Η λέξη της χρονιάς είναι ελληνική, σύμφωνα με το Oxford Dictionary - The Oxford Dictionary Announces Toxic As The 2018 Word Of The Year

Κάθε χρόνο, το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, το οποίο και εκδίδει το διάσημο λεξικό, επιλέγει τη λέξη της χρονιάς, η οποία και αναπαριστά το «κλίμα της εποχής».

Φέτος, με βίντεο που έχει αναρτήσει στους λογαριασμούς του, το Πανεπιστήμιο ανακήρυξε ως «Λέξη της Χρονιάς» τη λέξη «toxic» (τοξικός). 
Στο βίντεο ξεδιπλώνει την ιστορία προέλευσης της λέξης με ένα δηλητηριασμένο βέλος που ξεκινά από τα αρχαία χρόνια και καταλήγει σε ένα μπουκάλι με δηλητήριo του σήμερα με τη συνηθισμένη ένδειξη.

https://www.youtube.com/watch?v=udOLSkDRjbE&t=7s

Οι υπεύθυνοι είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στο toxic που έχει φυσικά ελληνική προέλευση και άλλους όρους, όπως «incel», «gas» και «techlash». Για το 2017 ήταν η λέξη «youthquake», που σημαίνει ό,τι ξεπηδάει από τους νέους και ορίζει το τώρα και για το 2016 ήταν η λέξη «Post-truth», η μετα-αλήθεια των ψευδών ειδήσεων και της προπαγανδιστικής ειδησεογραφίας.

https://www.youtube.com/watch?v=FFc-3Kx6M2g

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί εξαφανίζονται οι φίλοι μετά τα 30;

Η αγάπη και η φιλία πολλές φορές ταυτίζονται, διότι η φιλία είναι αδύνατο να υπάρξει χωρίς αγάπη, αλλά την ανιδιοτελή αγάπη. 

Ο φίλος είναι το αγαπημένο πρόσωπο το οποίο επιθυμούμε να το βλέπουμε ευτυχισμένο. Χαιρόμαστε όταν είναι ευτυχισμένο και λυπούμαστε όταν δυστυχεί. 

Εκεί μάλιστα μετριέται και το μεγαλείο της αγνής φιλίας, της αγνής ψυχής, όταν χαιρόμαστε με την επιτυχία του φίλου μας. 

Γιατί ευκολότερα ο άνθρωπος κλαίει παρά χαίρεται. 

Το να λυπάσαι είναι ανθρώπινο, το να αγαπάς είναι ιερό.

Η φιλία είναι ελεύθερος, σταθερός δεσμός μεταξύ δυο ή περισσοτέρων ανθρώπων στηριζόμενη στην αμοιβαία αναγνώριση της αγάπης, της ελευθερίας, της ειλικρίνειας και διαφέρει από τη φιλία η οποία προέρχεται από συνήθεια, από αποτέλεσμα υλικού κέρδους, από συμφέρον ή εκμετάλλευση. 

Η ειλικρίνεια είναι η βάση της πραγματικής φιλίας.

Ωστόσο, όσο μεγαλώνουμε όλα αλλάζουν. 

Εμείς, τα γεγονότα στη ζωή μας, οι άνθρωποι γύρω μας και φυσικά οι σχέσεις μας. Ερχόμαστε λοιπόν στα 30 μας να κάνουμε έναν απολογισμό. Να δούμε τι έχουμε μάθει μέχρι σήμερα. Τι μας έχει μείνει για τις φιλίες;

Δεν έχουμε αρκετό χρόνο για εκείνους. 

Ο ελεύθερος χρόνος για διασκέδαση, επικοινωνία, μια βόλτα με φίλους, είναι πλέον σπάνιος. Υποχρεώσεις, δουλειά, παιδιά, σκυλιά, γατιά “ρουφούν” όλη σας την ενέργεια. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως είναι δύσκολο να κρατήσετε δυνατούς τους δεσμούς φιλίας.

Η αντίληψη περί φιλίας αλλάζει. 

Παλιότερα, πιστεύατε πως οι φίλοι που έχετε επιλέξει μέχρι τώρα στη ζωή σας είναι αυτοί θα μείνετε για πάντα μαζί. Τώρα, ξέρετε πως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εννοείται πως μπορείτε να μείνετε για πάντα φίλοι αλλά υπάρχει και η πιθανότητα να έρθουν καινούρια άτομα στη ζωή σας.

Ξέρουμε πλέον ποιοι είμαστε. 

Οι φίλοι για μια αρκετά μεγάλη περίοδο της ζωής μας, οριοθετούσαν σε μεγάλο βαθμό το ποιοι είμαστε. 

Η οικογένεια μας, μας επηρέαζε μέχρι την εφηβεία, μετά οι συνομήλικοι είχαν μεγαλύτερη θέση στη ζωή μας. 

Όσο όμως μεγαλώνουμε αποφασίζουμε εμείς. Ο λόγος είναι πως οι ανάγκες αλλάζουν και κατά συνέπεια αλλάζουν και τα κριτήρια μας. Αν η δουλειά μας δεν μας ικανοποιεί ή αν έχουμε προβλήματα με το γάμο ή τα παιδιά μας, δεν περιμένουμε να δούμε τι θα κάνουν οι φίλοι μας σε παρόμοιες καταστάσεις. Αντιδρούμε πλέον διαφορετικά.

Όταν μεγαλώνουμε δείχνουμε τον πραγματικό μας εαυτό. 

Θυμάστε τότε που ήμασταν μικρά και γράφαμε στους τοίχους BFFE (best friends for ever); Τότε το εννοούσαμε γιατί δεν είχαμε τίποτα να μοιράσουμε. Τι γίνεται όμως σήμερα; Όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε χιλιάδες προβλήματα και η κρίση θολώνει το μυαλό μας.

Οι φίλοι είναι σημαντικό να υπάρχουν στη ζωή μας. 

Ειδικά, όταν μεγαλώνουμε και νιώθουμε τη μοναξιά να μας απειλεί. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν από σήμερα να βρούμε ανάμεσα μας τον πραγματικό φίλο και όταν τον βρούμε ας προσπαθήσουμε να γίνουμε και εμείς αντάξιοι της φιλίας του. 

Να γίνουμε αληθινοί άνθρωποι, αληθινοί φίλοι. 

Και όταν το πετύχουμε αυτό να είστε σίγουροι ότι η ψυχή μας θα αγαλιάσει. Συγχωρήστε τους φίλους σας, αξίζουν ό,τι πολυτιμότερο έχετε στη γη.

jenny.gr
antikleidi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Λαθρό είναι το μάτι σου, μωρό μου

Και γιατί να μη λέμε «λαθρομετανάστης» δηλαδή; Πώς λέμε «λαθρέμπορος, λαθροκυνηγός, λαθραναγνώστης»;

Γράφει η Έλενα Ακρίτα


Μην το λέτε αυτό, παιδιά, εκτίθεστε: ο χαρακτηρισμός είναι αδόκιμος, για να το πω κομψά.
Λαθραίοι δεν είναι οι άνθρωποι, λαθραία είναι τα αντικείμενα. Ο λαθρέμπορος π.χ. δεν είναι ο λαθραίος άνθρωπος που εμπορεύεται τσιγάρα, αλλά ο άνθρωπος που εμπορεύεται λαθραία τσιγάρα. Στον λαθραναγνώστη λαθραίο είναι το βιβλίο όχι ο αναγνώστης. Στον λαθροκυνηγό λαθραίο είναι το θήραμα όχι ο κυνηγός. Και όσον αφορά τον λαθρεπιβάτη που δεν έχει πληρώσει εισιτήριο, λαθραία είναι η πράξη του όχι ο ίδιος.Για να μην το κουράζουμε, ένας άνθρωπος δεν είναι ποτέ λαθραίος, τέρμα. Πάμε πάλι να ξανασυστηθούμε.
·      Μετανάστης είναι αυτός που αφήνει τον τόπο του για να βελτιώσει τη ζωή του, τη ζωή των παιδιών του, τις συνθήκες διαβίωσης και το εισόδημά του.
·      Πρόσφυγας είναι αυτός που αφήνει τον τόπο του γιατί δεν έχει πια τόπο. Αυτό συμβαίνει σε χώρες όπου ο εχθρός αφήνει πίσω του ερείπια, γκρεμισμένα σπίτια και νεκρά παιδιά. Συμβαίνει σε χώρες όπου οι διώξεις για τη φυλή, την εθνικότητα, τη θρησκεία ή την ιδεολογία οδηγούν σε πράξεις βδελυρές κι αποτρόπαιες (βιασμοί, βασανιστήρια, λεηλασίες κ.τ.λ.).
·      Λαθρο-μετανάστης δεν υπάρχει. Ούτε παράνομος μετανάστης υπάρχει. Η Διεθνής Αμνηστία χαρακτηρίζει τους όρους αυτούς ως «μειωτικούς για τον άνθρωπο και την προσωπικότητά του».Και εξηγεί:
«Ο όρος «λαθρομετανάστης» ή «παράνομος» υποδηλώνει ή συνδέει τους μετανάστες με την έννοια της εγκληματικότητας (πολύ συχνά κακοπροαίρετα). Οταν ωστόσο κάποιος δεν έχει νόμιμη άδεια εισόδου ή παραμονής σε κάποια χώρα και δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να λάβει καθεστώς διεθνούς προστασίας, θεωρείται παράτυπος μετανάστης».
Τα δικαιώματα των προσφύγων είναι απολύτως κατοχυρωμένα από τη Σύμβαση της Γενεύης. Η χώρα που θα υποδεχτεί τον διωκόμενο είναι υποχρεωμένη να του παράσχει προστασία – χρηματοδοτείται άλλωστε γι" αυτό. Και να ξεκαθαρίσουμε το εξής. Αν ένα κράτος παραβιάσει τη Σύμβαση και τους διώξει, τις περισσότερες φορές είναι σαν να τους στέλνει πίσω στα βασανιστήρια, τη δουλεία ή και στον θάνατο, σε χώρες όπου συνειδητά καταλύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
​
Οι Ελληνες ήταν ποτέ «λαθρομετανάστες»; Και δεν μιλάμε γι" αυτούς που μπαίνουν στην Ελλάδα (μικρασιάτες πρόσφυγες) αλλά γι" αυτούς που φεύγουν από την Ελλάδα. Βρήκα στο μπλογκ του Νίκου Σαραντάκου ένα ενδιαφέρον απόσπασμα από την εφημερίδα «Εμπρός» με χρονολογία 1929.
«Το ρεύμα της μεταναστεύσεως όχι μόνον εις την Ελλάδα, αλλά και εις ολόκληρον την Ευρώπην είναι ακατάσχετον προς την Αμερικήν. Ούτε ο μεταναστευτικός νόμος, ούτε αι αυστηραί ποιναί αι οποίαι επιβάλλονται εις τους λαθρομετανάστας είναι αρκεταί διά να ανακόψουν το ρεύμα τούτο».
Με απόφασή του ο Αρειος Πάγος απαγορεύει τη χρήση του όρου «λαθρομετανάστης» σε δικαστικές αποφάσεις και νομικά έγγραφα. Ορισμένοι βέβαια επιμένουν ακόμα – κι επιμένουν σκόπιμα – να χρησιμοποιούν έναν όρο με μισαλλόδοξο πρόσημο (αντιρατσιστικός νόμος 4285/2014 επί πρωθυπουργίας Αντώνη Σαμαρά).
Στου κουφού την πόρτα, θα μου πεις, σωστό κι αυτό. Αλλωστε, οι μισαλλόδοξοι ξέρουν καλά να στρίβουν διά του αρραβώνος. Οταν ξεμένουν από επιχειρήματα, έχουν πάντα στο τσεπάκι τους το κορυφαίο:
«Ναι, αλλά κι εσείς βασανίζετε τους μαύρους».

ΥΓ: Αφιερωμένο σε όσους μπήκαν παράτυπα στην Ελλάδα για να καθαρίσουν τα σπίτια μας, να σφουγγαρίζουν τις σκάλες μας, να βοσκήσουν τα πρόβατα και να ξεσκατώνουν τους καμπινέδες μας. Α και να μαζεύουν τις φράουλες στη Μανωλάδα οι κωλόφαρδοι.

Πηγή ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΑ ΝΕΑ

alfavita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τρικάβαλο με το παιδί στη μέση...

Μία εικόνα που μπορεί να μη φαντάζει μοναδική αλλά δυστυχώς είναι η πραγματικότητα που συναντούμε Φυσικά κράνη δεν υπάρχουν ούτε σαν σκέψη... στους ελληνικούς δρόμους.
Μπορείτε να δείτε πάνω σε ένα scooter βρίσκονται τρεις
αναβάτες, μεταξύ αυτών και ένα μικρό παιδί.
Τα λόγια είναι περιττά...

zougla.gr

Άλλη μία εικόνα που θα πρέπει να μας σοκάρει με μοτοσικλέτα και παιδιά πάνω σε αυτή, όχι χωρίς κράνος αλλά μαζί με τους δύο γονείς.
Τρικάβαλο... δηλαδή που ο καθένας από εμάς δεν θα ήθελε να φανταστεί τι θα γινόταν στην περίπτωση που το μηχανάκι έπεφτε ή συγκρουόταν με άλλο όχημα... 

zougla.gr

Ως εικόνες πιθανόν να μην σοκάρουν κανέναν, αφού, πλέον, είναι ένα καθημερινό φαινόμενο, όμως επιβεβαιώνουν την έλλειψη ευθύνης, ασφάλειας και οδηγικής παιδείας που υπάρχει στην Ελλάδα.
Εδώ η φωτογραφία ενός οδηγού δικύκλου με δύο παιδιά πάνω σε μία μηχανή. Και οι τρεις επιβάτες δεν φορούν κράνος. 

Παρακάτω, η μόνη διαφορά είναι πως ο οδηγός της μοτοσικλέτας είναι ο μοναδικός που φορά κράνος εν αντιθέσει με τα δύο παιδιά που κάθονται μπρος και πίσω από τον οδηγό

enikos.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η αθέατη πλευρά της αίθουσας

«Τελικά το επάγγελμά μας είναι ευλογημένο. Δεν μπορείς να φανταστείς πόση χαρά νιώθω.»

Γύρισε στο σπίτι μετά το σχολείο όπως κάθε μεσημέρι. Σε όλη τη διαδρομή ήταν ανήσυχη. Δυο φορές πήγε να τρακάρει. Στο μυαλό της είχαν καρφωθεί εκείνα τα δυο λαμπερά μάτια, εκείνες οι δύο φλογίτσες που τη κοίταξαν απορημένες στο τελευταίο συναπάντημα των βλεμμάτων τους.

«Είστε σίγουρη κυρία ότι βγήκε από το δικό μου στόμα η βρισιά; Είστε σίγουρη ότι η βρισιά απευθυνόταν σε σας;»
Όχι, δεν ήταν σίγουρη, Τώρα δεν ήταν καθόλου σίγουρη, Την ώρα όμως που η Δήμητρα, έτσι τη λένε τη μαθήτρια, της είχε κάνει την ερώτηση δήλωσε σίγουρη εκατό τοις εκατό.«Είμαι σίγουρη», της είπε, «Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά. Το ίδιο δεν έκανες και στην ώρα της κυρίας Σταθακοπούλου την προηγούμενη βδομάδα;»
«Ναι και το παραδέχτηκα. Εκείνη όμως δεν παραδέχτηκε ποτέ ότι με είπε άχρηστη. Δεν το φανέρωσε. Το κράτησε μυστικό.»
«Σοβαρά; Και γιατί δεν το ανέφερες κάτω στον διευθυντή;»
«Για ποιο λόγο; Ποιος θα με πίστευε; Εσείς θα με πιστεύατε κυρία;»……………
«Βλέπετε; Δεν έχετε απάντηση. Όμως σήμερα τη βρισιά δεν την είπα εγώ. Δεν είχα κανένα λόγο και το ξέρετε.»
Η συνέχεια ήταν λίγο πολύ γνωστή και αναμενόμενη. Η Δήμητρα πήρε τα βιβλία της, πήδηξε τα κάγκελα κι έφυγε. Δεν πέρασε από το γραφείο του Διευθυντή. Δεν έβρισκε κανένα νόημα, κανένα λόγο για να κάνει κάτι τέτοιο.
Η κυρία Τσακίρη, η καθηγήτρια, έμεινε στην αίθουσα για να συνεχίσει το μάθημά της.
«Μάθημα»! Μόνο μάθημα δεν ήταν αυτό που ακολούθησε. Κανένας δεν είχε όρεξη να μιλήσει. Ούτε εκείνη, ούτε οι μαθητές της. 
Μάταια η κυρία Τσακίρη προσπαθούσε να βρει μια ματιά συμπαράστασης, ένα βλέμμα κατανόησης που να της λέει «Έχεις δίκιο, η Δήμητρα έφταιγε». 
Κανένας δεν την κοιτούσε κατάματα. Οι περισσότεροι κοίταζαν τα βιβλία τους. Κάποιοι έστρεψαν το κεφάλι τους αδιάφορα προς το παράθυρο και μια μαθήτρια, ζήτησε, βουρκωμένη, άδεια να βγει έξω επειδή «δεν ένιωθε καλά», όπως είπε.
Η καθηγήτρια, άρχισε να μιλάει ακατάπαυστα κοιτώντας απέναντι στον τοίχο. Ποτέ άλλη φορά δεν ένιωσε τόσο άσχημα.
Το χτύπημα του κουδουνιού ήρθε σαν λύτρωση. Είχε τελειώσει το ωράριό της και θα μπορούσε λίγο να συμμαζέψει το μυαλό και τα συναισθήματά της.
Μπήκε στο γραφείο των καθηγητών χωρίς να μιλήσει σε κανέναν. Ήθελε να κάτσει να σκεφτεί. Τι δεν έκανε σωστά; Τι έφταιξε και δεν μπόρεσε να το διαχειριστεί όπως έκανε όλες τις προηγούμενες φορές;
Κι αυτή η Δήμητρα; Πότε θα μάθει να συγκρατεί το θυμό της; Η ίδια βέβαια δεν μπόρεσε να το κάνει. Πώς να το ζητήσει από τη μαθήτρια;
Δεν πρόλαβε να συγκεντρώσει τη σκέψη της και εμφανίστηκε ο Διευθυντής του σχολείου. Έπρεπε να περάσει τις απουσίες του τμήματός της και να στείλει τα ειδοποιητήρια. Της είπε, επίσης, πως δύο γονείς την περίμεναν για να ρωτήσουν για τα παιδιά τους.
Ο Διευθυντής κατευθύνθηκε βιαστικά προς το γραφείο του. Από πίσω του έτρεξε η κυρία Σταθακοπούλου. Ποιος ξέρει γιατί!
Η Τσακίρη μίλησε για λίγα λεπτά με τους γονείς, πήρε τα πράγματά της και έφυγε βιαστικά από το σχολείο. 
«Θα έρθουν στιγμές που θα μετανιώσεις για την επιλογή σου να γίνεις καθηγήτρια. Θα σου φαίνονται όλα βουνό κι εσύ αδύναμη να το ανεβείς. Τότε είναι που πρέπει να παίρνεις δύναμη από το χαμόγελο των μαθητών σου και να νιώθεις ευθύνη για τα όνειρά τους. Να θυμάσαι πως σε θέλουν δίπλα τους κι όχι απέναντί τους. Δεν αναζητούν σε σένα μια ακόμη φίλη, αυτούς τους βρίσκουν στις παρέες τους. Στήριγμα ψάχνουν και παράδειγμα. Παράδειγμα φωτεινό. Δεν θέλουν πολλά λόγια. Τους κουράζουν. Ότι θέλεις να το λες με τις πράξεις σου, με το παράδειγμά σου. Μην κιοτέψεις από τις δυσκολίες. Αυτές να σε τρέφουν και να σε δυναμώνουν», ήταν τα λόγια ενός παλιού συναδέλφου. Της τα είχε πει λίγες μέρες πριν μπει για πρώτη φορά στην τάξη.
Είχε κάπως ηρεμήσει όταν έφτασε στην είσοδο της πολυκατοικίας της. Εκεί συνάντησε τη Μερόπη, το «δελτίο ειδήσεων» της πολυκατοικίας.
«Κουρασμένη σας βλέπω κυρία Τσακίρη, αν και γυρίσατε μάλλον νωρίς σήμερα», της είπε η Μερόπη και συνέχισε:
«Σας κάνουν τη ζωή δύσκολη τα παλιόπαιδα. Αλλά τι περιμένεις; Σήμερα η νεολαία ούτε σέβεται ούτε υπολογίζει. Και να πεις ότι σας πληρώνουν και καλά; Τρεις κι εξήντα σας δίνουν. Σάμπως δεν τα ξέρω;»
Η καθηγήτρια την απέφυγε όσο πιο ευγενικά μπορούσε και ανέβηκε στο διαμέρισμά της. Τα λόγια της Μερόπης αντί να της χαλάσουν τη διάθεση πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο. 
Πέταξε τα πράγματά της στον καναπέ και δεν άφησε ούτε την κόρη της να της πει «καλησπέρα».
«Τελικά το επάγγελμά μας είναι ευλογημένο. Δεν μπορείς να φανταστείς πόση χαρά νιώθω. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που επιβάλλεται να αλλάξουν στα μυαλά των ανθρώπων και κυρίως στα μυαλά τα δικά μας που δεν έχουμε το δικαίωμα να σπαταλάμε ούτε ένα λεπτό σε άσκοπες και δυσάρεστες σκέψεις. Κάθισε παιδί μου να σου πω τι έγινε σήμερα στο σχολείο».
  
Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης
Αναδημοσίευση από το 1ο τεύχος του περιοδικού: "Σελιδοδείκτης για την εκπαίδευση"

alfavita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι