Αν είχε χρώμα η ζωή, θα ήταν το δικό σου.. κόρη μου!

Αν είχε σχήμα η προσμονή,
θα ήταν η μορφή σου.
Χρόνια περίμενα να’ ρθείς
να νιώσω την πνοή σου.

Αν είχε γεύση η στοργή,
θα ήταν η δική σου,
όταν σε αγκάλιαζα σφιχτά,
και σου ‘λεγα κοιμήσου.

Αν δώσω ήχο στη χαρά,
θα δώσω της φωνής σου,
όταν τις πρώτες λέξεις σου,
τις μάθαινα μαζί σου!

Ζωγράφισα την ομορφιά,
χτίζοντας το κορμί σου,
τραγούδησα την ανθρωπιά,
μες την αγνή ψυχή σου.

Να σε κοιτάζω μονάχα,
είναι για μένα θαύμα,
πληγή στα στήθη μου βαθιά,
κάθε δικό σου κλάμα!

Περήφανα στολίστηκα,
κάθε σου επιτυχία,
τους φόβους σου επωμίστηκα,
σου φύτεψα θρησκεία!

Αν περιγράψω το γλυκό,
το νέκταρ, τη γαλήνη,
θα πω για φίλτρο μαγικό,
που η μυρωδιά σου δίνει!

Την ευτυχία δεν μπορείς,
ποτέ να αγοράσεις,
στου παραδείσου την αυλή,
δύσκολα θα περάσεις!

Σου έμαθα να αγαπάς,
να νοιάζεσαι, να δίνεις,
σου έμαθα να καρτεράς, να σέβεσαι,
χαρούμενη να γίνεις!

Σου χάρισα τη δύναμη
και την ευαισθησία,
λευκό πινέλο λησμονιάς,
να βάφεις κάθε γκρίζο.

Έγινες η λιακάδα μου,
ο χρυσαφένιος ουρανός,
για σένα κάστρα χτίζω!

Αν είχε στόμα η καρδιά,
θα λέγε τ’ όνομα σου,
θα φώναζε πως σ’ αγαπώ,
πως θα’ θελα να σε κοιτώ,
να βρίσκομαι κοντά σου!

Αν είχε χρώμα η ζωή,
θα ήταν το δικό σου,
αγαπημένο μου παιδί,
είσαι το δώρο του θεού,
άγγελος που’ ρθε να με βρει
και έγινες το φως μου!

loveletters.gr
Αν είχε χρώμα η ζωή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κόρη Μητέρας με Ναρκισσιστική Διαταραχή

Ένα δράμα δίχως τέλος

του Σάββα Ν. Σαλπιστή, Ph.D.*

  

«Ήμουν 5 ή 6 χρονών περίπου και έπαιζα με τα παιχνίδια μου καθισμένη στο πάτωμα, όταν, από τα ουρλιαχτά τρόμου της αδελφής μου που μόλις είχε μπει στο δωμάτιο που βρισκόμουν, συνειδητοποίησα πως το φόρεμά μου είχε γίνει μούσκεμα από το αίμα που έτρεχε από το κεφάλι και το πρόσωπό μου, εξαιτίας ενός ακόμα ξυλοδαρμού μου από τη μητέρα μου, πριν από λίγο, για ασήμαντη και πάλι αφορμή. Κάθε φορά, με χτυπούσε αλύπητα, σταματώντας μόνον όταν δεν είχε πια άλλη δύναμη για να συνεχίσει»…

     Αυτή ήταν η περιγραφή της μνήμης μιας νέας γυναίκας που ανέκυψε εντός της στη διάρκεια μιας πολύ πρόσφατης ψυχοθεραπευτικής μας συνεδρίας. Παρόλο που, στα τόσα χρόνια της ψυχοθεραπευτικής μου εμπειρίας, είναι πολλές οι φορές που έγινα μάρτυρας παρόμοιων αφηγήσεων, κάθε φορά νιώθω τον ίδιο κόμπο στο λαιμό και μέρος της οδύνης, της ανημπόριας, της απόγνωσης και του ψυχικού πόνου που βίωσαν τα άτομα αυτά ως παιδιά, εξαιτίας του μένους της εφιαλτικής μητέρας που έτυχε να έχουν…

     Δεν είναι, όμως, πάντα τόσο ωμή και στυγνή η συμπεριφορά μιας ναρκισσιστικής μητέρας απέναντι στο παιδί της. Συχνά, το παιδί γίνεται αποδέκτης προσβολών, κριτικής και “επιθέσεων” που πολύ δύσκολα γίνονται διακριτές ως τέτοιες γιατί επικαλύπτονται κάτω από ένα περιτύλιγμα δήθεν έγνοιας “για το καλό” του παιδιού, από αναφορές σε άλλους που τα κατάφεραν καλύτερα κ.τ.λ. που μόνο βαθιά τραύματα, σύγχυση και αυτοαμφισβήτηση του προκαλούν. 

     Από τη μεριά της, μία ναρκισσιστική μητέρα -εξαιτίας της μεγαλειώδους εικόνας εαυτού που έχει κτίσει εντός της- θεωρεί πως η ίδια είναι αλάνθαστη και της αξίζει η αναγνώριση και ο θαυμασμός όλων για τις “θυσίες” που κάνει για τα παιδιά της. 

Με άλλα λόγια, εδώ μιλάμε συχνά για μια, χωρίς εμφανή και ευδιάκριτα στοιχεία, ψυχική κακοποίηση στην οποία συχνά ούτε ο θύτης, αλλά ούτε και το θύμα έχουν σαφή συνείδηση του δράματος στο οποίο συμμετέχουν.
..........

Ολόκληρο το άρθρο εδώ: i-psyxologos

*Κλινικός Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Στοκχόλμης
Διπλωματούχος Ψυχοθεραπευτής
Βασιλικού Ιατροχειρουργικού Ινστιτούτου Karolinska Στοκχόλμης

   
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Διάλογοι με την κόρη μου

— Ποιο είναι το χρώμα αυτού του τουτού;

— Μαύγρο!

— Μπράβο! Μαύρο, μαύρο.

— Αυτού του τουτού;

— Πράινο!

— Μπράβο! Πράσινο.

— Πώς το είπαμε αυτό;

— Κλαϊ!

— Μπράβο! Κλαδί.

— Τι είναι αυτό;

— Φεγγάρι!

— Πόσο ψηλά είναι;

Τέντωσε το χεράκι της δείχνοντάς το:

— Πολύ!

Είτε μέσα μας είτε έξω μας, ο ουρανός είναι το μοναδικό μας όριο κόρη μου, αγάπη μου.

Φωτογραφία-κείμενο: Άγγελος Καλοδούκας

Πηγή

Έκανε την τοπική παιδική χαρά προσβάσιμη για την ανάπηρη κόρη του

Ένας μπαμπάς στο Όρεγκον έφερε «επανάσταση» στην τοπική παιδική χαρά, μετατρέποντάς την σε μία σύγχρονη και προσβάσιμη για την ανάπηρη τετράχρονη κόρη του. Άλλες πόλεις υιοθετούν τον εμπνευσμένο σχεδιασμό του.

Όταν αυτός ο αφοσιωμένος μπαμπάς στο Όρεγκον των ΗΠΑ ξεκίνησε να κάνει μετατροπές στην τοπική παιδική χαρά στην γειτονιά του, σκόπευε να δημιουργήσει έναν χώρο πιο φιλικό προς την αναπηρία για την κόρη του Χάρπερ, η οποία χρησιμοποιεί αναπηρικό καροτσάκι.

Έντεκα χρόνια αργότερα, οι ιδέες του για παιδικές χαρές πιο διασκεδαστικές και προσβάσιμες για όλους - ανεξάρτητα από το είδος της αναπηρίας τους - βοηθούν όλες τις άλλες κοινότητες που επιθυμούν να λάβουν την σχετική τεχνογνωσία.

Ο Κόντι Γκόλντμπεργκ εμπνεύστηκε να επανασχεδιάσει την παιδική χαρά, αφού πήγε την Χάρπερ σε μια, για πρώτη φορά το 2009. Προς απογοήτευσή του, διαπίστωσε ότι τα κομμάτια ξύλου που περιβάλλουν τον εξοπλισμό τον έκαναν απρόσιτο για την 4χρονη κόρη του, η οποία χρησιμοποιούσε αναπηρικό καροτσάκι.

 

Αφού άκουσαν τα παράπονα του Γκόλντεμπεργκ, τα τμήματα του δήμου υπεύθυνα για τα πάρκα αναψυχής, δήλωσαν ότι δεν είχαν χρήματα για νέα έργα - αλλά θα υποστήριζαν την ανοικοδόμηση ενός χώρου εάν τον χρηματοδοτούσε ιδιωτικά.

Έτσι, η οικογένεια της Χάρπερ ξεκίνησε τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό "Η Παιδική Χαρά της Χάρπερ" αφιερωμένο στο άνοιγμα περισσότερων παιδικών χαρών για ΑΜΕΑ στην Αμερική - και μετά από τρία χρόνια ακούραστης συγκέντρωσης χρημάτων, άνοιξαν το πρώτο τους πάρκο τον Νοέμβριο του 2010.

Η παιδική χαρά διέθετε τα πάντα, από μουσικά όργανα και εξοπλισμό παιχνιδιού για άτομα με ειδικές ανάγκες έως πράσινους χώρους και πλακόστρωτες ράμπες - τα οποία χρησιμοποιούνται τόσο από skateboarders όσο και από χρήστες αναπηρικών αμαξιδίων.

Οι χώροι για να είναι λειτουργικοί και ελκυστικοί με τον τρόπο που τους έχει φανταστεί η οικογένεια της Χάρπερ οφείλουν να εκτείνονται σε τρία επίπεδα, όπως εξηγεί ο μπαμπάς της.

«Ο χώρος πρέπει να είναι φιλόξενος με έναν φυσικό τρόπο, οπότε αν χρησιμοποιείτε αμαξίδιο να μπορείτε να φτάσετε απολύτως παντού»

, λέει ο Γκόλντεμπεργκ. "Επιπλέον, ο χώρος πρέπει να είναι κοινωνικά φιλόξενος, με κυκλικούς χώρους καθιστικού, κοινόχρηστους χώρους συγκέντρωσης και φυσικό τοπίο. Και τότε το τρίτο επίπεδο είναι αυτό που ονομάζουμε συναισθηματικά ελκυστικό, και αυτό το επιτυγχάνουμε χρησιμοποιώντας τέχνη, καλές γραμμές σχεδίασης, μουσική και πράγματα που μας βάζουν σε μια ακόμη καλύτερη συναισθηματική κατάσταση".

Από την έναρξη του πάρκου τους στο Πόρτλαντ, ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός έχει εμπνεύσει την κατασκευή αρκετών άλλων παρόμοιων παιδικών χαρών στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το Good News Network.

news247.gr

Η κόρη μιας άστοργης μητέρας

Η έλλειψη αυτοπεποίθησης και η ανικανότητα για εμπιστοσύνη, είναι μόνο η αρχή σε ένα ταξίδι επίγνωσης των λαθών που έχουν φορτωθεί οι ενήλικες κόρες από τις μητέρες τους.

..................................
Κατά την βρεφική και παιδική ηλικία, η κόρη έχει μια πρώτη εικόνα του εαυτού της στον καθρέφτη που είναι το πρόσωπο της μητέρας της. 

Αν η μητέρα της είναι στοργική και ανταποκρίνεται στις ανάγκες της, το βρέφος αναπτύσσει ασφαλή προσκόλληση και μαθαίνει ότι η μητέρα της την αγαπάει και ότι η ίδια είναι άξια αγάπης.

Αυτή η αίσθηση ότι είναι αξιαγάπητη, άξια τρυφερότητας και προσοχής, ότι την βλέπει και την ακούει η μητέρα της, αποτελεί τον θεμέλιο λίθο επάνω στον οποίο το παιδί χτίζει την πρώτη αίσθηση του εαυτού του και παρέχει την ενέργεια για την ανάπτυξή του.

Η κόρη μιας άστοργης μητέρας, η οποία είναι συναισθηματικά απόμακρη, συγκρατημένη, ασυνεπής ή ακόμη και υπερβολικά αυστηρή ή σκληρή, μαθαίνει διαφορετικά τον κόσμο και τον εαυτό της. Φυσικά, το βασικό πρόβλημα είναι κατά πόσο εξαρτάται το βρέφος από την μητέρα του για φροντίδα και επιβίωση καθώς και η φύση του περιορισμένου κόσμου της.

Το αποτέλεσμα είναι η ανασφαλής προσκόλληση, που χαρακτηρίζεται είτε ως «αμφιθυμική» (το παιδί δεν γνωρίζει αν θα εμφανιστεί η καλή μαμά ή η κακή μαμά) ή ως «αποφευκτική» (η κόρη χρειάζεται την αγάπη της μητέρας της αλλά φοβάται τις συνέπειες αν την ζητήσει).

Η αμφιθυμική προσκόλληση διδάσκει στο παιδί ότι ο κόσμος των σχέσεων είναι αναξιόπιστος και η αποφευκτική προσκόλληση θέτει τις βάσεις για μια φοβερή σύγκρουση μεταξύ των αναγκών του κοριτσιού για την αγάπη της μητέρας της και για την προστασία από την συναισθηματική ή φυσική κακομεταχείριση από την μητέρα της.

Οι πρώτοι δεσμοί διαμορφώνουν τα εσωτερικά μας πρότυπα ή τις πνευματικές αναπαραστάσεις των τρόπων που λειτουργούν οι σχέσεις στον κόσμο. Χωρίς θεραπεία ή παρέμβαση, αυτές οι πνευματικές αναπαραστάσεις τείνουν να μένουν σχετικά σταθερές.

Το κύριο σημείο είναι ότι η ανάγκη μιας κόρης για την αγάπη της μητέρας της είναι αρχέγονη κινητήρια δύναμη και αυτή η ανάγκη δεν εξαφανίζεται με την μη διαθεσιμότητα της μητέρας αλλά συνυπάρχει με την φοβερή και καταστροφική συνειδητοποίηση ότι το μοναδικό πρόσωπο που υποτίθεται ότι σε αγαπάει χωρίς όρους, δεν το κάνει. 

Ο αγώνας για την αντιμετώπιση και την επούλωση αυτού του τραύματος είναι τεράστιος. Επηρεάζει πολλά, αν όχι όλα τα μέρη του εαυτού, ιδιαίτερα στον χώρο των σχέσεων.

Οι έρευνες έδειξαν ότι οι πρώτοι παιδικοί δεσμοί προέβλεπαν σε εξαιρετικά υψηλό βαθμό τις ερωτικές σχέσεις με τους ενήλικους καθώς και τις φιλίες. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι τα πιο κοινά τραύματα είναι αυτά που έχει υποστεί ο εαυτός μας στην περιοχή της συναισθηματικής σύνδεσης.

Το νόημα της αντιμετώπισης αυτών των τραυμάτων δεν είναι να θρηνήσουμε γι’αυτά ή να σηκώσουμε απεγνωσμένα τα χέρια ψηλά εξαιτίας του ό,τι μας δόθηκε από τη μητρική αγάπη αλλά να τα συνειδητοποιήσουμε. 

Η συνειδητοποίηση είναι το πρώτο βήμα για την θεραπεία μιας κόρης που δεν αγαπήθηκε. Πολύ συχνά απλά αποδεχόμαστε αυτές τις συμπεριφορές χωρίς να γνωρίζουμε από πού προέρχονται.

1. Έλλειψη αυτοπεποίθησης
Η γυναίκα που δεν αγαπήθηκε ως παιδί, δεν γνωρίζει ότι είναι άξια της αγάπης και της προσοχής και μπορεί να μεγάλωσε με το αίσθημα ότι αγνοείται ή ότι δεν την ακούν ή ότι την κριτικάρουν παντού. 

Η φωνή μέσα στο κεφάλι της είναι αυτή της μητέρας της που της λέει τι δεν είναι: έξυπνη, όμορφη, ευγενική, στοργική, αξιόλογη.

Αυτή η εσωτερικευμένη μητρική φωνή θα συνεχίζει να υπονομεύει τα επιτεύγματα και τα ταλέντα της, εκτός κι αν υπάρξει κάποια παρέμβαση. Οι κόρες κάποιες φορές μιλούν για το συναίσθημα ότι «κοροϊδεύουν τον κόσμο» και εκφράζουν τον φόβο ότι θα τις «ανακαλύψουν» όταν θα πετύχουν τους στόχους τους. 

2. Έλλειψη εμπιστοσύνης
Μια γυναίκα εκμυστηρεύεται: Πάντα αναρωτιέμαι γιατί κάποιος να θέλει να γίνει φίλος μου. Δεν μπορώ να μην σκεφτώ αν υπάρχουν κάποια κρυφά κίνητρα και έμαθα στην θεραπεία ότι αυτό έχει να κάνει με την μητέρα μου. Αυτά τα θέματα εμπιστοσύνης πηγάζουν από την αίσθηση ότι οι σχέσεις είναι θεμελιωδώς αναξιόπιστες και επηρεάζουν και τις φιλικές και τις αισθηματικές σχέσεις.

Όπως αναφέρουν οι ψυχολόγοι στις έρευνές τους, η αμφιθυμικά προσκολλημένη κόρη χρειάζεται συνεχή επιβεβαίωση ότι είναι εγγυημένη η εμπιστοσύνη. 

Για την ακρίβεια, αυτοί οι άνθρωποι βίωσαν ότι η αγάπη περιλαμβάνει εμμονή, επιθυμία για ανταπόδοση και ένωση, συναισθηματικά ύψη και βάθη και ακραία σεξουαλική έλξη και ζήλια. Η εμπιστοσύνη και η ανικανότητα να τεθούν όρια συνδέονται στενά.

3. Δυσκολία στην τοποθέτηση ορίων
Πολλές γυναίκες που παγιδεύτηκαν μεταξύ της ανάγκης για την προσοχή της μητέρας τους και την απουσία αυτής της προσοχής, αναφέρουν ότι προσπαθούν συνεχώς να ευχαριστήσουν τους άλλους στις ενήλικες σχέσεις τους. Ή ότι είναι ανίκανες να βάλουν τα όρια που απαιτούνται προκείμενου να έχουν υγιείς και συναισθηματικά ικανοποιητικές σχέσεις.

Πολλές κόρες αναφέρουν προβλήματα στις φιλίες τους με γυναίκες που περιπλέκονται λόγω θεμάτων εμπιστοσύνης (Πώς ξέρω ότι είναι πραγματικά φίλη μου;), προβλήματα με την αδυναμία τους να πουν «όχι» (Με κάποιο τρόπο καταλήγω πάντα να γίνομαι χαλάκι, να κάνω πάρα πολλά και να αισθάνομαι χρησιμοποιημένη ή απογοητευμένη στο τέλος) ή θέλουν μια τόσο έντονη σχέση που το άλλο άτομο αποτραβιέται.

Οι κόρες με ανασφαλή προσκόλληση συχνά καταλήγουν να δημιουργούν σενάρια όπου οι σχέσεις τους ποτέ δεν είναι όπως πρέπει αλλά κατά κάποιο τρόπο είναι είτε πολύ «ζεστές» ή πολύ «κρύες».

Αυτό ισχύει συχνά και στις ερωτικές σχέσεις. Έρευνες ψυχολόγων βοήθησαν ώστε να διαχωριστούν όσες έχουν αποφευκτική προσκόλληση σε δύο κατηγορίες, στις «φοβισμένες» και στις «απορριπτικές». 

Και οι δύο αποφεύγουν τις στενές σχέσεις αλλά για διαφορετικούς λόγους. Αυτές που «φοβούνται» επιζητούν ενεργά τις στενές σχέσεις αλλά φοβούνται την οικειότητα σε όλα τα επίπεδα, οπότε είναι εξαιρετικά ευάλωτες και τείνουν στην προσκόλληση και στην εξάρτηση.

Οι «απορριπτικές» είναι αμυντικές και αποστασιοποιημένες, είναι πιο ξεκάθαρο ότι αποφεύγουν τους άλλους. Δυστυχώς και οι δύο τύποι δυσκολεύονται να βρουν το είδος της συναισθηματικής σύνδεσης που θα τους έφερνε πιο κοντά στην επούλωση του τραύματος.

4. Δυσκολία να δούμε τον εαυτό μας με ακρίβεια
Μία γυναίκα μοιράζεται αυτό που έμαθε τελικά κατά την θεραπεία: Όταν ήμουν παιδί η μητέρα μου με περιόριζε εστιάζοντας πάντα στα ελαττώματά μου και ποτέ στις επιτυχίες μου. Μετά το πανεπιστήμιο εργάστηκα σε πολλές δουλειές αλλά σε όλες οι προϊστάμενοί μου διαμαρτύρονταν ότι δεν προσπαθούσα αρκετά για να εξελιχθώ. Αυτό οφείλεται κατά πολύ στην εσωτερίκευση όλων όσων άκουγε μεγαλώνοντας.

Αυτές οι παραμορφώσεις της εικόνας του εαυτού, μπορεί να εκτείνονται σε κάθε τομέα συμπεριλαμβανομένης και της εμφάνισής. (Εγώ προσωπικά σκάλισα φωτογραφίες από την εφηβεία μου, ψάχνοντας για το κορίτσι που η μητέρα μου αποκαλούσε «χοντρή». Επίσης με αποκαλούσε «απωθητική», κάτι που δυστυχώς δεν είναι τόσο εύκολο να επιβεβαιώσεις ή να αμφισβητήσεις σε μια φωτογραφία. Αυτό πήρε χρόνια.)

Άλλες κόρες αναφέρουν ότι αισθάνονται έκπληξη όταν επιτυγχάνουν σε κάτι και ότι διστάζουν να προσπαθήσουν κάτι καινούριο ώστε να μειώσουν την πιθανότητα αποτυχίας. Αυτό δεν είναι απλά θέμα χαμηλής αυτοεκτίμησης αλλά κάτι πιο βαθύ.

5. Η απομάκρυνση σαν προκαθορισμένη στάση
Η έλλειψη εμπιστοσύνης ή το αίσθημα του φόβου μερικές φορές κάνει την κόρη που δεν αγαπήθηκε να μαζεύεται αμυντικά ώστε να αποφύγει να πληγωθεί από μια κακή σχέση παρά να βρει το κίνητρο για μια πιθανώς σταθερή σχέση και γεμάτη αγάπη. Αυτές οι γυναίκες επιφανειακά μπορεί να συμπεριφέρονται σαν να θέλουν να είναι σε σχέση αλλά σε βαθύτερο, λιγότερο συνειδητό επίπεδο, το κίνητρό τους είναι η απομάκρυνση.

Δυστυχώς, η αποφυγή -που πυροδοτεί ο φόβος, η έλλειψη εμπιστοσύνης ή κάτι άλλο- αποτρέπει ενεργά την κόρη που δεν αγαπήθηκε να βρει το είδος των σχέσεων αγάπης και υποστήριξης που πάντα επιδιώκει.

6. Υπερβολική ευαισθησία
Η γυναίκα που δεν αγαπήθηκε ως παιδί, μπορεί να είναι ευαίσθητη σε προσβολές, πραγματικές και φανταστικές. 

Ένα τυχαίο σχόλιο μπορεί να της θυμίζει τις παιδικές της εμπειρίες χωρίς καν να το συνειδητοποιεί η ίδια. 

Έπρεπε να εστιάσω έντονα στις αντιδράσεις μου ή για να το θέσω καλύτερα στις υπερβολικές αντιδράσεις μου, λέει μια γυναίκα γύρω στα σαράντα.

Μερικές φορές, μπερδεύω ένα πείραγμα με κάτι άλλο και φτάνω στο σημείο να ανησυχώ μέχρι θανάτου μέχρι που συνέρχομαι και συνειδητοποιώ ότι το άτομο δεν εννοούσε τίποτε μ’ αυτό. 

Έχοντας μια μητέρα που δεν της έδειχνε αγάπη, σημαίνει επίσης ότι οι κόρες αυτές συχνά δυσκολεύονται να διαχειριστούν τα συναισθήματα τους, τείνουν να αναλύουν υπερβολικά και να σκέφτονται τα ίδια και τα ίδια.

7. Αναπαράγοντας τον δεσμό με την μητέρα, στις σχέσεις
Δυστυχώς, τείνει να μας ελκύει αυτό που γνωρίζουμε, εκείνες οι καταστάσεις που ενώ τελικά μας κάνουν δυστυχισμένους, παρόλα αυτά είναι «βολικές» γιατί μας είναι οικείες. 

Ενώ τα άτομα που έχουν ασφαλή προσκόλληση βγαίνουν στον κόσμο αναζητώντας άτομα που έχουν παρόμοιες ιστορίες προσκόλλησης, ατυχώς το ίδιο κάνουν και εκείνα που έχουν αμφιθυμική και αποφευκτική προσκόλληση.

Αυτό μερικές φορές έχει σαν αποτέλεσμα την ακούσια αναπαραγωγή της σχέσης με τη μητέρα. Το σίγουρο είναι ότι παντρεύτηκα τη μητέρα μου, λέει μια γυναίκα, επιφανειακά ήταν εντελώς διαφορετικός από τη μητέρα μου αλλά τελικά μου φερόταν με πολύ παρόμοιο τρόπο, η ίδια τραμπάλα του να μην ξέρω πώς θα μου φερθεί. 

Όπως η μητέρα μου, ήταν κι αυτός πότε αδιάφορος και πότε περιποιητικός, φοβερά επικριτικός ή αόριστα υποστηρικτικός. Κατέληξε να πάρει διαζύγιο και από τον σύζυγο και από την μητέρα της.

Έχοντας υπόψιν τα παραπάνω, η ημέρα που η κόρη θα καταγράψει τις πληγές της είναι η πρώτη ημέρα της επούλωσης και του ταξιδιού της προς την αυτογνωσία και δυνατότητα να υπερβεί το τραύμα. Ας δεσμευθούμε λοιπόν προς την επούλωση και σε όλα τα αύριο!

Πηγή: psychologytoday.com
Συγγραφέας: Peg Streep
Απόδοση: Έφη Μεσιτίδου

psychologynow
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η κόρη του Βασιλιά

Το χαμομηλάκι σας παρουσιάζει για τις μέρες που έρχονται μια Καντάτα - Μια πολυφωνική σύνθεση 

H ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ

Συγγραφέας: Νικηφόρος Μυστικός

Από την εικόνα του εξωφύλλου αντιλαμβάνεται άμεσα ο αναγνώστης ότι το βιβλίο είναι αφιερωμένο στην Παναγία μας. Και είναι μια από τις σπάνιες εικόνες που απεικονίζεται χωρίς τον Χριστό στην αγκαλιά της. Έτσι, λοιπόν, εύκολα γίνεται κατανοητό ότι οι αφηγήσεις που περιέχονται μέσα στο βιβλίο αφορούν την ζωή της Μαρίας, πριν γίνει μητέρα του Κυρίου. 

Η Μαρία έρχεται στη ζωή, ως καρπός προσευχής και αφοσίωσης των γονέων της και -ως ανταπόδοση της ύψιστης δωρεάς του Θεού- αφιερώνεται σ' Αυτόν. Ζει στον ναό Του μέχρι την στιγμή που ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ γίνεται μέρος του σχεδίου του Θεού και την παραλαμβάνει στο σπίτι του. Εκεί τη επισκέπτεται ο αρχάγγελος Γαβριήλ για να της δώσει το υπέρτατο μήνυμα του Ευαγγελισμού, την χαρμόσυνη είδηση για τη γέννηση του Υιού της και να της αποκαλύψει τη συμμετοχή και το ρόλο της στο σχέδιο της οικονομίας του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους. Η ζωή της Μαρίας αλλάζει για πάντα.

Γεγονότα και εικόνες παρελαύνουν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη μέσα από κείμενα που γράφονται εδώ και είκοσι αιώνες για να εξυμνήσουν και να δοξολογήσουν την παρθένο Μαρία. Διάλογοι, ύμνοι, εγκώμια, λόγοι ψάλλουν ακατάπαυστα τα μεγαλεία της.

Ο συγγραφέας χρησιμοποίησε εδώ σπάνια και δυσεύρετα κείμενα της γραμματείας και έδωσε το λόγο σε πέντε φωνές, για να συνθέσουν, με τον υπέροχο λόγο τους, την καντάτα Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ.

• Αδελφόθεος Ιάκωβος (1ος αι.), 
• Ρωμανός ο μελωδός (6ος αι.), 
• Ιάκωβος μοναχός (11ος αι.), 
• Καισάριος Δαπόντες (18ος αι.), 
• Άγγελος Σικελιανός (20ός αι.),

«συνομιλούν» και συνεισφέρουν με το έργο τους στην ολοκλήρωση αυτής της θαυμάσιας σύνθεσης, που μας προσφέρεται με τη μορφή της καντάτας. [Η καντάτα είναι μουσική φόρμα που χρησιμοποιείται σε πολυφωνικές συνθέσεις και συνδυάζει πεζό λόγο, απαγγελία, ποίηση, θεατρικές σκηνές και μουσική]. Όλα αυτά προσαρμοσμένα -εδώ- στον γραπτό λόγο, με κατανομή ρόλων και θεατρική γραφή.

Οι ψυχολογικές συνέπειες μιας απαξιωτικής μητέρας

Το μήνυμα που δίνει στην κόρη της αυτός ο τύπος μητέρας δεν είναι άμεσα επιθετικό, αλλά είναι εξαιρετικά καταστροφικό: «αυτό που σκέφτεσαι και αισθάνεσαι δεν έχει καμιά σημασία για εμένα».

Η μητέρα μου με ρώτησε τι ήθελα να φάω και τελικά μου έφερε ένα πιάτο με το φαγητό που ήθελε εκείνη... σαν να μην είχα πει ούτε μια λέξη. Αυτό ίσχυε για τα πάντα: κάθε φορά που εξέφραζα μια επιθυμία ή προτίμησή μου, μου καθιστούσε σαφές ότι αυτό που εγώ ήθελα δεν έχει καμία σημασία. Όταν μου έβαφαν το δωμάτιο και η μητέρα μου με ρώτησε τι χρώμα ήθελα στον τοίχο, είπα ότι προτιμάω το μπλε αλλά και ότι δεν θα είχα πρόβλημα με οποιοδήποτε άλλο χρώμα, εκτός από το ροζ. Μαντέψτε τι συνέβη. Όταν επέστρεψα σπίτι ο τοίχος μου είχε το χρώμα της τσιχλόφουσκας.
Ο τύπος της απαξιωτικής μητέρας μοιάζει εξαρχής διαφορετικός. Σε αντίθεση με την ελεγκτική μητέρα, δεν μοιάζει να επιθυμεί να ελέγχει την κάθε λεπτομέρεια, ούτε να επιβάλει αυστηρούς κανόνες για τους οποίους χρειάζεται συνέχεια να δίνει έγκριση όπως η μητέρα με ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά. Το μήνυμα που δίνει στην κόρη της αυτός ο τύπος μητέρας δεν είναι άμεσα επιθετικό, αλλά είναι εξαιρετικά καταστροφικό: Αυτό που σκέφτεσαι και αισθάνεσαι δεν έχει καμιά σημασία για εμένα.
Από την άλλη πλευρά, η κόρη μιας απαξιωτικής μητέρας δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει το πόσο πληγωμένη είναι εξαιτίας της απουσίας συγκρούσεων, καθώς δεν εμφανίζεται η τάση έντονης κριτικής ή και λεκτικής κακοποίησης. Ωστόσο, και αυτό είναι το σημείο που οφείλουμε να υπογραμμίσουμε, η απουσία άμεσης επιθετικότητας δεν αναιρεί τη συναισθηματική κακοποίηση που υφίσταται ένα παιδί μιας απορριπτικής και απαξιωτικής μητέρας.

Μια κόρη που διψά για προσοχή και κατανόηση

Η μητέρα μου, μου έκανε ξεκάθαρο ότι είμαι ένα βάρος, κάτι που είχε βάλει στη λίστα με τα πράγματα που έπρεπε απλά να κάνει. Ήμουν το τελευταίο παιδί, ένα λάθος, που την κράτησε μακριά από τη δουλειά της όταν η αδερφή και ο αδερφός μου ήταν ήδη στο δημοτικό. Απλά προσπαθούσε να τελειώνει με συνοπτικές διαδικασίας όλα όσα είχαν να κάνουν με εμένα. Πάντα μου έλεγε να ξεπερνάω τις στεναχώριες μου, φθάνοντας στο σημείο να περιθωριοποίησω τα συναισθήματα και τις ανησυχίες μου -  και όταν λέω πάντα, το εννοώ. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο σκληρά προσπαθούσα να της τραβήξω την προσοχή, έκανα τα πάντα, ό,τι μπορούσα να σκεφτώ, αλλά τελικά τίποτα δεν απέδιδε.
Το παιδί – η κόρη – καθρεφτίζεται για πρώτη φορά και αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα από τα μάτια και το πρόσωπο της μητέρας. Είναι αυτή η σχέση μέσω της οποίας το παιδί μαθαίνει να διαχειρίζεται όλα αυτά που αισθάνεται σωματικά και ψυχικά, καθώς και να προβαίνει σε αυτοηρεμιστικές κινήσεις μέσω δυαδικών σχέσεων, οι οποίες έχουν την απαρχή τους στην πρώτη αυτή σχέση με τον φροντιστή-μητέρα.
Μια απαξιωτική μητέρα δεν είναι σε θέση να παρέχει τίποτα από τα παραπάνω και αυτό οδηγεί το παιδί στη σύναψη μιας πιο ισχυρής σύνδεσης μέσα από την οποία επιδιώκει την προσοχή. Για την μείωση του ψυχικού πόνου θα προβεί σε μόνωση του συναισθήματος. Ως ενήλικας, ίσως αναπτύξει ένα αποφευκτικό τύπο δεσμού, καθώς μπορεί να αισθάνεται ότι δεν χρειάζεται στενές διαπροσωπικές σχέσεις (απαξίωση-αποφυγή) ή να φοβάται το κόστος που αυτές ενέχουν (φόβος-αποφυγή).
Από την άλλη, η αντίδραση κάποιων παιδιών στην παραμέληση, είναι να βάζουν τον εαυτό τους σε μια κατάσταση ανημπόριας μέσω της οποίας επιδιώκουν να έχουν την προσοχή της μητέρας. Για παράδειγμα, μπορεί να προσποιηθούν ότι είναι άρρωστα ή να παραβαίνουν συχνά τους κανόνες ή να εμφανίζουν αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές κατά την εφηβική ηλικία.
Εναλλακτικά, ίσως εμφανίζουν υψηλές επιδόσεις -με καλούς βαθμούς στο σχολείο ή σε άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες- με βασικό σκοπό να κερδίσουν την προσοχή, ακόμα και αν αισθάνονται συναισθηματικά άδεια. Σε αυτή την περίπτωση, είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν ένα αγχώδη δεσμό στην ενήλικη ζωή.
Η Ελένη μου εξομολογήθηκε:
Ό,τι και αν κατάφερνα δεν είχε καμία σημασία για εκείνη που συνέχεια είχε στραμμένο το βλέμμα της στον αδερφό μου, πράγμα που ακόμα και σήμερα ισχύει. Ειλικρινά δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο με υποτιμούσε με έμμεσο αλλά ουσιαστικό τρόπο μέχρι που συνάντησα την πεθερά μου και κατάλαβα τι θα πει πραγματική αγάπη. Αποφάσισα να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία και κατάφερα να βγάλω τη μητέρα μου από τη ζωή μου. Δεν μπορούσα να παραμείνω σε μια σχέση για την οποία έπρεπε να δουλεύω υπερωρίες για να με δουν ή να με ακούσουν. Ήταν πραγματικά οδυνηρό.
Ο τρόπος με τον οποίο η Ελένη συνειδητοποίησε την κακοποιητική συμπεριφορά της μητέρας της μέσα από το πρόσωπο μιας άλλης γυναίκας που αποτέλεσε μητρική φιγούρα δεν είναι ασυνήθιστος. Ακόμη και στην ενήλικη ζωή, οι κόρες που έχουν ζήσει με απαξιωτικές και επικριτικές μητέρες δεν είναι εύκολο να σπάσουν τον φαύλο κύκλο και προσπαθούν ατέρμονα να ικανοποιήσουν τις μητέρες τους χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

6 ψυχολογικές συνέπειες που βιώνει μία κόρη από μια απαξιωτική μητέρα

1. Δυσκολία στην έκφραση των προσωπικών αναγκών και επιθυμιών.
Αυτή η συνέπεια δεν αποτελεί καμία έκπληξη, καθώς όπως προαναφέρθηκε από την πρώιμη παιδική ηλικία, η κόρη έχει μάθει ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματά της δεν έχουν καμία σημασία για τη μητέρα. Επίσης, η διάκριση μεταξύ των προσωπικών επιθυμιών της και το τι περιμένουν οι άλλοι περιμένουν από εκείνη, φαντάζει μια αρκετά δύσκολη διαδικασία.

2. Τάση να ευχαριστεί ή να κατευνάζει αυτόματα.

Η ανασφάλεια για τον εαυτό της οδηγεί στην ανάγκη για ευχαρίστηση των άλλων, το οποίο μπορεί να συνυπάρχει και με τα εξαιρετικά υψηλά επιτεύγματα. Ακόμη και ως ενήλικας μπορεί να έχει μεγάλη δυσκολία να εκφραστεί και να ακουστεί από τους άλλους. Η δυσκολία αυτή δεν επηρεάζει τον εργασιακό τομέα, στον οποίο μοιάζει να λειτουργεί ικανοποιητικά, αλλά εκείνον των στενών διαπροσωπικών σχέσεων.

3. Αποφυγή αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων

Δυστυχώς, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που στην προσπάθεια να κατευνάσει τα πνεύματα καταλήγει να επωμιστεί όλη την ευθύνη της κατάστασης. Η αδυναμία να αναγνωρίσει τις δικές της ανάγκες, καθώς και ο φόβος που φέρει μια πιθανή σύγκρουση μπορεί να την κρατήσουν σε σχέσεις που είναι τοξικές και κακοποιητικές.

4. Δυσκολία στη διατήρηση σχέσεων

Πολλές γυναίκες που βίωσαν απόρριψη και απαξίωση κατά την παιδική τους ηλικία αποκαλύπτουν ότι δυσκολεύονται να συμμετάσχουν στη διαδικασία δούναι και λαβείν που χρειάζεται μια υγιής σχέση για να διατηρηθεί και να ευδοκιμήσει. Δεν γνωρίζουν πως να μιλήσουν για αυτά που σκέφτονται και νιώθουν και παρά τη δυσαρέσκειά τους υποτάσσονται. Επίσης, συχνά τείνουν να παρερμηνεύουν τα ερεθίσματα καθώς βρίσκονται σε μια διαρκή αμυντική κατάσταση περιμένοντας να αγνοηθούν και να περιθωριοποιηθούν.

5. Χαμηλή αυτοεκτίμηση

Αυτό το σημείο δεν προκαλεί καμία απολύτως έκπληξη στους αναγνώστες. Οι γυναίκες αυτές έχουν ενσωματώσει πλήρως το μήνυμα ότι δεν αξίζουν τίποτα και αυτό περιπλέκει ακόμα περισσότερο τις προσπάθειές τους για σύναψη στενών επαφών.

6. Ελκύονται από ανθρώπους που συμπεριφέρονται ακριβώς όπως η μητέρα τους

Αυτό φυσικά δεν ισχύει μόνο για τις γυναίκες που μεγάλωσαν με απορριπτικές μητέρες, αλλά για όλους τους ανθρώπους που αναζητούν αυτό που γνωρίζουν καλύτερα. Βέβαια αυτό θα ήταν καταπληκτικό αν είχαν όλα τα παιδιά υποστηρικτικούς και οριοθετημένους γονείς. Όλοι οι άνθρωποι φαίνεται να έλκονται από το γνώριμο το οποίο τοποθετείται εντός της ζώνης ασφαλείας τους, αλλά στην περίπτωση αυτών των γυναικών η ζώνη αυτή δεν παρέχει καμία ασφάλεια και άνεση.
Δυστυχώς, μπαίνουν σε διαδικασίες φυσιολογικοποίησης της κακοποίησης μέχρι να την αναγνωρίσουμε και να τη συνειδητοποιήσουμε.
Η επούλωση και η θεραπεία είναι μια δύσκολη αλλά εφικτή διαδικασία. Το πρώτο βήμα είναι η αναγνώριση. Μήπως σε αγνόησαν ως παιδί;

psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στην αγαπημένη μου κόρη

«Πριν γεννηθείς, αναρωτιόμουνα πολλές φορές, πώς θα μεγάλωνα μια κόρη. 

Ήθελα ένα αιθέριο κοριτσάκι ή ένα παχουλό χαρούμενο παιδί;
Ήθελα να είναι δραστήρια ή τρυφερή; ´Η και τα δύο; 

Όπως ήρθαν τα πράγματα, κανένα από τα όνειρά μου δεν βγήκε αληθινό. Μου δόθηκε ένα εντελώς μοναδικό, εντελώς νέο, εντελώς μυστηριώδες, απρόβλεπτο, εξαίσιο κορίτσι. Εσύ.

Φυλάω ένα λεύκωμα με τις φωτογραφίες σου -σαν να μπορούσα να διαφυλάξω όλους τους ξεχωριστούς εαυτούς σου-το βρέφος, το νήπιο, τη μαθήτρια, την έφηβη. Όμως στην πραγματικότητα οι φωτογραφίες δεν έχουν σημασία. Γιατί είσαι όλα αυτά μαζί-και κάθε φορά που σε βλέπω σκέφτομαι: «τώρα είναι η καλύτερή της εποχή».

Αγαπημένη μου κόρη: Σε σκέφτομαι αδιάκοπα. Όταν ανακαλύπτω ότι το χρώμα από το μπλουζάκι σου έχει βάψει τα περισσότερα ρούχα της μπουγάδας. Όταν βρίσκω μακριές τρίχες στο σωλήνα του νιπτήρα. Όταν τρίβω την μπανιέρα για να καθαρίσω τα υπολείμματα από το αφρόλουτρό σου. Όταν βρίσκω μια μισοφαγωμένη σοκολάτα στο κρεβάτι σου. Όταν, ακριβώς πριν καθίσουμε για το βραδινό φαγητό, ανακαλύπτω ότι έχεις φάει όλο το παγωτό. Όταν βρίσκω ένα κεσέ από γιαούρτι γεμάτο αγριολούλουδα στο κρεβάτι μου. Σ’ αγαπώ.

Σ’ ευχαριστώ για όλες σου τις κάρτες -σχεδιασμένες από σένα ή από τον Ρενουάρ. Για όλα σου τα δώρα- κακοτυλιγμένα ή συσκευασμένα με ωραίες κορδέλες. Για όλα σου τα πεταχτά φιλιά-που μύριζαν σοκολάτα ή Σανέλ. Σ’ ευχαριστώ που με θυμάσαι. Μερικές φορές εύχομαι να είχα τη δύναμη να κάνω τα πράγματα να σου έρθουν όπως τα θέλεις. Μερικές φορές εύχομαι να είχα αρκετά χρήματα για να σου προσφέρω αυτά που ονειρεύεσαι. Όμως σου έδωσα ό,τι μπορούσα-τις πέντε ολοζώντανες αισθήσεις σου, τον κόσμο γύρω σου. Πάρε ό,τι θέλεις, πρόσθεσε το δικό σου θαύμα στο σύνολο όλων των ανθρώπινων θαυμάτων και μεταβίβασε στους άλλους το δώρο της αγάπης. Είναι αρκετό.

Αγαπημένη μου κόρη: Σου εύχομαι τα μάτια σου να δουν-το αβέβαιο περπάτημα του γλάρου, τα φύλλα που αλλάζουν χρώμα, τους ελιγμούς του τρεχούμενου νερού, τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν σ’ ένα γυαλιστερό δρόμο. Σου εύχομαι τα μάτια σου να δουν ουράνια τόξα, ένα κοπάδι ψαρόνια στον ουρανό της πόλης. Σου εύχομαι τ’ αυτιά σου ν’ ακούσουν, το κελάρυσμα ενός κρυμμένου ρυακιού, έναν πρωινό κοκκινολαίμη, ένα φτερούγισμα μέσα στους θάμνους του φράχτη, την αλυσίδα μιας άγκυρας που κατεβαίνει, τις φωνές που σβήνουν καθώς ανοίγει η αυλαία. Σου εύχομαι ν’ αγγίξεις το μετάξι και την πέτρα που έχει ζεσταθεί από τον ήλιο. Να χαϊδέψεις τις γάτες. Και οικεία αγαπημένα χέρια. Σου εύχομαι να γευτείς το φρέσκο ψωμί, το καθαρό νερό, το τοπικό κρασί, μια φρεσκοκομμένη ντομάτα.

 

Αγαπημένη μου κόρη-σου εύχομαι να ζήσεις.
Οι κόρες έχουν την τάση να κάνουν κατηγορηματικές δηλώσεις: Θα πάω σ’ ένα ινδικό ερημητήριο. Ναυτολογήθηκα σ’ ένα καράβι για τη Σιγκαπούρη. Κάλεσα τον καθηγητή μου για φαγητό. Σήμερα, θα κάνω τατουάζ. Φεύγω από το σπίτι. Θα γίνω καλόγρια. Είμαι ερωτευμένη μ’ έναν Άραβα σεΐχη. Θα ξαναγυρίσω στο σπίτι. Θα βάψω τα μαλλιά μου ροζ. Θα φτιάξω οικογένεια όταν θα έχω εξερευνήσει το Αιγαίο με ιστιοφόρο… 

Από τότε που γεννήθηκες, η ζωή ήταν σαν ένα εξαίσιο βιβλίο-ένα βιβλίο που ανυπομονώ να γυρίσω τη σελίδα του και να δω ποιο καινούργιο πράγμα έκανες πάλι…
Δεν ξέρω τι μ’ αρέσει περισσότερο: τα ήρεμα κεφάλαια, οι μεγάλες δραματικές σκηνές ή οι περιπέτειες που μου κόβουν την ανάσα. Δεν είναι ποτέ ανιαρό. Απλώς δεν μπορώ να συνέλθω από την έκπληξή μου, που έχω βάλει κι εγώ ένα χεράκι στη συγγραφή του.

Είμαι περήφανη για όλα σου τα κατορθώματα.
Αγωνίστηκες σκληρά για να τα πραγματοποιήσεις. Είμαι περήφανη για την ομορφιά σου και για την εξυπνάδα σου-που κληρονόμησες από κάποιον μακρινό πρόγονο. Η «επιτυχία» σου θα ήταν ευπρόσδεκτη -αλλά γιά μένα είσαι μοναδική, ό,τι κι αν κάνεις… Είμαι περήφανη για σένα, όχι για τα πράγματα που σου ήρθαν εύκολα ή γι’ αυτά που αποτελούσαν από την αρχή μέρος του εαυτού σου, αλλά γιατί κολύμπησες στα βαθιά, κόντρα στις αντιξοότητες και κόντρα στον εαυτό σου, και αναδύθηκες στην επιφάνεια με το βραβείο σου…

 
Όχι. Δεν είσαι τέλεια -και λυπάμαι που όταν ήσουν μικρή σ’ έκανα μερικές φορές να νομίσεις ότι απαιτούσα την τελειότητα. Είσαι κάτι περισσότερο από τέλεια. Είσαι ένα μοναδικό κομμάτι του ανθρώπινου γένους. Κάνεις λάθη, ψάχνεις, με ξαφνιάζεις πάντα με τις ανακαλύψεις σου και τα όνειρά σου. Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη που ένα μικρό μέρος του εαυτού μου έχει περάσει στη δική σου ύπαρξη και που με μεταφέρεις σ’ ένα μέλλον που δε θα το γνωρίσω ποτέ. Είσαι όλοι εμείς..κι όμως είσαι ο εαυτός σου για πάντα… Σ’ έναν κόσμο που είναι απαραίτητη η επιτυχία, ίσως μόνο εμείς οι γυναίκες γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας ότι η επιτυχία μπορεί να είναι κάτι το αθόρυβο και το κρυφό.

Πολυαγαπημένη μου κόρη: Η κάθεμιά μας, έχει τη δική της ζωή. Έχουμε κι οι δύό ανάγκη να βρίσκουμε το δικό μας χώρο, να εξερευνούμε τον κόσμο γύρω μας, να αναπτύσσουμε τις ικανότητες μας. Όμως είτε μας αρέσει είτε όχι, είμαστε δεμένες μαζί. Είναι οι πιο ανάλαφρες αλυσίδες-τόσο ανάλαφρες που μερικές φορές ξεχνάμε ότι υπάρχουν.
Όμως είναι πιο γερές κι από την ίδια τη ζωή. Ένα ανεπαίσθητο τράβηγμα θα με κάνει να παρατήσω τα πάντα. Είσαι πάνω απ’ όλα, ο χτύπος της καρδιάς στη ζωή μου… Τα καταφέραμε καλά-είδαμε θαύματα, ονειρευτήκαμε όνειρα.

Ίσως να μην κάναμε το γύρο του κόσμου, να μην..ανεβήκαμε στο Έβερεστ, να μη γράψαμε ένα μπεστ σέλερ. Έχουμε διαφορετικά γούστα, διαφορετικές ικανότητες, διαφορετικές φιλοδοξίες. Όμως μας αρέσει να παρατηρούμε η μία την άλλη να ζει και να μαθαίνει-και να χειροκροτούμε όταν χρειάζεται.

Ίσως να μην ανταποκρινόμαστε στη συμβατική ιδέα που έχει ο κόσμος για μια μητέρα και μια κόρη. Ίσως να μην υπάρχει τέτοια ιδέα. Όμως αρέσουμε η μία στην άλλη. Ενθαρρύνουμε η μία την άλλη. Είμαστε φίλες.
Μην το ξεχνάς ποτέ-δεν είσαι μοναδική μόνο για μένα. Είσαι μοναδική. Κι αυτό είναι δεδομένο…. Θα μπορούσα να πω ότι είσαι η πιο έξυπνη, η πιο όμορφη, η πιο διορατική, η πιο ήρεμη, η πιο σοφή, η πιο στοργική κόρη σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Όμως αυτό δεν θα ήταν σωστό. Δεν έχω γνωρίσει όλες τις κόρες του κόσμου. Μπορώ να κρίνω μόνο από τις περιορισμένες γνωριμίες μου… Όμως πάνω σ’ αυτή τη βάση, λέω πως είσαι η πιο έξυπνη, η πιο όμορφη, η πιο………..

Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να ξαναπλάσω κουλουράκια από λάσπη, να πλατσουρίσω στη θάλασσα, να παίξω με καραβάκια, να καβαλικέψω μαγικά άλογα, να ξαναδώ τα εκθέματα του νηπιαγωγείου-και να χαϊδέψω όλες τις κατσίκες του παιδικού ζωολογικού κήπου. Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες μια δικαιολογία γιά να φτιάξω σπιτικές μαρμελάδες και τούρτες γενεθλίων. Σ’ ευχαριστώ που ξανάφερες το κέφι στη ζωή όλων μας.
Σ’ ευχαριστώ που πίστευες πως οι τούρτες που σου έφτιαχνα για τα γενέθλιά σου ήταν μαγικές, οι ζωγραφιές που σου ζωγράφιζα αριστουργήματα και τα παραμύθια που σου έλεγα τα καλύτερα του κόσμου.. Μερικές φορές όταν αισθάνομαι ιδιαίτερα άχρηστη, μου δίνεις σοφές συμβουλές-τις ίδιες που σου έδινα κι εγώ κάποτε. Αυτό μου δίνει απέραντο κουράγιο. Σ’ ευχαριστώ που με φροντίζεις αγάπη μου..
Το καλύτερο δώρο που μου έχεις κάνει ποτέ, είναι η φιλία σου.

Δεν υπάρχει τίποτα, απολύτως τίποτα, που να μπορεί ν’ αλλάξει τόσο ριζικά τη διάθεση μιας μελαγχολικής βραδιάς, με επαναλήψεις στην τηλεόραση και απομεινάρια από το χτεσινό φαγητό, όσο ένα τηλεφώνημα της κόρης σου.. Όταν εσύ φεύγεις για να ζήσεις τις περιπέτειές σου, το σπίτι μου φαίνεται μελαγχολικό και πληκτικό. Το μυαλό μου μισοσχεδιάζει να ξαναπάω ένα ταξίδι στη θάλασσα ή να περάσω τη Σαχάρα με τζιπ ή κάτι άλλο παρόμοιο. Όμως ύστερα το μάτι μου πιάνει τον εαυτό μου στον καθρέφτη και συνειδητοποιώ με λύπη ότι ο δικός μου καιρός για περιπέτειες έχει τελειώσει. Πρέπει να τις ζήσεις εσύ για μένα. Κάνε όλα τα διασκεδαστικά και συναρπαστικά πράγματα που έκανα κάποτε κι εγώ.. Βράσε το νερό.. Τίναξε τα σεντόνια.. Φρόντιζε τα πόδια σου.. Και γράφε το ημερολόγιό σου..
Το μυαλό και η καρδιά μου είναι μαζί σου...
..............
Πρέπει να κάνεις τους δικούς σου αγώνες αγάπη μου.. Όμως εγώ θα είμαι εδώ, στη γωνία, με τον κουβά και το σφουγγάρι.

Όταν ήσουν πολύ μικρή, μπορούσα να γιατρεύω τους περισσότερους πόνους σου μ’ ένα φιλί. ´Η να σε παρηγορώ με μια κουταλιά σιρόπι. Τα πράγματα που δεν μπορούσα να διορθώσω μ’ ένα φιλί, ήξερα να τα επισκευάζω-με κόλλα και με ταινία, με βελόνα και κλωστή, με λάστιχα, συρραπτικά και σπάγκο. Όμως σήμερα υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να τα ξανακολλήσω ή να τα θεραπεύσω με φιλιά. Οι υποθέσεις των ενηλίκων υπερβαίνουν πια τις δυνατότητές μου. Θα ήθελα να έχω μαγικές ικανότητες για να μπορώ να επανορθώνω και αυτά τα πράγματα.

 
Όμως το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να είμαι κοντά σου.. Πάντα.

Αυτό που ελπίζω για σένα είναι να συνεχίσεις σε όλη σου τη ζωή να ξαφνιάζεσαι και να ενθουσιάζεσαι για τον κόσμο γύρω σου. Φυσικά ονειρεύομαι τι καλά που θα ήταν αν μπορούσα να σου δείξω όλους τους τόπους όπου δεν μπόρεσα να σε πάω-τη Βενετία και τη Ρώμη, το Παρίσι και την Πράγα. Όμως εσένα μπορεί να μη σ’ ενδιαφέρουν αυτά τα μέρη.
Σου εύχομαι να βρεις τους δικούς σου τόπους, τις δικές σου αγάπες…

Όχι αγάπη μου, δεν ονειρεύομαι πλούτο και επιτυχία για σένα. Μόνο μια δουλειά που να σου αρέσει, ικανότητες που να μπορείς να τις τελειοποιείς, ενθουσιασμούς που να φωτίζουν την καρδιά σου, φίλους και άφθονη αγάπη… Πολυαγαπημένη μου-με όλα αυτά τα τεχνολογικά θαύματα γύρω μας, εγώ θα σου ευχηθώ κάτι απίστευτα παλιομοδίτικο. Τη χαρά να διαβάζεις βιβλία. Βιβλία ανέγγιχτα από το Χόλιγουντ, τους διασκευαστές ή τους σχεδιαστές κόμικς. Απλώς βιβλία. Ένας νους που μιλάει σ’ έναν άλλο, μέσα από το χώρο και το χρόνο..

Καλή μου: ελπίζω ότι όταν θα είσαι πολύ πολύ γριά, θα μπορείς να κοιτάζεις το παρελθόν και να λες: «Θεέ μου..τι εξαίσια ζωή!» Έχεις την αγάπη μου..την αγάπη που μας ενώνει. Πάρ’ την μαζί σου στον κόσμο που εγώ δεν θα γνωρίσω ποτέ..

Σου εύχομαι να είσαι ευτυχισμένη και ασφαλής, να έχεις άνεση και σοφία.. Όμως όχι ακόμα.. Ζήσε πρώτα τις περιπέτειές σου. Σου εύχομαι να έχεις το πάθος που δημιουργεί, και προσεύχομαι να σε προσπεράσει το πάθος που καταστρέφει.. Πως μπορώ να σου ευχηθώ οτιδήποτε; Εκτός από το να βρεις τι θέλεις να κάνεις, και να το κάνεις. Καλά.. Σου εύχομαι να ζήσεις την ομορφιά της σιωπής, την αγαλλίαση της λιακάδας, το μυστήριο του σκοταδιού, τη ζωηρότητα της φλόγας, την ορμή του νερού, τη γλυκύτητα του αέρα, την ήρεμη δύναμη της γης…. Σου εύχομαι τη μαγεία της ζωής..

Τι εύχομαι περισσότερο για σένα; 

Να πιστεύεις στη θεμελιακή αξία του ανθρώπινου γένους, και σ’ αυτό αγαπημένη μου, συμπεριλαμβάνεσαι κι εσύ..
Σου εύχομαι να ζήσεις την αγάπη.. Τη ρομαντική αγάπη, ναι. Αλλά και την αγάπη αυτών που είναι ξαπλωμένοι μαζί σ’ ένα κρεβάτι και κουβεντιάζουν στα σκοτεινά για τους περασμένους καιρούς. Σου εύχομαι να δεις ένα παιδί να σηκώνει τα χεράκια του προς το μέρος σου, να σου δίνει φιλιά που κολλούν από το μέλι.. Σου εύχομαι να ζήσεις ένα στοργικό άγγιγμα, να δεις δυο μάτια να φωτίζονται, ν’ ακούσεις τον ήχο ενός κλειδιού στην πόρτα…

Σου εύχομαι ν’ αποκτήσεις μια κόρη ακριβώς σαν κι εσένα…»
 

Παμ Μπράουν.

Πηγή, ideopigi.blogspot.gr
Το Χαμομηλάκι

Πώς θα μεγαλώσετε μια κόρη με αυτοσεβασμό

Μπορεί οι καιροί να έχουν αλλάξει και η κοινωνία να έχει προοδεύσει, όμως και πάλι χρειάζεται προσοχή στην ανατροφή του κοριτσιού ώστε να έχει αυτοσεβασμό και να διεκδικεί στη ζωή όσα της αναλογούν πραγματικά:
👧 Προσέξτε τι μηνύματα της περνάτε στο κομμάτι της εξωτερικής εμφάνισης. 

Θα πρέπει να καταλάβει ότι είναι ένα προσόν, όμως δεν πρέπει να «πατάει» πάνω σε αυτό για να προχωρήσει στη ζωή της. Τα προσόντα και κάποια στοιχεία της προσωπικότητας είναι εξόχως πιο σημαντικά! 
👧 Εμφυσήστε της τη νοοτροπία ότι δεν πρέπει να αλλάξει για να γίνει αρεστή στον περίγυρό της, από τη στιγμή που η συμπεριφορά της είναι όπως πρέπει. 

Δεν είναι υγιής τρόπος σκέψης, συν ότι θα εκτιμηθεί πολύ περισσότερο να είναι ο εαυτός της, από το να συμβιβάζεται από την ανασφάλειά της. 
👧 Από εκεί και πέρα, θα πρέπει να διεκδικεί τους στόχους και τα θέλω της με αποφασιστικότητα, όπως κάνουν και τα αγόρια. 

Δεν είναι λιγότερο ικανή, ούτε κατώτερη λόγω φύλου! 
👧 Μεγαλώστε την κόρη σας με τρόπο που να αντιληφθεί ότι ο ρόλος της είναι πολυσύνθετος και σίγουρα όχι αυτός που πρέσβευαν ως σωστό προηγούμενες γενιές. 
👧 Επίσης, θα πρέπει να μάθει να βάζει όρια όταν κάποιος το παρακάνει με τη συμπεριφορά του και την κάνει να νιώθει άσχημα. Δεν είναι λογικό να σκύβει το κεφάλι και να υφίσταται τα πάντα! 
👧 Τέλος, προσπαθήστε να την αφήσετε κατά το δυνατόν ανεπηρέαστη από τα πρότυπα ομορφιάς και επιτυχίας που λανσάρουν τα Μέσα. 

Συνταγές επιτυχίας δεν υπάρχουν σε αυτά τα θέματα, άρα εκείνη θα κάνει τις επιλογές της. 
mother.gr

Μαμάδες και κόρες: Πώς θα βελτιωθούν οι σχέσεις τους

Οι σχέσεις μητέρας –κόρης είναι πολύπλοκες και ποικίλες: Ορισμένες γίνονται οι καλύτερες φίλες.
Άλλες, καταλήγουν να μιλούν μια φορά την εβδομάδα στο τηλέφωνο ή και καθόλου.
Κάποιες τσακώνονται συνέχεια και άλλες έχουν τις καλύτερες σχέσεις. Όποια κι αν είναι η σχέση σας με τη μητέρα ή την κόρη σας πάντα υπάρχει χώρος για βελτιώσεις.

Το πρόβλημα
Συνήθως από την πλευρά της κόρης, η μητέρα είναι πολύ υπερβολικά απαιτητική και επικριτική. Από την πλευρά της μητέρας, η κόρη δεν την ακούει, κάνει κακές επιλογές και δεν προσφέρει αρκετό χρόνο για εκείνες. Σε κάθε περίπτωση δείτε πως μπορείτε να ενισχύσετε τους δεσμούς σας και να περιορίσετε τις συγκρούσεις.
Κάντε την πρώτη κίνηση
Μην περιμένετε από τον άλλο να κάνει την πρώτη κίνηση. Η αναμονή μόνο σε κακό μπορεί να βγει. Σκεφτείτε πώς αισθάνεστε σε αυτή τη σχέση και τι μπορεί να γίνει για να αλλάξει.
Αλλάξτε
Αρκετές φορές το ένα πρόσωπο πιστεύει ότι ο μόνος τρόπος για να βελτιωθεί αυτή η σχέση είναι να αλλάξει ο άλλος. Σκεφτείτε ότι το ίδιο περιμένει και ο άλλος από εσάς. Επομένως θα πρέπει εσείς οι ίδιες να προβείτε σε αλλαγές.
Έχετε ρεαλιστικούς στόχους
Τόσο οι μητέρες όσο και οι κόρες είναι συχνά ιδεαλίστριες όσον αφορά στις προσδοκίες τους για τη σχέση τους. Για παράδειγμα, οι κόρες τείνουν να πιστεύουν ότι η μητέρα τους θα είναι πάντα παρούσα και θα τις φροντίζει. Αυτή η ιδέα αναπτύσσεται από πολύ μικρή ηλικία. Δεν είναι πάντοτε έτσι.
Επικοινωνήστε
Η έλλειψη επικοινωνίας αποτελεί μια πρόκληση για τις μητέρες και τις κόρες. Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι ότι είναι τόσο κοντά που πιστεύουν ότι η μία οφείλει να γνωρίζει πως αισθάνεται η άλλη. Ως αποτέλεσμα αυτού, καταλήγουν να μην επικοινωνούν καθόλου ή ακόμα χειρότερα να λένε η μία στην άλλη πράγματα που πληγώνουν και δεν ξεχνιούνται εύκολα. Επειδή καμία από τις δύο δεν είναι μάντης, θα πρέπει πάντοτε να λέτε ό,τι αισθάνεστε αλλά ευγενικά και με ήπιο τόνο. Νιώθετε ότι δεν σας στηρίζει αρκετά; Πείτε «μαμά νιώθω ότι δεν με στηρίζεις όσο θα μπορούσες, πράγμα που με πληγώνει.»
Ακούστε τι έχει να πει
Ακούω ενεργά σημαίνει «αντιλαμβάνομαι τι μου λέει ο άλλος» και όχι «ξέρω ήδη τι θα μου πει».
Διορθώστε άμεσα τη ζημιά
Μία από τις βασικές αρχές ενός υγιούς γάμου είναι να διορθώνετε γρήγορα τα πράγματα. Τα υγιή ζευγάρια ξέρουν ότι δεν πρόκειται να αποφύγουν μία αντιπαράθεση και την αντιμετωπίζουν από νωρίς. Το ίδιο ισχύει για τη σχέση μάνας και κόρης. Το να αφήσεις μια διαφωνία άλυτη μπορεί να ...

Μητέρα και κόρη: Η σχέση της ζωής μας!

Από τη μητέρα προέρχεται η πρώτη αίσθηση φροντίδας, αμοιβαιότητας και ασφάλειας που έχουμε στη ζωή.
Τα νεογέννητα τους πρώτους μήνες της ζωής τους δεν ξεχωρίζουν τον εαυτό τους από το περιβάλλον: είναι ένα με όλα, ένα με το χώρο, ένα με τη μητέρα. Όταν η μητέρα απομακρύνεται, για το νεογέννητο είναι σαν να φεύγει ένα κομμάτι του εαυτού του.

Μέσα από το μητρικό αγκάλιασμα, τη φωνή, τη μυρωδιά και το χάιδεμα, το βρέφος μαθαίνει τα όρια του εαυτού του μέσα στον κόσμο και δημιουργεί μία πρώτη εικόνα της ύπαρξης του.

Σχέση μητέρας με κόρη!
Ανάμεσα στις μητέρες και στις κόρες δημιουργούνται από πολύ νωρίς πολύ ισχυροί δεσμοί ταύτισης και συγχώνευσης: τα δύο θηλυκά, όμοια σε τόσα πολλά πράγματα και σε τόσο πολλά επίπεδα, ταυτίζονται ασυνείδητα δημιουργώντας έτσι έναν πανίσχυρο δεσμό που αποτελεί αργότερα και τη μεγαλύτερη πρόκληση στη σχέση μητέρας-κόρης. Γιατί οι μητέρες «βλέπουν τον εαυτό τους» στην κόρη τους και οι κόρες αισθάνονται «συνέχεια της μητέρας τους»με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται και οι δύο πολύ όταν έρχεται η ώρα να κατανοήσουν τη διαφορετικότητά τους, να αναγνωρίσουν ότι έχουν τα δικά τους μοναδικά χαρακτηριστικά και να πορευτούν στο δικό τους δρόμο στη ζωή.
Όλα τα κοινά, οι ταυτίσεις και οι ομοιότητες που μας δένουν με τη μητέρα μας (αν και δεν είναι πάντα συνειδητά) είναι εκείνα που μας δυσκολεύουν τόσο πολύ να βάλουμε όρια στη σχέση μας μαζί της.
Αυτή μας η σχέση, η σχέση με τη μητέρα μας, είναι τόσο δομική για το χαρακτήρα μας που την κουβαλάμε σε όλη μας τη ζωή, και πολύ συχνά την αναπαράγουμε στις άλλες σχέσεις που δημιουργούμε: την αναπαράγουμε στον τρόπο που σχετιζόμαστε με το σύντροφό μας, στις φιλίες μας, στον ίδιο τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Πρωταρχικά την αναπαράγουμε στην πιο πολύτιμη σχέση μας: αυτή που έχουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν η «ματιά» της μητέρας μας ήταν ματιά κατανόησης, αγάπης και αποδοχής έχουμε πολλές πιθανότητες να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, να τον φροντίσουμε και να τον κάνουμε καλύτερο. Αν η «ματιά» της μητέρας μας ήταν ανταγωνιστική, σκληρή ή αδιάφορη πορευόμαστε στη ζωή με ενοχή γι αυτό που είμαστε, χωρίς αποδοχή, χωρίς περηφάνια για τον εαυτό μας.
Ταυτόχρονα, η σχέση μας με τη μητέρα μας συμβάλλει στην ψυχοσεξουαλική μας ανάπτυξη, την υιοθέτηση δηλαδή των χαρακτηριστικών του φύλου μας, της σεξουαλικής μας ταυτότητας και της γυναικείας μας φύσης, με ότι αυτή συνεπάγεται για το μέλλον.
Σκεφτείτε ένα κορίτσι που στα πέντε του χρόνια φοράει τα τακούνια της μαμάς, πασαλείφεται με το μακιγιάζ της και παίζει με τις κούκλες της: είναι μία πρώτη αναπαράσταση των γυναικείων ρόλων όπως τους βιώνουμε παρατηρώντας τη μητέρα μας! Είναι η ανάγκη μας να της μοιάσουμε, να γίνουμε σαν εκείνη...

Ο αποχωρισμός...
Για τις περισσότερες κόρες ο αποχωρισμός από τη μάνα είναι τόσο δύσκολος και επώδυνος που αναβάλλεται επ' αόριστον και ίσως δε γίνεται ποτέ ολοκληρωτικά.

Τι σημαίνει αποχωρίζομαι τη μητέρα μου;
Είναι μία διαδικασία μέσα από την οποία η κόρη αισθάνεται ψυχικά έτοιμη να «επιτρέψει» στη μητέρα της το δικαίωμα να μην είναι μόνο μητέρα. Οι περισσότερες από μας δυσκολευόμαστε πολύ να αποδεχτούμε ότι η μητέρα μας έχει κι άλλους ρόλους, κι άλλες αγάπες και άλλα χαρακτηριστικά. Είναι κι εκείνη κόρη κάποιας μητέρας, σύζυγος, ερωμένη, φίλη. Είναι κι εκείνη άνθρωπος με τα σφάλματά του. Όταν καταφέρουμε να δούμε τη μητέρα μας σε αυτή της διάσταση είναι η στιγμή που είμαστε έτοιμοι να την αποχωριστούμε συμβολικά και να συνεχίσουμε τη ζωή μας με εκείνη δίπλα μας και όχι από πάνω μας.
Για πολλές γυναίκες η διεργασία αυτή πραγματοποιείται σε αρκετά μεγάλη ηλικία, όταν οι ίδιες πια έχουν γίνει μάνες και έχουν προχωρήσει τη ζωή τους. Γι' αυτό βλέπουμε πολύ συχνά, ακόμη και πολύ διαταραγμένες σχέσεις μητέρας και κόρης να αποκαθίστανται αργότερα και να βρίσκουν μία βιώσιμη ισορροπία.
Για άλλες γυναίκες, η στιγμή αυτή δεν έρχεται ποτέ, είτε γιατί δεν πρόλαβαν να βρουν την ισορροπία, είτε γιατί η σχέση με τη μάνα ήταν τόσο κακή που η κατάσταση μοιάζει ανεπανόρθωτη...

kaluterizoi.blogspot.gr