολημένη που δεν μπορώ να πάω στη συνέλευση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων. Που δεν μπορώ να της διαβάσω αρκετά βιβλία. Δεν, δεν, δεν...

Μέσα στο μυαλό μου υπάρχει μια εκδοχή του εαυτού μου, που κάθεται με το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα και τα χέρια να καλύπτουν τα αυτιά μου.

Μέσα στο μυαλό μου υπάρχει μια εκδοχή των παιδιών μου, που με χτυπούν συνεχόμενα στον ώμο και μου λένε «Μαμά, δες αυτό! Μαμά. Μανούλα. Μαμά, δες!».

Όμως ξέρω ένα πράγμα. Στο τέλος της μέρας, η κόρη μου θα ζητήσει αγκαλίτσες. Θα μοιραστεί μαζί μου το γλυκό της γιατί «θέλει να είναι καλή με τους άλλους». Θα μιλήσει για πράγματα που κάναμε μαζί, πράγματα που με κούρασαν και μου ρούφηξαν πολύτιμη ενέργεια, όχι για να δείξει ότι είμαι επαρκής, αλλά για να πει πόσο επαρκής είμαι. Θα μιμηθεί τις χειρότερές μου συνήθειες. Όμως, θα μιμηθεί και τις καλύτερες.

Μπορεί, λοιπόν, να υπάρχει ελπίδα. Μπορεί να μην τα πηγαίνω και τόσο άσχημα. Μπορεί το αύριο να είναι καλύτερο.

Αγαπητή μαμά, που τα κάνεις όλα λάθος, εύχομαι αυτό να ήταν μήνυμα συμπαράστασης για ‘σένα. Εύχομαι να κατάλαβες όλα όσα είσαι και δεν είσαι. Δεν ξέρω. Το μόνο που έχω να σου προσφέρω είναι η αλληλεγγύη μου.

Ίσως είμαστε καλύτερες απ’ αυτό που νομίζουμε.»

mama365