Τα χίλια «δεν μπορώ»

Είναι πολλά αυτά που οι περισσότεροι από εμάς δεν μπορούμε να «νιώσουμε», να καταλάβουμε, για ανθρώπους που λειτουργούν διαφορετικά.

Υπάρχουν όμως κάποιοι, που μπορούν... ίσως γιατί έχουν την ικανότητα να ακούσουν προσεκτικά.

Να, τι ψιθύρισε στο αυτί μιας μητέρας, ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού...

Μία φορά κι έναν καιρό ήμουν εγώ, ένα μικρό στρουμπουλό μωράκι με καστανά μάτια και μαύρα φουντωτά μαλλιά σαν του σκαντζόχοιρου την γούνα. 
Εγώ δεν ήμουν σαν τα άλλα τα μωράκια. 
Δεν μου άρεσαν τα μάτια των ανθρώπων όπως με κοιτούσαν, πονούσα όταν με παίρναν αγκαλιά, τρόμαζα στους δυνατούς τους ήχους και ή γεύση των φαγητών μου έφερνε αναγούλα. Μου άρεσε μόνο να κοιτώ το φως , να χαζεύω τα λογότυπα από τα παιχνίδια μου και να κρατώ στα χέρια ένα τιμόνι που το γυρνούσα όλη μέρα γύρω γύρω. 
Κάθε φορά που κοίταζα τα άλλα τα παιδάκια έψαχνα να βρω τον τρόπο για να παίξω μαζί τους, να πάω κοντά τους. 
Μα εγώ δεν ήξερα να παίζω όπως αυτοί, άσε που όλο μιλούσαν και μιλούσαν και δεν καταλάβαινα τίποτα από όσα έλεγαν. 
Έβλεπα τη μαμά και το μπαμπά μου να με κοιτούν καλά καλά λες και περίμεναν κάτι από εμένα ... κάτι που δεν μπορούσα εγώ να καταλάβω. Σιγά σιγά όλοι άρχισαν να με κοιτούν όπως αυτοί. Μα γιατί με κοιτάζουν όλοι έτσι;
Ένα πρωί μαζί με τους γονείς μου πήγαμε σε μία κυρία που έλεγε συνέχεια τι δεν μπορώ να κάνω... 
δεν μπορεί να μιλήσει, 
δεν κοιτάζει στα μάτια, 
δεν ακούει στο όνομα του, 
δεν τρώει σωστά, 
δεν κινείται σωστά, 
δεν πλησιάζει τους ανθρώπους, 
δεν πιάνει τη μπάλα, 
δεν καταλαβαίνει λέξεις, 
δεν εκτελεί εντολές,  
δεν παίζει όπως θα πρεπε. 
Τα μάτια της μαμάς μου γέμισαν με όλα τα δάκρυα του κόσμου και ο μπαμπάς μου δεν μίλαγε καθόλου. Τελικά είναι πολλά αυτά που δεν μπορώ, πάρα πολλά... 
Μακάρι να μπορούσα να τους πω ότι μπορώ να θυμηθώ όλες τις ταμπέλες και τις επιγραφές που είδαμε στο δρόμο. Ότι αναγνωρίζω όλα τα γράμματα και όλους τους αριθμούς και ξέρω να αγαπώ όλα τα χρώματα και τα σχήματα των παιχνιδιών μου. 
Μέχρι να μεγαλώσω μέτρησα, αμέτρητα δεν μπορώ... τόσα πολλά που άρχισαν πια να μου μιλούν και να πολεμάνε εκείνα που τελικά μπορούσα. Λες και εγώ δεν μπορούσα να χωρέσω πουθενά, ούτε ακόμη και μέσα στην καρδιά της μαμάς μου. Κι όσο κι αν μού ’λεγε πως με αγαπά εγώ μπορούσα να γευτώ τα δάκρυα της.
«Μαμά, αν θα μπορούσα να κάνω όλα αυτά που δεν μπορώ θα με αγαπούσες;»
Δύο φορές την εβδομάδα πηγαίναμε σε μία άλλη κυρία που προσπαθούσε να με μάθει λέξεις. Έκλεινε την πόρτα πίσω μου και με ανάγκαζε να την κοιτώ στα μάτια. Αυτό ήταν κάτι που πραγματικά δεν μπορούσα με τίποτα να το αντέξω. Κι όσο κι αν φώναζα κι αν τσίριζα δεν με ελευθέρωνε κανείς.
Άνοιξε ή πόρτα του μεγάλου σχολείου κι εγώ πάλι να μην καταλαβαίνω τι λένε τα παιδιά και ή δασκάλα. Κι εκείνη θύμωνε και με έβαζε τιμωρία γιατί δεν έκανα αυτά που μου ζητούσε. 
Όμως για μένα οι λέξεις είναι άπιαστα πουλιά. 
Είναι ένα κουβάρι μπερδεμένο που δεν ξέρω από που θα μπορούσα να το πιάσω. Κι έκλαιγε ή μαμά μου γιατί για άλλη μία φορά ήταν πολλά αυτά που δεν μπορούσα.
Όταν άρχισαν δειλά δειλά να γεννιούνται οι λέξεις μου ένιωσα μεγάλη ικανοποίηση. Και για πρώτη μου φορά είδα τα μάτια της μαμάς μου να χαμογελούν τόσο πολύ! Πρέπει να είναι πολύ σπουδαίες τελικά οι λέξεις! Γι αυτό και αποφάσισα να κάνω ότι μπορώ καλύτερο για να τις μάθω. Και τις έμαθα, όχι όπως τις ξέρουν όλοι μα αλλιώς.
Και ήρθε ή ώρα να περάσω άλλη μία μεγάλη πόρτα ,την πόρτα του δημοτικού σχολείου! Κι εκεί αυτά που δεν μπορούσα εγώ να κάνω ήταν αμέτρητα, πιο πολλά κι από τα αστέρια. Ήχοι δυνατοί που δεν με άφηναν να ακούσω εμένα, μυρωδιές περίεργες, βλέμματα ακόμη πιο περίεργα. 
Ο δάσκαλος συνέχεια μου φώναζε και με τραβολογούσε γιατί τίποτα δεν έκανα σωστά. Η μαμά μου πάλι έκλαιγε συνέχεια και κάθε μεσημέρι μιλούσε με τον δάσκαλο. Συγνώμη μαμά μου που δεν καταλαβαίνω, που δεν μπορώ ότι και οι άλλοι! 
Πες του μαμά ότι ξέρω να διαβάζω ήδη, πες του ότι ξέρω όλους τους πλανήτες και πόσα αυτοκίνητα χωράνε στο κουτί μου. Ίσως έτσι δει ότι μπορώ κι εγώ πολλά να κάνω. Μα κανείς δεν μπορούσε να μετρήσει εκείνα που μπορώ , κανείς δεν καταλάβαινε τις λέξεις μου μήτε κι εγώ άκουγα τις δικές τους. 
Όταν ή μαμά κουράστηκε πια να είναι θλιμμένη άρχισε να αντιμετωπίζει στο δάσκαλο και άρχισε να αγαπάει ότι αγαπώ. 
Τα δεν μπορώ μου, δεν ήταν μόνο χίλια, ήταν εκατομμύρια... μακάρι να ‘ρθει ή ώρα να μετρήσουνε εκείνα που μπορώ...
Αν τα μετρήσετε θα δείτε ότι οι άνθρωποι δεν έχουν τα ίδια «δεν μπορώ» και αυτά που αληθινά μπορούν... είναι κι αυτά εκατομμύρια!!!

28/03/2017
Κείμενο: Μαρία Παπαδοπούλου
Αφήγηση: Αργυρώ Παγίδα
Μουσική: Γιώργος Καλούδης
Τίτλος εκπομπής: ΑΚΟΥΣΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ | ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΔΕΝ "ΜΠΟΡΩ"
Διάρκεια 5'
Πηγή: nevronas.gr
antikleidi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή: Τι συμβαίνει όταν το παιδί θυμώνει εύκολα, αντιμιλά και δεν σας ακούει

Όλα τα παιδιά, σε κάποια στιγμής της ζωής τους, μπορεί να παρουσιάσουν ανυπακοή σε οδηγίες των γονιών ή και των δασκάλων τους. 

Μερικές φορές μάλιστα, η άρνηση συνεργασίας, μπορεί να εκδηλωθεί με ιδιαίτερα εχθρικό ή επιθετικό τρόπο. Μερικά παιδιά παρουσιάζουν τακτικά και συστηματικά μοτίβα ανυπακοής και εχθρότητας σε σημείο που η συμπεριφορά τους να επηρεάζει τις οικογενειακές ή/και κοινωνικές τους σχέσεις. 

Σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχει η υποψία ύπαρξης Εναντιωματικής Προκλητικής Διαταραχής.

Τα συμπτώματα της Εναντιωματικής Προκλητικής Διαταραχής περιλαμβάνουν:

Εύκολο χάσιμο της ψυχραιμίας-συχνό θυμό.
Συχνούς διαπληκτισμούς με γονείς, δασκάλους και γενικά με άτομα που εκπροσωπούν εξουσία.
Ανυπακοή στους κανόνες-ενοχλητική συμπεριφορά.
Σκόπιμη προσβλητική συμπεριφορά απέναντι σε άλλους ανθρώπους.
Συνεχής μετάθεση της ευθύνης σε άλλους για τη διενέργεια λαθών και την εκτροπή της συμπεριφοράς.
Ευερεθιστότητα, συνεχής κακή διάθεση.
Σκόπιμη εκστόμιση κουβέντων που πληγώνουν κατά την εκδήλωση θυμού.
Αναζήτηση τρόπων εκδίκησης-μοχθηρότητα.

Γενικά τα παιδιά στα οποία υπάρχει Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή δεν έχουν ομαλή ενδο-ατομική λειτουργία με τον εαυτό τους ή ομαλή κοινωνική λειτουργία με το περιβάλλον. 

Σε έρευνες που έγιναν στις Η.Π.Α., η Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή επηρεάζει περίπου το 15% των παιδιών σχολικής ηλικίας. Στις μικρότερες ηλικίες εμφανίζεται πιο συχνά στα αγόρια αλλά στις μεγαλύτερες σχολικές ηλικίες τα ποσοστά είναι περίπου τα ίδια και στα δύο φύλα. 

Η διαταραχή αυτή εμφανίζει κάποιες ομοιότητες με την Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής με ή χωρίς Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ/ΔΕΠΥ) και την Διαταραχή της Διαγωγής. Στις διαφορές της με την ΔΕΠ/ΔΕΠΥ καταγράφεται από την βιβλιογραφία ότι η συμπεριφορά των παιδιών με Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή είναι κυρίως επιθετική, ενώ αυτών με ΔΕΠ/ΔΕΠΥ είναι κυρίως παρορμητική. 

Τα παιδιά με Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή είναι γενικά ασφαλή όταν δεν βρίσκονται κάτω από επίβλεψη σε αντίθεση αυτά που έχουν Διαταραχή της Διαγωγής των οποίων οι πράξεις, όταν δεν βρίσκονται κάτω από επίβλεψη, ίσως να δημιουργούν πρόβλημα ασφάλειας.

Αίτια
Τα αίτια που προκαλούν την εκδήλωση Εναντιωματικής Προκλητικής Διαταραχής είναι άγνωστα. Οι ειδικοί που ασχολούνται με έρευνες για την διαταραχή αυτή υποψιάζονται ότι είναι δυνατόν να υπάρχουν χημικές ανισορροπίες στον εγκέφαλο αλλά ίσως να επηρεάζει και η αντίδραση της οικογένειας στην εναντιωματική συμπεριφορά του παιδιού. 

Η από μέρους της οικογένειας, δυσκολία στην αντιμετώπιση και διαχείριση της συμπεριφοράς του παιδιού και οι αντιπαραγωγικές αντιδράσεις δυνατόν να επιδεινώνουν την Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή. Σύμφωνα με έρευνες στις Η.Π.Α., η Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή αρχίζει πριν από την ηλικία των τριών ετών και παρουσιάζει οικογενειακό ιστορικό. Περίπου το 20% των παιδιών με Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή είχε έναν γονέα ο οποίος ήταν αλκοολικός και απασχόλησε το δικαστικό σύστημα.

Αντιμετώπιση
Η υποψία ύπαρξης Εναντιωματικής Προκλητικής Διαταραχής χρήζει περιεκτικής ψυχοκοινωνικής αξιολόγησης του παιδιού από ειδικό. Οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς που παρατηρούν επαναλαμβανόμενες προβληματικές συμπεριφορές θα πρέπει να παραπέμπουν τα παιδιά έγκαιρα σε έναν ειδικό για αξιολόγηση και διάγνωση. Η Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή συνήθως συνυπάρχει με άλλες διαταραχές όπως ΔΕΠ/ΔΕΠΥ και Διαταραχές της Διάθεσης (Κατάθλιψη ή Άγχος). Η διάγνωση πολλαπλών ταυτόχρονων διαταραχών απαιτεί την αντιμετώπιση όλων συγχρόνως, για να αντιμετωπιστεί και η Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή. 

Οι γονείς των παιδιών με Εναντιωματική Προκλητική Διαταραχή αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην διαχείριση της συμπεριφοράς των παιδιών τους. 

Μερικοί γονείς ελπίζουν ότι τα παιδιά τους θα μεγαλώσουν, θα ωριμάσουν και θα ξεπεράσουν την συμπεριφορά τους αυτή. 

Συνήθως αυτό δεν συμβαίνει. 

Τα περισσότερα παιδιά εξακολουθούν να έχουν την διαταραχή η οποία σε κάποιες περιπτώσεις εξελίσσεται στην πιο σοβαρή Διαταραχή της Διαγωγής. Τα παιδιά με Διαταραχή της Διαγωγής έχουν αυξημένες πιθανότητες να αναπτύξουν σοβαρές ψυχιατρικές διαταραχές ως ενήλικες όπως η Αντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας.

Η αντιμετώπιση της Εναντιωματικής Προκλητικής Διαταραχής μπορεί να περιλαμβάνει διαφορετικές θεραπευτικές παρεμβάσεις όπως:
Ατομική Συμβουλευτική.
Οικογενειακή Θεραπεία.
Συμπεριφορική εκπαίδευση στη διαχείριση θυμού, δεξιότητες επικοινωνίας και κοινωνικές δεξιότητες.
Εκπαίδευση γονέων σε γονεϊκές δεξιότητες, δεξιότητες μοντελοποίησης της συμπεριφοράς (ο γονιός ως θετικό πρότυπο συμπεριφοράς), θετική ενίσχυση, διαχείριση συγκρούσεων, θέση πειθαρχικών ορίων και συνεπειών και διαχείριση άγχους.

Ο ρόλος της αυτοβοήθειας
Τα παιδιά των οποίων η συμπεριφορά εμπίπτει στην συμπτωματολογία της Εναντιωματικής Προκλητικής Διαταραχής μπορούν να αυτό-βοηθηθούν κάνοντας τα εξής:

Συμμετοχή σε ατομική ή ομαδική συμβουλευτική με κάποιον ειδικό.
Ανάπτυξη ενός υποστηρικτικού κοινωνικού συστήματος, δηλαδή ατόμων που μπορούν να τα καταλάβουν και να τα βοηθήσουν.
Διαχείριση συμπεριφοράς με χρήση time-outs (διακοπή αρνητικής συμπεριφοράς με διάλειμμα).
Αναγνώριση της πηγής του στρες.
Λεκτική έκφραση συναισθημάτων αντί για την έκφραση με εναντιωματική συμπεριφορά.
Εκμάθηση τρόπων ηρεμίας και χαλάρωσης.
Θέση απλών καθημερινών στόχων και τακτή επαναξιολόγησή τους.
Συμμετοχή σε αθλητικές δραστηριότητες για εκτόνωση της ενέργειάς τους.
Εκμάθηση κοινωνικών και επικοινωνιακών δεξιοτήτων.
Δημιουργία και ακολουθία καθημερινού προγράμματος δραστηριοτήτων.
Εκμάθηση τρόπων ψυχαγωγίας.
Αναγνώριση και παραδοχή λαθών.
Αναγνώριση ενδείξεων παλινδρόμησης σε παλιές συμπεριφορές και προληπτική εφαρμογή σχεδίου δράσης για αντιμετώπισή τους.

Πηγή: Μαρία Θεοφιλίδου BA, MA, MSW
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τι έχω λιγότερο από τα άλλα παιδιά, που σήμερα κάνουν μάθημα και δεν μπορώ να πάω εγώ;

Συγκινεί με τα λόγια μία μαθήτρια της Πέμπτης Δημοτικού από το Μπόσι Καλαβρύτων. Τόσα η ίδια όσο και τα υπόλοιπα παιδιά του χωριού πολλές φορές δεν καταφέρνουν να πάνε στο σχολείο τους για να παρακολουθήσουν τα μαθήματα τους καθώς τα εμποδίζει ένας χωματόδρομος.

Όταν οι καιρικές συνθήκες είναι άσχημες δεν υπάρχει τρόπος να περάσουν από εκεί.

Σε επιστολή της η μαθήτρια αναφέρει:

Με ποιο δικαίωμα ο εκπρόσωπος του δήμου Καλαβρύτων, ο Δήμαρχος Καλαβρύτων και ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας, μου στερούν το σχολείο σήμερα;

Τόσα χρόνια έμαθα από την ιστορία, ότι τα παιδάκια δεν είχαν βιβλία και τετράδια και σκάλιζαν σε πέτρες και έπειτα σε ξύλα για να μάθουν γράμματα. Τώρα που υπάρχουν τα βιβλία, τα τετράδια και τα μολύβια για να γράφουμε, όπως και τα όμορφα κτήρια γεμάτα παιδικές ζωγραφιές στους τοίχους, εγώ γιατί δεν μπορώ να πάω στο σχολείο μου;

Τι έχω λιγότερο από τα άλλα παιδιά, που σήμερα είναι στο σχολείο και κάνουν μάθημα και δεν μπορώ να πάω εγώ;

Ακούω όλους να μου λένε ότι υπάρχει ένας χωματόδρομος και δεν μπορεί να έρθει αυτοκίνητο να με πάρει, ε και;

Δεν έχουν παιδιά όλοι αυτοί που φτιάχνουν δρόμους;

Τόσα παιδάκια είναι στο σχολείο, ο μπαμπάς κάποιου, δεν ξέρει πως να φτιάξει τον δρόμο για εμένα και τα αδελφάκια μου;

Τα αδέρφια μου δεν πάνε σχολείο, τα υπόλοιπα παιδιά του χωριού μου δεν πάνε σχολείο, γιατί;

Πόσο κοστίζει ένας δρόμος, να μαζέψουμε λεφτά και να τους βοηθήσουμε αν τους λείπουν, δεν θέλω να χάσω άλλες μέρες μακριά από το σχολείο μου.

Απαντήστε μου σας παρακαλώ….

Η επιστολή της μαθήτριας δημοσιεύθηκε στον blog του Εξωραϊστικού Συλλόγου Πετσακων Καλαβρύτων

madata.gr
patrastimes.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είμαι Δυσλεκτικός - I AM DYSLEXIC

I AM DYSLEXIC - Short Animated Student Film

Λένε ότι είμαι τεμπέλης, τα γράμματα κουνιούνται, τρέμουν. 

Μισώ τα σχολικά βιβλία. 

Κάθε μέρα είναι μια μάχη. 

Παλεύω να αποδείξω, το φωνάζω όσο πιο δυνατά μπορώ. 

Δεν είμαι χαζός. Είμαι δυσλεκτικός.

Η πραγματική διάσταση της μάχης ενός δυσλεκτικού παιδιού που απογοητεύεται, αιωρείται μεταξύ απαισιοδοξίας και αποτυχίας, πασχίζει να αποδείξει ότι έχει δυνατότητες αλλά η αδυναμία του να συμβαδίσει με τους υπόλοιπους συμμαθητές του όταν μπροστά του ορθώνονται γράμματα και αριθμοί, τον γεμίζουν άγχος και αποτυχία!

Πρόκειται για ένα animation μικρού μήκους που δημιούργησαν δύο Νορβηγοί φοιτητές, ο (24χρονος πια) Μαντς και η (23χρονη) Κέιτι και το οποίο παρακολουθεί έναν μαθητή με δυσλεξία. 

Τα εμπόδια που ορθώνονται στο νου του, οι σκέψεις του, οι αγωνίες, τα αδιέξοδά του, το άγχος του να είναι σαν όλα τα παιδιά αλλά και να μην απογοητεύσει όσους επενδύουν πάνω τους.

https://www.youtube.com/watch?v=b1b2rHhFajE

Το σημαντικό είναι να παρακολουθήσουν όλοι το βίντεο. Δυστυχώς, υπάρχουν ακόμα πολλές οικογένειες, που έχουν παιδί με δυσλεξία και αρνούνται να δουν την αλήθεια. 

Η δυσλεξία δεν είναι ασθένεια. 

Η δυσλεξία είναι απλά μια μαθησιακή δυσκολία που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε, ώστε να βοηθήσουμε κάθε παιδί που την παρουσιάζει.

Σκηνοθεσία
Mads Johan Øgaard, Katie Noel Wyman
Παραγωγή
Mads Johan Øgaard, Katie Noel Wyman
Στούντιο
Falmouth University
Μουσική
Mari Hajem
Παραγωγή ήχου
Thomas Bottolfsen, Eivind Hajem and Åsmund Røst Wien
Ημερομηνία Κυκλοφορίας
December 11, 2017

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ασφαλείς Γνωριμίες στο Διαδίκτυο. Ένα video που απευθύνεται σε παιδιά

Ένα video από τους μαθητές του ΣΤ2 του 6ου Δημοτικού Σχολείου Πύργου, που περνά πολλαπλά μηνύματα για την ασφαλή χρήση των εφαρμογών κοινωνικής δικτύωσης. 

Το video δημιουργήθηκε στα πλαίσια προγράμματος για την ασφάλεια στο διαδίκτυο κατά το σχολικό έτος 2014-15.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι