Giovanni Giancaspro: Για να καταλάβεις ποιος είναι καλός φίλος να οργανώσεις ένα πάρτι

Ο μπαμπάς συνήθιζε να μου λέει:

για να καταλάβεις ποιος είναι καλός φίλος
να οργανώσεις ένα πάρτι
ένα όμορφο πάρτι
να έχεις καλές μπύρες
και κρασιά παλιά ώριμα

να έχεις καλό φαγητό
και μουσική υπόκρουση
να είσαι όμορφη
να τους καλωσορίσεις όλους
να βάλεις ψηλά τακούνια
αλλά όχι υπερβολικά
να αφήσεις τους μεγάλους διαλόγους
να μιλάς λίγο με όλους

Κάλεσε φίλους, κάλεσε πολλούς,
κάλεσε όλους τους φίλους που γνωρίζεις
και μετά αφού το πάρτι τελειώσει
άφησε τους όλους να ακολουθήσουν το μονοπάτι
που προτιμούν,
μην αναγκάζεις κανέναν να μείνει
μην προσπαθήσεις να πείσεις κανέναν
μην παρατείνεις το πάρτι
γιατί τα πάρτι έχουν προέλευση μεγαλύτερης ηλικίας από εμάς,
και ξέρουν πότε να τελειώσουν,
αποχαιρέτησε τους και ευχήσου τους καλή βραδιά

Και παρατήρησε
παρατήρησε καλά εκείνους με τη θέληση τους
έμειναν να σε βοηθήσουν
ποιος σε βοήθησε να πλύνεις πιάτα
ποιος σε βοήθησε να βάλεις τα πράγματα στη θέση τους
αυτοί, αυτοί, αυτοί,
θα είναι οι καλοί σου φίλοι,
αυτοί που θα σταθούν δίπλα σου
όταν η μουσική και το κρασί τελειώσει

Αυτοί
οι καλοί φίλοι
είναι αυτοί που θα μείνουν
είναι αυτοί που θα σταθούν
ακόμη και όταν η ζωή σου
έχει μόνο ψίχουλα και χάος να προσφέρει.

Και θυμήσου στο τέλος κάθε όμορφου πάρτι
στο τέλος κάθε μεγάλης στιγμής
μετά από κάθε μεγάλη επιτυχία
και κάθε επιτυχημένη επιχείρηση
θα δεις ότι δίπλα σου
Πάντα θα υπάρχουν πολύ λίγοι άνθρωποι
Αλλά αυτοί οι πολύ λίγοι
πάντα να το θυμάσαι
αξίζουν τα πάντα.

***

Papà mi diceva
per capire chi è un buon amico
organizza una festa
fai una festa bellissima
prendi buone birre
e dei vini sopra i tredici

prendi del buon cibo
e che la musica di sottofondo
sia bella, che possa accogliere tutti
mettila alta da poter far dire
bellissimo questo pezzo, che gruppo è?
ma non troppo alta,
lascia che i vostri dialoghi
non vengano coperti dagli assoli,
invita amici, mi diceva, invitane tanti,
invita tutti gli amici che conosci

e poi finita la festa
lascia che ognuno prenda la via
che preferisce,
non forzare nessuno a rimanere
non convincere
non prolungare mai la festa
che le feste hanno origini più antiche di noi,
sanno loro quando finire,
tu saluta e augura la buonanotte a tutti

e osserva
osserva bene chi di sua volontà
resta ad aiutarti,
chi ti aiuterà a lavare i piatti
chi ti aiuterà a rimettere a posto
a sistemare le cose,
questi,
saranno i tuoi buoni amici

quelli che non ti staranno accanto
quando la musica e il vino
gioiranno con le tue buone Lune,
questi sono i buoni amici
quelli che rimarranno
anche quando la tua vita
avrà da offrire solo briciole e disordine

e alla fine di tutto,
mi diceva papà
ricorda, alla fine di ogni bellissima festa
alla fine di ogni momento epico
di ogni grande successo
e di ogni impresa riuscita,
vedrai che accanto a te
resteranno sempre pochissime persone,
ma quelle pochissime
ricordalo sempre,
valgono tutto.

[Gio Evan]

Του Gio Evan, ψευδώνυμο του ποιητή και συγγραφέα Giovanni Giancaspro. Για τη μετάφραση secretplaceposting

o-klooun
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Με φώναξε ένας φίλος... / Καληνύχτα...

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Λυκοφιλίες, ψεύτικα χαμόγελα και σκηνοθετημένα δάκρυα

«Υποθέτω ότι δεν έχεις πολλούς φίλους. Ούτε κι εγώ. Δεν εμπιστεύομαι αυτούς που λένε ότι έχουν πολλούς φίλους. 

Είναι ένα σίγουρο σημάδι ότι δεν ξέρουν πραγματικά κανέναν» 

Tο πόσο συμφωνώ με τη ρήση του Carlos Ruiz Zafón, (Κάρλος Ρουίθ Θαφόν) δεν περιγράφεται.
Μπουχτίσαμε από λυκοφιλίες, ψεύτικα χαμόγελα σε επιτυχίες και σκηνοθετημένα δάκρυα σε πτώσεις.

Ματάκια όλο νάζι σε αποκαλούν «φίλο» και «φίλη», ματάκια που ούτε καν περιεργάζονται την έκφρασή σου. Αν είσαι καλά, ή όχι. Κατά τα άλλα ενδιαφέρονται.
    Είναι αστείο ξέρεις. Πολλές φορές οι ίδιοι «φίλοι» δεν ρωτάνε καν «πώς είσαι», σαν να μην νοιάζονται, γιατί μάντεψε: 

Δεν νοιάζονται. 

Επιθυμούν μόνο να «στα πουν», να «βγάλεις διάγνωση» και να μονοπωλήσουν. Όμως, σε περίπτωση που δεν το γνωρίζουν, εκεί έξω υπάρχουν ένα κάρο ψυχολόγοι. Και το επάγγελμά τους περνά κρίση. Βοηθήστε τους.

    Συνήθως, η συγκεκριμένη γκάμα ανθρώπων, θάβει τους άλλους για να «ψηλώσει», προσπαθεί διακαώς να επιβληθεί με σκοπό να καλύψει τη λάμψη των υπολοίπων, τρελαίνεται με την ιδέα ότι δεν είναι στο επίκεντρο.

Γνωρίζετε καλά σε ποιους αναφέρομαι: 

Τους κλασικούς «φίλους-μαρκετίστες».
    Τη στιγμή που δηλώνουν πως «είναι πάντα εκεί», πάντα κάτι πιο σημαντικό σκάει μύτη και περνάς σε δεύτερη μοίρα. Αρκούνται σε μηνύματα αγάπης και διψούν για επιβεβαίωση. Πάντα είναι τυπικοί και ποτέ σχεδόν ουσιαστικοί. Και αλήθεια, προσωπικά όλα αυτά τα βρίσκω το λιγότερο βαρετά, μιας και τα «περί φιλίας» εγώ τα ξέρω αλλιώς.
    Ο φίλος λατρεύει την ευάλωτη πλευρά σου, την κατανοεί, δεν την επεξεργάζεται σαν αμάσητη τροφή για να σε κρίνει. Σε στηρίζει, είστε «γροθιά» και σε νοιάζεται ειλικρινά. Δεν «τρέχει» για τους «τύπους» κάτι δακρύβρεχτα βράδια σου για να πει αύριο, μεθαύριο ότι ήταν εκεί άρα πρέπει κάποτε να το ανταποδώσεις κι εσύ. Κατά πάσα πιθανότητα, αυτά τα βράδια σε ωθεί, χωρίς καν να μιλήσει, να κλάψεις. Να ξεσπάσεις. Να βγάλεις την αλήθεια σου. Το «είναι» σου.

Ο αληθινός φίλος δεν σε στήνει στον τοίχο για τα όποια δικά του «κολλήματα», ή κόμπλεξ. Ξέρει να ακούει.

    Έχει ενσυναίσθηση και σαφώς, απολαμβάνει τη χαρά σου και παραμένει ψύχραιμος στη λύπη σου για να σου δίνει δύναμη. 

Τα «δάκρυα» τα κρατάει για τον εαυτό του. Πολλές φορές δεν ωφελούν άλλωστε. 

Πολλές φορές, οι αληθινοί φίλοι κάνουν μέρες, μήνες να βρεθούν από κοντά, ίσως και χρόνια. Οι φιλίες δε μετριούνται σε μαρκετίστικες εξόδους, ποτά και brunch.

    Οι φιλίες δεν είναι δημόσιες σχέσεις αγαπημένοι μου και όσο πιο νωρίς το αντιλαμβάνεται κανείς αυτό, τόσο το καλύτερο για εκείνον. Για να μη χάνει ενέργεια, ούτε να ξοδεύει τσάμπα σάλιο σε ανουσιότητες.

Γνωρίζετε το «λίγοι και καλοί»;

    Αυτό προτείνω ανεπιφύλακτα και αισθάνομαι πανευτυχής για τους ελάχιστους που αποκαλώ «φίλους». Δύο, τρεις είναι. Και είναι υπεραρκετοί.
Κλείνοντας, παραθέτω ένα γνωμικό του Αισχύλου: «Λίγοι άνθρωποι το έχουν στη φύση τους αυτό: να τιμούν χωρίς φθόνο τον ευτυχισμένο φίλο τους». 

Νομίζω τα λέει όλα.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Πραγματικοί Φίλοι δεν χάνονται ποτέ!!

Στο σύντομο ταξίδι της ζωής μας θα συναντήσουμε πολλούς ανθρώπους!!

Φιλία, Πραγματικοί Φίλοι

Με κάποιους θα ταιριάξουμε πολύ και θα τους επιλέξουμε ως συνοδοιπόρους –είτε λόγω κοινών ενδιαφερόντων είτε λόγω κοινών στοιχείων του χαρακτήρα μας –  με άλλους, όμως, θα είμαστε απλοί συνεπιβάτες!!

Θα ανταλλάξουμε μια δυο κουβέντες ή κάποιες εξόδους, αλλά θα τους αφήσουμε να κατέβουν στο πρώτο λιμάνι του ταξιδιού μας!

Από τους υπόλοιπους που θα πορευτούν μαζί μας, ελάχιστοι θα μείνουν ως το τέλος!!

Κάποιοι θα χαθούν στην πορεία και δεν θα τους ξαναδούμε ποτέ, άλλους πάλι θα τους πετύχουμε ξανά και θα ανταλλάξουμε τις φράσεις «χαθήκαμε», «να κανονίσουμε να τα πούμε».

Οι πραγματικοί φίλοι όμως δεν χάνονται ποτέ!! 

Δεν μας αφήνουν να χαθούμε και το αντίστροφο! 

Ο πραγματικός φίλος ακούει την κραυγή που αφήνει η σιωπή σου, αρχίζει να ανησυχεί και θα σε αναζητήσει! 

Πάντα θα βρει έστω 5 λεπτά μέσα στο φορτωμένο πρόγραμμά του για να σου πει μια ‘’καλημέρα ‘’ή μια ‘’καληνύχτα’’ ένα ‘’ τι κάνεις’’!!

 

Αυτός που σε εκτιμάει πραγματικά δεν θα σε αφήσει να φύγεις!
Δεν υπάρχουν σχέσεις που χάθηκαν λόγω συγκυριών! 

Υπάρχουν σχέσεις που διαλύθηκαν λόγω της αδιαφορίας, λόγω παρεξηγήσεων που ποτέ δεν λύθηκαν, λόγω του ότι κουράστηκε να προσπαθεί μόνο ο ένας!

Μην αφήσεις τους ανθρώπους της ζωής σου να χαθούν! 

Έκφρασε τα παράπονά σου, άκου το μήνυμα που σου δίνει η σιωπή τους!!!  Βάλε τον εγωισμό σου στην άκρη!!

Είναι τόσο σύντομο το ταξίδι μας!! 

Αξίζει να το απολαύσουμε με τους ανθρώπους, που, όταν τους σκεφτούμε, σκάμε έστω ένα μικρό χαμόγελο!

enallaktikidrasi

Να προτιμάς εκείνον που ντύθηκε, χτενίστηκε...

... ταξίδεψε για να σε συναντήσει

Θα σου πω γιατί πολλές φορές προτιμάς να χάνεσαι στο κινητό, αντί να επικοινωνείς στον άνθρωπο απέναντί σου ή με την παρέα στην οποία βρίσκεσαι. 

Κατ’ αρχάς, έχεις, όπως όλοι μας, ανάγκη να ικανοποιήσεις το αίσθημα σπουδαιότητάς σου. 

Κάθε ώρα. Κάθε λεπτό.

    Πίσω από αυτή την κραυγή για αναγνώριση και προσοχή κρύβεται ένα μόνο συναίσθημα: η αγάπη. Συγκεκριμένα, η ανάγκη μας να αγαπηθούμε από τους άλλους κι από τον εαυτό μας (Από το βιβλίο «Να ευτυχήσω για να πετύχω ή να πετύχω για να ευτυχήσω»).

    Όταν, λοιπόν, βρίσκεσαι βυθισμένος στον ψηφιακό σου κόσμο, απευθύνεσαι πάντα σε περισσότερους απ’ ό,τι διά ζώσης. Και ελπίζεις να λάβεις την αναγνώριση που λείπει από δίπλα σου.
Γιατί, όταν σκρολάρεις αδιάλειπτα μέχρι να γδαρθεί ο αντίχειράς σου, κάποια στιγμή θα βρεις έστω έναν, έστω μία, να σου πει ένα γεια, να του αρέσει μια φωτογραφία σου, μια ατάκα σου ή κάτι που έκανες και δημοσίευσες. 

Να του αρέσει κάτι από όλα αυτά. Όχι όμως εσύ. Μόνο αυτός που αφήνεις δημόσια να δει. Σίγουρα όχι ο αληθινός, ο ουσιαστικός, ο ολοκληρωμένος εσύ.

    Τις περισσότερες φορές, άλλωστε, σου προσφέρει ένα ανούσιο γεια, ένα ανόρεχτο like, καθώς ελάχιστα ενδιαφέρεται για σένα αφού δεν σε γνωρίζει πραγματικά ή δεν νοιάζεται να σε γνωρίσει. 

Αν μου επιτρέπεις, και σ’ το λέω για να το ακούσω πρώτα εγώ, να προτιμάς εκείνον που ντύθηκε, χτενίστηκε, πήρε μετρό, αυτοκίνητο, τα πόδια του και ήρθε να σε συναντήσει.
    Αυτόν που επένδυσε σε σένα. Αυτόν που διέθεσε χρόνο. Αυτόν που ψάχνει τρόπο να σε μάθει. Αυτόν που δείχνει ότι πραγματικά ενδιαφέρεται καθισμένος με τις ώρες δίπλα σου, στο καφέ, στη δουλειά, στον δρόμο, στο σπίτι, δίπλα σου, χωρίς κινητό, παρά με τη διάθεση να δει πιο μέσα, σε αυτό που αποκαλείς «εγώ». 

Κλείνουμε τα κινητά, όσο είμαστε κοντά, για να είμαστε κοντά.

Νικόλας Σμυρνάκης
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί εξαφανίζονται οι φίλοι μετά τα 30;

Η αγάπη και η φιλία πολλές φορές ταυτίζονται, διότι η φιλία είναι αδύνατο να υπάρξει χωρίς αγάπη, αλλά την ανιδιοτελή αγάπη. 

Ο φίλος είναι το αγαπημένο πρόσωπο το οποίο επιθυμούμε να το βλέπουμε ευτυχισμένο. Χαιρόμαστε όταν είναι ευτυχισμένο και λυπούμαστε όταν δυστυχεί. 

Εκεί μάλιστα μετριέται και το μεγαλείο της αγνής φιλίας, της αγνής ψυχής, όταν χαιρόμαστε με την επιτυχία του φίλου μας. 

Γιατί ευκολότερα ο άνθρωπος κλαίει παρά χαίρεται. 

Το να λυπάσαι είναι ανθρώπινο, το να αγαπάς είναι ιερό.

Η φιλία είναι ελεύθερος, σταθερός δεσμός μεταξύ δυο ή περισσοτέρων ανθρώπων στηριζόμενη στην αμοιβαία αναγνώριση της αγάπης, της ελευθερίας, της ειλικρίνειας και διαφέρει από τη φιλία η οποία προέρχεται από συνήθεια, από αποτέλεσμα υλικού κέρδους, από συμφέρον ή εκμετάλλευση. 

Η ειλικρίνεια είναι η βάση της πραγματικής φιλίας.

Ωστόσο, όσο μεγαλώνουμε όλα αλλάζουν. 

Εμείς, τα γεγονότα στη ζωή μας, οι άνθρωποι γύρω μας και φυσικά οι σχέσεις μας. Ερχόμαστε λοιπόν στα 30 μας να κάνουμε έναν απολογισμό. Να δούμε τι έχουμε μάθει μέχρι σήμερα. Τι μας έχει μείνει για τις φιλίες;

Δεν έχουμε αρκετό χρόνο για εκείνους. 

Ο ελεύθερος χρόνος για διασκέδαση, επικοινωνία, μια βόλτα με φίλους, είναι πλέον σπάνιος. Υποχρεώσεις, δουλειά, παιδιά, σκυλιά, γατιά “ρουφούν” όλη σας την ενέργεια. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως είναι δύσκολο να κρατήσετε δυνατούς τους δεσμούς φιλίας.

Η αντίληψη περί φιλίας αλλάζει. 

Παλιότερα, πιστεύατε πως οι φίλοι που έχετε επιλέξει μέχρι τώρα στη ζωή σας είναι αυτοί θα μείνετε για πάντα μαζί. Τώρα, ξέρετε πως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εννοείται πως μπορείτε να μείνετε για πάντα φίλοι αλλά υπάρχει και η πιθανότητα να έρθουν καινούρια άτομα στη ζωή σας.

Ξέρουμε πλέον ποιοι είμαστε. 

Οι φίλοι για μια αρκετά μεγάλη περίοδο της ζωής μας, οριοθετούσαν σε μεγάλο βαθμό το ποιοι είμαστε. 

Η οικογένεια μας, μας επηρέαζε μέχρι την εφηβεία, μετά οι συνομήλικοι είχαν μεγαλύτερη θέση στη ζωή μας. 

Όσο όμως μεγαλώνουμε αποφασίζουμε εμείς. Ο λόγος είναι πως οι ανάγκες αλλάζουν και κατά συνέπεια αλλάζουν και τα κριτήρια μας. Αν η δουλειά μας δεν μας ικανοποιεί ή αν έχουμε προβλήματα με το γάμο ή τα παιδιά μας, δεν περιμένουμε να δούμε τι θα κάνουν οι φίλοι μας σε παρόμοιες καταστάσεις. Αντιδρούμε πλέον διαφορετικά.

Όταν μεγαλώνουμε δείχνουμε τον πραγματικό μας εαυτό. 

Θυμάστε τότε που ήμασταν μικρά και γράφαμε στους τοίχους BFFE (best friends for ever); Τότε το εννοούσαμε γιατί δεν είχαμε τίποτα να μοιράσουμε. Τι γίνεται όμως σήμερα; Όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε χιλιάδες προβλήματα και η κρίση θολώνει το μυαλό μας.

Οι φίλοι είναι σημαντικό να υπάρχουν στη ζωή μας. 

Ειδικά, όταν μεγαλώνουμε και νιώθουμε τη μοναξιά να μας απειλεί. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν από σήμερα να βρούμε ανάμεσα μας τον πραγματικό φίλο και όταν τον βρούμε ας προσπαθήσουμε να γίνουμε και εμείς αντάξιοι της φιλίας του. 

Να γίνουμε αληθινοί άνθρωποι, αληθινοί φίλοι. 

Και όταν το πετύχουμε αυτό να είστε σίγουροι ότι η ψυχή μας θα αγαλιάσει. Συγχωρήστε τους φίλους σας, αξίζουν ό,τι πολυτιμότερο έχετε στη γη.

jenny.gr
antikleidi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα λάθη που μπορεί να σε αφήσουν χωρίς αληθινούς φίλους! Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας,

Αναρωτιέσαι γιατί είσαι μόνη; 

Γιατί δεν έχεις πραγματικούς φίλους;

Κι όμως... Αν και η φιλία είναι ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά αυτού του κόσμου, υπάρχουν κορίτσια που δεν έχουν φίλους. 

Στο facebook ο αριθμός μπορεί να είναι τριψήφιος, στην πραγματική ζωή όμως η πραγματική φιλία είναι μια ουτοπία.

“Είναι πολύ συνηθισμένο να μην έχουμε αληθινούς φίλους” εξηγεί η ψυχολόγος Χρυσούλα Μαυράκη. “Είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι που είναι μοναχικοί και οι οποίοι καταφεύγουν να βρουν φίλους στο διαδίκτυο. 

Ακριβώς γιατί στο διαδίκτυο παρουσιάζουν μια διαφορετική εικόνα από αυτή που πραγματικά είναι. Μπορούν να την στολίσουν όσο θέλουν και να την πλασάρουν όπως θέλουν, ενώ όταν είσαι κοντά δεν μπορείς να ξεγελάσεις τον άλλον και κάνεις φανερά τα λάθη και τον απομακρύνεις. Επειδή κάνουμε πολλά λάθη γι' αυτό και δεν έχουμε οι περισσότεροι από μας αληθινούς φίλους”.

ΤΑ ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΑ ΛΑΘΗ

Η ψυχολόγος Χρυσούλα Μαυράκη εξηγεί τα κυριότερα λάθη που συνήθως μας αφήνουν χωρίς φίλους...

1. Γινόμαστε κτητικοί. 

Θέλουμε δηλαδή τον φίλο μας να είναι όπως τον θέλουμε, όποτε τον θέλουμε, όταν τον θέλουμε, για ό, τι τον θέλουμε. Δεν σεβόμαστε τις δικές του ανάγκες, προτεραιότητες, επιθυμίες. 

Ο πιο συχνός λόγος για να μείνεις χωρίς φίλο είναι να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτούλη σου και να μην σκέφτεσαι τον άλλον ανιδιοτελώς, δηλαδή για εκείνον και όχι για σένα. Άρα δεν ξέρουμε να είμαστε φίλοι αφού σκεφτόμαστε πρώτα τον εαυτό μας και είμαστε εγωκεντρικοί και ανώριμοι.

2. Τις περισσότερες φορές είμαστε ξεροκέφαλοι 

και θέλουμε να περνάει πάντα η άποψή μας, να γίνεται πάντα το δικό μας και δεν κάνουμε ποτέ πίσω. Δεν ξέρουμε δηλαδή να υποστηρίξουμε τη σχέση, να είμαστε διαλλακτικοί, να βρίσκουμε εναλλακτικές λύσεις και να μην τραβάμε τα πράγματα στα άκρα.

3. Πάρα πολλές φορές χρησιμοποιούμε τους φίλους για να αναδείξουμε τον εαυτό μας. 

Δηλαδή χρησιμοποιούμε τον φίλο για να τονίσουμε πόσο ομορφότεροι είμαστε, πόσο εξυπνότεροι είμαστε, πόσο πλουσιότεροι είμαστε, πόσο τυχερότεροι είμαστε από εκείνον και για οτιδήποτε. Κάνουμε ένα ζευγάρι αντίθεσης έτσι ώστε να φαινόμαστε καλύτεροι εμείς από ότι είμαστε. 

Για παράδειγμα κάποιες κοπέλες που δεν είναι τόσο λεπτές και φοβούνται ότι δεν είναι τόσο λεπτές όσο θα ήθελαν, κάνουν παρέα όχι με μια πιο αδύνατη αλλά με μια πιο ευτραφή κοπέλα οπότε να αισθάνονται καλύτερα σε σύγκριση.

4. Δεν είμαι σταθερός χαρακτήρας δηλαδή τη μία μέρα μπορεί να λέω αυτό και την άλλη άλλο. 

Τη μία μπορεί να μου έχεις εμπιστοσύνη και την άλλη να το έχω κάνει βούκινο. Δηλαδή δεν μένω σταθερός στη φιλία μου. Είμαι με άλλους συμμάχους και φίλους κάθε μέρα. Σήμερα είμαι μαζί σου φίλος και λέω αυτά που θέλεις και αύριο που κάνω παρέα με έναν άλλο, λέω πράγματα εις βάρος σου και όλα αυτά που μου έλεγες λέω ότι δεν είναι σωστά και σε εκθέτω.

5. Όταν είμαστε επιδεικτικοί, θέλουμε δηλαδή να φαινόμαστε και να είμαστε το επίκεντρο της προσοχής 

και έτσι κάνουμε όλους τους άλλους να αισθάνονται μηδενικά μπροστά μας. Επίσης και όταν είμαστε εξαιρετικά ανταγωνιστικοί. Θέλουμε να είμαστε πάντα εμείς οι πρώτοι, οι καλύτεροι, αυτοί που έχουν δίκιο, αυτοί που περνάει η άποψή τους κλπ.

Με λίγα λόγια είμαστε εγωκεντρικοί, ανώριμοι, ξεροκέφαλοι, για την πάρτι μας. Χρησιμοποιούμε τον άλλον και δεν τον έχουμε πραγματικά φίλο. Όταν τον χρησιμοποιούμε για να αναδειχθούμε εμείς δεν είμαστε σταθεροί και ειλικρινείς. Δηλαδή δεν μπορεί να σε έχει κάποιος φίλο, όταν τον προδίδεις συνεχώς. Κανείς δεν γουστάρει Ιούδα.

Η φιλία είναι από τα πολυτιμότερα αγαθά. Χωρίς φίλους, χωρίς στήριγμα, χωρίς συμμάχους δεν μπορείς. Για αυτό λοιπόν πρέπει να προσέχουμε...

“Για να έχουμε φίλους θα πρέπει να προσέχουμε να μην κάνουμε τίποτα από αυτά τα λάθη, να αναγνωρίσουμε τις χαρές της φιλίας και τη σημασία της. Να επιλέγουμε προσεκτικά τους φίλους, να έχουν εκείνοι αυτά που θέλουμε εμείς, αλλά να είμαστε και εμείς όπως εκείνοι μας θέλουν. 

Με άλλα λόγια πιστοί, ειλικρινείς, με κατανόηση, με προθυμία, με αλληλεγγύη και οπωσδήποτε με αληθινή αγάπη και στοργή” τονίζει η κ.Μαυράκη.

tlife