Να εξερευνήσουν τον κόσμο, κάντε τα παιδιά σας να θέλουν

Οι εμπειρίες και οι δραστηριότητες, που αποκτούν τα παιδιά σε μικρή ηλικία, μπορούν να διαμορφώσουν από την προσωπικότητά τους μέχρι τους στόχους που μπορεί να βάλλουν για το υπόλοιπο της ζωής τους. 

Τα ερεθίσματα που δημιουργούν, από μικρή ηλικία οι γονείς στα παιδιά, μπορούν να τα κάνουν να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, να διαμορφώσουν άποψη, αλλά και να τους δώσουν την θέληση να εξερευνήσουν τον κόσμο. 

Μια βόλτα σε ένα μουσείο, μία θεατρική παράσταση ή η παρακολούθηση μιας ταινίας μπορούν να μάθουν σε ένα παιδί πολλά πράγματα.

Από την ιστορία του τόπου που μεγάλωσε, μέχρι τα επιτεύγματα των ανθρώπων και τις «σωστές» συμπεριφορές που πρέπει να έχει μέσα στην κοινωνία.

Από την άλλη η ενασχόληση με ένα άθλημα μπορεί να μάθει σε ένα παιδί την έννοια της ομαδικότητας, αλλά και την σημασία της γυμναστικής και της καλής φυσικής κατάστασης.

Τέλος μια εκδρομή σε ένα ζωολογικό κήπο ή ένα ενυδρείο θα δώσει στο παιδί σας αρκετές νέες πληροφορίες για τον κόσμο που το περιβάλει.

Πέρα από το γεγονός ότι θα του δώσει μεγάλη χαρά και ευχαρίστηση, διότι όλα τα παιδιά αγαπούν τα ζώα.

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές δραστηριότητες που θα μπορούσατε να κάνετε με τα παιδιά σας αρκεί να έχετε θέληση και χρόνο.

trikalakids.gr
Το Χαμομηλάκι

Μουσικοθεραπεία σε παιδιά με Μαθησιακές Δυσκολίες

Ποια παιδιά έχουν μαθησιακές δυσκολίες;

Παιδιά με διάγνωση υπερκινητικότητας, με ΔΕΠΥ, με αργή ανάπτυξη και με συναισθηματικές διαταραχές και πολλές άλλες διαγνώσεις, συνήθως εντάσσονται στην κατηγορία των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες.

Η μουσικοθεραπεία είναι μια δημιουργική θεραπεία κατάλληλη και απαραίτητη για τέτοια παιδιά, καθώς τους δίνει τη δυνατότητα μέσα σε ένα οριοθετημένο θεραπευτικό πλαίσιο να δημιουργήσουν μουσική, αλλά και ιστορίες ή παιχνίδια που τους εκφράζουν.

Έτσι εκδηλώνουν πολύ εύκολα τα συναισθήματα τους χωρίς απαραίτητα να χρησιμοποιήσουν το λόγο.

Μέσα από την ελεύθερη δημιουργία της μουσικής τα παιδιά μπορούν να ανταλλάξουν μηνύματα χωρίς να χρειαστεί να μιλήσουν.

Ο μουσικοθεραπευτής θα λάβει τα μηνύματα αυτά και θα βοηθήσει τα παιδιά να νοιώσουν ασφαλή ώστε να εκφραστούν και να «οδηγηθούν» στην επιθυμητή πρόοδο.

Στόχοι της μουσικοθεραπείας.

Οι στόχοι της μουσικοθεραπείας 
για παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες είναι κυρίως:

• Βελτίωση συγκέντρωσης

• Εξωτερίκευση συναισθημάτων

• Βελτίωση ψυχικής υγείας

• Ανάπτυξη γνωστικής ικανότητας

• Απόκτηση αυτοπεποίθησης

• Κατανόηση ορίων

• Αυτογνωσία (γνωριμία με το εγώ, συνειδητοποίηση του εγώ)

• Ανάπτυξη συναισθηματικής νοημοσύνης

• Βελτίωση επικοινωνίας με τους άλλους

Ένα παιδί με υπερκινητικότητα χρειάζεται να διοχετεύσει την ενέργεια του και να εισαχθεί σε ένα θεραπευτικό πλαίσιο συγκεκριμένης διάρκειας , όπου θα έχει τη δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας μέσα στα θεραπευτικά όρια.

Σταδιακά θα αποδέχεται τους κανόνες της θεραπείας αλλά και τους κανόνες που θα πρέπει να ακολουθεί στο σχολείο και στην κοινωνική ζωή.

Τα παιδιά έχοντας αυτό το χώρο όπου θα μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα, έχουν παράλληλα τη δυνατότητα να αναπτύξουν τη συγκέντρωση και τη δημιουργικότητα τους, να αναπτύξουν και να αντιληφθούν το Εγώ τους και να αναπτύξουν την ικανότητα να σέβονται και να αντιλαμβάνονται τους γύρω τους.

Μέσα από την ελεύθερη έκφραση και τη μουσική, τους δίνεται η ευκαιρία να διοχετεύσουν ενέργεια δημιουργώντας.

Για παράδειγμα, μπορούν να γνωριστούν και να μιλήσουν με το θεραπευτή εάν θέλουν, να παίξουν με διάφορα όργανα, να ανακαλύψουν τον ήχο των διαφόρων οργάνων ή τον ήχο της φωνής τους , να τραγουδήσουν ή και με τη βοήθεια του θεραπευτή να δημιουργήσουν μαζί ένα τραγούδι μια μουσική που τους εκφράζει εκείνη την στιγμή, ελεύθερα χωρίς καν να χρειάζεται να γνωρίζουν μουσική.

Ο θεραπευτής θα τους βοηθήσει με κατάλληλες μουσικοθεραπευτικές τεχνικές να αναπτυχθούν, θα τους στηρίξει και θα είναι εκεί για να τους ακούσει.

Η μουσικοθεραπεία είναι μια μη λεκτική θεραπεία.

Η κίνηση, ο ρυθμός, η μελωδία, η κραυγή που θα δημιουργήσει το παιδί, είναι σημαντικά τόσο για το ίδιο όσο και για τον θεραπευτή, που θα τα επεξεργαστεί και θα το βοηθήσει με τον ανάλογο κάθε φορά τρόπο, να εξελιχθεί μέσα από τη μουσικοθεραπεία.

Και το καλύτερο; Δεν υπάρχει το αίσθημα της αποτυχίας.

Στην θεραπεία δεν υπάρχει η επιτυχία και η αποτυχία, που πολλές φορές παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες βιώνουν κατά τη διάρκεια της σχολικής εκμάθησης, καθώς πολλές φορές στο χώρο του σχολείου μπορεί να νοιώθουν μειονεκτικά γιατί η δυσκολία τους, φαινομενικά δεν τα καθιστά ικανά όπως τα άλλα παιδιά.

Με τη μουσικοθεραπεία θα αισθανθούν δημιουργικοί και ικανοί για πολλές δραστηριότητες. Μέσα από την ενίσχυση της αυτοπεποίθησης το παιδί νοιώθει καλύτερα με τον εαυτό του και προσπαθεί συνεχώς να βελτιώνεται.

Αναγνωρισμένη θεραπεία με αποτελέσματα.

Πρόκειται για μια αναγνωρισμένη θεραπεία που προσφέρεται σε όλα τα σχολεία στην Αγγλία, την Αμερική και την Αυστραλία, καθώς είναι αποδεδειγμένο ότι βοηθά στην εξέλιξη των παιδιών και εφήβων με μαθησιακές δυσκολίες.

Υπάρχουν πολλές μελέτες που περιγράφουν συγκεκριμένα περιστατικά και τη διαδικασία της θεραπείας παιδιών με συγκεκριμένη μαθησιακή δυσκολία, αποδεικνύοντας την αποτελεσματικότητα της μουσικοθεραπείας.

ant1iwo

alternamusic

Το Χαμομηλάκι

Κοινωνικές δεξιότητες παιδιών

Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που οι γονείς καλούνται να αντιμετωπίσουν

Ένα παιδί έχει αυτοπεποίθηση όταν αντιλαμβάνεται τον εαυτό του θετικά και πιστεύει στις δυνατότητες και τις ικανότητές του. Η αυτοπεποίθηση αντανακλάται μέσα από τη συμπεριφορά και τις αποφάσεις του ατόμου. Ένα παιδί που έχει αυτοπεποίθηση λειτουργεί ανεξάρτητα, αναλαμβάνει ευθύνες, υπερηφανεύεται για τις επιτυχίες του, ανέχεται απογοητεύσεις, δοκιμάζει νέα πεδία και προκλήσεις, ενώ μπορεί να διαχειρίζεται τα θετικά και τα αρνητικά συναισθήματα. Ακόμη, ένα παιδί που έχει αυτοπεποίθηση είναι ένα παιδί που μπορεί να προσφέρει βοήθεια στους άλλους. Ωστόσο, ένα παιδί που δεν αποφεύγει τις νέες εμπειρίες, αισθάνεται μονίμως πως δεν το αγαπούν και δεν το θέλουν, κατηγορεί τους άλλους για τις δικές του αδυναμίες, δεν μπορεί να ανεχθεί απογοητεύσεις, αυτομειώνεται και είναι ευάλωτο.

Πώς κτίζεται όμως η αυτοπεποίθηση;

Η αυτοπεποίθηση κτίζεται όταν εκφράζει κανείς σταθερά τις επιθυμίες του, όταν μαθαίνει να παίρνει την ευθύνη για τα συναισθήματα του, όταν εστιάζεται σε αυτά που μπορεί να καταφέρει και όταν φέρεται κανείς στον εαυτό του με τον τρόπο που θέλει οι άλλοι να του φέρονται.

Οι γονείς μπορούν να ενισχύσουν την αυτοπεποίθηση των παιδιών τους όταν δείχνουν ότι χαίρονται με τις επιτυχίες των παιδιών τους και το δείχνουν, και όταν είναι γενναιόδωροι με τους περιγραφικούς επαίνους. Ακόμη οι γονείς ενισχύουν τα παιδιά τους όταν τα μαθαίνουν να κάνουν θετικές αυτο-δηλώσεις, όταν αποφεύγουν τη γελοιοποίηση των παιδιών, αλλά και όταν διδάσκουν στα παιδιά τους τρόπους για το πώς να λαμβάνουν και να αξιολογούν τις αποφάσεις τους. Ένας πολύ εποικοδομητικός τρόπος είναι η άσκηση των παιδιών στην αυτοπειθαρχία.

Ένα παιδί το οποίο πιστεύει και εκτιμά τον εαυτό του είναι πιο επιδέξιο σε κοινωνικές δεξιότητες. Με τον όρο κοινωνικές δεξιότητες ονομάζουμε τις καλές κοινωνικές δεξιότητες που επιτρέπουν στο παιδί να γνωρίζει τι πρέπει να πει και πώς να κάνει καλές επιλογές, αλλά και πώς να συμπεριφερθεί σε διαφορετικές συνθήκες. Οι καλές κοινωνικές δεξιότητες αποτελούν τη βάση για την καλή σχολική επίδοση, την ορθή συμπεριφορά, τις υγιείς οικογενειακές σχέσεις, καθώς και τη συμμετοχή σε εξωσχολικές δραστηριότητες.

Πώς όμως αποκτά ένα παιδί θετικές κοινωνικές δεξιότητες;

Συνήθως η διαχείριση του θυμού και των συγκρούσεων, η κατανόηση κι αναγνώριση της γνώμης των άλλων, η δυνατότητα διαπραγμάτευσης και αντίστασης με τους συνομηλίκους, η ενεργητική ακρόαση και η αποδοχή και ανοχή του διαφορετικού λειτουργούν υποβοηθητικά στη δόμηση θετικών κοινωνικών δεξιοτήτων.

Αν τοποθετούσαμε τις κοινωνικές δεξιότητες σε κατηγορίες, θα αναφέραμε τέσσερεις κατηγορίες: τις δεξιότητες επιβίωσης, τις διαπροσωπικές δεξιότητες, τις δεξιότητες λύσης προβλημάτων και τις δεξιότητες λύσης των συγκρούσεων. Θα λέγαμε λοιπόν πως ένα παιδί που μπορεί να ακολουθεί οδηγίες και αγνοεί περισπάσεις έχει έναν επαρκή δείκτη δεξιοτήτων επιβίωσης. Όσον αφορά τις διαπροσωπικές δεξιότητες, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι ένα παιδί που μπορεί να συμμετάσχει στις δραστηριότητες και να περιμένει τη σειρά του έχει μια επαρκή ανταπόκριση διαπροσωπικής επικοινωνίας. Ακόμη, ένα παιδί που μπορεί να λύνει προβλήματα, να ζητά βοήθεια, να απολογείται και να δέχεται τις συνέπειες των πράξεών του, και ένα παιδί που αντιμετωπίζει την ήττα, τις κατηγορίες και την πίεση της ομάδας μπορεί να χαρακτηριστεί ως κοινωνικά δεξιότεχνο.

Οι βασικές δεξιότητες αυτοελέγχου είναι πολύ σημαντικές για να αντεπεξέλθει το παιδί στις κοινωνικές προκλήσεις. Αναγνωρίζοντας τα συναισθήματά του το παιδί, παρατηρώντας προσεκτικά, καθυστερώντας την αντίδρασή του και γνωρίζοντας εναλλακτικές αντιδράσεις του, μπορεί να ελέγξει τις παρορμήσεις του αποτελεσματικά και να αντεπεξέλθει στις κοινωνικές προκλήσεις!

Δρ. Αριστονίκη Θεοδοσίου Τρυφωνίδου, MA, Msc, MAAT, PgP, PHD, Ψυχολόγος Εξελικτικής-Σχολικής κατεύθυνσης-Ψυχοθεραπεύτρια
infokids.gr

«Δεν Θα Αρέσεις Σε Όλους, Αγαπημένο Μου Παιδί» Το γράμμα μιας μαμάς στο παιδί της για τη διαφορετικότητα

Όλες οι μαμάδες θέλουν να πείσουν το παιδί τους να είναι ο εαυτός του! Να αποδέχεται τον χαρακτήρα του και τις διαφορές του, χωρίς να απογοητεύεται! Και φυσικά να καταλάβει, πως το διαφορετικό δεν είναι κακό.

Μία μαμά προσπαθεί με ένα γράμμα στο παιδί της, όπως δημοσίευσε το herviewfromhome.com, να πετύχει αυτό ακριβώς. 
Και πιστεύουμε, ότι πολλοί από εσάς θα συμφωνήσετε μαζί της:

«Αγαπημένο μου παιδί,
Θέλω να σου πω κάτι, το οποίο μπορεί να σου φανεί σκληρό, αλλά πρέπει να μου υποσχεθείς, ότι θα με ακούσεις μέχρι το τέλος. Λοιπόν, ξεκινάω:

Δεν υπάρχει περίπτωση να αρέσεις σε όλους!

Ορίστε το είπα. Ξέρω τι σκέφτεσαι και πριν προχωρήσει το μυαλό σου σε άλλες σκέψεις θέλω να ξέρεις, ότι δεν πειράζει. 
Δεν πειράζει καθόλου, αν δεν σε συμπαθούν όλοι.
Μπορεί ήδη να το ξέρεις, αλλά η επανάληψη δεν βλάπτει. 
Είσαι διαφορετικός. Όλοι είμαστε! 
Το να είσαι διαφορετικός ή μοναδικός είναι καλό πράγμα. 
Ο κόσμος γύρω μας μπορεί να γίνει πολύ βαρετός αν είμαστε όλοι ίδιοι. Αν όλοι έχουμε τα ίδια ενδιαφέροντα, τις ίδιες ιδέες και γνώμες, δεν θα μπορέσουμε να ωριμάσουμε. Η ύπαρξή μας θα είναι στάσιμη χωρίς νέες σκέψεις και προοπτικές. Οπότε, το διαφορετικό είναι καλό.
Σου έχω, όμως, και μερικά άσχημα νέα: 
Μερικοί άνθρωποι δεν συμπαθούν το διαφορετικό. 
Μερικοί άνθρωποι δεν είναι ικανοί να καταλάβουν εμπειρίες πέρα από τις δικές τους και μερικοί άνθρωποι μπορεί να γίνουν ακόμα και κακοί. Για όλους αυτούς τους λόγους, οι άνθρωποι μπορεί να μην σε συμπαθήσουν. Μπορεί να μην τους αρέσουν οι ιδέες σου, η γνώμη σου, η εμφάνισή σου, ο τρόπος που μιλάς, το χρώμα του δέρματός σου ή χιλιάδες ακόμα πράγματα που κάνεις. 
Το ξέρω αυτό από προσωπική πείρα. 
Είτε το πιστεύεις είτε όχι πολλοί αντιπαθούν και τη μαμά σου. 
Ήμουν στο δημοτικό όταν το κατάλαβα για πρώτη φορά – όταν έμαθα, ότι δεν είναι όλοι φίλοι μου. Και θα είμαι ειλικρινής: Ένιωσα συντετριμμένη! Από τότε, έχω μάθει, ότι τα διαφορετικά μου σημεία είναι και τα δυνατά μου σημεία. Μακάρι να το ήξερα αυτό νωρίτερα. Γι’ αυτό σου γράφω τώρα αυτό το γράμμα.

Το να σε απορρίπτουν πονάει και σε θυμώνει. Θέλω να ξέρεις, ότι δεν είναι μεμπτό να κρύβεις αυτά τα συναισθήματα. Μπορείς να είσαι θυμωμένος ή λυπημένος ή και τα δύο, αλλά ποτέ μην νιώσεις ντροπή γι’  αυτό που είσαι.
Όταν ήμουν μικρή δεν ήθελα να ξεχωρίζω, δεν ήθελα να είμαι διαφορετική. Ήθελα απλώς να ταιριάζω, να είμαι ίδια, να είμαι “μέσα” σε όσα έκαναν οι άλλοι.
Θα έδινα τα πάντα τότε για να ανήκω. Μπορεί να νιώθεις το ίδιο τώρα. Μπορεί να θέλεις να κρυφτείς ή να αλλάξεις τις ιδέες σου και το ποιος είσαι για να “συμβαδίζεις” με τους άλλους.  

ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ. 
Μην αφήσεις ποτέ κανέναν να “σβήσει” τη λάμψη σου, να σου πάρει το φως σου. Επειδή το πράγμα έχει ως εξής: Δεν μπορείς να κάνεις τους πάντες χαρούμενους, είναι αδύνατον!
Θα υπάρχει πάντα κάποιος που βλέπει τα πράγματα διαφορετικά από εσένα. Κάποιος που δεν σε καταλαβαίνει ή δεν μοιράζεται τα ίδια πιστεύω με εσένα. Αυτό δεν είναι κακό. 
Μην ξεχνάς “το διαφορετικό είναι καλό”. 

Μάλιστα, θα συναντήσεις και εσύ ανθρώπους που δεν θα καταλαβαίνεις. Και σου ζητάω, σε αυτή την περίπτωση, να παραμείνεις “ανοιχτός”. 
Όχι να γίνεις “κολλητός” τους, αλλά να τους δώσεις μια ευκαιρία. Μην υποθέτεις, ότι ξέρεις όλη τους την ιστορία. Άκουσέ τους, δες τη δική τους οπτική. Ακόμα και αν δεν τους καταλαβαίνεις πλήρως, τις περισσότερες φορές θα κερδίσεις κάτι. Οι διαφορές μας μας δίνουν καμιά φορά τα καλύτερα μαθήματα.

Γι’ αυτό μην πάψεις ποτέ να είσαι μαθητής.

Μείνει ο εαυτός σου, ακόμα και όταν είναι δύσκολο. Να είσαι ανοιχτός και δείξε στον κόσμο, ότι δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι ίδιοι για να ζούμε μαζί. 
 Μην απογοητεύεσαι όταν δεν σε καταλαβαίνουν ή σε απορρίπτουν – αυτές τις στιγμές μαθαίνεις! Αυτές τις στιγμές μεγαλώνεις. Και αν όλα αυτά σου φαίνονται πολύ περίπλοκα να θυμάσαι, ότι δεν υπάρχει λόγος να τρως συνέχεια πίτσα όταν μπορείς να φας burgers, σουβλάκια, γλυκά και φρούτα. Η ποικιλία είναι το αλάτι της ζωής και εσύ είσαι τέλειος όπως ακριβώς είσαι!»

Πηγή
Jim Jimmy (Κλεισθένης) (αγαπημένη Ιδεοπηγή)

Το «ταξίδι» της Εμπιστοσύνης από τη βρεφική μέχρι την ενήλικη ζωή

Γεννιόμαστε για να εμπιστευτούμε. 
Τα βρέφη έρχονται στον κόσμο για να δημιουργήσουν δεσμούς με τα πρόσωπα που τα φροντίζουν, ώστε να μπορέσουν να αναπτυχθούν στο συναισθηματικό και τον κοινωνικό τομέα. 
Ο πρωταρχικός δεσμός διαμορφώνεται συνήθως με τη μητέρα, ενώ ακολουθούν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και του οικείου περιβάλλοντός τους. 
Η διαθεσιμότητα και η ανταπόκριση των γονιών στις ανάγκες των βρεφών, τα κάνει να νιώθουν ασφάλεια και σιγουριά κι έτσι αρχίζουν να οικοδομούν την αυτοεκτίμησή τους.

Σύμφωνα με τον Erikson (1963, ό. α. Παππά, 2013), τον πρώτο χρόνο της ζωής τους τα βρέφη διανύουν το στάδιο της βασικής εμπιστοσύνης ή της δυσπιστίας: 
Αν οι ενήλικοι που τα φροντίζουν επιδεικνύουν διαθεσιμότητα και ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους, τα βρέφη μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι φιλόξενος και ασφαλής, μαθαίνουν να εμπιστεύονται. 
Αντιθέτως, αν μεγαλώνουν με ενήλικες που δεν τους παρέχουν διαθεσιμότητα, μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι απρόβλεπτος, αφιλόξενος, απειλητικός. Αν φανταστούμε την εμπιστοσύνη σαν ένα οικοδόμημα, τα θεμέλιά της μπαίνουν κατά τη βρεφική ηλικία.

Ακολούθως, κατά τη νηπιακή ηλικία, η εμπιστοσύνη εμπλουτίζεται, διευρύνεται, βαθαίνει. 
Όσο πιο πολύ ο γονιός γνωρίζει το παιδί του, τόσο πιο πολύ το εμπιστεύεται. Και αντιστρόφως, όσο πιο πολύ το παιδί γνωρίζει το γονιό του, τόσο πιο πολύ τον εμπιστεύεται. 
Παράλληλα, όμως, αρχίζει να διεκδικεί το δικαίωμα στην αυτονόμηση και την αυτοδιάθεση, ένα δικαίωμα που δύσκολα αναγνωρίζεται από τον γονιό, με αποτέλεσμα συχνά να πλήττεται η εμπιστοσύνη που έχει αναπτυχθεί μεταξύ τους (Παππά, 2016α).

Είναι πολύ σημαντικό για έναν γονιό να μπορεί να λέει στο παιδί του «σε εμπιστεύομαι» και να το αποδεικνύει εμπράκτως. 
Συχνά, οι γονείς ακόμα κι όταν νιώθουν την εμπιστοσύνη δυσκολεύονται να την αρθρώσουν. 
Αργότερα, κατά τη σχολική ηλικία, πολλές φορές καθώς συζητούν με το παιδί και στην προσπάθειά τους να το προστατεύσουν από πιθανές ματαιώσεις, το νουθετούν να μην εμπιστεύεται εύκολα τους άλλους, μικρούς και μεγάλους, ακόμα και τους φίλους του. Το παιδί μπερδεύεται: τι πρέπει να κάνει;

Στην εφηβεία, περίοδος κατά την οποία οι σχέσεις τίθενται υπό νέα διαπραγμάτευση και το παιδί ως έφηβος διεκδικεί πολύ πιο δυναμικά το δικαίωμα στην αυτονομία, δοκιμάζοντας τόσο τα δικά του όρια όσο και των γονιών του, ακούει τους γονείς να του λένε συνήθως:
«δε σε εμπιστεύομαι» ή 
«έχει κλονιστεί η εμπιστοσύνη μου» και συνεχίζουν 
«θα πρέπει να ξανακερδίσεις τη χαμένη μου εμπιστοσύνη και να μου αποδείξεις ότι μπορώ να σε εμπιστευτώ ξανά». 
Με τον τρόπο αυτό, γονείς και έφηβοι μπαίνουν σε έναν φαύλο κύκλο δυσπιστίας, έναν φαύλο κύκλο που σπάει δύσκολα (Hayman, 2016).

Είναι όμως συναίσθημα η εμπιστοσύνη ή μήπως καλύτερα προσδιορίζεται ως αξία; 
Όσο δύσκολο είναι να νιώσεις εμπιστοσύνη και να ζήσεις με εμπιστοσύνη, τόσο δύσκολο είναι να προσπαθήσεις να μιλήσεις γι' αυτή και να την αποσαφηνίσεις εννοιολογικά. 
Σύμφωνα με τον Plutchik (1980, ό. α. Παππά, 2013), 

η εμπιστοσύνη είναι ένα από τα οκτώ βασικά συναισθήματα μαζί με τη χαρά, τον φόβο, την έκπληξη, τη λύπη, την αποστροφή, το θυμό και την προσμονή, και μαζί με τη χαρά δημιουργεί την αγάπη, ενώ αν συνενωθεί με το φόβο παράγει την υποταγή. 

Κατά τη Rudd (2009, ο. α. Παππά, 2013), η εμπιστοσύνη αποτελεί ένα από τα εννέα χαρακτηριστικά της συναισθηματικής νοημοσύνης και ορίζεται ως η δεξιότητα του να είναι κάποιος αρκετά θαρραλέος, ώστε να παλεύει γι' αυτό που θέλει να κατακτήσει. Από την άλλη, η εμπιστοσύνη μπορεί να θεωρηθεί αξία κομβικής σημασίας για τη δημιουργία διανθρώπινων σχέσεων και την κοινωνική συμβίωση (Παππά, 2008, 2013, 2016β).

Ξέρουμε ότι η εμπιστοσύνη ενθαρρύνει και χαρίζει αυτοεκτίμηση, καλλιεργεί εσωτερικά κίνητρα και αισιοδοξία. 
Η εμπιστοσύνη είναι όμως και ευθύνη. 
Σε εμπιστεύομαι σημαίνει σε θεωρώ υπεύθυνο. Και εσύ, ως αποδέκτης της εμπιστοσύνης που σου απευθύνω, αναλαμβάνεις πολύ σοβαρά το ρόλο της εκπλήρωσης μιας άρρητης προσδοκίας. 
Όταν ο γονιός εμπιστεύεται το παιδί του, το μαθαίνει ότι οι άνθρωποι είναι καλοί, ο κόσμος είναι ασφαλής, ότι μπορεί να αλλάξει ό,τι δεν του αρέσει αν προσπαθήσει, του μαθαίνει να μη φοβάται και να μπορεί να έχει τον έλεγχο της ζωής του.

Για να εμπιστευτείς τον άλλο, χρειάζεται να εμπιστεύεσαι καταρχήν τον εαυτό σου. Η εμπιστοσύνη είναι ένα δώρο που χαρίζεται με ανοιχτή την καρδιά, με ειλικρίνεια και γενναιοδωρία.

Βασιλική Παππά, MSc, PhD, Συμβουλευτική Ψυχολόγος,
Επιστημονικά υπεύθυνη Σχολών Γονέων
sxolesgonewn
infokids
Το Χαμομηλάκι