Η αδελφή μας δεν είναι απλώς φίλη, είναι το άλλο μισό της καρδιάς μας

Paintings by the Master Iman Maleki , 2 sisters and a book

Αν και περνάμε περιόδους κατά τις οποίες δεν επικοινωνούμε συχνά, η αλήθεια είναι ότι η αδελφή μας θα είναι πάντα εκεί, όταν τη χρειαζόμαστε. Μπορούμε να βασιζόμαστε πάντα στην παρουσία της.

Η αδελφή μας είναι κάτι περισσότερο από φίλη.Ο δεσμός που έχουμε μαζί της ξεπερνά τη συγγένεια. Είναι σαν ένας στυλοβάτης καθημερινής υποστήριξης στον οποίο μπορούμε πάντα να βασιζόμαστε.
Παρά τις διαφορές μεταξύ μας και μια παιδική και εφηβική ηλικία που ήταν γεμάτες ανταγωνισμό, τσακωμούς, μοίρασμα ρούχων και κρυφή ζήλια, τελικά τα χρόνια μάς έχουν διδάξει τη σημασία αυτού του δεσμού.

Συχνά λέγεται ότι εμείς επιλέγουμε την αληθινή μας οικογένεια χωρίς να είναι απαραίτητο να υπάρχουν κοινά γονίδια. Είναι αλήθεια, όλοι το ξέρουμε. Ωστόσο, πολλές φορές ο δεσμός ανάμεσα σε αδελφές είναι πιο ισχυρός από κάθε άλλου είδους σχέση.
Πρόκειται για μια στενή βιολογική και συναισθηματική σύνδεση η οποία όλες όσες είναι τυχερές να έχουν μια αδελφή ξέρουν ότι πρόκειται για έναν πραγματικό θησαυρό στη ζωή τους.

Η σχέση ανάμεσα σε αδελφές, ο δεσμός που ξεπερνά τη συγγένεια
Ίσως έχει περάσει καιρός από τότε που μιλήσατε με την αδελφή σας. Η ζωή μερικές φορές μάς φέρνει σε άβολες καταστάσεις στις οποίες η υπερηφάνεια μπορεί να παίξει μεγάλο ρόλο ή να υπάρχουν διαφωνίες που προκλήθηκαν από μια προσωρινή έλλειψη διακριτικότητας.

Ωστόσο, παρά την απόσταση, το θυμό και τις πληγωμένες καρδιές, είναι πραγματικά δύσκολο να χωριστούμε από την αδελφή μας. Τελικά πρόκειται για τη μικρή μας αδελφή ή τη μεγάλη μας αδελφή, που μας προσφέρει καθοδήγηση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ένα τηλεφώνημα, λίγα γέλια, μια κοινή ανάμνηση -και η σύνδεση που δεν μπορεί ποτέ να διακοπεί ανανεώνεται, παρά την απόσταση και τα σκληρά λόγια.

Ας ρίξουμε μια ματιά στον ιδιαίτερο δεσμό ανάμεσα σε αδελφές.
Η ίδια ανατροφή αλλά πολύ διαφορετικές προσωπικότητες

Είναι εκπληκτικό το πώς, μερικές φορές, παρά το γεγονός ότι οι αδελφές είχαν την ίδια εκπαίδευση και έχουν ζήσει σχεδόν τα ίδια πράγματα, η μία είναι τελικά πολύ διαφορετική από την άλλη.

Υπάρχει ο επαναστατικός και αντιδραστικός τύπος, που μας μαθαίνει να υπερασπιζόμαστε τον προσωπικό μας χώρο, το δικαίωμά μας να έχουμε άποψη και να επιλέγουμε αυτό που είναι το καλύτερο για μας.
Ένας άλλος τύπος, από την άλλη πλευρά, είναι η αδελφή η οποία είναι ένας ωκεανός γαλήνης που μας προσφέρει παρηγοριά και καταφύγιο. Χάρη στην υποστήριξή της αισθανόμαστε ότι κάποιος μας ακούει και μας καταλαβαίνει όταν έχουμε μια άσχημη μέρα.

Τα αδέλφια δεν έχουν ποτέ τις ίδιες προσωπικότητες. Τα παιδιά δεν είναι ποτέ αντίγραφα των γονιών τους. Τα αδέλφια συχνά έχουν πολύ διαφορετικά ενδιαφέροντα και τις δικές τους ξεχωριστές αντιδράσεις στα ίδια πράγματα.
Αυτό βοηθάει τα αδέλφια να εξελιχθούν καθώς αλληλοσυμπληρώνονται από πολλές απόψεις.

Όταν δεν χρειάζονται λόγια
Συνήθως δεν χρειάζεται να πείτε στην αδελφή σας ότι κάτι δεν πάει καλά, η αδελφή σας μπορεί να το καταλάβει κοιτάζοντας απλώς το πρόσωπό σας. Οι δεσμοί του συναισθήματος και του αίματος και η εμπειρία την κάνουν να διαισθάνεται σχεδόν αμέσως ότι κάτι συμβαίνει.

Η εγγύτητα και η οικειότητα μάς εξασφαλίζουν παρηγοριά.
Αν και όλοι έχουμε φίλους, συντρόφους και γονείς για να στηριχτούμε, μια αδελφή μοιράζεται μαζί μας τις ιστορίες και τις εμπειρίες της και καταλαβαίνει και ξέρει ακριβώς πώς να μας βοηθήσει.

Οι διαφορές και οι αποστάσεις δεν έχουν σημασία
Δεν έχει σημασία αν μας χωρίζει ένας ολόκληρος ωκεανός ή αν ακολουθήσαμε το δρόμο μας για να αποκτήσουμε τις δικές μας σχέσεις.
Το ενδιαφέρον της αδελφής μας θα είναι πάντα εκεί. Είναι κάτι φυσικό και σχεδόν διαισθητικό. Τηλεφωνήματα, μηνύματα… Βρίσκει πάντα έναν τρόπο για να προσφέρει την υποστήριξή της και νοιάζεται αδιάκοπα για το άλλο μισό της καρδιάς της.

Κανείς δεν σας λέει την αλήθεια όπως η αδελφή σας
Πολλά χρόνια μπορεί να περάσουν ή πολλά χρόνια μπορεί να μοιραστείτε, όμως ξέρετε ότι πάντα η αδελφή σας θα σας πει την αλήθεια, χωρίς να χρυσώσει το χάπι.

Η αδελφή σας δεν είναι ποτέ συγκαταβατική και έχει πολύ λιγότερες πιθανότητες να προσπαθήσει να σας παρηγορήσει με ψευδείς γενικότητες. Γνωρίζει ότι η ειλικρίνεια είναι μέρος του οικογενειακού δεσμού και, χωρίς αμφιβολία, ότι είναι κάτι που μπορείτε να περιμένετε από εκείνη.
Η αδελφή σας θα είναι πάντα κάτι περισσότερο από φίλη, επειδή έχετε περάσει τόσα πολλά μαζί. 

Οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας, μερικές φορές περίπλοκες, οι δυσκολίες της νεανικής σας ηλικίας, όταν είχατε την υποστήριξή της και το επίπεδο της ωριμότητας στο οποίο και οι δύο έχετε φτάσει αποτελούν κοινούς προσωπικούς θριάμβους που αφήνουν τα σημάδια τους.

Σημάδια στην καρδιά…
Αν υπάρχει κάποια απόσταση ανάμεσα σε σας και την αδελφή σας αυτή τη στιγμή λόγω κάποιας μικρής δυσαρέσκειας, καταπιείτε τον εγωισμό σας. 

Δεν αξίζει.
Η ζωή είναι πολύ πιο απλή από ότι πιστεύουμε και η υποστήριξη από τα αδέλφια μας αποτελεί ένα εξαιρετικό δώρο που θα πρέπει να απολαμβάνουμε καθημερινά.

meygeia.gr
newside
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Έβαζε κόλλα στο στόμα και στα μάτια της ενός έτους κόρης του για να σταματήσει να κλαίει

 

 Απάνθρωπες μεθόδους εφάρμοζε ένας πατέρας από το Τέξας στη 12 μηνών κόρη του για να την κάνει να σταματήσει να κλαίει.

Ο Τζόνι Λι Κάρτερ συνελήφθη την Δευτέρα 24/9 στο El Paso και κατηγορείται σε βαθμό κακουργήματος για κακοποίηση παιδιού που προκάλεσε σοβαρό σωματικό τραυματισμό, όπως αναφέρει το αστυνομικό τμήμα της Odessa.

Στις 16/9 η μητέρα του βρέφους κάλεσε την αστυνομία γιατί ο 29χρονος άνδρας αποπειράθηκε να πνίξει το κοριτσάκι, το γρονθοκόπησε και στη συνέχεια χρησιμοποίησε ισχυρή κόλλα για να κλείσει τα ματάκια του και το στόμα του ώστε να το κάνει να σταματήσει να κλαίει!

Ο Κάρτερ φρόντισε να εξαφανιστεί πριν οι αστυνομικοί φτάσουν στο δωμάτιο του μοτέλ που μένει το τελευταίο διάστημα η οικογένεια. Σύμφωνα με τις αρχές στο δωμάτιο εντοπίστηκε κι άλλο ένα βρέφος δύο μηνών κάτω από πολλές κουβέρτες και μαξιλάρια.

https://www.madata.gr/epikairotita/world/642219-evaze-kolla-sto-stoma-kai-sta-matia-ths-enos-etoys-korhs-toy-gia-na-stamathsei-na-klaiei.html

E-Daily.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι ψυχολογικές συνέπειες μιας απαξιωτικής μητέρας

Το μήνυμα που δίνει στην κόρη της αυτός ο τύπος μητέρας δεν είναι άμεσα επιθετικό, αλλά είναι εξαιρετικά καταστροφικό: «αυτό που σκέφτεσαι και αισθάνεσαι δεν έχει καμιά σημασία για εμένα».

Η μητέρα μου με ρώτησε τι ήθελα να φάω και τελικά μου έφερε ένα πιάτο με το φαγητό που ήθελε εκείνη... σαν να μην είχα πει ούτε μια λέξη. Αυτό ίσχυε για τα πάντα: κάθε φορά που εξέφραζα μια επιθυμία ή προτίμησή μου, μου καθιστούσε σαφές ότι αυτό που εγώ ήθελα δεν έχει καμία σημασία. Όταν μου έβαφαν το δωμάτιο και η μητέρα μου με ρώτησε τι χρώμα ήθελα στον τοίχο, είπα ότι προτιμάω το μπλε αλλά και ότι δεν θα είχα πρόβλημα με οποιοδήποτε άλλο χρώμα, εκτός από το ροζ. Μαντέψτε τι συνέβη. Όταν επέστρεψα σπίτι ο τοίχος μου είχε το χρώμα της τσιχλόφουσκας.
Ο τύπος της απαξιωτικής μητέρας μοιάζει εξαρχής διαφορετικός. Σε αντίθεση με την ελεγκτική μητέρα, δεν μοιάζει να επιθυμεί να ελέγχει την κάθε λεπτομέρεια, ούτε να επιβάλει αυστηρούς κανόνες για τους οποίους χρειάζεται συνέχεια να δίνει έγκριση όπως η μητέρα με ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά. Το μήνυμα που δίνει στην κόρη της αυτός ο τύπος μητέρας δεν είναι άμεσα επιθετικό, αλλά είναι εξαιρετικά καταστροφικό: Αυτό που σκέφτεσαι και αισθάνεσαι δεν έχει καμιά σημασία για εμένα.
Από την άλλη πλευρά, η κόρη μιας απαξιωτικής μητέρας δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει το πόσο πληγωμένη είναι εξαιτίας της απουσίας συγκρούσεων, καθώς δεν εμφανίζεται η τάση έντονης κριτικής ή και λεκτικής κακοποίησης. Ωστόσο, και αυτό είναι το σημείο που οφείλουμε να υπογραμμίσουμε, η απουσία άμεσης επιθετικότητας δεν αναιρεί τη συναισθηματική κακοποίηση που υφίσταται ένα παιδί μιας απορριπτικής και απαξιωτικής μητέρας.

Μια κόρη που διψά για προσοχή και κατανόηση

Η μητέρα μου, μου έκανε ξεκάθαρο ότι είμαι ένα βάρος, κάτι που είχε βάλει στη λίστα με τα πράγματα που έπρεπε απλά να κάνει. Ήμουν το τελευταίο παιδί, ένα λάθος, που την κράτησε μακριά από τη δουλειά της όταν η αδερφή και ο αδερφός μου ήταν ήδη στο δημοτικό. Απλά προσπαθούσε να τελειώνει με συνοπτικές διαδικασίας όλα όσα είχαν να κάνουν με εμένα. Πάντα μου έλεγε να ξεπερνάω τις στεναχώριες μου, φθάνοντας στο σημείο να περιθωριοποίησω τα συναισθήματα και τις ανησυχίες μου -  και όταν λέω πάντα, το εννοώ. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο σκληρά προσπαθούσα να της τραβήξω την προσοχή, έκανα τα πάντα, ό,τι μπορούσα να σκεφτώ, αλλά τελικά τίποτα δεν απέδιδε.
Το παιδί – η κόρη – καθρεφτίζεται για πρώτη φορά και αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια και το πρόσωπο της μητέρας. Είναι αυτή η σχέση μέσω της οποίας το παιδί μαθαίνει να διαχειρίζεται όλα αυτά που αισθάνεται σωματικά και ψυχικά, καθώς και να προβαίνει σε αυτοηρεμιστικές κινήσεις μέσω δυαδικών σχέσεων, οι οποίες έχουν την απαρχή τους στην πρώτη αυτή σχέση με τον φροντιστή-μητέρα.
Μια απαξιωτική μητέρα δεν είναι σε θέση να παρέχει τίποτα από τα παραπάνω και αυτό οδηγεί το παιδί στη σύναψη μιας πιο ισχυρής σύνδεσης μέσα από την οποία επιδιώκει την προσοχή. Για την μείωση του ψυχικού πόνου θα προβεί σε μόνωση του συναισθήματος. Ως ενήλικας, ίσως αναπτύξει ένα αποφευκτικό τύπο δεσμού, καθώς μπορεί να αισθάνεται ότι δεν χρειάζεται στενές διαπροσωπικές σχέσεις (απαξίωση-αποφυγή) ή να φοβάται το κόστος που αυτές ενέχουν (φόβος-αποφυγή).
Από την άλλη, η αντίδραση κάποιων παιδιών στην παραμέληση, είναι να βάζουν τον εαυτό τους σε μια κατάσταση ανημπόριας μέσω της οποίας επιδιώκουν να έχουν την προσοχή της μητέρας. Για παράδειγμα, μπορεί να προσποιηθούν ότι είναι άρρωστα ή να παραβαίνουν συχνά τους κανόνες ή να εμφανίζουν αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές κατά την εφηβική ηλικία.
Εναλλακτικά, ίσως εμφανίζουν υψηλές επιδόσεις -με καλούς βαθμούς στο σχολείο ή σε άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες- με βασικό σκοπό να κερδίσουν την προσοχή, ακόμα και αν αισθάνονται συναισθηματικά άδεια. Σε αυτή την περίπτωση, είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν ένα αγχώδη δεσμό στην ενήλικη ζωή.
Η Ελένη μου εξομολογήθηκε:
Ό,τι και αν κατάφερνα δεν είχε καμία σημασία για εκείνη που συνέχεια είχε στραμμένο το βλέμμα της στον αδερφό μου, πράγμα που ακόμα και σήμερα ισχύει. Ειλικρινά δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο με υποτιμούσε με έμμεσο αλλά ουσιαστικό τρόπο μέχρι που συνάντησα την πεθερά μου και κατάλαβα τι θα πει πραγματική αγάπη. Αποφάσισα να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία και κατάφερα να βγάλω τη μητέρα μου από τη ζωή μου. Δεν μπορούσα να παραμείνω σε μια σχέση για την οποία έπρεπε να δουλεύω υπερωρίες για να με δουν ή να με ακούσουν. Ήταν πραγματικά οδυνηρό.
Ο τρόπος με τον οποίο η Ελένη συνειδητοποίησε την κακοποιητική συμπεριφορά της μητέρας της μέσα από το πρόσωπο μιας άλλης γυναίκας που αποτέλεσε μητρική φιγούρα δεν είναι ασυνήθιστος. Ακόμη και στην ενήλικη ζωή, οι κόρες που έχουν ζήσει με απαξιωτικές και επικριτικές μητέρες δεν είναι εύκολο να σπάσουν τον φαύλο κύκλο και προσπαθούν ατέρμονα να ικανοποιήσουν τις μητέρες τους χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

6 ψυχολογικές συνέπειες που βιώνει μία κόρη από μια απαξιωτική μητέρα

1. Δυσκολία στην έκφραση των προσωπικών αναγκών και επιθυμιών.
Αυτή η συνέπεια δεν αποτελεί καμία έκπληξη, καθώς όπως προαναφέρθηκε από την πρώιμη παιδική ηλικία, η κόρη έχει μάθει ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματά της δεν έχουν καμία σημασία για τη μητέρα. Επίσης, η διάκριση μεταξύ των προσωπικών επιθυμιών της και το τι περιμένουν οι άλλοι περιμένουν από εκείνη, φαντάζει μια αρκετά δύσκολη διαδικασία.

2. Τάση να ευχαριστεί ή να κατευνάζει αυτόματα.

Η ανασφάλεια για τον εαυτό της οδηγεί στην ανάγκη για ευχαρίστηση των άλλων, το οποίο μπορεί να συνυπάρχει και με τα εξαιρετικά υψηλά επιτεύγματα. Ακόμη και ως ενήλικας μπορεί να έχει μεγάλη δυσκολία να εκφραστεί και να ακουστεί από τους άλλους. Η δυσκολία αυτή δεν επηρεάζει τον εργασιακό τομέα, στον οποίο μοιάζει να λειτουργεί ικανοποιητικά, αλλά εκείνον των στενών διαπροσωπικών σχέσεων.

3. Αποφυγή αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων

Δυστυχώς, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που στην προσπάθεια να κατευνάσει τα πνεύματα καταλήγει να επωμιστεί όλη την ευθύνη της κατάστασης. Η αδυναμία να αναγνωρίσει τις δικές της ανάγκες, καθώς και ο φόβος που φέρει μια πιθανή σύγκρουση μπορεί να την κρατήσουν σε σχέσεις που είναι τοξικές και κακοποιητικές.

4. Δυσκολία στη διατήρηση σχέσεων

Πολλές γυναίκες που βίωσαν απόρριψη και απαξίωση κατά την παιδική τους ηλικία αποκαλύπτουν ότι δυσκολεύονται να συμμετάσχουν στη διαδικασία δούναι και λαβείν που χρειάζεται μια υγιής σχέση για να διατηρηθεί και να ευδοκιμήσει. Δεν γνωρίζουν πως να μιλήσουν για αυτά που σκέφτονται και νιώθουν και παρά τη δυσαρέσκειά τους υποτάσσονται. Επίσης, συχνά τείνουν να παρερμηνεύουν τα ερεθίσματα καθώς βρίσκονται σε μια διαρκή αμυντική κατάσταση περιμένοντας να αγνοηθούν και να περιθωριοποιηθούν.

5. Χαμηλή αυτοεκτίμηση

Αυτό το σημείο δεν προκαλεί καμία απολύτως έκπληξη στους αναγνώστες. Οι γυναίκες αυτές έχουν ενσωματώσει πλήρως το μήνυμα ότι δεν αξίζουν τίποτα και αυτό περιπλέκει ακόμα περισσότερο τις προσπάθειές τους για σύναψη στενών επαφών.

6. Ελκύονται από ανθρώπους που συμπεριφέρονται ακριβώς όπως η μητέρα τους

Αυτό φυσικά δεν ισχύει μόνο για τις γυναίκες που μεγάλωσαν με απορριπτικές μητέρες, αλλά για όλους τους ανθρώπους που αναζητούν αυτό που γνωρίζουν καλύτερα. Βέβαια αυτό θα ήταν καταπληκτικό αν είχαν όλα τα παιδιά υποστηρικτικούς και οριοθετημένους γονείς. Όλοι οι άνθρωποι φαίνεται να έλκονται από το γνώριμο το οποίο τοποθετείται εντός της ζώνης ασφαλείας τους, αλλά στην περίπτωση αυτών των γυναικών η ζώνη αυτή δεν παρέχει καμία ασφάλεια και άνεση.
Δυστυχώς, μπαίνουν σε διαδικασίες φυσιολογικοποίησης της κακοποίησης μέχρι να την αναγνωρίσουμε και να τη συνειδητοποιήσουμε.
Η επούλωση και η θεραπεία είναι μια δύσκολη αλλά εφικτή διαδικασία. Το πρώτο βήμα είναι η αναγνώριση. Μήπως σε αγνόησαν ως παιδί;

psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οικουμενικός Πατριάρχης: «Προστατέψτε τα παιδιά»

Για την ανάγκη προστασίας της παιδικής ηλικίας και του ψυχισμού των παιδιών από σύγχρονες απειλές, είτε αυτές συνδέονται με τον «άκρατο οικονομισμό» και την «τεχνοκρατία» στις σύγχρονες κοινωνίες, είτε με διάφορες «έκρυθμες» πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις, αναταραχές και πολέμους και οδηγούν σε προσφυγιά και εξαθλίωση, μίλησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, σε εκδήλωση, αφιερωμένη στα εκατό χρόνια του «Ασύλου του Παιδιού», σε αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

«Κατά τα τελευταία έτη βρίσκεται στο προσκήνιο της επικαιρότητας το προσφυγικό πρόβλημα, με τραγικότερη όψη το δράμα των παιδιών – προσφύγων» είπε ο κ. Βαρθολομαίος και πρόσθεσε:

«Βλέπουμε εικόνες εξουθενωμένων παιδιών, τραγικών θυμάτων πολεμικών συγκρούσεων, έκρυθμων πολιτικών καταστάσεων, φυλετικών και θρησκευτικών διακρίσεων… ποικιλοτρόπων εκμεταλλεύσεων, όπως, η αναγκαστική παιδική εργασία, αι σύγχροναι μορφαί δουλείας, η σεξουαλική εκμετάλλευσις, η τραγωδία της εμπορίας οργάνων για μεταμοσχεύσεις, η βίαιη στράτευση σε εξτρεμιστικάς φωνάς, κ.α.».

«Μόνον κατά το έτος 2017, πέρυσι, εισήλθαν εις την Ελλάδα, Ιταλία, Βουλγαρία και Ισπανία τριάντα τρεις χιλιάδες παιδιά, οι είκοσι χιλιάδες εκ των οποίων, ήσαν ασυνόδευτοι» συνέχισε ο κ. Βαρθολομαίος.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε και στις κοινωνίες που δεν βιώνουν πόλεμο, ή αναταραχές, αλλά είναι αντιμέτωπες με άλλες λιγότερο αθέατες απειλές για τον παιδικό ψυχισμό. Παρέπεμψε, μάλιστα, σε παρατηρήσεις ειδικών τις προηγούμενες δεκαετίες, «περί της εξαφανίσεως της παιδικής ηλικίας, λόγω της καταλυτικής επιρροής, επί της παιδικής ψυχής, των ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας, της τηλεοράσεως, των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του διαδικτύου».

«Η καθήλωση των παιδιών στον υπολογιστή δε συμβιβάζεται με τη ζωτική ανάγκη των, για κίνηση, άμεση επικοινωνία και κοινωνικοποίηση. Όπως υποστηρίζεται από ειδικούς το σύγχρονο επικοινωνιακό τοπίο οδηγεί εις την διάβρωση της παιδικής ηλικίας… τα παιδιά μεγαλώνουν πολύ γρήγορα, ο παιδικός κόσμος διαλύεται ταχύτατα, αφού τα παιδιά μετέχουν άμεσα στον κόσμο των ενηλίκων, εις τους διχασμούς και εις τας συγχύσεις των. Η κυριοτέρα πηγή αξιών για τα παιδιά είναι το διαδίκτυο. Δεν είναι τυχαία η αλματώδης αύξηση της παιδικής εγκληματικότητας» είπε ο κ. Βαρθολομαίος και πρόσθεσε : «Τα προβλήματα που δημιουργεί η τεχνοκρατία επιτείνονται και λόγω της κυριαρχίας του ακράτου οικονομισμού, ο οποίος υποτάσσει την παιδική ψυχή εις το έχειν και εις την χρησιμοθηρία».

«Εάν αναλογιστούμε όλα αυτά συνειδητοποιούμε την ανάγκη ενός διαφορετικού ήθους» είπε ο κ. Βαρθολομαίος. Ένα ήθος αλληλεγγύης και προσφοράς, που, όπως είπε, χαρακτηρίζει τη λειτουργία του «Ασύλου του Παιδιού».

«Εδώ, τοποθετείται υπεράνω πάντων η θυσιαστική αγάπη, το ύψιστο ήθος, που εγνώρισε η ανθρωπότης εις την ιστορική της πορεία» υπογράμμισε ο κ. Βαρθολομαίος.

...............

vimaorthodoxias.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μπουκώνουν τα παιδιά με ψυχοφάρμακα

ΣΕ 20.000.000 ΠΑΙΔΙΑ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΟΥΝΤΑΙ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΩΡΑ ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΕΤΟΥΣ ! Επιστημονική μελέτη καταδεικνύει τα κορυφαία 10 ψυχοφάρμακα που προκαλούν στους λήπτες τους βίαιη συμπεριφορά. Το Ινστιτούτο Ασφάλειας Φαρμακευτικών Πρακτικών (The Institute for Safe Medication Practices – ISMP), προσφάτως δημοσίευσε στο επιστημονικό περιοδικό PloS, μια επιστημονική μελέτη η οποία καταδεικνύει ποιες είναι εκείνες οι φαρμακευτικές ουσίες που προκαλούν στους λήπτες τους την εκδήλωση βίαιων συμπεριφορών. Μεταξύ των δέκα πιο επικίνδυνων από αυτές περιλαμβάνονται τα αντικαταθλιπτικά Pristiq (desvenlafaxine), Paxil (paroxetine) και Prozac (fluoxetine).

Έχουν εγείρει έναν έντονο προβληματισμό, οι ακραία αρνητικές παρενέργειες πολλών δημοφιλών αντικαταθλιπτικών και νευροληπτικών, καθώς, οι ουσίες αυτές, όχι μόνο προκαλούν σημαντικά προβλήματα υγείας στους χρήστες τους, αλλά αποτελούν και μια σημαντική κοινωνική απειλή. Η μελέτη του ISMP, αναφέρει ότι σύμφωνα με το σύστημα καταγραφής παρενεργειών, του οργανισμού FDA (Ομοσπονδιακός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων ΗΠΑ), πολλά δημοφιλή φάρμακα έχουν συνδεθεί αιτιακά ακόμη και με αυτοκτονίες. Στον κατάλογο των δέκα επικινδυνότερων από αυτά, περιλαμβάνονται μαζί με αντικαταθλιπτικά και άλλα που χορηγούνται για την αντιμετώπιση, της αϋπνίας, της διαταραχής υπερκινητικότητας και ελλειμματικής προσοχής, της ελονοσίας και του καπνίσματος.

Όπως αναφέρεται στο TIME, ο κατάλογος των δέκα επικινδυνότερων είναι ο ακόλουθος:

1. Desvenlafaxine (Pristiq) – Ένα αντικαταθλιπτικό που επηρεάζει τη σεροτονίνη και τη νοραδρεναλίνη. Αυτό το φάρμακο έχει 7,9 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά στο χρήση, από ότι άλλα φάρμακα.
2. Venlafaxine (Effexor) – Είναι ένα αντικαταθλιπτικό που χρησιμοποιείται για την αγχώδη διαταραχή. Η πιθανότητα να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά είναι 8,3 φορές μεγαλύτερη, από ό,τι άλλα φάρμακα.
3. Fluvoxamine (Luvox) – Ένα φάρμακο επιλεκτικός αναστολέας μη αναστροφής σεροτονίνης (SSRI) με 8,4 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα πρόκλησης βίαιης συμπεριφοράς, από ό,τι άλλα φάρμακα.
4. Triazolam (Halcion) – Είναι μια βενζοδιαζεπίνη για την αϋπνία, με πιθανότητα 8,7 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ό,τι άλλα φάρμακα.
5. Atomoxetine (Strattera) – Ένα φάρμακο για το ADHD με πιθανότητα 9 φορές μεγαλύτερη να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ό,τι άλλα φάρμακα.
6. Mefoquine (Lariam) – Ένα φάρμακο για την ελονοσία με 9,5 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ό,τι άλλα φάρμακα.
7. Amphetamines – Είναι η γενική κατηγορία φαρμάκων που χορηγούνται για την αντιμετώπιση του ADHD με πιθανότητα 9,6 φορές μεγαλύτερη να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ό,τι άλλα φάρμακα.
8. Paroxetine (Paxil) – Ένα αντικαταθλιπτικό τύπου SSRI με πιθανότητα 10,3 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ότι άλλα φάρμακα. Επίσης, συνδέεται με σοβαρά στερητικά συμπτώματα και γενετικές βλάβες.
9. Fluoxetine (Prozac) – Είναι ένα δημοφιλές αντικαταθλιπτικό τύπου SSRI με πιθανότητα 10,9 φορές να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ό,τι άλλα φάρμακα.
10. Varenicline (Chantix) – Είναι ένα αντικαπνιστικό φάρμακο με μια σοκαριστική 18 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προκαλέσει βίαιη συμπεριφορά, από ό,τι άλλα φάρμακα.

Τη σταδιακή μείωση του όγκου του εγκεφάλου προκαλούν τα φάρμακα που χορηγούν οι ψυχίατροι σε άτομα που πάσχουν από ψυχώσεις, σύμφωνα με έρευνα που έκαναν Αμερικανοί επιστήμονες. Προς το παρόν πάντως συνιστούν στους γιατρούς να μην κάνουν αλλαγές στις φαρμακευτικές συνταγές. Εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια υπήρχαν οι ενδείξεις ότι οι σχιζοφρενείς έχουν κατά μέσο όρο μικρότερο εγκέφαλο (περίπου 5 – 7%) συγκριτικά με το μέσο όρο του πληθυσμού. Αυτό που δεν ήτανε γνωστό ήταν αν για τη συρρίκνωση αυτή ευθύνεται η ίδια η ασθένεια ή τα φάρμακα.

Η νέα έρευνα με επικεφαλή τον Αμερικάνο νευροεπιστήμονα και ψυχίατρο Μπενγκ Τσουν Χο του πανεπιστημίου της Αϊόβα, δείχνει πως τελικά τα αντιψυχωσικά φάρμακα παίζουν πρωτεύοντα ρόλο.
Χρησιμοποιώντας την τεχνική της μαγνητικής σε 211 ασθενείς για περίπου 7 χρόνια οι επιστήμονες διαπίστωσαν πως η διάρκεια της φαρμακευτικής αγωγής, σε συνδυασμό με το είδος των φαρμάκων και τη δοσολογία, επηρεάζουν αρνητικά και το συνολικό όγκο του εγκεφάλου και ειδικότερα τη φαιά ουσία του εγκεφάλου. Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο ψυχιατρικό περιοδικό «Archives of General Psychiatry» του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου.
 
ΗΠΑ: «Μπουκώνουν» τα παιδιά με ψυχιατρικά φάρμακα: Τον Ιούλιο, η εφημερίδα Washington Post σημείωνε ότι οι Αμερικανικές επιχειρήσεις αποθησαυρίζουν ποσά-ρεκόρ, συνολικά 1,8 τρις δολάρια, περιμένοντας επενδυτικές ευκαιρίες. Την ίδια στιγμή, καταγραφόταν ότι αριθμός-ρεκόρ παιδιών στην Αμερική λαμβάνουν με συνταγή ψυχιατρικά φάρμακα, ακόμη και σε πολύ τρυφερές ηλικίες. Susan Rosenthal (One million Kids on Antipsychotics) [1]

Τα δύο γεγονότα, υποστηρίζει σε άρθρο της η Σούζαν Ρόζενταλ, Καναδή γιατρός, συγγραφέας και μαχητική σοσιαλίστρια, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Η τάξη των επιχειρηματιών –γράφει η Ρόζενταλ– έκλεψε τα τρισεκατομμύριά της εκμεταλλευόμενη εργαζόμενους στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο εξωτερικό, πληρώνοντας λιγότερο από όσο αξίζει η εργασία τους, απολύοντας χιλιάδες κι αναγκάζοντας τους υπόλοιπους να δουλεύουν πολύ σκληρότερα για πολύ λιγότερα. Και τώρα, κλέβει κι από τα παιδιά τους.

Η εκμετάλλευση και η ανέχεια προκαλούν εξάντληση, κατάθλιψη, οργή, άγχος και μια αίσθηση ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα στους γονείς. Περίπου 15 εκατομμύρια παιδιά στην Αμερική, το ένα στα πέντε, ζει με ένα γονέα που υπέστη κρίση κατάθλιψης το 2009. Τα παιδιά αντιδρούν στη γονική συμπεριφορά με δικά τους συμπτώματα και συμπεριφορές. Όσο μεγαλύτερος ο πόνος του γονιού, τόσο μεγαλύτερος ο πόνος του παιδιού. Σε αυτά τα παιδιά γιατροί κρεμούν ταμπέλες με ψυχιατρικές διαταραχές και τους δίνουν φάρμακα ώστε να «συμμορφώνονται»  Τους κλέβουν την υγεία τους και κάθε ελπίδα βελτίωσης της ζωής τους–τονίζει η Rosenthal.

Επί δεκαετίες, ερευνητές όπως οι Πίτερ και Τζίντζερ Μπρέγκιν τεκμηρίωναν την σοκαριστική έκταση της πραγματικότητας ότι στα παιδιά στην Αμερική χορηγούνται διεγερτικά και αντικαταθλιπτικά. Τώρα, χάρη στην δύναμη του marketing των φαρμακευτικών εταιριών, τα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα λαμβάνουν ισχυρά αντιψυχωσικά. Στους ενήλικες, αυτές οι τοξικές χημικές συνθέσεις αυξάνουν τον κίνδυνο να υποστούν εγκεφαλικά, να εμφανίσουν καρδιολογικά προβλήματα, παχυσαρκία και διαβήτη, δημιουργούν αυτοκτονικές τάσεις, ενώ αυξάνουν τον κίνδυνο για βλάβες στο νευρικό σύστημα, μολύνσεις, ξαφνικό θάνατο και επιληπτικές κρίσεις. Οι συνέπειες στα παιδιά είναι άγνωστες.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, η γνωστή κι αμαρτωλή FDA (U.S. Federal Drug & Food Administration, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ελέγχου Φαρμάκων & Τροφίμων των ΗΠΑ) σε έκθεσή της διαπίστωνε ότι η συνταγογράφηση αντιψυχωσικών σε παιδιά 0-17 ετών αυξήθηκε 22% τα προηγούμενα πέντε χρόνια. Η FDA ερεύνησε έξι αντιψυχωσικά φάρμακα: τα Seroquel® (quetiapine)· Zyprexa® (olanzapine)· Risperdal® (risperidone)· Abilify® (aripiprazole)· Geodon® (ziprasidone)· και Invega® (paliperidone).

Το 2008, από τις 32 εκατ. συνταγές αυτών των φαρμάκων, οι 4,8 εκατ. αφορούσαν παιδιά (15% του συνόλου). Την ίδια χρονιά, ένα εκατομμύριο παιδιά έλαβαν με συνταγή αντιψυχωσικά (19% του συνόλου των 5,5 εκατ. ατόμων). Οι αριθμοί ανά ηλικιακή ομάδα:

• 1.770 παιδιά ηλικίας 0-2 ετών,
• 64.664 παιδιά ηλικίας 3-6 ετών,
• 414.451 παιδιά ηλικίας 7-12 ετών,
• 540.760 παιδιά ηλικίας 13-17 ετών.

Οι διαγνώσεις για τα βρέφη 0-2 ετών περιλάμβαναν όρους όπως Διαταραχή Έλλειψης Προσοχής, Ψυχικά/Συμπεριφορικά Προβλήματα, Άλλες Ψυχικές Διαταραχές, Συμπεριφορικά Προβλήματα και Κατάλοιπη Σχιζοφρένεια–η τελευταία διάγνωση συνήθως γίνεται στη βάση «παράδοξων πεποιθήσεων και ασυνήθιστων αντιληπτικών εμπειριών». Ίσως όμως, τονίζει η Ρόζενταλ, μια πιο ακριβής διάγνωση για τα συμπτώματα αυτών των παιδιών θα ήταν «γονεική κατάθλιψη λόγω της ανυπαρξίας κοινωνικής πολιτικής».
 

Πρόσφατη έρευνα του Urban Institute έδειξε ότι το 7% των βρεφών ηλικίας 9 μηνών ζουν με μητέρες με ψυχολογικά προβλήματα και το 41% με μητέρες που πάσχουν από κάποιας μορφής κατάθλιψη. Τα ποσοστά είναι ακόμα υψηλότερα μεταξύ των οικογενειών που ζουν στη φτώχεια, στις οποίες είναι επίσης πιθανότερο να εκδηλώνονται κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας. Μόνο ένα άρρωστο κοινωνικό σύστημα –καταλήγει η Ρόζενταλ– θα ευνοούσε τον πλουτισμό ολίγων δια της κλοπής των ζωών και των ελπίδων των πολλών.
Με ποιό τρόπο μετέτρεψαν τα σχολεία σε κλινικές; Με ποιό τρόπο και για ποιους λόγους τα μικρά παιδιά – ακόμα και μωρά- έγιναν στόχος της ψυχιατρικής; Σε εκατομμύρια παιδιά δίνονται ψυχιατρικές ταμπέλες για φυσιολογικές παιδικές συμπεριφορές και τους χορηγούνται ψυχοφάρμακα που τα οδηγούν σε βία και αυτοκτονία.

ΓΕΓΟΝΟΣ: ΣΕ 20.000.000 ΠΑΙΔΙΑ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΟΥΝΤΑΙ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΩΡΑ ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΕΤΟΥΣ !

[1] Susan Rosenthal (One million Kids on Antipsychotics)
Πηγή
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι