Showing posts with label Προστασία παιδιού. Show all posts
Showing posts with label Προστασία παιδιού. Show all posts

Monday, 20 May 2024

Προστατέψτε το παιδί από τα ατυχήματα στο σπίτι

Τα παιδικά ατυχήματα είναι η πρώτη αιτία θανάτου στα παιδιά παγκοσμίως. 
Τα αγόρια κινδυνεύουν περισσότερο από τα κορίτσια. 
Η αυξημένη συχνότητα των παιδικών ατυχημάτων οφείλεται σε κάποιες ιδιαιτερότητες της παιδικής ηλικίας, όπως είναι η αυξημένη περιέργεια και η τάση για εξερεύνηση, η έλξη από την γοητεία της περιπέτειας, η μικρή αντίληψη του κινδύνου και ο μειωμένος συντονισμός των κινήσεων.
Το 1/3 του συνόλου των παιδικών ατυχημάτων συμβαίνουν στο σπίτι και στον περιβάλλοντα χώρο. Συνηθέστεροι χώροι που συμβαίνουν τα ατυχήματα είναι το καθιστικό, η κουζίνα, το λουτρό, το υπνοδωμάτιο, η βεράντα και η αυλή του σπιτιού.
Τα πιο συχνά ατυχήματα που συμβαίνουν είναι τα εξής:

1. Τραυματισμοί

Προκαλούνται από επικίνδυνα παιχνίδια και αντικείμενα (αιχμηρά, γυάλινα), έπιπλα με απότομα άκρα, εργαλεία, δαγκώματα ζώων ή χτυπήματα από άλλα αδέλφια.

2. Πνιγμός – Ασφυξία

Προκαλείται από κορδέλες, που μπορεί να τις περάσουν τα μικρά παιδιά στο λαιμό ή από πλαστικές σακούλες που τις φοράνε στο κεφάλι ή από νερό, που υπάρχει σε μπανιέρα, κουβάδες ή λεκάνες.

3. Πτώσεις

Μπορεί να παρουσιάσουν πτώση από κούνια, καροτσάκι, κρεβάτι, αλλαξιέρα, relax, στράτα, σκάλες, έπιπλα, πάτωμα και πιο σπάνια από παράθυρα ή απροστάτευτα κάγκελα στις βεράντες.

4. Ξένα Σώματα

Τα παιδιά συνηθίζουν να βάζουν ξένα σώματα στη μύτη, στα αυτιά και στο στόμα. Τα τελευταία καταλήγουν άλλοτε στο στομάχι κι άλλοτε στους πνεύμονες. Συνηθέστερα ξένα σώματα είναι οι ξηροί καρποί, μπαταρίες, κέρματα, κουμπιά, χάντρες, και άλλα μικρά αντικείμενα αιχμηρά ή μη.

5. Δηλητηριάσεις

Προκαλούνται από την λήψη φαρμάκων, φυτών, τσιγάρου και ειδών οικιακής χρήσης (καθαριστικά, οινοπνευματώδη, εντομοαπωθητικά).

6. Εγκαύματα
Προκαλούνται από αντικείμενα των οποίων η θερμοκρασία υπερβαίνει το όριο αντοχής του δέρματος (ζεστό νερό ή μέταλλο, φλόγα, ηλεκτροφόρα καλώδια, χημικές ουσίες).

7. Ηλεκτροπληξία
Προκαλείται συνήθως από τις πρίζες του σπιτιού.

Συμβουλές προς τους γονείς

– Εκτιμήστε τους κινδύνους που απειλούν το παιδί σας.

– Μην αφήνετε ποτέ μόνο του το μικρό παιδί, χωρίς την επίβλεψή σας.

– Διαμορφώστε ένα περιβάλλον ασφαλές:

Απομακρύνετε έπιπλα επικίνδυνα.

Φροντίστε ώστε τα πατώματα να μην γλιστρούν και οι σκάλες να μην είναι απότομες.

Τοποθετείστε θύρες ασφαλείας, τόσο στην κορυφή, όσο και στο τέλος της σκάλας.

Ασφαλίστε όλα τα ντουλάπια και τα συρτάρια.

Τοποθετείστε ασφάλειες στα παράθυρα και στην εξωτερική πόρτα, καθώς και προεκτάσεις στα κάγκελα των μπαλκονιών.

Απομακρύνετε γλάστρες ή άλλα αντικείμενα από σημεία που μπορεί να χρησιμοποιήσει το παιδί για ανέβασμα σε παράθυρα ή μπαλκόνια.

Φροντίστε να φωτίζονται επαρκώς οι διάδρομοι τη νύχτα.

Οι ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις πρέπει να τοποθετούνται με προδιαγραφές ασφαλείας και να είναι καλά συντηρημένες.

Οι πρίζες πρέπει να καλύπτονται με ειδικά καλύμματα και να βρίσκονται σε ύψος που δεν φθάνουν τα παιδιά.

Τοποθετείστε ανιχνευτές καπνού καθώς και πυροσβεστήρα στο σπίτι και μάλιστα σε προσιτό σημείο.

– Όλα τα έπιπλα στο παιδικό δωμάτιο να τηρούν τους κανόνες ασφαλείας:

Μην χρησιμοποιείτε υπερυψωμένη κλίνη (τύπου κουκέτας) σε παιδιά κάτω των 6 ετών.

Τοποθετείστε προστατευτικά κιγκλιδώματα στις αλλαξιέρες του μωρού και στα παιδικά κρεβατάκια.

Χρησιμοποιείστε ζώνη για την ασφαλή τοποθέτηση των παιδιών στα καρότσια και στις παιδικές καρέκλες.

Ο φωτισμός στα παιδικά δωμάτια πρέπει να είναι κεντρικός.
Τα φωτιστικά δαπέδου και τα πορτατίφ μπορούν να γίνουν αιτία ηλεκτροπληξίας.

Μην αφήνετε για πολλές ώρες σε λειτουργία θερμάστρες υγραερίου ή πετρελαίου και κυρίως στη διάρκεια του ύπνου.

– Μην αφήνετε εκτεθειμένα μικροπράγματα (κουμπιά, χάντρες, μπαταρίες, ξηρούς καρπούς κ.ά. αντικείμενα, που μπορεί να προκαλέσουν την περιέργεια των μικρών παιδιών.

– Απομακρύνετε φάρμακα, ποτά, τσιγάρα, μπογιές, είδη καθαρισμού και εντομοκτόνα, από σημεία που είναι προσιτά στα παιδιά.

– Κρύψτε σπίρτα και αναπτήρες και μην αφήνετε αποτσίγαρα στα τασάκια.

– Μην αφήνετε εκτεθειμένο το σίδερο σιδερώματος κι αναμμένες ή ακάλυπτες τις εστίες της κουζίνας.

– Ελέγχετε τη θερμοκρασία του νερού πριν μπει το παιδί στην μπανιέρα.

– Τοποθετείστε αντιολισθητικά πατάκια ασφαλείας στο μπάνιο.

– Μην αγοράζετε παιχνίδια ακατάλληλα για την ηλικία του παιδιού.

– Μην αφήνετε τα παιδιά να παίζουν με κορδόνια, πλαστικές σακούλες, αιχμηρά αντικείμενα.

– Τοποθετείστε σε εμφανές σημείο τον αριθμό του Κέντρου Δηλητηριάσεων και της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Τα ατυχήματα είναι η κυριότερη παιδική ασθένεια. Για να μειωθούν οι πιθανότητες ενός ατυχήματος στο σπίτι χρειάζεται φροντίδα εκ μέρους των γονιών και κυρίως σωστή και συνεχή επιτήρηση, ιδιαίτερα των μικρότερων παιδιών («εξερευνητών»).

Ισχύει κι εδώ ο κανόνας ότι «Η πρόληψη είναι καλύτερη από την θεραπεία».

https://ygeiamou.gr

Tuesday, 15 November 2022

Μερικά παιδιά εύχονται οι γονείς τους να ήταν... ζώα

Τι κάνουμε όταν υποπτευόμαστε πως ένα παιδί κακοποιείται;

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
Κάθε ευαίσθητος και συνειδητοποιημένος πολίτης, θα πρέπει να ενημερώνει αμέσως για κάθε περιστατικό που πέφτει στην αντίληψή του και αφορά παιδί σε κίνδυνο.

Η ανοχή είναι συνενοχή. Γι' αυτό θα πρέπει να γίνεται άμεση χρήση της Γραμμής SOS 1056, η οποία δέχεται καταγγελίες ακόμη και ανώνυμα και τις παραπέμπει στις αρμόδιες Εισαγγελικές Αρχές.

• Τηλεφωνήστε στην αστυνομία
• Τηλεφωνήστε στο Κέντρο Άμεσης Κοινωνικής Βοήθειας (197)
ή σε άλλους οργανισμούς, όπως:
  • Χαμόγελο του Παιδιού (1056),
  • Ιατροδικαστική Υπηρεσία Αθηνών (210 3613340),
  • Ιατροδικαστική Υπηρεσία Πειραιά (210 4177876),
  • Υπηρεσία Επιμελητών Ανηλίκων Υπουργείου Δικαιοσύνης (210 8701319),
  • Συνήγορος του Πολίτη (210 7289600),
  • Συνήγορος του Πολίτη-Κύκλος για τα δικαιώματα του Παιδιού (8001132000),
  • ΕΠΙΨΥ (801-801-1177),
  • Τμήμα Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (1890 ή ccu@ath.forthnet.gr)
-------------------------------
Μερικά παιδιά εύχονται οι γονείς τους να ήταν ζώα
Ίσως είναι το δυσκολότερο πράγμα που χρειάστηκε να κάνετε.
Μπορεί να φοβάστε τις συνέπειες του τηλεφωνήματος αυτού.
Θυμηθείτε όμως ότι δουλειά των υπηρεσιών αυτών είναι να βοηθήσουν τα παιδιά.
Οι περισσότερες έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά ήταν εντέλει ευχαριστημένα να δεχθούν βοήθεια από τις κοινωνικές υπηρεσίες, ακόμη κι αν φοβήθηκαν στην αρχή.

περισσότερα εδώ

Saturday, 15 May 2021

Καλύψτε τις κάμερες στις συσκευές των παιδιών σας

Οι ειδικοί της παγκόσμιας εταιρίας κυβερνοασφάλειας ESET συμβουλεύουν για το τι μπορούμε να κάνουμε για να ενισχύσουμε την ασφάλεια των παιδιών και εφήβων, όταν είναι συνδεδεμένα στο δίκτυο.
Πριν λίγα χρόνια, όταν ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ φωτογραφήθηκε με την κάμερα του φορητού του υπολογιστή καλυμμένη με κολλητική ταινία, κάποιοι θεώρησαν ότι ίσως αυτό να ήταν υπερβολή.
Σήμερα, φορητοί υπολογιστές, έξυπνα τηλέφωνα, tablets και οι περισσότερες έξυπνες συσκευές διαθέτουν ενσωματωμένη κάμερα, αφού οι βιντεοκλήσεις, τα selfies, τα vlogging κάνουν την επικοινωνία μας με τους άλλους πολύ πιο εύκολη. Αυτήν την ελευθερία την απολαμβάνουν ιδιαίτερα τα παιδιά και οι έφηβοι.
Δυστυχώς, όμως, δεν είναι μόνο οι ανθρώπινες σχέσεις που ωφελούνται από την τεχνολογία, είναι και οι απατεώνες, που, μέσα από την κάμερα του υπολογιστή ή του κινητού, σπεύδουν να κατασκοπεύσουν τα θύματα τους, όπου κι αν βρίσκονται.
Χρησιμοποιώντας κακόβουλο κώδικα, οι απατεώνες μπορούν να προσπαθήσουν να εισβάλουν σε μια συσκευή και να χρησιμοποιήσουν την κάμερα ή το μικρόφωνό της για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους κακόβουλους σκοπούς.
Με αυτόν τον τρόπο, οι εισβολείς μπορούν να ενεργοποιήσουν και να απενεργοποιήσουν την κάμερα της συσκευής σας χωρίς να το γνωρίζετε, κατασκοπεύοντας τις πιο ιδιωτικές στιγμές της ζωής σας.

Ποια είναι τα κίνητρά τους;

Τα κίνητρα ποικίλλουν - μερικοί βρίσκουν συναρπαστική την ιδέα του να παρακολουθούν κρυφά κάποιον, άλλοι θέλουν να εκβιάσουν το θύμα για να αποσπάσουν χρήματα. 
Σε μια τέτοια περίπτωση, εάν το θύμα δεν κάνει αυτό που απαιτούν οι κυβερνοεγκληματίες ή δεν πληρώσει, τα βίντεο ή οι φωτογραφίες τους δημοσιεύονται στο διαδίκτυο.

Σίγουρα η ιδέα και μόνο ότι κάποιος μας παρακολουθεί κρυφά την ώρα που είμαστε στον υπολογιστή ή στο κινητό στέλνει ρίγη στη σπονδυλική στήλη μας. Πόσο μάλλον, αν οι εισβολείς παρακολουθούν μέσα από την κάμερα το ίδιο μας το παιδί.

5 βήματα για να προστατέψετε το παιδί σας

Σύμφωνα με τους ειδικούς της παγκόσμιας εταιρίας κυβερνοασφάλειας ESET, αυτά είναι τα πέντε βήματα που μπορείτε να κάνετε για να προστατέψετε το παιδί σας:

*Μάθετε στο παιδί σας να καλύπτει την κάμερα του υπολογιστή και τηλεφώνου του, όταν δεν τη χρησιμοποιεί. 
Με αυτόν τον τρόπο, ακόμα κι αν οι απατεώνες αποκτήσουν τον έλεγχο, η κάμερα τούς είναι ως επί το πλείστον άχρηστη.
* Βεβαιωθείτε ότι η προεπιλεγμένη ρύθμιση (default setting) στις κάμερες των παιδιών σας είναι "απενεργοποιημένη" (off).
* Χρησιμοποιήστε μια αξιόπιστη, ενημερωμένη λύση ασφάλειας στο internet, που να μπορεί να προστατεύει τις κάμερες σε επίπεδο λογισμικού.
* Βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας δεν τοποθετεί κάμερες ή έξυπνες συσκευές με κάμερα σε μέρη όπου ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν για την καταγραφή προσωπικών στιγμών.
* Μάθετε στο παιδί σας ότι, μπροστά σε μια ακάλυπτη κάμερα υπολογιστή ή κινητού πρέπει να προσέχουμε τι κάνουμε γιατί πίσω από αυτήν μπορεί να υπάρχει κάποιος κακόβουλος που μας παρακολουθεί.
Τέλος, δώστε το καλό παράδειγμα στο παιδί σας. Ακολουθείστε πρώτοι εσείς αυτές τις συμβουλές.
Περισσότερα για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα παιδιά στο διαδίκτυο καθώς και με ποιους τρόπους – πέραν της τεχνολογίας – μπορείτε να τους μετριάσετε θα βρείτε στον αγγλόφωνο ιστότοπο Safer Kids Online που έχει δημιουργήσει η παγκόσμια εταιρία κυβερνοασφάλειας ESET.

Πηγή: Reporter.gr

Sunday, 27 December 2020

Ημέρα προστασίας του αγέννητου παιδιού

Η Εκκλησία της Ελλάδος καθιέρωσε ημέρα προστασίας του αγέννητου παιδιού. Η είδηση, προκάλεσε πολλές αντιδράσεις. Ας μου επιτραπούν ορισμένες παρατηρήσεις, με βάση την ισχύουσα νομοθεσία που ενδιαφέρεται και φροντίζει το παιδί.
1. Η άμβλωση είναι αξιόποινη πράξη τόσο στον παλαιό όσο και στον νέο Ποινικό Κώδικα. Υπάγεται ως “διακοπή της κύησης” στο κεφάλαιο “Εγκλήματα κατά της ζωής και προσβολές του εμβρύου” (άρθρα 299 – 315). Εάν συντρέχουν όμως ορισμένες εξαιρέσεις που προβλέπει ο ίδιος νόμος (άρθρο 304), η άμβλωση δεν θεωρείται άδικη πράξη και μένει ατιμώρητη. Για παράδειγμα, όταν υπάρχουν ιατρικώς βεβαιωμένες “ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου που επάγονται τη γέννηση παθολογικού νεογνού”. Τις περισσότερες αντιδράσεις από τις εξαιρέσεις που δεν θεωρούν την άμβλωση άδικη, συγκεντρώνει ευλόγως η δυνατότητα διακοπής της κύησης χωρίς ουδεμία αιτιολογία, όταν δεν έχουν συμπληρωθεί δώδεκα εβδομάδες κύησης.

2. Η ανθρώπινη ζωή, πριν ή μετά από τη γέννηση, προστατεύεται από το δίκαιό μας. Πρώτα απ’ όλα, το παιδί, ανήλικο, αλλά και αγέννητο, η ανθρώπινη ζωή και η διαφύλαξη του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να αντικρίσει το φως του ήλιου, προστατεύεται από το Σύνταγμα, κατά το οποίο, Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας (Άρθρο 2 § 1). Ανάλογη προστασία προβλέπεται από το άρθρο 5 § 1 για την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, αλλά και από το άρθρο 21 για την προστασία της οικογένειας και της παιδικής ηλικίας. Όταν δεν μπορεί να υπερασπισθεί κάποιος τον εαυτό του, η προστασία επιβάλλεται να είναι μεγαλύτερη.

3. Η προστασία της αγέννητης ζωής φαίνεται και από το εξής παράδειγμα : Εάν το κυοφορούμενο έμβρυο χάσει τον πατέρα του σε αυτοκινητικό ατύχημα, δικαιούται να ζητήσει αποζημίωση από αυτόν που προκάλεσε το θάνατο και φυσικά από την ασφαλιστική του εταιρεία, όχι μόνον περιουσιακή, αλλά και ψυχική οδύνη, διότι θα μεγαλώσει χωρίς πατέρα.

4. Η προστασία του αγέννητου παιδιού δεν αναφέρεται μόνον στην αποφυγή της άμβλωσης. Είναι η προστασία της ζωής που κυοφορείται από βίαιες πράξεις και χειροδικίες του συντρόφου της εγκύου, από τη ψυχολογική πίεση για να διακόψει αυτή την εγκυμοσύνη, από την εγκατάλειψη, από την ιατρική έρευνα στο έμβρυο. Είναι η προστασία της ζωής που δεν έχει άλλο μέσο προστασίας. Είναι η προσφορά ακόμη και μιας πάνας στη μάνα που θέλει να κρατήσει το παιδί της.

5. Εάν μια γυναίκα που θέλει να αποκτήσει παιδί συμφωνήσει με μια άλλη γυναίκα να κυοφορήσει γι’ αυτή, πρόκειται για τη λεγόμενη “παρένθετη” μητρότητα, που επιτρέπεται στο δίκαιό μας υπό προϋποθέσεις, όπως η προηγούμενη δικαστική άδεια. Δεν είναι του παρόντος να συζητηθούν τα προβλήματα βιοηθικής που αναφύονται. Θέλω όμως να τονίσω τα εξής: Εάν η πρώτη γυναίκα, η κοινωνική μητέρα, όπως αποκαλείται, μετανιώσει, δεν μπορεί να επιβάλει στην δεύτερη ή “κυοφόρο” να υποβληθεί σε άμβλωση. Εάν, αντιστρόφως, η κυοφόρος αποφασίσει να υποβληθεί σε άμβλωση, η πρώτη μπορεί να απαιτήσει αποζημίωση. Βλέπουμε λοιπόν ότι και στις δύο περιπτώσεις προστατεύεται το παιδί που θα γεννηθεί.

6.Εάν ένας γιατρός δεν επιθυμεί να διενεργήσει την άμβλωση, μπορεί να επικαλεσθεί τους κανόνες και τις αρχές της ηθικής συνείδησής του και να αρνηθεί να εφαρμόσει ή να συμπράξει στη διαδικασία διακοπής της ζωής. Το δικαίωμα αυτό το έχει από τον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (άρθρο 31).

Δεν απουσιάζει συνεπώς η προστασία του αγέννητου παιδιού από το δίκαιό μας. Η καθιέρωση της ειδικής ημέρας από την Εκκλησία αποτελεί τιμητική συνισταμένη αυτής της προστασίας. Ακόμη περισσότερο, επισημαίνει την ανάγκη να εντατικοποιηθεί η προσπάθεια για να γεννηθεί και να ζήσε ένας απροστάτευτος άνθρωπος.

Παντελίδου Δ. Ρόη
tovima.gr
Η κ. Ρόη Δ. Παντελίδου είναι καθηγήτρια του Αστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Δ.Π.Θράκης
 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Thursday, 9 July 2020

Η Προστασία των Παιδιών από την Κακοποίηση ξεκινά από το Σπίτι

Η προστασία των παιδιών από την κακοποίηση πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα των γονέων και ενηλίκων εν γένει. Η πρόληψη (κατάλληλη στήριξη των παιδιών για να μπορέσουν να κατανοήσουν τί είναι κακοποίηση ) και η προστασία (εκμάθηση και ενίσχυση δεξιοτήτων αυτό-προστασίας) ξεκινούν από το σπίτι. 
Εκεί που θα μάθουν και ότι δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν κακό στους άλλους.
    Η έννοια της πρόληψης πρέπει να αποτελεί αρχή της οικογένειας
Είναι απαραίτητο να καταλάβουν ότι η πρόληψη είναι σημαντική αλλά όχι ικανή να αποτρέψει κάθε είδους κακοποιητικής συμπεριφοράς. Αν λοιπόν συμβεί, πρέπει να γνωρίζουν τόσο οι γονείς όσο και το παιδί ότι δεν ευθύνεται κανείς τους. 
Και βέβαια αυτή όπως και όλες οι συζητήσεις, πρέπει να προσαρμόζονται στην ηλικία, το επίπεδο ωριμότητας και ικανότητα κατανόησης του παιδιού. 
 Οι γονείς ως υπεύθυνοι ενήλικες, αποτελούν το παράδειγμα όσων μαθαίνουν στα παιδιά. Εμείς πρώτοι δεν πρέπει να πιέζουμε τα παιδιά να εκφράσουν τρυφερότητα μέσω μιας αγκαλιάς ή ενός φιλιού σε κάποιον άλλον, αν δεν είναι δική του επιθυμία, ακόμα κι αν αυτό μπορεί να στεναχωρήσει τον άλλον.

    Στα πλαίσια της πρόληψης, το παιδί πρέπει να μάθει να λέει όχι, ακόμα και σε ενήλικες. Το σώμα του ανήκει, είναι το ίδιο υπεύθυνο για αυτό, άρα εκείνο αποφασίζει ποιος θα το αγγίξει, αγκαλιάσει ή φιλήσει. Αν κάποιος το αγγίξει, του φερθεί απρεπώς ή του ζητήσει να κάνει κάτι για το οποίο νοιώθει αμήχανα, άβολα, ή πίεση, πρέπει να αρνηθεί και να φύγει αν είναι δυνατό. Φράσεις όπως «μην με αγγίζεις» και «άφησε με» βοηθούν.

Είναι απαραίτητο λοιπόν να βοηθήσουμε τα παιδιά να καταλάβουν τί είναι η κακοποίηση και πώς μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους.

    Για να το καταφέρουμε θα χρειαστεί να διατηρούμε ανοιχτή επικοινωνία μαζί τους. Σημαντική παράμετρος της προστασίας τους από όποια κατάσταση κακοποίησης είναι η ύπαρξη δυνατών, άξιων εμπιστοσύνης, σταθερών σχέσεων. Αυτές οι σχέσεις ενθαρρύνουν τα παιδιά να στραφούν στους γονείς, στους οποίους μπορούν να μιλήσουν με ασφάλεια για οτιδήποτε τους απασχολεί, να μοιραστούν απορίες σχετικά με το σώμα τους και την σεξουαλικότητά τους, να συζητήσουν χωρίς ντροπή και φόβο για στιγμές που ένοιωσαν πίεση, κακοποιήθηκαν ή περνούν κάτι δύσκολο στο παρόν.

    Όσον αφορά την ιδιωτικότητα του σώματός του, πρέπει να γνωρίζει ότι οτιδήποτε καλύπτουν τα εσώρουχα, το μαγιό ή και τα ρούχα, αποτελεί ιδιωτικό μέρος του σώματός του και δεν πρέπει να επιτρέπει να το αγγίζουν ή να το φωτογραφίζουν. Ακόμα κι αν κάποιος το ρωτήσει ή του ζητήσει να αγγίξει τα δικά του ιδιωτικά σημεία, μπορεί να πει όχι. Ακόμη κι αν το πιέσει, το απειλήσει ή το δελεάσει μέσω της θέσης του, της δύναμής του, της ηλικίας του, του όγκου του ή όσα γνωρίζει για το παιδί προκειμένου να κάνει αυτό που ο άλλος θέλει. Άλλες μορφές χειρισμού είναι η απειλή ότι δεν θα είναι πια φίλοι, ή ότι δεν θα του επιστρέψουν κάτι δικό του, ότι θα διαδώσει προσωπικές πληροφορίες αν δεν ενδώσει, η προσφορά δώρου, χάρες ή άλλα αντίτιμα, ή ακόμα και να απειλήσουν ότι θα κάνουν κακό στην οικογένειά του.

Το παιδί πρέπει να γνωρίζει τη διαφορά μυστικού και έκπληξης
    Η έκπληξη είναι κάτι που αποκαλύπτεται και το μοιραζόμαστε. Στο μυστικό, κάποιος σου λέει μην το πεις σε κανέναν. Κι εκεί πρέπει να γνωρίζει ότι αν του ζητηθεί από κάποιον που το άγγιξε ή του προκάλεσε πόνο, πρέπει αμέσως να το μοιραστεί με έναν ενήλικα που εμπιστεύεται. Η κακοποίηση δεν είναι κάτι που πρέπει να αποκρύπτεται. Ακόμα κι αν καταφέρει να ξεφύγει από μια βίαιη κατάσταση, πρέπει να μιλήσει για ό,τι συνέβη. 
Αν το διαβεβαιώσουν οι γονείς του ότι θα πιστέψουν ότι κι αν έχει να μοιραστεί όπως και ότι η αγάπη τους για εκείνο δεν επηρεάζεται από ότι συνέβη, το παιδί θα νοιώσει ασφάλεια να μιλήσει. Καλό θα ήταν να ξέρει από τους γονείς του ότι μπορεί να μιλήσει και σε άλλους υπεύθυνους ενήλικες όπως παππούς, δάσκαλος, γιατρός, ψυχολόγος, στενοί οικογενειακοί φίλοι.

    Όμως είναι εξίσου σημαντικό να μάθουμε στα παιδιά να φέρονται με καλοσύνη και σεβασμό στους άλλους. Όπως δεν θέλουμε να μας κάνουν κακό έτσι και δεν έχουμε το δικαίωμα να φερθούμε βίαια – σωματικά, λεκτικά ή συναισθηματικά – όποιος κι αν είναι ο λόγος. Το ίδιο ισχύει και για το άγγιγμα του σώματος του άλλου ακόμα κι αν ρωτήσουμε ή αν μας το ζητήσουν. Όταν κάποιος δεν θέλει να τον αγγίξουμε, να τον πειράξουμε, να τον φιλήσουμε ή θέλει να σταματήσουμε αυτό που κάνουμε ή λέμε, πρέπει να τον ακούσουμε. Όπως δεν θέλουμε να μας πιέζουν ή να μας απειλούν για να κάνουμε κάτι που δεν θέλουμε, έτσι κι εμείς πρέπει να σεβόμαστε την επιθυμία των άλλων.

Μαθαίνουμε στα παιδιά να αυτοπροστατεύονται
    Είναι όμως γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι (γονείς ή ενήλικες) τρομάζουν στην ιδέα ότι το παιδί τους ή όποιο άλλο παιδί μπορεί να υποστεί κακοποίηση. Ιδίως όταν δεν είναι κοντά τους, όπου οι πιθανότητες να δεχτούν επίθεση ή να γίνουν θύματα απαγωγής από αγνώστους δεν είναι μηδενικές. 
 Ο κίνδυνος για τον άγνωστο είναι μια ιδέα που από μόνη της μπορεί να μας παραλύσει και να δυσκολευτούμε να τα βοηθήσουμε να παραμείνουν ασφαλή. Μπορούμε να μάθουμε στα παιδιά πώς να διατηρούν την προσωπική τους ασφάλεια ενώ την ίδια στιγμή δεν τους προκαλούμε τρόμο για τους ανθρώπους. Χρειάζεται να ενισχύσουμε τις δεξιότητες αυτοπροστασίας του παιδιού, την αυτοπεποίθησή του και μηχανισμούς υπεράσπισης του εαυτού του. Με στόχο την αύξηση της ασφάλειας του παιδιού.

    Αξίζει να επισημάνω ότι τα παιδιά είναι πιο πιθανό να βιώσουν κάτι επώδυνο από κάποιον που γνωρίζουν παρά από κάποιον εντελώς άγνωστο. Ο οιοσδήποτε είναι ικανός να κάνει κακό σε ένα παιδί – γείτονας, συγγενής, οικογενειακός φίλος, κάποιος ενήλικας που έχει λόγο και επιρροή στη ζωή των παιδιών, δάσκαλος, ακόμα και κάποιο άλλο παιδί. Οπότε η επιβολή ορίων στους γνωστούς είναι το ίδιο απαραίτητη με τους κανόνες ασφάλειας για τους ξένους.

Είναι απαραίτητο να γνωρίζετε τί συμβαίνει στη ζωή του παιδιού σας

    Κι αυτό απαιτεί χρόνο να μιλάτε συχνά μαζί του σχετικά με οτιδήποτε μπορεί να του προκαλεί ανησυχία ή απορίες. Ακόμα πιο σημαντικό είναι να ακούτε με υπομονή και σεβασμό τις απαντήσεις που δίνει. Εξηγήστε ότι υπάρχουν διαφορετικοί κανόνες όταν είναι μακριά σας όχι για να ανησυχήσουν αλλά για να γνωρίζουν τί να κάνουν. Δεν αρκεί να τους μιλήσετε μόνο περί ασφάλειας ή να τους δείξετε τί να κάνουν. Όταν τους μιλάμε θεωρητικά για τον κίνδυνο, το άγχος τους μπορεί να αυξηθεί. Οι νέοι άνθρωποι μαθαίνουν καλύτερα όταν έχουν ενεργή συμμετοχή. Η εξάσκηση των προσωπικών δεξιοτήτων προστασίας αυξάνει την αυτοπεποίθηση και την ικανότητα. Είναι απαραίτητο να το κάνετε με τρόπο που δεν θα τα τρομάξει, αλλά που θα το διασκεδάσουν, μέσω διδακτικού παιχνιδιού, δραστηριότητες, κλπ. Υπάρχουν προγράμματα για διάφορες ηλικίες.

Δεν θέλουμε να εστιάσουν στα άσχημα, αλλά στο ότι με τις κατάλληλες συμπεριφορές θα είναι ασφαλή.

    Το πιο σημαντικό είναι να τους μιλάτε με ψυχραιμία. Αν σας ακούσουν αγχωμένους θα καταλάβουν την έντασή σας και θα τρομάξουν. Αν εστιάσετε στην περιγραφή τρομακτικών ιστοριών, θα αυξήσετε το φόβο και το άγχος τόσο το δικό τους όσο και το δικό σας. Μπορείτε να τους μιλήσετε ρεαλιστικά και ότι πιστεύετε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καλοσυνάτοι. Και αυτό σημαίνει ότι και οι ξένοι είναι καλοί αλλά ότι υπάρχουν λίγοι άνθρωποι με προβλήματα τα οποία μπορεί να τους οδηγήσουν στο να βλάψουν τα παιδιά. Τονίστε ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας αν ακολουθούν τους κανόνες ασφαλείας. Οι κανόνες είναι διαφορετικοί όταν υπάρχει κοντά ενήλικας από όταν είναι μόνο. Πάντα σας ρωτάει και ενημερώνει που θα πάει, με ποιόν και για ποιόν λόγο. Όταν είναι μόνο, πρέπει να ζητήσει τη γνώμη του κοντινότερου γνωστού ενήλικα πριν αφήσει κάποιον ξένο να πλησιάσει. Αν είναι αρκετά μεγάλο ώστε να είναι έξω χωρίς κάποιον ενήλικα, καλό είναι να είναι σε μέρη με κόσμο ώστε να ζητήσει βοήθεια αν χρειαστεί κάτι. Δεν δίνει προσωπικές πληροφορίες. Επίσης πρέπει να γνωρίζει τους κανόνες ασφαλείας της οικογένειας όταν είναι μόνο στο σπίτι σχετικά με το πότε ανοίγει την πόρτα, πόσο κρατάει το τηλεφώνημα με άγνωστο, και το είδος ενασχόλησής του στο διαδίκτυο.

Ενισχύουμε την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας

Όλων αυτών προηγείται η ενίσχυση της αυτοπεποίθησής τους μαθαίνοντας πώς να περπατάει με επίγνωση του περιβάλλοντος, να απομακρύνεται από κάποιον που τον πλησιάζει χωρίς λόγο, πώς να τραβάει την προσοχή από έναν απασχολημένο γονέα / ενήλικα αν τρομάξει με κάτι, πώς να κάνει θόρυβο για να το εντοπίσουν αν χαθεί, και πώς να διαχειριστεί έναν άγνωστο που τον ακολουθεί προς το σπίτι.

    Όσον αφορά τους οικείους που μπορεί να το κάνουν να νοιώσει άβολα, τα ιδιωτικά σημεία του σώματος του ανήκουν και σε αυτή την περίπτωση και δεν υπάρχει κανένας λόγος να το αγγίζουν εκτός αν είναι θέμα υγείας που σαφώς δεν αποτελεί μυστικό. Αν έχει κάποιο πρόβλημα, πρέπει να μιλήσει σε ενήλικα που εμπιστεύεται και να συνεχίσει να του μιλάει μέχρι να λάβει βοήθεια. Δεν είναι ποτέ αργά για να πάρει τη βοήθεια που έχει ανάγκη. Κι εδώ όμως προϋπόθεση για να μπορέσει να επιβάλει τα όριά του είναι να του μάθετε να λέει όχι σε ακατάλληλη ή ανεπιθύμητη συμπεριφορά χρησιμοποιώντας ξεκάθαρες λέξεις, οπτική επαφή και διεκδικητική γλώσσα σώματος. Να επιμένει ακόμα κι αν κάποιος χρησιμοποιεί δωροδοκίες και συναισθηματικούς χειρισμούς για να προσπαθήσει να το πιέσει να κάνει κάτι που θα το κάνει να νοιώσει άβολα. Να επιζητούν την προσοχή απασχολημένων ενηλίκων δίνοντας όλες τις λεπτομέρειες για καταστάσεις που τους μπερδεύουν ή τους κάνουν να νοιώθουν άβολα.

Πώς να μειώσουμε τον κίνδυνο κακοποίησης
Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω μερικές παραμέτρους που φαίνεται να μειώνουν τον κίνδυνο κακοποίησης, συμπεριλαμβανομένης και της παραμέλησης. Οι γονείς και κηδεμόνες θα πρέπει να επενδύσουν στις δικές τους δεξιότητες διαχείρισης των ανεπιθύμητων καταστάσεων όπως η αισιοδοξία, η αυτοεκτίμηση, η ευστροφία, η δημιουργικότητα, το χιούμορ και η ανεξαρτησία. Όταν εμείς ως γονείς μπορούμε να διαχειριστούμε τα άγχη της καθημερινότητάς μας, παραδειγματίζουμε εσωτερική δύναμη και ικανότητα να ανακάμψουμε αν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Επιπλέον η αίσθηση αποδοχής του παιδιού από τους συνομήλικους του, οι θετικές επιρροές από τους δασκάλους, τους προπονητές και εν γένει ενήλικες που έχουν σημαντικό ρόλο στην ημέρα τους, η πρόσβαση σε ασφαλή σχολεία, και η σταθερότητα της γειτονιάς συμβάλλουν στη διατήρηση υποστηρικτικού δικτύου. Τα παιδιά πρέπει να έχουν εφόδια εμπειρίες αγάπης, αποδοχής, θετικής καθοδήγησης από τους ενήλικες καθώς έτσι αυξάνεται η πίστη στους γονείς και τους κηδεμόνες ότι θα του παρέχουν όσα χρειάζεται. Ο σεβασμός στην επικοινωνία με τα παιδιά, η ενεργητική ακρόαση, σε συνδυασμό με σταθερούς κανόνες, προσδοκίες και ευκαιρίες θα προωθήσουν μια ασφαλή ανεξαρτησία. 
 Το κοινωνικό δίκτυο της οικογένειας πρέπει να αποτελείται από συναισθηματικά υποστηρικτικούς φίλους, συγγενείς, γείτονες και συνεργάτες ενδεχομένως όπως και πέραν της δυνατότητας κάλυψης των βασικών αναγκών για τροφή, ρουχισμό, στέγη και μεταφορές, να έχουμε ως οικογένεια πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες σωματικής και ψυχικής υγείας για τη φροντίδα όλων μας.

Γράφει η Ιωάννα Π. Θεοδωρακόπουλου, PsyD, MSc
Συμβουλευτικός Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής, Σύμβουλος γονιμότητας, Επικεφαλής συμβουλευτικών υπηρεσιών του FEELWELLTODAY.com
naftemporiki.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 1 June 2019

«Save the Children»: Ένα στα 4 παιδιά έχει χάσει βίαια την παιδικότητά του

«εκατομμύρια νέοι χάνουν την παιδική τους ηλικία» και «οι κυβερνήσεις μπορούν και πρέπει να κάνουν περισσότερα για να προσφέρουν σε κάθε παιδί το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα στη ζωή του».
------------------ 
Ο αριθμός των παιδιών που έχουν παντρευτεί, κυοφορούν, εργάζονται, πεθαίνουν βίαια ή δεν παρακολουθούν τα μαθήματά τους κατέγραψε πτώση σε ποσοστό σχεδόν 30% στα 690 εκατομμύρια από το 2000, όταν τα έθνη υιοθέτησαν τους παγκόσμιους στόχους για την ανάπτυξη, ανακοίνωσε η μη κυβερνητική οργάνωση.
Σε διάστημα 20 ετών, ο κόσμος κατέγραψε «σημαντική πρόοδο» προκειμένου τα παιδιά να μπορούν να μεγαλώσουν όντας σε καλή υγεία και ασφάλεια, ακόμα κι αν από σχεδόν 700 εκατομμύρια νέους εκλάπη βίαια η παιδική τους ηλικία, ιδίως λόγω των συρράξεων, σύμφωνα με την έκθεση της φιλανθρωπικής οργάνωσης Save the Children, που δημοσιεύτηκε σήμερα.

Η έκθεση δημοσιεύτηκε στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας για την Παιδική Ηλικία, που γιορτάζεται την 1η Ιουνίου και σημειώνεται σε αυτήν ότι η κατάσταση των παιδιών έχει βελτιωθεί σε 173 από τις 176 χώρες που εξετάστηκαν.

Η Σιγκαπούρη, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Νορβηγία και η Σλοβενία βρίσκονται στην κορυφή των κατατάξεων της έκθεσης που εξετάζει τις πρακτικές που ακολουθούνται από τις κυβερνήσεις στους τομείς της υγείας, της εκπαίδευσης, του γάμου ανηλίκων και της παιδικής εργασίας, την ώρα που το Νότιο Σουδάν, το Μαλί, το Τσαντ, ο Νίγηρας και η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία συγκεντρώνουν τις χαμηλότερες βαθμολογίες.

Ακολουθούν ορισμένα δεδομένα για το πώς τα πηγαίνουν τα παιδιά σήμερα σε σύγκριση με το 2000:
  • Από σχεδόν από ένα στα τέσσερα των 2,3 δισεκατομμυρίων παιδιών που ζουν σήμερα κι είναι κάτω των 18 ετών έχει κλαπεί η παιδική ηλικία του, καθώς έχει εξαναγκαστεί σε γάμο ανηλίκων, βρίσκεται αντιμέτωπο με πρόωρη εγκυμοσύνη, έχει αποκλειστεί από την εκπαίδευση, κλονίζεται από ασθένειες και υποσιτισμό.
  • Οι θάνατοι παιδιών κάτω των 5 έχουν μειωθεί στο μισό, στα 5,4 εκατομμύρια από 9,8 εκατομμύρια το 2000.
  • Οι δολοφονίες παιδιών έχουν καταγράψει πτώση 17% από το 2000, στις 85.000 δολοφονίες νέων ανθρώπων κάτω των 20 ετών το 2016.
  • Ο αριθμός των παιδιών που πεινούν μειώθηκε κατά 49 εκατομμύρια από το 2000 στα 149 εκατομμύρια. Εντούτοις, οι αριθμοί αυξήθηκαν στην Αφρική, όπου καταγράφονται 4 στα 10 παιδιά παγκοσμίως, που δεν ζουν εξαιτίας της κακής διατροφής και των επαναλαμβανόμενων λοιμώξεων.
  • Επιπλέον 130 εκατομμύρια παιδιά πηγαίνουν σχολείο σήμερα, το 60% των οποίων είναι κορίτσια. Όμως, 262 εκατομμύρια παιδιά παραμένουν εκτός της εκπαίδευσης.
  • Υπάρχουν 94 εκατομμύρια λιγότερα παιδιά-εργάτες, με την ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία να σημειώνουν τις πλέον αξιοσημείωτες επιδόσεις. Μολαταύτα, 1 στα 10, ήτοι 152 εκατομμύρια παιδιά συνεχίζουν να εργάζονται και σχεδόν τα μισά εξ αυτών ζουν στην Αφρική.
  • Ο αριθμός των κοριτσιών νυφών ελαττώθηκε κατά σχεδόν 11 εκατομμύρια, στα 37 εκατομμύρια, με τη νότια Ασία να μειώνει στο μισό τα ποσοστά γάμων ανηλίκων. Εάν όλα τα κορίτσια τελείωναν το Λύκειο, επιπλέον 51 εκατομμύρια γάμοι ανηλίκων θα μπορούσαν να αποτραπούν έως το 2030.
  • Καταγράφονται 13 εκατομμύρια γέννες από έφηβες κάθε χρόνο σήμερα, ένας αριθμός με πτώση κατά 3 εκατομμύρια από το 2000.
  • Ο αριθμός των παιδιών που ζουν σε εμπόλεμες ζώνες διπλασιάστηκε σε 420 εκατομμύρια από το 1995- περίπου ένα στα πέντε παιδιά, με εκείνα σε χώρες όπως το Αφγανιστάν, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Ιράκ και η Συρία να πλήττονται περισσότερο.
«Σήμερα, τα παιδιά έχουν καλύτερη υγεία, είναι ευπορότερα και λαμβάνουν καλύτερη εκπαίδευση όπως ποτέ κατά το παρελθόν» επισημαίνει με ικανοποίηση, στο σχετικό δελτίο τύπου, η διευθύντρια της ΜΚΟ και πρώην πρωθυπουργός της Δανίας Χέλε Τόρνινγκ Σμίντ.
Όμως, «εκατομμύρια νέοι χάνουν την παιδική τους ηλικία» και «οι κυβερνήσεις μπορούν και πρέπει να κάνουν περισσότερα για να προσφέρουν σε κάθε παιδί το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα στη ζωή του» υπογραμμίζει η ίδια.
Μελανό σημείο στην όποια πρόοδο που έχει καταγραφεί παραμένουν οι εκτοπισμοί από μια σύρραξη, που αφορούν 31 εκατομμύρια παιδιά. Οι νέοι «αντιπροσωπεύουν το 30% του παγκόσμιου πληθυσμού όμως πάνω από το 50% είναι πρόσφυγες» τονίζει η ΜΚΟ.

thetoc
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 8 December 2018

Γονείς, μιλήστε στα παιδιά σας για τις επικίνδυνες καταστάσεις

Πώς μπορούμε να βεβαιωθούμε ότι τα παιδιά μας δεν κινδυνεύουν από επικίνδυνους ανθρώπους στην γειτονιά, έξω από το σχολείο, στο πάρκο, στα εμπορικά κέντρα, στο διαδίκτυο, ακόμα και στο σπίτι;
Και, φυσικά, όλα αυτά χωρίς να τρομάξουμε το παιδί γιατί στόχος μας δεν είναι να δημιουργήσουμε ένα φοβισμένο παιδί, αλλά ένα παιδί που θα προστατεύει τον εαυτό του από τις κακοτοπιές παίρνοντας κάποια μέτρα.
Ποτέ δεν είναι αργά, λοιπόν, για να κάνετε μια κουβέντα στα παιδιά σας σχετικά με τους κινδύνους που διατρέχουν και για το πώς πρέπει να χειριστούν κάτι ανάλογο που μπορεί να τους τύχει.
Το Infokids.com.cy συγκέντρωσε και σας παρουσιάζει τις 6 άκρως ανησυχητικές καταστάσεις, για τις οποίες πρέπει να αφυπνίσετε το παιδί, ώστε να μην τεθεί σε κίνδυνο ούτε η ασφάλεια αλλά ούτε και η ακεραιότητά του.
Αυτές είναι οι 6 καταστάσεις που πρέπει να αποφεύγει κάθε παιδί

  • Όταν του ζητείται να κάνει κάτι για το οποίο νιώθει άβολα.
  • Όταν του ζητάει κάποιος άγνωστος να του ανοίξουν την πόρτα στο σπίτι (με την δικαιολογία ότι τους έστειλε κάποιος από τους γονείς του παιδιού)
  • Όταν του ζητάει κάποιος να κρατήσει ένα μυστικό.
  • Όταν του ζητείται κάτι μέσω τηλεφώνου, όταν λείπουν οι γονείς.
  • Όταν του ζητούν να μπει σε ένα σπίτι ή αυτοκίνητο ή να μεταφερθεί κάπου αλλού.
  • Όταν του ζητάει κάτι ένα άτομο που ακολουθεί το παιδί με τα πόδια, ή με το αυτοκίνητο ή το καλεί να μπει στο άγνωστο αυτοκίνητο.
Γονείς, συμβουλέψτε τα παιδιά σας!
Συζητήστε με το παιδί σας βασικούς κανόνες επικοινωνίας, με ποιους μιλάμε και τι λέμε. 
Φροντίστε να υπενθυμίζεται συχνά στα παιδιά ότι δεν υπάρχει κανένα μυστικό από την μαμά και το μπαμπά, ή τον δάσκαλο και τη δασκάλα. 
Σε όλες τις περιπτώσεις προωθούμε τον διάλογο μέσα σε ένα κλίμα ασφάλειας και εμπιστοσύνης. 
Πρέπει να έχουμε καταφέρει να μπορεί μας να πει το παιδί καταστάσεις και γεγονότα χωρίς να ντρέπεται ή να φοβάται. 
Επίσης συζητήστε με το παιδί σας για το τι πρέπει να κάνει εάν χαθεί και μιλήστε για το ποιους ενήλικες μπορεί να προσεγγίσει σε περίπτωση που χρειάζεται βοήθεια. 
Οι «ύποπτοι άγνωστοι» ψάχνουν να βρουν παιδιά που είναι ντροπαλά και φοβούνται στο να αντισταθούν σε κάποιον μεγαλύτερο. Μάθετε στο παιδί να φεύγει από μια κατάσταση που το κάνει να νιώθει άβολα και να φωνάζει δυνατά ώστε να τραβήξει την προσοχή των γύρω του.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Tuesday, 2 October 2018

Οικουμενικός Πατριάρχης: «Προστατέψτε τα παιδιά»

Για την ανάγκη προστασίας της παιδικής ηλικίας και του ψυχισμού των παιδιών από σύγχρονες απειλές, είτε αυτές συνδέονται με τον «άκρατο οικονομισμό» και την «τεχνοκρατία» στις σύγχρονες κοινωνίες, είτε με διάφορες «έκρυθμες» πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις, αναταραχές και πολέμους και οδηγούν σε προσφυγιά και εξαθλίωση, μίλησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, σε εκδήλωση, αφιερωμένη στα εκατό χρόνια του «Ασύλου του Παιδιού», σε αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

«Κατά τα τελευταία έτη βρίσκεται στο προσκήνιο της επικαιρότητας το προσφυγικό πρόβλημα, με τραγικότερη όψη το δράμα των παιδιών – προσφύγων» είπε ο κ. Βαρθολομαίος και πρόσθεσε:

«Βλέπουμε εικόνες εξουθενωμένων παιδιών, τραγικών θυμάτων πολεμικών συγκρούσεων, έκρυθμων πολιτικών καταστάσεων, φυλετικών και θρησκευτικών διακρίσεων… ποικιλοτρόπων εκμεταλλεύσεων, όπως, η αναγκαστική παιδική εργασία, αι σύγχροναι μορφαί δουλείας, η σεξουαλική εκμετάλλευσις, η τραγωδία της εμπορίας οργάνων για μεταμοσχεύσεις, η βίαιη στράτευση σε εξτρεμιστικάς φωνάς, κ.α.».

«Μόνον κατά το έτος 2017, πέρυσι, εισήλθαν εις την Ελλάδα, Ιταλία, Βουλγαρία και Ισπανία τριάντα τρεις χιλιάδες παιδιά, οι είκοσι χιλιάδες εκ των οποίων, ήσαν ασυνόδευτοι» συνέχισε ο κ. Βαρθολομαίος.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρθηκε και στις κοινωνίες που δεν βιώνουν πόλεμο, ή αναταραχές, αλλά είναι αντιμέτωπες με άλλες λιγότερο αθέατες απειλές για τον παιδικό ψυχισμό. Παρέπεμψε, μάλιστα, σε παρατηρήσεις ειδικών τις προηγούμενες δεκαετίες, «περί της εξαφανίσεως της παιδικής ηλικίας, λόγω της καταλυτικής επιρροής, επί της παιδικής ψυχής, των ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας, της τηλεοράσεως, των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του διαδικτύου».

«Η καθήλωση των παιδιών στον υπολογιστή δε συμβιβάζεται με τη ζωτική ανάγκη των, για κίνηση, άμεση επικοινωνία και κοινωνικοποίηση. Όπως υποστηρίζεται από ειδικούς το σύγχρονο επικοινωνιακό τοπίο οδηγεί εις την διάβρωση της παιδικής ηλικίας… τα παιδιά μεγαλώνουν πολύ γρήγορα, ο παιδικός κόσμος διαλύεται ταχύτατα, αφού τα παιδιά μετέχουν άμεσα στον κόσμο των ενηλίκων, εις τους διχασμούς και εις τας συγχύσεις των. Η κυριοτέρα πηγή αξιών για τα παιδιά είναι το διαδίκτυο. Δεν είναι τυχαία η αλματώδης αύξηση της παιδικής εγκληματικότητας» είπε ο κ. Βαρθολομαίος και πρόσθεσε : «Τα προβλήματα που δημιουργεί η τεχνοκρατία επιτείνονται και λόγω της κυριαρχίας του ακράτου οικονομισμού, ο οποίος υποτάσσει την παιδική ψυχή εις το έχειν και εις την χρησιμοθηρία».

«Εάν αναλογιστούμε όλα αυτά συνειδητοποιούμε την ανάγκη ενός διαφορετικού ήθους» είπε ο κ. Βαρθολομαίος. Ένα ήθος αλληλεγγύης και προσφοράς, που, όπως είπε, χαρακτηρίζει τη λειτουργία του «Ασύλου του Παιδιού».

«Εδώ, τοποθετείται υπεράνω πάντων η θυσιαστική αγάπη, το ύψιστο ήθος, που εγνώρισε η ανθρωπότης εις την ιστορική της πορεία» υπογράμμισε ο κ. Βαρθολομαίος.

...............
vimaorthodoxias.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Thursday, 2 August 2018

«Το όνομα μου είναι Mary Ellen Wilson. Δεν ξέρω πόσο χρονών είμαι. Η μαμά μου με μαστιγώνει και με χτυπά σχεδόν κάθε μέρα...»

«Το όνομα μου είναι Mary Ellen Wilson. Δεν ξέρω πόσο χρονών είμαι. Η μαμά μου με μαστιγώνει και με χτυπά σχεδόν κάθε μέρα. Δε μου έχει δείξει ποτέ την αγάπη της. Ούτε με ένα φιλί»....
Αυτή ήταν η κατάθεση της ανήλικης Mary Ellen.

Η υπόθεση κακοποίησης της έφτασε το 1874 στο δικαστήριο της Νέας Υόρκης. Συντάραξε την αμερικανική κοινωνία και έστρωσε το δρόμο για τη μεταρρύθμιση του αμερικανικού δικαίου. 

Σε μια εποχή που δεν υπήρχαν νόμοι που να προστατεύουν τα κακοποιημένα παιδιά, η τραυματική υπόθεση του ανήλικου κοριτσιού οδήγησε στην ίδρυση του πρώτου οργανισμού στον κόσμο που στηρίζει παραμελημένα και κακομεταχειρισμένα παιδιά.

Η οικονομική δυσπραγία της οικογένειας που οδήγησε στην υιοθεσία του κοριτσιού Η Mary Ellen γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1864. Λίγο καιρό μετά τη γέννηση της έχασε τον πατέρα της στον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο, στη δεύτερη μάχη στο Κολντ Χάρμπορ στη Βιρτζίνια.

Η απώλεια του οδήγησε την οικογένεια του βρέφους σε πολύ δύσκολες οικονομικές συνθήκες. Η μητέρα της Φάνι Ουίλσον δούλευε από το πρωί ως το βράδυ για να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι δε μπορούσε πλέον να στηρίζει οικονομικά την κόρη της.

Την κηδεμονία του βρέφους ανέλαβε η Μαίρι Σκορ, η οποία υπήρξε μια προσωρινή λύση, καθώς η πάμφτωχη μητέρας της δε μπορούσε να πληρώνει τα έξοδα φροντίδας σε αυτή τη γυναίκα. Σε ηλικία δύο χρονών τελικά δόθηκε στο Ίδρυμα φιλανθρωπιών της Νέας Υόρκης, το οποίο ανέθεσε την υιοθεσία του κοριτσιού στη Μαίρι και τον Τόμας Μακ Κόμακ.
Όπως αργότερα αποδείχθηκε το ζευγάρι κατάφερε να την υιοθετήσει με πλαστά χαρτιά. Το ίδρυμα απαιτούσε από τους γονείς να παρέχουν μια ετήσια αναφορά σχετικά με την κατάσταση του κοριτσιού. Ωστόσο οι γονείς παραμελούσαν την υποχρέωση τους.

Ξυλοκοπήθηκε και μαστιγώθηκε για 7 χρόνια
Ο άνδρας του ζευγαριού πέθανε λίγο μετά την υιοθεσία και έτσι το κορίτσι έμεινε με την Μαίρι ΜακΚόρμακ, τη γυναίκα που θα τη βασάνιζε και θα γινόταν ο εφιάλτης της.
Η θετή της μητέρα ξαναπαντρεύτηκε και μετακόμισε με την οικογένεια της στο σπίτι, στο οποίο θα εξελισσόταν μια φριχτή ιστορία. Το ανήλικο κορίτσι έτρωγε ξύλο με το μαστίγιο από τη θετή της μέρα σχεδόν κάθε μέρα για επτά χρόνια.
Ήταν κλειδωμένη σε ένα ντουλάπι, της απαγορευόταν να βγει από το σπίτι και να κοιτάξει τον εαυτό της σε καθρέφτη.

H παρέμβαση της Έτα Γουίλερ
έσωσε τη Mary Ellen από τη θηριωδία
Πηγή φωτογραφίας: Wikimedia Commons


Τα κλάματα και τα ουρλιαχτά της ηχούσαν στους γείτονες, οι οποίοι όταν αντίκρισαν τη Mary Ellen στο σπίτι της συνειδητοποίησαν ότι το κορίτσι χρειαζόταν σοβαρή βοήθεια. Γείτονες ζήτησαν τη συνδρομή της θρησκευτικού λειτουργού, Έτα Γουίλερ, η οποία υπήρξε η σωτήρας της. 
«Ήταν μικροσκοπική. Το μέγεθος της έμοιαζε με 5χρονο ήταν όμως 10 χρονών. Καθάριζε πιάτα, έτριβε κατσαρόλες και τηγάνια, τα οποία ήταν βαριά για να τα κουβαλήσει. Aπέναντι της βρισκόταν ένα δερμάτινο μαστίγιο», 
περιέγραφε η Γουίλερ μόλις είδε το μικρό κακοποιημένο κορίτσι. 
Τα σημάδια από το μαστίγιο ήταν εμφανή σε όλο της το σώμα. Ήταν γεμάτη ουλές, μελανιές και εγκαύματα από το πρόσωπο μέχρι και τα πόδια της. 
«Ήταν ένα παιδί φοβισμένο και καταπιεσμένο. Η έκφραση του προσώπου της κατέγραφε τη μιζέρια της ζωής της. Δεν είχε αγαπηθεί ποτέ». 
Για 3 μήνες η θρησκευτική λειτουργός προσπαθούσε να φέρει την υπόθεση κακοποίησης του μικρού κοριτσιού στην επιφάνεια. 
Το κατάφερε χάρη στη βοήθεια του Χένρυ Βεργκ, ο οποίος ήταν ήδη γνωστός για την πρωτοβουλία ίδρυσης ενός αμερικανικού δικτύου για την προστασία κακοποιημένων ζώων. 

Η ίδρυση του πρώτου οργανισμού προστασίας κακοποιημένων παιδιών 
Οι δύο τους ερεύνησαν την υπόθεση και συνέλεξαν μαρτυρίες από τους γείτονες του σπιτιού, οι οποίοι συνεχώς άκουγαν το μικρό κορίτσι να φωνάζει και να κλαίει από το ξύλο. Ήταν αυτοί που κατάφεραν να βγάλουν την Mary Ellen από το το τοξικό περιβάλλον που ζούσε. 
Η υπόθεση κακοποίησης του μικρού κοριτσιού έφτασε στο Ανώτατο δικαστήριο της Νέας Υόρκης το 1874. 
«H μαμά μου με χτυπούσε καθημερινά με ένα μαστίγιο από ακατέργαστο δέρμα. Τώρα έχω πάνω στο κεφάλι μου μπλε σημάδια, τα οποία έγιναν από το μαστίγιο της μητέρας μου. To κούτελο μου στην αριστερή πλευρά είναι κομμένο από ένα ψαλίδι, με το οποίο με χτύπησε και με έκοψε. Δεν με έχει φιλήσει ποτέ. Ούτε έχω καμία ανάμνηση αγάπης από εκείνη». 
H θετή μητέρα της καταδικάστηκε με ποινή ενός χρόνο κάθειρξης. 
Η Μάρι Έλλεν δεν επέστρεψε ξανά στο σπίτι όπου βασανίστηκε. 
Την κηδεμονία της ανέλαβε η Έτα Γουίλερ, που την έσωσε από την θηριωδία. Για να την τιμήσει, ονόμασε Έττα, ένα από τα παιδιά της. Σε ηλικία 24 χρονών παντρεύτηκε τον Λούις Σκατς. 
Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά. Ο άντρας της είχε τρία παιδιά από τον προηγούμενο γάμο του, ενώ υιοθέτησαν και ένα ορφανό κορίτσι. 
Η Mary Ellen Wilsonπέθανε σε ηλικία 92 χρονών. 
Πηγή φωτογραφίας: Wikimedia Commons 

Η υπόθεση της Μάρι Έλλεν συντάραξε την αμερικανική κοινωνία. 
Oι σπαρακτικές καταθέσεις της οδήγησαν στην δημιουργία του «Συλλόγου της Νέας Υόρκης για την προστασία των παιδιών από τη σκληρότητα». 
Ήταν ο πρώτος οργανισμός παγκοσμίως που είχε την ευθύνη προστασίας. Μεταξύ άλλων στηρίχτηκε στον Χένρυ Μπεργκ και τον Τζον Ράιτ. 
Η κακοποίηση του ανήλικου κοριτσιού έστρεψε το ενδιαφέρον σε περιπτώσεις κακομεταχειρισμένων παιδιών. Η υπόθεση της ανέδειξε τη σημασία της εμπλοκής, κατέληξε σε μεταρρυθμίσεις του αμερικανικού νομικού συστήματος και εγκαθίδρυσε νομικές διόδους ώστε να υπάρχει παρέμβαση αρχών σε σπίτια κακοποιημένων παιδιών. 
mixanitouxronou
Mary Ellen Wilson: The child whose record of abuse reformed American law

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι
πρώτη ανάρτηση: 
Mary Ellen Wilson: Το κοριτσάκι που έγινε διεθνές σύμβολο κακοποίησης

Wednesday, 16 May 2018

Σταματήσετε να τσακώνεστε μπροστά στα παιδιά σας!
Κρατήστε τα μακριά από δυσάρεστες καταστάσεις!

Για κανένα παιδί δεν είναι ευχάριστο να βλέπει και να ακούει τους γονείς του να τσακώνονται! 
Αυτοί είναι οι τέσσερις λόγοι για τους οποίους πρέπει να σταματήσετε αμέσως να το κάνετε...

1. Οι καβγάδες και οι έντονες συζητήσεις με θεατές τα παιδιά είναι επιβλαβής και τους "μένει" ως εικόνα! Με αποτέλεσμα μεγαλώνοντας να το θεωρούν φυσιολογικό και να το κάνουν και οι ίδιοι στα παιδιά τους.

2. Τα παιδιά σας είναι ο "καθρέφτης" σας, άρα ότι κάνετε έχει αντίκτυπο πάνω τους! Όταν η κατάσταση στο σπίτι είναι τεταμένη ή γίνονται μάρτυρες έντονων συζητήσεων και καβγάδων, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να παρουσιάσουν άγχος, κατάθλιψη και φοβίες.

3. Προστατέψτε τα παιδιά σας και κρατήστε τα μακριά από δυσάρεστες καταστάσεις! 
Ένα άλλο δωμάτιο ή ακόμα και ένα ραντεβού εκτός σπιτιού με σκοπό τη συζήτηση θα ήταν μια κάποια λύση. Όχι βέβαια για να φωνάξετε ή να βγείτε εκτός εαυτού, αλλά για να μείνει η ένταση και το πρόβλημα μεταξύ του ζευγαριού και να μην μεταδοθεί το πρόβλημα στο παιδί.

4. Αφήστε τα παιδιά σας εκτός του προβλήματος! 
Όταν η κατάσταση έχει φτάσει σε απροχώρητο σημείο και πρόκειται να ξεσπάσει καβγάς άμεσα, χωρίς διάθεση από το ζευγάρι να την μετατοπίσει για άλλη χρονική περίοδο που δεν θα είναι τα παιδιά μπροστά η λύση είναι μια: 
Στείλτε τα παιδιά έξω για να παίξουν!

Thursday, 19 October 2017

Το «Έχω το νου μου στο παιδί», δε σταματάει ποτέ.

Γράφει η Μανίνα Ζουμπουλάκη

Έχω τον έναν μικρό άρρωστο τώρα, οπότε γράφω με το ένα αυτί/μάτι/χέρι – με το άλλο είμαι αλλού ή όπως έλεγαν οι γιαγιάδες, «έχω το νου μου στο παιδί». 
Κάτι που δεν σταματάει ποτέ μα ποτέ: θεωρητικά ας πούμε, το ξεπερνάς όταν είσαι στο τσακίρ κέφι, όταν έχεις πιει, όταν είσαι έξω με παρέα κι έχεις ξεφύγει. Πρακτικά, ή κάτι δεν πάει καλά με μένα προσωπικά (πράγμα πιθανό μη πω και σίγουρο) ή δεν μπορεί να συμβεί αυτό με την καμία. 
Ο διακόπτης «μαμά» δεν είναι ποτέ στο OF, όσο και να τον κουκουλώνεις ή να κάνεις πως δεν τον βλέπεις, βρίσκεται στο ΟΝ συνέχεια, άρα λειτουργεί ένα σύστημα πρωτόγονο που σε κάνει να «έχεις το νου σου στο παιδί»…

Κάποτε, όταν είχα μόνον ένα παιδί, ο ξάδερφός μου που είχε ήδη τότε τρία παιδιά, μου έλεγε πειραχτικά «ένα ίσον κανένα!» 
Ανακάλυψα πόσο δίκιο είχε, όταν έφτασα κι εγώ με τη σειρά μου στα τρία παιδάκια: πάντα, το ένα στα τρία κάτι έχει. 
Όσο είναι μικρά, πονάει το αυτί/κεφάλι/μάτι/στομάχι τους, ανεβάζουν πυρετό, βήχουν, έχουν συνάχι, βγάζουν περίεργα εξανθήματα, παθαίνουν κουφές αλλεργίες, χτυπάνε τα γόνατά τους, ανοίγουν τα κεφάλια τους. 
Όταν μεγαλώνουν, έχουν θέμα με κάποιο μάθημα/καθηγητή, καψουρεύονται άχρηστα άτομα κι είναι στα πατώματα, αλλά σου λένε απλώς ότι δεν έχουνε όρεξη για παστίτσιο, σε μισούν που είσαι πάνω από το κεφάλι τους, μισούν τον μπαμπά τους για απροσδιόριστους λόγους, αρπάζονται με φίλους ή με τα αδέρφια ή με σένα ή με τα ντουβάρια, αν δεν βρούνε τίποτε καλύτερο. Αναρωτιούνται τι να κάνουν σε μια Ελλάδα «έτσι όπως είναι» και το λένε με περιφρόνηση, λες και φταις εσύ η μάνα που η Ελλάδα είναι όπως είναι. 
Φωνάζουν όταν τα ξυπνάς -και όταν δεν τα ξυπνάς-, όταν καταλαβαίνεις -και όταν δεν καταλαβαίνεις-, όταν είσαι -και όταν δεν είσαι εκεί-.
Μικρά ή μεγάλα, το στάνταρ είναι ότι τα παιδιά πάντα κάτι έχουνε – το ένα στα τρία, ή τα δύο στα τρία… 
Μιλάω (μέχρι στιγμής) εκ του ασφαλούς και χτυπώντας συνέχεια ξύλο γιατί τα παιδιά μου, δόξα σοι ο Θεός, είναι γερά και δυνατά. Παρόλα αυτά, έχω το νου μου συνέχεια. 
Βασικά είμαι μέσα στο σπίτι τις περισσότερες ώρες της ημέρας και νύχτας αλλά όταν δεν είμαι, όταν μένουν στην θεία ή στην φίλη τους την Έφη τα μικρά, όταν μένει σε φίλους, σε ξένα σπίτια, στη γκόμενα ή αλλού ο μεγάλος, είμαι με το κινητό στο κούτελο και τσεκάρω κάθε πέντε-δέκα λεπτά αν έδωσε κανένας σήμα. 
Όλοι εντάξει; Πονάει κανένας κάπου, έχει ένα ανεξήγητο βηχάκι, ένα γαϊδουρόβηχα, σπυράκια, ψείρες, διάρροια, ανορεξία, βαρυστομαχιά; 
Ένας πρησμένος αδένας σε παιδικό/εφηβικό/νεανικό λαιμό με απασχολεί, ή μάλλον με σκάει, περισσότερο από το Εθνικό Χρέος (εννοείται!). 
Το αν έφαγαν ή δεν έφαγαν όλοι με όρεξη το σκέφτομαι πιο πολύ από το πόσα χρωστάω, πόσα μου χρωστάνε και που θα ανταμωθούν τα μεν με τα δε.
Δεν έχω γίνει σαν τη μητέρα ούτε σαν τον πατέρα μου. Δεν έχω γίνει σαν τις γιαγιάδες μου ούτε σαν καμία άλλη μαμά από την οικογένειά μας, γιατί η κάθε μαμά έχει δικό της στυλ. 
Όλες αισθανόμαστε ενοχές, ότι δεν κάνουμε καλά τη δουλειά μας, επειδή τα προτεινόμενα πρότυπα (μαμάδες-γιαγιάδες μας) είναι τόσο θολά, τόσο απροσδιόριστα: έκαναν καλά τη δουλειά τους αυτές άραγε ως μαμάδες; 
Είτε δούλευαν φουλ ή παρτ-τάιμ, είτε μεγάλωναν παιδιά και φρόντιζαν το σπίτι; 
Μας έριχναν καμιά ανάποδη πότε πότε, μας απειλούσαν ότι θα το πουν στο μπαμπά, ότι θα μας κόψουν το χαρτζιλίκι, ότι θα μας κλείσουν στο δωμάτιό μας – αλλά κι αυτές ενεργούσαν με βάση θολότερα πρότυπα, οι δικές τους μαμάδες πάλευαν να επιβιώσουν σε ακόμα πιο δύσκολες εποχές, δεν είχαν περιθώρια για πολυτέλειες…

Εμείς τώρα ψαχνόμαστε βέβαια – οι σύγχρονες μαμάδες, οι νέες και όχι-τόσο-νέες. Διαβάζουμε βιβλία, προσπαθούμε να πλησιάσουμε ή να είμαστε όσο γίνεται πιο κοντά στα παιδιά, συζητάμε τα θέματα, κάνουμε ψυχανάλυση. 
Επεξεργαζόμαστε τους εαυτούς μας και τις πληροφορίες του έξω κόσμου, ενώ ταυτόχρονα, πάντα, παρακολουθούμε με μάτι άγρυπνο τα παιδιά μας, κάνουμε ότι κάνουμε δηλαδή τάχα μου αδιάφορες, τάχα μου χαλαρουίτες, αλλά… έχουμε το νου μας. 
Συνέχεια.
Όχι επειδή μας το έμαθε κάποιος, μάλλον επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς…

Wednesday, 31 May 2017

Οι συχνότεροι κίνδυνοι στο σπίτι για το παιδί
μέχρι τα τρία του χρόνια

Οι κίνδυνοι που κρύβει ένα σπίτι για το μωρό σας, 
Το μωρό αρχίζει να μπουσουλάει, προσπαθεί να πιαστεί και να σταθεί όρθιο στηριζόμενο σε έπιπλα και ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για οποιαδήποτε τρύπα ή χαραμάδα. 
Επίσης βάζει στο στόμα οτιδήποτε βρει και μπορεί να το καταπιεί ή να το εισροφήσει και να σφηνωθεί στους βρόγχους του.

Αντιμετώπιση κινδύνων στην ηλικία 1 έτους
-Βάλτε κάγκελα στα κεφαλόσκαλα ή σε χώρους που δεν θέλετε να μπει.
-Καθαρίστε προσεκτικά το πάτωμα από οτιδήποτε (κουμπιά, μικρά αντικείμενα, ξηρούς καρπούς) και φυλάξτε καλά μικρές μπαταρίες και κυρίως φάρμακα.
-Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται με τα μάτια της κουζίνας και το φούρνο, καθώς πολλές φορές τα παιδιά, πειράζουν τα κουμπιά χωρίς να γίνονται αντιληπτά από τους γονείς.

Αντιμετώπιση κινδύνων στην ηλικία 12-18 μηνών
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το παιδί είναι η παρόρμηση. 
Στην ηλικία αυτή το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει τη λέξη «μη». Καλό είναι να μην κάντε κατάχρηση των απαγορεύσεων, γιατί το «μη» χάνει την αποτελεσματικότητά του.
-Μην πανικοβάλετε το παιδί.
-Προσπαθήστε να δώσετε κατανοητές οδηγίες που δε θα συνοδεύονται από απειλές.
-Ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνει τις εξηγήσεις σας, το παιδί εκτιμά την προσπάθειά σας να του εξηγήσετε και συμμετέχει ανάλογα με την ευφυϊα του.
-Μην το αφήνετε ποτέ μα ποτέ μόνο του στην κουζίνα.
-Μάθετε το να κατεβαίνει τη σκάλα.
-Φυλάξτε καλά κρυμμένα επικίνδυνα αντικείμενα .
-Μην το αφήνετε ποτέ μόνο του με τη γάτα ή το σκύλο σας.

Στην ηλικία 2-3 χρονών
-Το παιδί αρχίζει να εξερευνά το περιβάλλον και να γοητεύεται από το παράξενο, το μυστηριώδες, το απίθανο.
-Μην ξεχνάτε ότι τα σενάρια της ζωής του ξεπερνούν σε φαντασία αυτά του κινηματογράφου.
-Η περιέργεια του παιδιού αυξάνεται αυξάνεται συνεχώς.
-Μαζί της αυξάνεται και η παρορμητικότητα.
-Το παιδί δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει όλους τους κινδύνους.
-Δεν μπορεί να προβλέψει τις ενδεχόμενες αντιξιότητες.
-Δεν πρέπει να διεγείρεται η φαντασία του από κινηματογραφικές ταινίες οι ήρωες των οποίων έχουν υπεράνθρωπες ιδιότητες.

Αντιμετώπιση των κινδύνων σε αυτές τις ηλικίες
Όλα τα παιδιά δεν είναι ίδια. 
Άλλα είναι περισσότερο ανεξάρτητα, διεκδικητικά και πιο περίεργα και άλλα, πιο δειλά ή συνεσταλμένα.
Ωστόσο, όλα τα παιδιά χρειάζονται την προσοχή των γονιών τους και το ενδιαφέρον τους, προκειμένου να κατανοήσουν τους κινδύνους και να τους αποφεύγουν.

mothersblog

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki