«Γράμμα σε ένα παιδί»: Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη...

Θέλω, σήμερα, να σου ζητήσω συγγνώμη για τον κόσμο που σου παραδίδω.
Έναν κόσμο που δεν νοιάζεται. Έναν  κόσμο όπου η αδικία είναι ο κανόνας. Ένας κανόνας ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα, γιατί η αδικία στις μέρες μας, γίνεται κομψά και καθαρά και όμορφα.  Με την επίφαση της δικαιοσύνης. 

Αγαπημένο μου παιδί, 
    Σου γράφω αυτό το γράμμα γιατί απόψε έχει φεγγάρι και γιατί… αύριο μπαίνει το καλοκαίρι και είναι, έτσι λένε τουλάχιστον,  η μέρα σου.  

Λες και δεν είναι κάθε μέρα δική σου μέρα. 

Λες και δεν θα έπρεπε να γυρίζει η Γη μόνο για σένα. 

Λες και δεν δημιουργήθηκε το καλοκαίρι, το παγωτό, το παιχνίδι μόνο για σένα. 

Λες και έχει νόημα η αγάπη, η αγκαλιά, το όνειρο, χωρίς εσένα μέσα να τα κυριεύεις, να τα μαζεύεις, να τα ρουφάς σαν να μην υπάρχει αύριο. Ένα αύριο που και εκείνο για σένα δημιουργήθηκε  και μόνο χάρη σε εσένα υπάρχει. 

Γιατί αύριο χωρίς παιδί δεν υπάρχει.

Θέλω να σου μιλήσω. 

Θέλω να σου πω όλα μου τα μυστικά. Εκείνα  που ποτέ δεν σου είπα. Είμαι ευάλωτος στην αγάπη σου. 

Την χρειάζομαι για να συνεχίσω να υπάρχω. Χωρίς εσένα κανένα νόημα δεν έχει η ζωή μου. 

Θέλω να με αγαπάς χωρίς όρους, όπως σε αγαπώ εγώ. Ο μόνος όρος που θέλω να βάζεις στην αγάπη σου για μένα είναι να είμαι σωστός και αληθινός. Να μπορώ να τσαλακώνομαι μπροστά σου και να ζητώ συγνώμη. Θέλω να με αγαπάς μόνο αν την αξίζω την αγάπη σου. Και σήμερα θα σου το πω καθαρά κοιτάζοντας σε στα μάτια. Όχι,  δεν την αξίζω την αγάπη σου. 
 
Σήμερα, θα σου ζητήσω συγγνώμη για όλα όσα έκανα.
    Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για όλες εκείνες τις φορές που έσκυψα το κεφάλι και δέχτηκα την αδικία που γινόταν μπροστά στα μάτια μου, γιατί με βόλευε. 

Για όλες εκείνες τις φορές που ενώ άκουγα τα ψέματα σώπαινα γιατί η αλήθεια αν ειπωθεί ρέει και παρασέρνει ό,τι σαθρό δημιουργήσαμε και την φοβάμαι την ανατροπή, γιατί ναι, είμαι δειλός. 

Για εκείνες τις φορές, και ήταν πολλές, που καταπάτησα το δικαίωμα του συνανθρώπου μου, δήθεν γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώτικα. 

Για κάθε φορά που ενώ ήξερα, έκανα πως δεν ήξερα και αντί να δράσω,  αδρανούσα. Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για όλες τις φορές που έσκυβα το κεφάλι μπροστά στην εξουσία και έλεγα, «Ναι» ενώ δεν το πίστευα. Αλήθεια, πόσο βολικό είναι το ναι!

Πόσο καλά σε κάνει να νιώθεις!

Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη και για όσα δεν έκανα. 
    Για όλες εκείνες τις μέρες και τις νύχτες που έλεγα: «Αυτό δεν με αφορά. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Άλλοι αποφασίζουν για μένα. Άλλοι έχουν τη δύναμη. Εγώ είμαι μόνο ένας. Πρέπει να σταματήσω να πολεμώ με ανεμόμυλους!»  

Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη για κάθε φορά που τα παράταγα και δεν δοκίμαζα ν΄αλλάξω τον κόσμο. Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη όχι μόνο γιατί δεν τα κατάφερα να τον αλλάξω τον κόσμο αλλά γιατί και  με τη δράση και με την αδράνειά μου,  τον έκανα χειρότερο. 
Θέλω, σήμερα, να σου ζητήσω συγγνώμη για τον κόσμο που σου παραδίδω.
Έναν κόσμο που δεν νοιάζεται. Έναν  κόσμο όπου η αδικία είναι ο κανόνας. Ένας κανόνας ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα, γιατί η αδικία στις μέρες μας, γίνεται κομψά και καθαρά και όμορφα.  Με την επίφαση της δικαιοσύνης. 

Έναν κόσμο όπου η δημοκρατία πληγώνεται καθημερινά με διαγγέλματα, διατάγματα  και απειλές. Με δολοφονίες εν ψυχρώ στη μέση των δρόμων από τα όργανα της τάξης. Γιατί απλώς είσαι αλλιώτικος. Δεν δεν είσαι ένας από αυτούς. Έναν κόσμο όπου γυναίκες και παιδιά,  κακοποιούνται συστηματικά στο σώμα, στο μυαλό στη ψυχή. 
Έναν κόσμο ο οποίος δεν δίνει περισσότερα σε εκείνους που τα χρειάζονται αλλά  δίνει σε όλους τα ίδια. Γιατί αυτό λέει είναι το δίκαιο. Έναν κόσμο όπου η παιδεία, η υγεία, η ασφάλεια, η χαρά, το όνειρο… είναι για του λίγους. 
Έναν κόσμο στον οποίο η κοινωνική δικαιοσύνη είναι μόνο λέξη σε έγγραφα και μελέτες. 

Έναν κόσμο που κορδώνεται σε κοινοβούλια και σε κέντρα εξουσίας για το πόσο σπουδαίος και όμορφος είναι και όμως κρύβει τα στυγερά του εγκλήματα και τις εγκληματικές του παραλείψεις κάτω από πολυτελή χαλιά.
Έναν κόσμο που δεν σου αξίζει σου παραδίδω. Και άντε μετά και εσύ να βγάλεις άκρη. Σου μιλούμε για αγάπη και αλληλεγγύη και δικαιώματα. Για αρχές και αξίες. Για το σωστό και το δίκαιο. Για την ελευθερία και τη δημοκρατία. 

 

Και μετά; Μετά, σε αμολούμε στη ζούγκλα που εμείς μέρα με τη μέρα οικοδομούμε προσεκτικά. 

Και μένεις αγαπημένο μου παιδί άναυδο. Πληγωμένο. Ανίκανο να καταλάβεις το πώς και το γιατί. Και ναι, είτε γυρίζεις και μας φτύνεις κατάμουτρα είτε γίνεσαι ένας από εμάς και σε παρασέρνει το ρέμα. Γίνε σε παρακαλώ σολωμός. Κάνε μου αυτή τη χάρη. Κολύμπα ανάποδα στο ρεύμα και άλλαξε τον κόσμο εσύ. Για το δικό σου το παιδί. Μόνο, που θέλω να θυμάσαι, πως κάθε παιδί, παιδί μου, είναι δικό σου παιδί. 

Υπογραφή 
Ο Ρομπέν των Χαμένων Θαυμάτων

Υ.Γ.1
Tα παιδιά μας δεν είναι δικά μας παιδιά.
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τον εαυτό της.
Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας.
Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους αλλά όχι την ψυχή τους.
Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που σεις δεν μπορείτε να επισκεφθείτε, ούτε στα όνειρά σας.
Kahlil Gibran

Υ.Γ. 2 
Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί που θα ‘χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα
Μ. Θεοδωράκης

Έλενα Περικλέους

brief.com.cy

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένα παιδί γράφει στη μαμά του

Μη ξεχνάς, πως δε θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση αγάπη, τρυφερότητα, αλλά και όρια στη συμπεριφορά μου. Αυτό όμως δε χρειάζεται να στο πω… έτσι δεν είναι;

• Μη φοβάσαι να είσαι σταθερή μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νοιώθω περισσότερη σιγουριά και ασφάλεια.
• Μη με παραχαϊδεύεις. Ξέρω πολύ καλά πως δε θα πρέπει να μου δίνεις οτιδήποτε σου ζητάω. Σε δοκιμάζω έτσι για να δω πόσο δυνατή είσαι..πόσο μπορώ να βασιστώ επάνω σου στις δυσκολίες μου…..
• Μη με κάνεις να νοιώθω μικρότερος από ό,τι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο»…
• Μη μου κάνεις παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείς. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πεις, αν μου μιλήσεις ήρεμα και ξεκάθαρα, μία στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.
• Μη μου δημιουργείς το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα και ότι εγώ είμαι κακό παιδί… Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω και δε δίνω αξία στην σκληρή προσπάθειά μου που καμιά φορά δε φαίνεται… υποτιμώ τον εαυτό μου… δεν έχω αυτοεκτίμηση..
• Μη με προστατεύεις από τις συνέπειες των πράξεών μου. Μη με παραχαϊδεύεις! Χρειάζεται καμιά φορά να πάθω για να μάθω.
• Μη δίνεις μεγάλη σημασία στις μικροαδιαθεσίες μου. Καμιά φορά δημιουργούνται.. έτσι! ίσα-ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζητούσα.
• Μη μου κάνεις συνεχώς παρατηρήσεις. Γιατί τότε θα χρειασθεί να προστατεύσω τον εαυτό μου κάνοντας τον…… κουφό.
• Μη μου δίνεις επιπόλαιες υποσχέσεις. Νοιώθω πολύ περιφρονημένος, όταν δεν τις κρατάς.
• Μη υπερτιμάς την τιμιότητά μου. Συχνά οι απειλές σου με σπρώχνουν στη ψευτιά.
• Μην πέφτεις σε αντιφάσεις. Με μπερδεύεις έτσι αφάνταστα και με κάνεις να χάνω την πίστη μου σε εσένα.
• Μη με αγνοείς όταν σου κάνω ερωτήσεις, γιατί θα ανακαλύψεις, πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.
• Μην προσπαθείς να με κάνεις να πιστεύψω, πως είσαι τέλεια ή αλάνθαστη. Είναι μία δυσάρεστη έκπληξη για μένα, όταν ανακαλύπτω, πώς δε είσαι ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
• Μη διανοηθείς ποτέ, πως θα πέσει η υπόληψή σου, αν μου ζητήσεις συγγνώμη. Μία τίμια αναγνώριση ενός λάθους σου μου δημιουργεί συναισθήματα αγάπης απέναντι σου.
• Μη ξεχνάς πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σου είναι δύσκολο να κρατήσεις το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπάθησε σε παρακαλώ….
• Μη ξεχνάς, πως δε θα μπορέσω να αναπτυχθώ χωρίς πολλή κατανόηση αγάπη, τρυφερότητα, αλλά και όρια στη συμπεριφορά μου. Αυτό όμως δε χρειάζεται να στο πω…..έτσι δεν είναι;

Ελευθερία-Έρη Κεχαγιά

psychologynow.gr

«Επιστολή του Ιωάννου Μακρυγιάννη προς τους Νέους»

«Άν θέλουμε το λίγο να γένη μεγάλο,
πρέπει να λατρεύωμεν Θεόν,
να αγαπάμε πατρίδα *νάχωμεν αρετή*
τα παιδιά μας να τα μαθαίνωμεν γράμματα και ηθική»
«… Η Επανάσταση δεν έγινε μονάχα το ’21…»

Στρατηγός Μακρυγιάννης.

Αγαπητά μου Παιδιά,

Μαζί με πολλούς άλλους άξιους και γενναίγους Έλληνες πολεμήσαμε και λευτερώσαμε τούτο τον τόπο που πατάτε εσείς, και να στοχάζεστε πως τον λευτερώσαμε για σας που γεννηθήκατε σε πατρίδα ελεύθερη, γιατί εμείς λίγο την απολάψαμε, ότι, μόλις εδιώξαμε τους Τούρκους, αρχίσαμε να τρώμε ο ένας τον άλλον κι έτσι μας βρήκαν διαιρεμένους οι Μπαυαροί και μας τζαλαπάτησαν.

Μα ο Θεός, το έλεός του μεγάλο, δεν συνερίστη τα κρίματά μας και στέριωσε το έθνος, όπου καταφανίστηκε τόσους χρόνους στη σκλαβιά και ήρθε ο καιρός πάλι να δικαιωθεί. Ότι το δίκιο μας μάς το ‘δινε ο Θεός και το χαλούσαμε εμείς. Κι απ’ το λίγο που δεν προκάναμε να χαλάσουμε εστερεώθη το έθνος αυτό, που εγέννησε κι εσάς. Εσείς τώρα μάθατε και γράμματα, ότι σκολάσατε από τις αγγαρείες και τους κιντύνους και κατατρεγμούς οπού ‘χαμεν εμείς – εγώ εμεγάλωσα αγράμματος, με άσπρα τα μαλλιά, όψιμος έπιασα κοντύλι στο χέρι μου. Και τα γράμματα που μάθατε σας δίδαξαν πως είστε Έλληνες και Χριστιανοί της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας. Αν ήθελ’ εμείς, για να γλυτώσουμε από την τυραγνία και τα βάσανα, να γίνουμε Τούρκοι, όπως έγιναν καμπόσοι τότε, θα σας είχαν γεννημένους χανούμισσες κι όχι Ρωμαίϊσσες Χριστιανές και με τούτο θα ήστενε κι εσείς Τούρκοι. Και θα παίρνατε πάνω σας και τα κρίματα του μολεμένου αυτού Έθνους, που εσώριασε τόσα αδικοχαμένων και ατιμασμένων κουφάρια απάνω στη γη.

Κι αν θέλαμε μεις να σεργιανάμε με τες καρρότσες της βασιλείας, φορτωμένοι τα παράσημα, και να μας φυλεύουν οι Μπαυαροί τιμές και περιουσίες, ήθελ’ αφήσομε τον Κωλέττη με τους μισσιονάριους και τους ξένους πρέσβεις να μας αλλάξουνε την πίστη και τότε κι εσείς θα ‘χατε γεννηθεί από μάννες Φράγκισες και θα κάνατε ανάποδα το σταυρό σας. Και θα στοχαζόσασταν ότι εχρειάστη να χυθεί ποτάμι το αίμα τόσων παλληκαριών και ηρώων της πατρίδος, για να χάσετε ελεύτεροι την πίστη που είχατε σκλαβωμένοι.

Τώρα όμως ζείτε πάνω σε τούτο το ματωμένο και καπνισμένο χώμα και λογαριάζεστε Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί και όσοι έχετε μέσα σας καρδιά και νου, το ‘χετε για την πιο τρανή χαρά σας, κορώνα στο κεφάλι. Να μη θαρρείτε όμως πως έτσι κοιμηθήκαμε από βραδίς Τούρκοι και ξυπνήσαμε Έλληνες. Εχρειάστηκε να θυσιάσουμε αρετή καντάρια και κόπους και αίματα γι’ αυτή την ελευθερία που έχετε εσείς. Ότι η επανάσταση δεν έγινε το ’21 μονάχα κάθε ώρα και στιγμή από τότε που πήρε ο Αγαρηνός την Πόλη, με κάθε σφαγή και αρπαγή και ατιμία που σήκωνε ο σβέρκος του σκλάβου, για να προσκυνήσει και δεν προσκύναγε, γίνονταν μια επανάσταση. Κι όλες αυτές οι επαναστάσεις γνωστών και αγνώστων ηρώων της πίστης και της πατρίδος έτρεξαν σαν τα ρυάκια στο μεγάλο ράμμα και έτσι έγινε το ’21 που ήθελε ο Θεός και μας έκανε λεύτερους.

Γι’ αυτό, παιδιά μου, τέτοιες μέρες, που γιορτάζετε το σηκωμό του γένους, να μνημονεύετε αυτούς τους ήρωες που θυσίασαν και τη ζωή τους και το βιος τους για πίστη και πατρίδα κι άφησαν τις φαμίλιες τους γυμνές να διακονεύουν. Και τούτη την πίστη να τη λογαριάζετε ως ένα τζιβαΐρι που το κρατά ο άνθρωπος και περπατεί και φόβος είναι να μην του πέσει. Και η πατρίδα δεν είναι ενός ούτε ολίγων αλλά την έχουμε όλοι μαζί, ότι όλοι μαζί την ελευτερώσαμε.

Ώστε αν αμελήσετε την πίστιν όπου σας παραδώσαμεν Ορθόδοξην Ανατολικήν και σας την κλέψουν, αν πέσετε στες παραλυσίες και αφήσετε τα κάστρα αφύλακτα και σας τα πάρουν, ούτε να ζήσετε μπορείτε ούτε να πεθάνετε παρηγοριέστε, ότι θα βρείτε εκεί που θα πάτε τους γενναίγους πατέρες σας, το Διάκο, τον Υψηλάντη, τον Κολοκοτρώνη, το Δυσσέα, και θα σας ζητήσουν τα αίματα πίσω που χύθησαν για την ελευθερία της πατρίδος. Και καθώς τα αίματα δεν γυρίζουν πλέον, θε να είστε καταδικασμένοι. Όθεν, αγαπητά μου Ελληνόπουλα, κάνετε τα καλά σας και μη σκολάτε τις μετάνοιες σας για τούτη την άγια πατρίδα, τηράτε να ‘χετε το νου καθαρό και Ορθόδοξο και το σώμα τυραννισμένο, για να αντέχει τους κόπους και να πηγαίνετε τούτες τις μέρες στους τάφους μας και να στοχάζεστε τα χρέη σας. Ότι εμείς από μέσ’ απ’ αυτούς τους τάφους μας μια μέρα θ’ αναστηθούμε και θα σας κρίνουμε.

Στρατηγός Μακρυγιάννης 

Για την αντιγραφή 20210321
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το γράμμα ενός παιδιού... σε καραντίνα

«Αγαπητή κυρία Νίκη, 

Ζητώ συγγνώμη για την οικειότητα, αλλά το επίθετό σας με δυσκόλεψε. Αυτό το –μέως ή μαίος, δεν το ξαναείδα και δεν ξέρω ποιο είναι σωστό. Τέλος πάντων, σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να γράψω το επίθετο της υπουργού λάθος...

Σας γράφω από το σπίτι μου, μόνη στο δωμάτιό μου, γιατί θέλω να σας πω κάποια μυστικά που σίγουρα δεν σας λένε, γιατί οι μεγάλοι πολλές φορές, χωρίς λόγο, μιλάνε πολύ και άλλες φορές πάλι, δεν μιλάνε όταν πρέπει. 

Με λένε Αθηνά και είμαι 12 ετών. Είμαι μαθήτρια στην έκτη δημοτικού. 

Το σχολείο μού αρέσει γενικά, αλλά πολλές φορές, αγχώνομαι πολύ και γυρίζω στο σπίτι ένα κουρέλι. Αυτό τον καιρό με τον ιό και την καραντίνα, κατάλαβα πολλά. 

Η μαμά μου είναι με ένα νεφρό και έφυγε από τη δουλειά την πρώτη μέρα. Ο μπαμπάς μου είναι οδηγός σε μεταφορική εταιρεία και δουλεύει συνέχεια. 

Εγώ είμαι στο σπίτι, μαζί με την αδερφή μου που είναι στη Β’ Λυκείου (δεν είναι ώρα να σας πω γι' αυτή- η μαμά λέει ότι είναι έτσι, γιατί είναι στην εφηβεία..). 

Ακούω όλους να λένε διάφορα για την καραντίνα, αλλά εγώ είμαι σίγουρη ότι πολλές φορές λένε ψέματα. Την ώρα που χάνονται τόσοι άνθρωποι, πώς να σας πουν ότι η καραντίνα ήταν για τους μαθητές, δώρο Θεού; Αυτήν την αλήθεια σας κρύβουν. Μην τους πιστεύετε, θέλουν να σας... αποπλανήσουν. 

Εγώ τι σας λέω να ακούτε, γιατί από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια! 

Στην καραντίνα, νιώσαμε άνθρωποι. Ξυπνάγαμε γύρω στις 9 το πρωί, χουζουρεύαμε λίγο, τρώγαμε πρωινό και γύρω στις 10 αρχίζαμε διάβασμα ή τηλεκπαίδευση, κάναμε μικρά διαλείμματα, ξαπλώναμε το μεσημέρι, συνεχίζαμε με ξένες γλώσσες το απόγευμα και νωρίς το βράδυ μας έμενε χρόνος για τόσα πολλά πράγματα. 

Πολλές φορές είπαμε με τους φίλους μου ότι αυτές τις μέρες, μάθαμε όσα δεν μάθαμε χρόνια... 

Επιτέλους, μια φορά διαβάζαμε, συζητάγαμε, και σταμάτησε η παπαγαλία και αυτό το «πες το απ’ έξω» της μαμάς, που δεν αντέχεται, κάθε βράδυ. 

Κυρία Νίκη, να ξέρετε ότι τα παιδιά είναι λυπημένα που θα γυρίσουν στο σχολείο και αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια που σας κρύβουν. Δεν ξέρω αν αυτό το κάνουν οι δάσκαλοί μας γιατί φοβούνται να μην τους διώξετε, ή οι γονείς μας γιατί δεν έχουν πού να μας αφήσουν, πάντως έτσι είναι τα πράγματα. Το σχολείο είναι σαν κλουβί. 

Ο τρόπος που κάθε μέρα γίνονται όλα, σε κάνει να μην θέλεις να το δεις στα μάτια σου. 

Μετά από ολόκληρο εξάωρο γυρίζουμε στο σπίτι μας και δεν προλαβαίνουμε να φάμε, γιατί πάμε στο φροντιστήριο αγγλικών, μετά στα κομπιούτερ και μετά στο βόλεϊ. 

Το βράδυ, γύρω στις 9 που γυρίζουμε, έχουμε να ετοιμάσουμε τα ελληνικά, τα αγγλικά και την εργασία της εβδομάδας. 

Τα παιδιά του λυκείου, όπως η αδερφή μου, είναι πολύ χειρότερα. 

Κυρία Νίκη, με όλο το θάρρος, σας ρωτάω: Είναι ζωή αυτή; 

Τώρα είδαμε πώς ζει ο κόσμος! Εγώ να φανταστείτε που από μικρή μού άρεσε το διάβασμα και αγόραζα πολλά βιβλία, τώρα βρήκα την ευκαιρία να διαβάσω δύο από αυτά. 

Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε που τα αγόρασα! Τώρα συμπλήρωσα το αγαπημένο φυτολόγιό μου. Τώρα βρήκα λίγο χρόνο να παίξω με την Μπιζού, το σκυλάκι μας. Τώρα έζησα λίγο μέσα στο σπίτι μου, τακτοποίησα το δωμάτιό μου, πέταξα παλιά και άχρηστα πράγματα, έβαλα σε σειρά τη ζωή μου. 

Πώς τώρα θα τα αφήσω όλα αυτά; 

Πώς θα ξαναγυρίσω πίσω; 

Εσείς που είστε τόσο έξυπνη και φτάσατε τόσο ψηλά, δεν μπορείτε αλήθεια να βρείτε κάποιους καλούς ανθρώπους, που να έρθουν στο σχολείο να δουν από κοντά τα παιδιά και να σας πούνε την αλήθεια; 

Την είδατε την ταινία με τον Σβατσενέγκερ που ήταν μυστικός αστυνομικός και έγινε νηπιαγωγός, για να βρει την αλήθεια; Αυτό να κάνετε. Μυστικούς να στείλετε... Είμαι σίγουρη ότι τότε θα καταλάβετε και θα κάνετε το σωστό. 

Το όνειρο το δικό μου και των φίλων μου είναι το σχολείο μας να γίνει όμορφο και ευχάριστο – όπως το θέατρο, η μουσική, οι παιδικές χαρές. Να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα, να μην μας βάζουν να τα παπαγαλίζουμε και μετά να μην θυμόμαστε τίποτε! Τόσος κόπος χαμένος και στο τέλος είμαστε άσχετοι, ειδικά στην Ιστορία και τη Γεωγραφία. 

Εσείς, δεν σκέφτεστε γιατί μπερδεύουμε τις επαναστάσεις και τις πρωτεύουσες; 

Εμάς δεν μας πειράζει να μένουμε περισσότερο στο σχολείο και να φεύγουμε αργότερα, αλλά να μην κουβαλάμε πάλι το σχολείο μαζί μας, μέχρι αργά το βράδυ. 

Σήμερα αποφάσισα να σας γράψω, γιατί ξύπνησα πολύ χάλια. Τις τελευταίες ημέρες, όσο κοντεύει να τελειώσει η καραντίνα, αγχώνομαι πολύ. Στο μυαλό μου τριγυρνάει συνέχεια ένα ερώτημα, που κανείς δεν μου το απαντά... Σκέφτηκα, μήπως μου το απαντήσετε εσείς: Κυρία Νίκη,
Είναι φυσιολογικό τα παιδιά να προτιμούν τη φυλακή της καραντίνας από το σχολείο;

Με αγάπη Αθηνά».

(Για τη «μεταφορά» Ευαγγελία Λιακούλη)

eleftheria.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Επιστολή από τον κορονοϊό

Το βίντεο μιας Ιταλίδας, της Darinka Montico, υποτιτλίστηκε από το κανάλι του YouTube Pelasgos Koritsa και κάνει σήμερα τον γύρο του ελληνικού διαδικτύου.

Στα σχεδόν 4 λεπτά του, ακούμε μια γυναικεία φωνή να μας μιλά, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του φονικού ιού που προκαλεί πανδημία τους τελευταίους μήνες, και να μας λέει: «Είμαι εδώ για να σας βοηθήσω», εννοώντας να εκδικηθεί την ανθρωπότητα για όλο το κακό που έχει κάνει τόσο στη φύση και το περιβάλλον, όσο και στην ίδια της την ύπαρξη, μήπως έτσι βάλουμε μυαλό και έπειτα από αυτόν τον εφιάλτη που ζούμε ξυπνήσουμε (όσοι επιβιώσουμε) καλύτεροι άνθρωποι…

«Φτάνει πια, τρένα, σχολεία, εμπορικά κέντρα, συναντήσεις. Έχουμε σπάσει τον τρελό ανεμοστρόβιλο των ψευδαισθήσεων και των υποχρεώσεων που σ’ εμπόδισαν να υψώσεις τα μάτια στον ουρανό. Να δεις τα αστέρια, να ακούσεις τη θάλασσα, να αφεθείς στα κελαηδίσματα των πουλιών, να κυλήσεις στα λιβάδια, να κόψεις ένα μήλο από το δέντρο, να γελάσεις σε κάποιο ζώο στο δάσος, να πάρεις ανάσα στο βουνό, να ακούσεις με κατανόηση…» λέει μεταξύ άλλων η γυναίκα που αφηγείται, ενώ στο βίντεο προβάλλονται αρχικά εικόνες από τις τραγικές φυσικές καταστροφές που βίωσε ο πλανήτης μας πέρσι και φέτος, καθώς και από παιδιά που δέχονται κακοποίηση.

«Δεν είμαστε καλά, κανένας από εμάς» συνεχίζει, και μιλώντας πάντα στους ανθρώπους λέει: «Είναι δύσκολο να ακούτε όταν είστε τόσο απασχολημένοι, πολεμώντας να ανεβείτε ψηλά στις σκάλες της άνεσης που έχετε χτίσει. Τα θεμέλια καταρρέουν, λυγίζουν υπό το βάρος των ψεύτικων επιθυμιών σας.»
Και τότε ακολουθεί το μήνυμα του κορωνοϊού: «Εγώ θα σας βοηθήσω. Θα φέρω τις πύρινες καταιγίδες στο σώμα σας. Θα καταποντίσω τα πνευμόνια σας. Θα σας απομονώσω όπως μία πολική αρκούδα, πάνω σε ένα παγόβουνο σε ανοιχτή θάλασσα… Είμαι ένας αγγελιοφόρος, είμαι ένας σύμμαχος, είμαι η δύναμη που θα επαναφέρει την ισορροπία. Τώρα θα πρέπει να με ακούσετε. Ουρλιάζω για να σταματήσετε!…»

Δείτε το βίντεο, θα σας κάνει να σκεφτείτε πολλά:

«Μην δώσετε δύναμη στον φόβο και μην τον αφήνετε να σας καταβάλλει. Αφήστε τον να σας μιλήσει, ακούστε την σοφία του. Μάθετε να γελάτε με τα μάτια. Θα σας βοηθήσω, αν με ακούσετε» καταλήγει το βίντεο, καλώντας τους ανθρώπους να πάρουν από αυτή την περιπέτεια που ζουν το σπουδαιότερο μάθημα της ζωής τους…
Στα καλά νέα της ημέρας, με αφορμή και το παραπάνω, χάρη στην καραντίνα και την απουσία τουριστών, το νερό στα κανάλια της Βενετίας είναι πιο καθαρό από ποτέ. Φαίνεται ακόμα και ο πυθμένας!

infokids.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

ASCOLTA / ΑΚΟΥΣΤΕ: Επιστολή από τον κορωνοϊό!

Με ελληνικούς υπότιτλους 

και ολόκληρο το κείμενο.

                          

Σταματήστε! 

Απλά, ΣΤΟΠ, μην κουνιέστε.
Δεν είναι ένα αίτημα. Είναι υποχρέωση.
Είμαι εδώ για να σας βοηθήσω.
Αυτό το υπερηχητικό βουνό έχει καταναλώσει τις ράγες.
Φτάνει πια τρένα, σχολεία, εμπορικά κέντρα, συναντήσεις.

https://www.youtube.com/watch?v=TWRjZ1YJiOQ

Έχουμε σπάσει τον τρελό ανεμοστρόβιλο των ψευδαισθήσεων και των υποχρεώσεων που σ’ εμπόδισαν να υψώσεις τα μάτια στον ουρανό, να δεις τα αστέρια ν’ ακούσεις την θάλασσα, να αφεθείς στα κελαηδίσματα των πουλιών, να κυλήσεις στα λιβάδια, να κόψεις ένα μήλο από το δέντρο, να γελάσεις σε κάποιο ζώο στο δάσος, να πάρεις ανάσα στο βουνό, να ακούσεις την κατανόηση.

Αναγκαστήκαμε να το σπάσουμε.

Δεν μπορείτε ν’ αντικαταστήσετε τον ΘΕΟ.

Η υποχρέωσή μας είναι αμοιβαία.
Όπως ήταν πάντα, αν και… το έχετε ξεχάσει.

Θα διακόψουμε αυτή την μετάδοση, την ατέλειωτη κακόφωνη αυτή μετάδοση των χωρισμών και των περισπασμών, για να σας φέρουμε αυτή την είδηση.

Δεν είμαστε καλά, κανένας από μας, όλοι εμείς υποφέρουμε.
Το προηγούμενο έτος οι φωτιές που έκαψαν τα πνευμόνια της Γης δεν σας σταμάτησαν.
Ούτε τα παγόβουνα που λιώνουν, ούτε οι πόλεις σας που βουλιάζουν, ούτε η συνειδητοποίηση πως είστε οι μοναδικοί υπαίτιοι της έκτης μαζικής εξαφάνισης.

Δεν μ’ ακούσατε.
Είναι δύσκολο ν’ ακούτε ότι είστε τόσο απασχολημένοι, πολεμώντας να ανεβείτε όσο πιο ψηλά γίνεται στις σκάλες της άνεσης που έχετε χτίσει.
Τα θεμέλια καταρρέουν, λυγίζουν κάτω απ’ το βάρος των ψεύτικων επιθυμιών σας.
Εγώ θα σας βοηθήσω.

Θα φέρω τις πύρινες καταιγίδες στο σώμα σας, θα καταποντίσω τα πνευμόνια σας, θα σας απομονώσω όπως μία πολική αρκούδα πάνω σ’ ένα παγόβουνο σε ανοιχτή θάλασσα.

Μ’ ακούτε τώρα;

Δεν είμαστε καλά. Δεν είμαι ένας εχθρός.
Είμαι ένας αγγελιαφόρος, είμαι ένας σύμμαχος, είμαι η δύναμη που θα επαναφέρει την ισορροπία.

Τώρα θα πρέπει να μ’ ακούσετε, ουρλιάζω για να σταματήσετε!

Σταματήστε, σιωπάτε, ακούστε.

Τώρα υψώστε τα μάτια στον ουρανό. Πώς σας φαίνεται;
Δεν υπάρχουν πια αεροπλάνα.
Πόσο σας χρειάζεται για να είστε καλά και να απολαύσετε το οξυγόνο που παίρνετε;
Δείτε τον Ωκεανό. Πώς είναι; 

Δείτε τα ποτάμια. Πώς είναι; 

Δείτε τη γη. Πώς είναι;
Δείτε τον εαυτό σας. Πώς είστε;
Δεν μπορεί να είσαι υγιής σ’ ένα άρρωστο οικοσύστημα.

Σταμάτα.

Πολλοί φοβούνται τώρα.
Μην δαιμονοποιήσετε, μην δώσετε δύναμη στον φόβο και μην τον αφήσετε να σας καταβάλει.
Αφήστε τον να σας μιλήσει, ακούστε την σοφία του.
Μάθετε να γελάτε με τα μάτια.
Θα σας βοηθήσω, αν μ’ ακούσετε.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τι έχω λιγότερο από τα άλλα παιδιά, που σήμερα κάνουν μάθημα και δεν μπορώ να πάω εγώ;

Συγκινεί με τα λόγια μία μαθήτρια της Πέμπτης Δημοτικού από το Μπόσι Καλαβρύτων. Τόσα η ίδια όσο και τα υπόλοιπα παιδιά του χωριού πολλές φορές δεν καταφέρνουν να πάνε στο σχολείο τους για να παρακολουθήσουν τα μαθήματα τους καθώς τα εμποδίζει ένας χωματόδρομος.

Όταν οι καιρικές συνθήκες είναι άσχημες δεν υπάρχει τρόπος να περάσουν από εκεί.

Σε επιστολή της η μαθήτρια αναφέρει:

Με ποιο δικαίωμα ο εκπρόσωπος του δήμου Καλαβρύτων, ο Δήμαρχος Καλαβρύτων και ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας, μου στερούν το σχολείο σήμερα;

Τόσα χρόνια έμαθα από την ιστορία, ότι τα παιδάκια δεν είχαν βιβλία και τετράδια και σκάλιζαν σε πέτρες και έπειτα σε ξύλα για να μάθουν γράμματα. Τώρα που υπάρχουν τα βιβλία, τα τετράδια και τα μολύβια για να γράφουμε, όπως και τα όμορφα κτήρια γεμάτα παιδικές ζωγραφιές στους τοίχους, εγώ γιατί δεν μπορώ να πάω στο σχολείο μου;

Τι έχω λιγότερο από τα άλλα παιδιά, που σήμερα είναι στο σχολείο και κάνουν μάθημα και δεν μπορώ να πάω εγώ;

Ακούω όλους να μου λένε ότι υπάρχει ένας χωματόδρομος και δεν μπορεί να έρθει αυτοκίνητο να με πάρει, ε και;

Δεν έχουν παιδιά όλοι αυτοί που φτιάχνουν δρόμους;

Τόσα παιδάκια είναι στο σχολείο, ο μπαμπάς κάποιου, δεν ξέρει πως να φτιάξει τον δρόμο για εμένα και τα αδελφάκια μου;

Τα αδέρφια μου δεν πάνε σχολείο, τα υπόλοιπα παιδιά του χωριού μου δεν πάνε σχολείο, γιατί;

Πόσο κοστίζει ένας δρόμος, να μαζέψουμε λεφτά και να τους βοηθήσουμε αν τους λείπουν, δεν θέλω να χάσω άλλες μέρες μακριά από το σχολείο μου.

Απαντήστε μου σας παρακαλώ….

Η επιστολή της μαθήτριας δημοσιεύθηκε στον blog του Εξωραϊστικού Συλλόγου Πετσακων Καλαβρύτων

madata.gr
patrastimes.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γράμμα σε σένα αγαπημένε/η μου που βρίσκεσαι δίπλα από το παιδί σου στο παιδοογκολογικό...

12/01/2018 
Αγαπημένε μου φίλε/η
Ξέρω ότι το τελευταίο πράγμα που έχεις όρεξη να κάνεις αυτές τις ώρες, είναι να διαβάζεις γράμματα.

Ξέρω, ακόμα, ότι είσαι κουρασμένος και ξενυχτισμένος με την απελπισία να βρίσκει απάνω σου πρόσφορο έδαφος.
Ξέρω ότι οι στιγμές που κατάφερες να κλείσεις τα μάτια σου καθισμένος σε μια καρέκλα όλο το βράδυ δίπλα από το κρεβάτι του παιδιού σου, για ακόμα ένα βράδυ από  τα τόσα πολλά που βρίσκεσαι εκεί, είναι μετρημένες.
Τις περισσότερες στιγμές, το ξέρω αγαπημένε/η μου, έχεις τα μάτια σου ανοικτά και καρφωμένα πάνω στο παιδάκι σου που κοιμάται.
Κάθε ανάσα του, κάθε αυθόρμητο άγγιγμα απάνω σου, κάθε λεξούλα που θα ψελλίσει  στον ύπνο του, για σένα είναι υπερπολύτιμα και δεν θέλεις να τα χάσεις.
Και λίγο πριν από το κάθε ξημέρωμα, όταν από την κούραση πλέον τα μάτια σου κλείσουν, η σκέψη σου στο παιδί σου τρέχει.
Και ευχόσουν όλο αυτό να είναι ένα κακό όνειρο.
Ένας εφιάλτης που θα ξεχαστεί με το πρώτο φως του ήλιου
Ξέρω αγαπημένε μου φίλε/η ότι παρακαλείς μέρα νύχτα να σήκωνες εσύ τον σταυρό του σπλάχνου σου και να ένιωθες στο πολλαπλάσιο τον κάθε του πόνο…
Εύχεσαι κάθε μέρα με όλη την δύναμη της ψυχής σου να γινόταν να βρεθεί ένας τρόπος να μπορούσαν οι γιατροί να  χορηγούσαν σε σένα  όλα εκείνα τα φάρμακα που κάνουν το παιδί σου αδύνατο και ευάλωτο.
Που του προκαλούν πόνους, αναγούλες, χλομιάζουν το προσωπάκι του και κάνουν τα μαλλάκια του να πέφτουν.
Ξέρω ότι παρακαλείς να βρισκόταν ένας τρόπος όλο αυτό να γινόταν να το υποστείς εσύ και όχι το σπλάχνο σου.
Παρακαλείς να γινόταν να τρυπούσαν εσένα οι νοσοκόμες κάθε βράδυ και όχι το παιδάκι σου.
Βλέπεις ... ξέρω ότι σου έλειψαν τα ψέματα και οι υποσχέσεις που δίνεις κάθε βράδυ στο μωράκι σου ότι αυτή την φορά δεν θα πονέσει…
 Ξέρεις ότι και πάλι  θα πονέσει και σε σκοτώνει που αναγκάζεσαι να του πεις ψέματα..
 Πρέπει όμως... Και αυτό κάνεις κάθε βράδυ δεχόμενος μια μαχαιριά  στην καρδιά κάθε φορά που σε κοιτά με παράπονο στα μάτια και σε ρωτά γιατί το επέτρεψες...
Και ξέρω ότι εκεί οι αντοχές σου εξατμίζονται και πας να λυγίσεις ενώ δεν σου επιτρέπεται να λυγίσεις...
Και εκεί κατορθώνεις αγαπημένε/η μου το ακατόρθωτο. Να μην λυγάς, να στέκεσαι στα πόδια σου και να χαμογελάς, μαζεύοντας από το πάτωμα το κάθε σκόρπιο κομμάτι της ψυχής σου.
Και ας διερωτώνται, όσοι δεν ξέρουν, που βρίσκεις την δύναμη. Που βρίσκεις την δύναμη να χαμογελάς να λες ιστορίες να παίζεις με το μωρό σου και να μην λυγάς.
Να μην λυγάς…
Οι μόνοι που σε καταλαβαίνουν είναι οι άλλοι γονείς που σας έφερε μαζί η μοίρα στον θάλαμο του παιδοογκολογικού. Με αυτούς αγαπημένε/η μου ξέρω ότι δεν χρειάζεται να λες πολλά. Μιλάτε με τις σιωπές σας. Μιλάτε με τα μάτια σας.
Με το πάρετε ο ένας τον άλλο μια αγκαλιά και σκουπίζοντας προσεκτικά τα μάτια σας πριν ξαναμπείτε στο δωμάτιο του παιδιού σας..
Εκεί που μπαίνετε, πάντα, χαμογελώντας.
Διότι δεν γίνεται διαφορετικά. Και ξέρω ότι όλο αυτό σου είναι εξαιρετικά δύσκολο αλλά δεν έχεις επιλογή.
Μακάρι να είχες.
Όλα αυτά τα ξέρω αγαπημένε/η μου αλλά αν σου γράφω αυτό το γράμμα είναι για να σου πω κάποια πράγματα  που εσύ ίσως δεν ξέρεις και θέλω να τα μάθεις.
Είναι πολύ σημαντικό να τα μάθεις πίστεψε με.
Διότι όταν τα μάθεις, ίσως, καταλάβεις  από που παίρνεις αυτή την δύναμη που σε κάνει να μην λυγάς.
Άκου λοιπόν αγαπημένε/η μου.
Εκεί έξω από τον δεύτερο όροφο του παιδοογκολογικού υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που δεν ξέρεις καν ούτε συνάντησες καμία φορά στη ζωή σου που σε έχουν συνέχεια στο μυαλό τους και προσεύχονται κάθε βράδυ για το παιδί σου και για σένα.
Εκεί έξω, λοιπόν,  υπάρχουν άνθρωποι που χωρίς να έχουν δει έστω και μια φορά το μωρό σου, το έχουν ήδη υιοθετήσει και παρακαλούν με τόση αγάπη  τον θεό να το βοηθήσει λες και είναι δικό τους.
Μάθε, λοιπόν, αγαπημένε/η μου, ότι δεν είσαι μόνος όταν κάθεσαι όλες εκείνες τις αμέτρητες και σκληρές  ώρες πάνω σε εκείνη την καρέκλα δίπλα από το παιδί σου. Χιλιάδες άνθρωποι είναι εκεί δίπλα σου και μοιράζονται μαζί σου ένα κομμάτι από την ψυχή τους.
Όταν το παιδάκι σου πονά, χιλιάδες άνθρωποι μικροί και μεγάλοι που εσύ δεν συνάντησες ποτέ εύχονται να είναι δικός τους ο πόνος.
Μάθε λοιπόν αγαπημένε/η μου, ότι όλες αυτές οι χιλιάδες των καλών ανθρώπων εκεί έξω δεν θα σε αφήσουν ποτέ μόνο σου.
Και αυτό επέτρεψε μου να το ξέρω καλά.
Και τώρα που το ξέρεις και σύ ίσως έχεις πλέον συνειδητοποιήσει από πού αντλείς όλη αυτή την δύναμη την οποία δεν ήξερες ποτέ ότι είχες,  πριν το αγγελούδι σου περάσει την πόρτα του παιδοογκολογικού.
Λουκάς.

2011: Ο  Λουκάς Φουρλάς γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1969, και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης και παρουσιαστής του Κεντρικού Δελτίου Ειδήσεων και ενημερωτικών εκπομπών για επτά χρόνια στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου.  Συνεργάστηκε ως αρθρογράφος με τις εφημερίδες “Ο Φιλελεύθερος”, “Νέος Τύπος” και “Αλήθεια”. Σήμερα εργάζεται ως αρχισυντάκτης στο τμήμα Ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού MEGA ONE (κανάλι του Αρχαγγέλου). Είναι παντρεμένος με την Ηλέκτρα Φωτιάδου. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο “Μια θάλασσα και έναν καιρό...” από τις εκδόσεις ΠΑΡΓΑ.

22.08.2017: Ο δημοσιογράφος Λουκάς Φουρλάς και η γνωστή ηθοποιός Ηλέκτρα Φωτιάδου οδήγησαν σήμερα την κόρη τους στην τελευταία της κατοικία μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο…

12.11.2017: ο Λουκάς Φουρλάς αποφάσισε να αποχωρήσει από το κανάλι του Αρχαγγέλου και να ασχοληθεί με κάτι εκτός τηλεόρασης.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο παρουσιαστής υπέβαλε την παραίτησή του και άφησε πίσω του την πολύχρονη καριέρα του στη δημοσιογραφία και το πόστο του κεντρικού παρουσιαστή ειδήσων, προκειμένου να αναλάβει τη θέση του εκπροσώπου Τύπου της Βουλής.

19.12.2017: Ο Λουκάς Φουρλάς, συγκίνησε αποκαλύπτοντας πού χάρισε τα χρήματα από τις εισφορές στην κηδεία της κόρης τους, Άρτεμις. «Η ιστορία αφορά ένα παιδάκι από το Νεπάλ το οποίο κάνει θεραπεία στη Γερμανία και χρειάζονται πάρα πολλά χρήματα για την παρουσία της οικογένειας στη χώρα. Θεωρήσαμε, μαζί με την σύζυγό μου Ηλέκτρα, ότι το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να χαρίσουμε όλα τα χρήματα που έδωσε απλόχερα ο κόσμος εις μνήμη του μωρού μας, για τη θεραπεία του συγκεκριμένου παιδιού», είπε ο Λουκάς Φουρλάς και τα χρήματα δόθηκαν στο συγκεκριμένο αγοράκι από το Νεπάλ, που νοσηλευόταν το ίδιο διάστημα με την κορούλα του ζευγαριού στη Παιδοογκολογική Κλινική του Μακάρειου Νοσοκομείου.

23/12/2017: Ο γνωστός δημοσιογράφος/παρουσιαστής και πλέον εκπρόσωπος Τύπου της Βουλής Λουκάς Φουρλάς, βούτηξε το πρωί του Σαββάτου δυο ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα στα νερά της Λεμεσού μαζί με μέλη των ΟΥΚ. Η κίνηση αυτή είχε ιερό σκοπό αφού οι βουτιές έγιναν για χάρη των παιδιών με λευχαιμία. Τα έσοδα από τη συγκινητική αυτή ενέργεια που έλαβε χώρα στο Μόλο της Λεμεσού θα δοθούν για το Ίδρυμα «Ελπίδα» Κύπρου.

Ανοιχτό γράμμα από γονιό σε γονιό

Διαβάστε ένα ανοικτό γράμμα προς τους γονείς, το οποίο είναι μια σύνθεση συναισθημάτων που καταγράφηκε πολύ όμορφα από έναν γονιό.

Αγαπημένε γονιέ, πατέρα και μητέρα,
Ενώ δεν σε ξέρω, αισθάνομαι ότι σε γνωρίζω. Και συ το ίδιο θα αισθανθείς, όταν ακούσεις το κείμενό μου. Είμαστε γνώριμοι, γιατί βιώνουμε κοινές ζωές. Και εύχομαι να ζήσεις αυτό που τώρα εγώ ζω.

Ξέρεις, είμαι γονιός, όπως εσύ. Ξέρεις, «γέννησα» και εγώ ένα παιδί. Και ξεκινήσαμε το ταξίδι της ζωής με αγάπη, προσδοκίες και όνειρα. Και στο ταξίδι αυτό μπέρδεψα πολλά: την αγάπη με τον εγκλωβισμό του παιδιού μου στα δικά μου θέλω και στις δικές μου προσδοκίες, την αγάπη με τον εγωισμό του γονιού που τα ξέρει όλα και όλα τα πράττει ορθά, την αγάπη με την επίμονη και εκκωφαντική φωνή-κραυγή της αυστηρότητας, την αγάπη με την παροχή υλικών απολαύσεων, για να γεμίζουν την απουσία μου. 

Μπέρδεψα, ακόμη, την ατομική μου ζωή με το παιδί μου, τα συναισθηματικά μου κενά, τα συζυγικά μου προβλήματα. Τα δικά μου θέματα γίνονταν προβλήματα και κενά του παιδιού μου. Του έδινα βάρος που δεν το άντεχε. Φορτίο δυσβάσταχτο, πληγή και θυμό.

Και σταμάτησε εκεί, γύρω στα 14 χρόνια του, να με κοιτά με καθαρό βλέμμα. Ως γονιό. Έπαψα να εισπράττω αγάπη, σεβασμό και να έχω αληθινή σχέση. Απόμακρο βλέμμα, άγριο, άρνηση για τα πάντα ακόμα και βιαιότητα στην κάθε επαφή. 

Αλλαγή παρέας, άγνωστοι νέοι φίλοι. Βασανιστική, αργή και σταθερή εγκατάλειψη στόχων και σχολείου. Απαξίωση των πάντων. Μηδενισμός.

Και εγώ, σαστισμένος, ανήμπορος και απογοητευμένος. Έχασα όχι μόνο την επαφή αλλά και τον έλεγχο. Ακροβατούσα ως γονιός. Αντίκριζα τα συμπτώματα της χρήσης. Και από τη μια, αρνιόμουν να τα αποδεχτώ. 

Μπέρδευα την εφηβεία με τη χρήση ή ήθελα να την μπερδεύω. Και έπεφτα όλο και πιο βαθιά σε αδιέξοδα. Από την άλλη, πίστευα ότι μπορώ, ότι θα λύσω μόνος μου το πρόβλημα. Περιορισμός στο σπίτι, απαγορεύσεις, λεκτική βία, συγκρούσεις… Και το πρόβλημα όχι μόνο παρέμενε και απειλούσε τη ζωή του παιδιού μου αλλά και όλης της οικογένειας μου.

Αγαπημένε πατέρα, αγαπημένη μητέρα,
Σπασμωδικές, αποτυχημένες και αναποτελεσματικές ενέργειες. Ο φόβος και η αγωνία του αδιεξόδου. Αλλά και η αγάπη για το παιδί μου, η λαχτάρα μου να σώσω τη ζωή που εγώ γέννησα. Τη ζωή για την οποία φέρω ιερή ευθύνη. 

Επέμεινα, ρώτησα, αναζήτησα. Και βρήκα στήριγμα και αγκαλιά στο πρόγραμμα της ΣΤΡΟΦΗΣ. Μαζί με άλλους γονείς που βιώνουν το ίδιο πρόβλημα: τα ναρκωτικά που απειλούν τη ζωή του παιδιού τους. Εδώ, στο πρόγραμμα της ΣΤΡΟΦΗΣ, ανέκτησα τη δύναμή μου ως γονιός. Βρήκα το σθένος να κοιτάξω το παιδί μου στα μάτια με καθαρότητα και να του δηλώσω –με σκληρή αγάπη- ότι η χρήση ουσιών δεν έχει θέση στη ζωή του και τη ζωή μας. Αντιμετώπισα την αντίδρασή του, που ήταν η βίαιη αντίδραση της ουσίας και όχι του ίδιου, με επιμονή και πίστη. 

Πίστη στο Πρόγραμμα και τους ανθρώπους του. Είχα κοινή πορεία και μοίρασμα βιωμάτων με τους συνοδοιπόρους γονείς, γνήσια σχέση. Πήρα πολλά από τη σοφία και τις εμπειρίες των παλαιών γονιών που κέρδισαν ήδη τη ζωή των παιδιών τους. Συμμετείχα σε όλες τις δράσεις του Συλλόγου Οικογένειας του ΚΕΘΕΑ Στροφή.

Αγαπημένε μου πατέρα, Αγαπημένη μου μητέρα,
Τώρα το παιδί μου, καθαρό στο σώμα και στην ψυχή, πορεύεται μαζί με τα άλλα παιδιά στο δρόμο της ζωής. Από το Κέντρο Συμβουλευτικής Εφήβων, στην Θεραπευτική Κοινότητα, και από εκεί στην Επανένταξη, στην αληθινή ζωή…

Αυτή την πορεία την στηρίζω με όλες μου τις δυνάμεις. Και αισθάνομαι πάλι να ζω, να αλλάζω ως άνθρωπος και ως γονιός, να βαδίζω σταθερά, να λαμβάνω και να δίνω, να πορεύομαι και να συν-πορεύομαι, να αισθάνομαι και να συν-αισθάνομαι, να πονώ και να συν-πονώ, να με συγκλονίζει η ομορφιά της αλλαγής, της δική μου, του παιδιού μου, της οικογένειάς μου.

Αγαπημένε μου πατέρα, Αγαπημένη μου μητέρα,
Για μένα η ΣΤΡΟΦΗ δεν είναι απλά ένα Πρόγραμμα. Είναι αναγέννηση.

Για όλους εμάς που αγαπάμε το πιο ιερό δώρο, την ίδια τη ζωή… Και τα παιδιά μας που τη συμβολίζουν…

Για αυτό μη διστάσεις να μιλήσεις, να έλθεις κοντά μας.

Υπάρχει ελπίδα και μπορείς να τα καταφέρεις αλλά όχι μόνος.

Σύλλογος Οικογένειας ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ

Για ένα παιδί που υιοθετήθηκε…

Μια Επιστολή για την Υιοθεσία, την Αγάπη, την Μητρότητα.

Δε χρειαζόταν να γεννηθείς από εμένα για να σε αγαπήσω. Δεν ήταν απαραίτητο να είσαι ένα κομμάτι από το σώμα μου για να σε νιώσω δικό μου παιδί. 
Σε μεγάλωσα, τη δική σου καρδιά άκουγα να χτυπά, όταν τις νύχτες στην αγκαλιά μου αποκοιμιόσουν, για σένα φοβόμουν μήπως παρασυρθείς και πέσεις σε κακοτοπιές.
Ήσουν το παιδί μου, δεν αμφέβαλλα ποτέ για αυτό. 
Δε μέτρησε ποτέ για μένα το γεγονός ότι δε βγήκες από τη μήτρα μου. Από την πρώτη μέρα που σε είδα, κάτι φώναξε μέσα μου δυνατά: 
Το δικό μου παιδί ήταν ήδη εκεί και με περίμενε, δε θα έβγαινε από μένα. 
Το δικό μου το παιδί μίλησε στην καρδιά μου την πρώτη εκείνη στιγμή που το αντίκρισα, με τα μάτια του να με παρακαλούν για λίγη αγάπη. 
Εσύ ήσουν το παιδί μου…
Το ξέρω ότι έχεις ακούσει λόγια για μένα που σε έχουν πληγώσει, ότι δεν ήμουν εγώ αυτή που σε γέννησε, ότι σου έχω πει ψέματα. Θα ήθελα να σου πω ότι μητέρα δεν είναι απλώς αυτή που γεννάει ένα παιδί, αλλά κυρίως αυτή που το μεγαλώνει. Και ξενυχτά, και αγωνιά και καμαρώνει όταν σε βλέπει να προοδεύεις. Έτσι σε αγαπώ παιδί μου, έτσι…
Σε ευχαριστώ για το νόημα που έφερες στη ζωή μου, σε ευχαριστώ που είσαι το παιδί μου. Πάντα εδώ θα είμαι για σένα, να μην το ξεχάσεις ποτέ…
 
Μαρία Σκαμπαρδώνη – δημοσιογράφος

Εναλλακτική Δράση

Επιστολή προς Απαγωγείς

«Είναι καθήκον όλων να εξασφαλίσουν πως τα παιδιά προστατεύονται από κακοποίηση και κακομεταχείριση και οι κυβερνήσεις έχουν ευθύνη 

να θεσπίσουν και να επιβάλλουν μέτρα που θα προσφέρουν 

ένα ασφαλές περιβάλλον για όλα τα παιδιά»,

Τζέφρι Κίλι, υπεύθυνος του γραφείου παιδικής προστασίας της UNICEF.

Έχουμε κουβεντιάσει στο παρελθόν πολλές φορές σχετικά με απαγωγές παιδιών, αλλά μετά από λίγο καιρό όλοι εφησυχάζουμε και τα θεωρούμε όλα συνήθως μακρινά από εμάς! Όλο και κάτι δυσάρεστο όμως συμβαίνει και έρχεται να μας ξυπνήσει.

Τον τελευταίο καιρό, σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση γίνεται λόγος για εξαφανισθέντα παιδιά πολλά από τα οποία είναι θύματα απαγωγής και τα οποία απεγνωσμένα ψάχνουν να εντοπίσουν οι γονείς τους. Στο σύνολο τους τα εξαφανισθεντα παιδιά όμως χωρίζονται σε διαφορετικές κατηγορίες εξαφανίσεων όπως γονική αρπαγή, παιδιά που δραπετεύουν από το σπίτι, εξαφάνιση ασυνόδευτων ανηλίκων, εγκληματικές απαγωγές παιδιών, τραυματισμοί ή από άλλες αιτίες εξαφανισμένα παιδιά. Μόνο το 2007 στην Ελλάδα, μας πληροφόρησε το «Χαμόγελο του Παιδιού» ότι 124 νέες υποθέσεις εξαφανισμένων παιδιών ήρθαν στην επιφάνεια. (φωτο http://www.vintagekansascity.com)

Σίγουρα δεν μπορούμε να είμαστε όλη την ώρα από πάνω τους, αλλά τουλάχιστον καλά είναι να ξέρουμε κάποιους κανόνες για να προφυλάσσονται αυτά-μακριά από άτομα που δεν γνωρίζουν. Πολλοί λένε πάμε από το κακό στο χειρότερο, με το μυαλό τους συνήθως στο κίνδυνο σεξουαλικής εκμετάλλευσης των παιδιών τους!

Η σεξουαλική εκμετάλλευση είναι ένας από τους στόχους των απαγωγέων, στενά συνδεδεμένος με τη κακοποίηση, και αποτελείται κυρίως από τις ακόλουθες κατηγορίες: Σεξουαλική κακοποίηση και επίθεση / βία, παιδική πορνεία, παιδική πορνογραφία, διακίνηση παιδιών για σεξουαλική εκμετάλλευση και προετοιμασία για αγοραία πορνεία. Το Χαμόγελο Του Παιδιού ανέφερε ότι 14 νέες υποθέσεις παιδικής πορνείας άνοιξαν το 2007. Πράγματι πρέπει όλοι να είμαστε ευαισθητοποιημένοι. Ακόμα και αν αυτά συμβαίνουν στην διπλανή πόρτα, μην ξεχνάμε ότι η δική μας (πόρτα) δεν είναι μακριά.

Δεν είναι μόνο στη ΕΕ που το φαινόμενο ανησυχεί αλλά και αλλού. Οι κινέζοι «συνάδελφοι τους διακινούν τα απαχθεντα παιδιά ως δικά τους μέσω Γαλλίας χρησιμοποιώντας διαβατήρια υπαρκτών προσώπων, που είναι όντως παιδιά τους. Βρίσκουν παιδιά όμοια σε ηλικία και σε χαρακτηριστικά ματιών και προσώπου και δηλώνουν στις αρχές των αεροδρομίων ότι είναι παιδιά τους.

Τα τελευταία χρόνια παρόμοιους τρόπους χρησιμοποιούν και Αλβανοί μεταφέροντας παιδιά έως 16 ετών στην Ιταλία μέσω της χώρας μας. Εκεί αυτοί οι ανήλικοι θα απασχοληθούν είτε σε παράνομες δραστηριότητες είτε ευκαιριακά, αλλά τα χρήματα θα πρέπει να τα καταβάλλουν ως ενοίκιο παραμονής στους διακινητές - δουλέμπορους. Κάποια παιδιά αυτά ανατρέφονται από οικογένειες που τα υιοθετούν, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις αυτές οι υιοθεσίες χρησιμοποιούνται για να γίνουν τα παιδιά στη συνέχεια αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Τα τελευταία χρόνια, οι απαγωγές και η παράνομη διακίνηση που προέρχεται από προβληματικά σε πλούσια κράτη έχει μετατραπεί σε άλλο ένα κερδοφόρο παρακλάδι του διεθνούς δικτύου διακίνησης ανθρώπων. Η φτώχια και ο ευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε πολλές χώρες μετά την κατάρρευση των κοινωνικών δομών τους, μαζί με την ανάπτυξη της «άλλης» πλευράς του Ιντερνετ στην οποία δρουν εγκληματικά στοιχεία, όπως παιδόφιλοι και δουλέμποροι, έχουν δημιουργήσει μια εφιαλτική, αλλά χρυσοφόρα αγορά παιδιών και οργάνων...

Τα κυκλώματα αυτά πιστεύουμε ότι είναι δύσκολο να εξαρθρωθούν και αισθανόμαστε αβοήθητοι στις ορέξεις και τα σχέδια του οργανωμένου εγκλήματος. Η κατάσταση φαινόταν δύσκολη μέχρι σήμερα αλλά κάτι καινούργιο έχει προκύψει που μας κάνει να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο;

Συνέπεια της αποκωδικοποίησης του ανθρώπινου γονιδιώματος (DNA) είναι οι γονιδιακές θεραπείες οι οποίες πιθανότατα θα εισβάλλουν στην καθημερινή ιατρική πρακτική τα αμέσως επόμενα χρόνια. Γονίδια υπεύθυνα για την εμφάνιση ειδών νεοπλασιών, πιθανά τύπων εμφράγματος ή εγκεφαλικών επεισοδίων μπορούν από τώρα και στο μέλλον να εντοπιστούν και με κατάλληλη θεραπεία να εξαλειφθούν ή να αντικατασταθούν. Στην εύρεση της κατάλληλης θεραπείας είναι πιθανό να αναζητηθεί η σύγκριση του γονιδιώματος του παιδιού με τα αντίστοιχα του γονιδιώματα του πατέρα και της μητέρας, αλλά και κάποιων συγγενών μέχρι και 6ο βαθμό συγγένειας.

Για το λόγο αυτό θα πρέπει να είναι γνωστοί οι φυσικοί γονείς του συγκεκριμένου παιδιού, αλλά και όλοι οι συγγενείς του σε ανιούσα ή και κατιούσα γραμμή, εφ όσον φυσικά ευρίσκονται εν ζωή, που μπορεί να βοηθήσουν προς το σκοπό αυτό.

ΑΥΤΗ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΥΓΓΕΝΙΚΩΝ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΝΕΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΝΤΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΣΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΑΠΑΓΩΓΩΝ.

Η παρακάτω ιστορία τροποποιημένη σε αρκετά σημεία δείχνει το δρόμο που έχουμε να ακολουθήσουμε.

Βουλγαρική σπείρα που δρούσε σε ελληνικό έδαφος, με μακρύ ιστορικό αγοραπωλησίας βρεφών, είχε στραφεί τελευταία στις απαγωγές παιδιών τα οποία μετά από «σκληρή» εκπαίδευση τα χρησιμοποιούσε σε παιδεραστικά κυκλώματα.  

Σε μια στιγμή όμως ένα από αυτά και εν ώρα «εργασίας» έχασε τις αισθήσεις του. Ο «πελάτης» μέσα στο πανικό του πήρε το παιδί και το άφησε στα σκαλιά ενός ιδρύματος, μιας μικρής δηλαδή κλινικής «χρονίως πασχόντων», και στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Εκεί το νοσηλευτικό προσωπικό, αφού το μάζεψε, φρόντισε να του δοθεί η επείγουσα ιατρική φροντίδα. Ο μικρός έμεινε στη κλινική, όχι μόνο για να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες και αντιμετωπιστεί το ιατρικό πρόβλημα του, αλλά κάτω από τη φροντίδα του νοσηλευτικού προσωπικού βρήκε ένα κρεβατάκι για να παραμείνει και ένα πιάτο ζεστό φαΐ να το περιμένει. Το κυριότερο όμως, η αγάπη όλου του προσωπικού, ήταν το καλύτερο φάρμακο για να κοπάσουν, όχι δυστυχώς να εξαφανιστούν, οι εφιάλτες που καθημερινά βίωνε, χρόνια τώρα, ο μικρούλης.

Έτσι απλά και ανθρώπινα κυλούσαν οι μέρες στο ίδρυμα έως ότου αργά ένα απόγευμα, μια ώρα που οι περισσότεροι απουσίαζαν λόγω κάποιας γοργής, και το ίδρυμα εξυπηρετούσαν ένα νεοφερμένος ιατρός και μια γερόντισσα νοσηλεύτρια μόνο, έκανε την εμφάνιση του ο αρχηγός της σπείρας, η οποία, είχε απαγάγει και στην οποία «δούλευε» ο μικρούλης. Ο αρχηγός φαίνεται ότι ήξερε την σύνθεση της (ακίνδυνης γι’ αυτόν) βάρδιας και προχώρησε στο γραφείο του γιατρού. Αφού συστήθηκε σαν ο πατέρας του μικρού και ζήτησε συγνώμη για την απουσία του (έλειπε σε ταξίδι ήταν η δικαιολογία του και δεν είχε έτσι μάθει για το λιποθυμικό επεισόδιο του μικρού). Ήρθε να το πάρει και να τον πάει σπίτι, πρόσθεσε.

Ο γιατρός κάτι ψυλλιάστηκε και αμφέβαλε για την ειλικρίνεια των λεγόμενων του επισκέπτη. Απεφάσισε τότε να ελέγξει την ειλικρίνεια του λέγοντας του:

«Το μικρό θα είναι έτοιμο σε λίγο αλλά εν τω μεταξύ επειδή του κάμω μια γονιδιακη εξέταση και χρειάζεται λίγο από το αίμα του πατέρα για να ολοκληρωθεί θα θέλατε εσείς λοιπόν να δώσετε λίγο;» και ο γιατρός προσθέτει

«Ξέρετε επειδή είστε ο πατέρας δεν υπάρχει κίνδυνος από αυτό που κάνουμε ούτε για το παιδί ούτε και για σας ΟΠΩΣ ΘΑ ΦΑΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΑΣ»

Στο άκουσμα της φράσης του γιατρού ο αρχηγός φοβήθηκε ότι από την εξέταση θα καταλάβουν ότι δεν είναι ο πατέρας και αμέσως εξαφανίστηκε από το δωμάτιο.

Το περιστατικό εκείνο το απόγευμα σήμανε και την δημιουργία του πρώτου ανιχνευτικού μηχανισμού απαγωγών. Το σύστημα υγείας λοιπόν θα είναι σε θέση με κατάλληλο χειρισμό να εξακριβώνει εάν μέσα σε μια οικογένεια κάποιο μέλος της δεν συνδέεται βιολογικά με αυτήν.

Το περιστατικό ξεχάστηκε και όλοι πίστευαν ότι το μικρός δεν θα τον ξαναενοχλούσαν. Όσο δε αφορά εμάς τα πραγματικά γεγονότα δεν τα ξέρουμε και δεν μας ενδιαφέρει άλλωστε. Πολλά άρχισαν να λέγονται και πολλοί άρχισαν να πιστεύουν ότι έχουν στα χέρια τους επιτέλους ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ αντιμετώπισης των απαγωγέων. Σύντομα το περιστατικό μετατράπηκε σε σενάρια.

Σε ένα από αυτά ένα αλλοδαπό άτομο κάποια στιγμή εντοπίσθηκε να κάνει ερωτήσεις στη περιοχή γύρω από το μικρό. Η Αστυνομία ενημερώθηκε αμέσως και περίπολος που εστάλη στη περιοχή, αφού τον εντόπισε ομάδα της, του ζήτησε να τον ακολουθήσει για έλεγχο. Το άτομο ατύχησε γιατί έπεσε στα χέρια μιας αστυνομίας, της ελληνικής, που για τις ανάγκες των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας είχε μεταμορφωθεί σε εφιάλτη του κάθε λογής εγκλήματος και είχε ενσωματώσει επιστημονικές μεθόδους στην ανακάλυψη και εξάρθρωση του.

Ο αξιωματικός υπηρεσίας του Τμήματος κατάλληλα εκπαιδευμένος και ενημερωμένος παρέλαβε το άτομο και αφού κατέγραψε κάποια στοιχεία του έκανε μια και ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ ερώτηση προσέχοντας ώστε να δίνει στο άτομο που είχε μπροστά του την σαφή εντύπωση ότι ΓΝΩΡΙΖΕΙ κάτι καλά.

«Ξέρεις σε ένα νοσοκομείο γίνονται κάποιες καινούργιες θεραπείες που οι γιατροί τις λένε γονιδιακές. Σπουδαίες θεραπείες και δίνουν τη λύση σε σπάνιες ασθένειες. Μερικές φορές όμως παρουσιάζουν κίνδυνους. Για να είναι αποτελεσματικές, μου λένε, απαιτούν τη σύγκριση κάποιων ιατρικών αποτελεσμάτων με αυτά του πραγματικού πατέρα. Υπάρχει λοιπόν ένα παιδάκι, για το οποίο ανησυχώ, επειδή οι γιατροί ενώ είναι έτοιμοι να αρχίσουν τη θεραπεία διστάζουν να προχωρήσουν φοβούμενοι ότι δεν είναι γνωστός ο πραγματικός βιολογικός του πατέρας. Για να το πω πιο απλά η ζωή του παιδιού αυτού ευρίσκεται αυτή τη στιγμή σε κίνδυνο για το λόγο αυτό. Επειδή είναι πολύ πιθανό, όπως καταλαβαίνεις, να συμβεί κάτι άσχημο κατά τη θεραπεία, αυτό που μπορώ να πω εγώ είναι ότι υπεύθυνος για τη μοιραία κατάληξη θα είναι και ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ γνωρίζει τη πραγματική πατρότητα και μητρότητα του παιδιού και το κρύβει. Θα είναι συνεργός σε δολοφονία, εάν έχουμε μοιραία κατάληξη στο περιστατικό. Λοιπόν φίλε, εσύ ξέρεις τίποτα γ’ αυτό;»

Το άτομο υπό το φόβο το παιδάκι να πάθει κάτι και έτσι κατηγορηθεί ο ίδιος για δολοφονία, επειδή ήξερε πράγματι τι συνέβαινε με το παιδί, ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΛΑ

Το «σενάριο» που περιγράψαμε αν και είχε αίσιο τέλος, δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Το μόνο που αξίζει να μείνει από αυτή τη ιστορία εμείς να γνωρίζουμε και ακόμα πιο πολύ ΟΙ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΑΠΑΓΩΓΕΙΣ είναι ότι το «εμπόρευμα» τους κινδυνεύει να αποκαλυφτεί ανά πάσα στιγμή εάν χρειαστεί αυτό να επισκεφτεί νοσοκομείο και απαιτηθούν ειδικές εξετάσεις αίματος. Η απάτη τους είναι ζήτημα χρόνου πια να αποκαλυφθεί και τότε δεν θα έχουν καμία πιθανότητα να ξεφύγουν.

Όχι μόνο ο απαγωγέας διατρέχει πια μεγάλο κίνδυνο να αποκαλυφθεί το «εμπόρευμα» του αλλά και οιοσδήποτε γνωρίζει τι συμβαίνει περί της πραγματικής ταυτότητας και με την αποσιώπηση αυτή ενδέχεται να βάλουν σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού. Καλούνται όλοι να πληροφορήσουν τις αρχές πριν είναι επίσης για αυτούς πολύ αργά

Posted by Nuclear & Radiological Disasters at Monday, 2 February 2009 13:38

Ανοιχτή επιστολή μαθητών στους βουλευτές — 6ο Λύκειο Καλλιθέας

Δευτέρα, 8 Δεκέμβριος 2008

Ανοιχτή επιστολή μαθητών του σχολείου μας στους βουλευτές.

Φορτισμένη ατμόσφαιρα σήμερα σχολείο. Βαρυθυμία, σκεπτικισμός. Κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή για το νέο που έπεσε από τα πυρά του αστυνομικού, άνοιξαν πηγαδάκια, καθηγητές, μαθητές συζητούσαν

Αυθόρμητα κάποια παιδιά κάθισαν και έγραψαν μία επιστολή, με την ελπίδα να ακουστεί η φωνή τους, με την προσδοκία η αντίδραση να φτάσει να έχει κάποιο αποτέλεσμα. Τη μεταφέρουμε αυτούσια:

Ανοιχτή επιστολή στους κ.κ. βουλευτές

Κύριοι βουλευτές,

Νιώθουμε πως ζούμε σε μια ρημαγμένη Ελλάδα , στην οποία επικρατεί το αίσθημα της ανασφάλειας και του φόβου. Κυριαρχεί η κατάχρηση της εξουσίας και η διαφθορά των φορέων της, όπως και η αδιαφορία των αρμόδιων για βελτίωση αυτής της εικόνας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το θλιβερό γεγονός που συνέβη στις 6-12-2008 με το δεκαπεντάχρονο μαθητή και τον ειδικό φρουρό. Σας ρωτάμε: Αν αυτό το παιδί ήταν δικό σας, ποια θα ήταν η αντίδρασή σας; Τι θα σας προβλημάτιζε; Τι θα σας εξόργιζε;

Εμάς, λοιπόν, αυτό το περιστατικό μάς δημιούργησε μια απέραντη θλίψη, απογοήτευση για τον κόσμο που ζούμε και την ανάγκη να βελτιώσουμε την παρούσα κατάσταση μέσα από μικρές αλλά αξιόλογες προσπάθειες.

Ποιος, όμως, είναι ο υπεύθυνος; Ο άνθρωπος ως μονάδα και κατ' επέκταση ο αστυνομικός που ενήργησε μ' αυτό τον αψυχολόγητο και εξωφρενικό τρόπο, ή το σύνολο της κοινωνίας, δηλαδή εμείς οι έφηβοι και εσείς οι ώριμοι και "πεπαιδευμένοι"ενήλικες; Ρόλος μας και στόχος μας δεν είναι ι να αποδώσουμε ευθύνες και να ταχτούμε υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, αλλά αποδεσμευμένοι από μεροληπτικές τοποθετήσεις θα προσπαθήσουμε όσο πιο απλά μπορούμε να σας παρουσιάσουμε τον κόσμο που βλέπουμε

με τα δικά μας μάτια.

Ασυδοσία, διαφθορά, έλλειψη σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων, κατάχρηση εξουσίας, αλλοτρίωση αξιών και αδιαφορία των αρμοδίων είναι ένα ελάχιστο δείγμα της νοσηρής πραγματικότητας που βιώνουμε. Αυτές οι σκέψεις, που κάποιοι τις μεταφράζουν ως φόβους, ανησυχίες, προτερήματα και αδυναμίες, κατακλύζουν το μυαλό μας.

Βρισκόμαστε σε ένα αδιέξοδο. Ποιο δρόμο πρέπει να διαλέξουμε; Εσείς, τι προτείνετε;Οι πράξεις σας πού μας ωθούν; Στην ατομική και κοινωνική ενεργοποίηση ή στην κοινωνική αναλγησία; Το εκπαιδευτικό σύστημα τις περισσότερες φορές δε μας βοηθά στην επιλογή στάσης ζωής βασισμένης σε αξίες, πράγμα που αποδεικνύεται και από το πρόσφατο συγκλονιστικό περιστατικό. Η έλλειψη ανθρωπιστικής παιδείας που συντελεί σε εκδηλώσεις παράνομης συμπεριφοράς ισοπεδώνουν την αξία της ανθρώπινης ζωής.

Συνειδητοποιείτε πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα;Είναι επιτακτική η ανάγκη να αντιμετωπιστεί η παιδεία με την αρμόζουσα σοβαρότητα και αξία, γιατί αποτελεί πηγή τέτοιων σοκαριστικών γεγονότων, τα οποία όμως δεν είναι μεμονωμένα παρά προκύπτουν από μία νοοτροπία και στάση ζωής που απειλεί όλους μας.

Σήμερα ήταν ο δεκαπεντάχρονος μαθητής, αύριο ίσως εμείς και αργότερα, γιατί όχι,και τα δικά σας παιδιά…

Σας ευχαριστούμε

Ομάδα μαθητών 6ου Λυκείου Καλλιθέας

Για τη σύνταξη:

Δενδράκη Α.

Καραλή Ν.

Μελικόκη Β.

Σπυροπούλου Μ.