Μεγαλώνοντας το παιδί στη «γυάλα»

Αρκετοί γονείς αγχώνονται και αγωνιούν υπερβολικά για το παιδί τους. Τους παρέχουν το «χρυσό κλουβί» προστατεύοντας το από καταστάσεις όπως το να πέσει, να χτυπήσει, να φοβηθεί, να κάνει λάθη… και το μετατρέπουν άθελα τους σε μαλθακό, άβουλο, γεμάτο φοβίες και χωρίς εμπειρίες παιδί.

Πολλοί γονείς είναι υπερβολικοί ακόμη και με την καθαριότητα του παιδιού. Παιδί είναι! Έχει περιέργεια… θα θελήσει να αγγίξει το οτιδήποτε, να το γευτεί, να το μυρίσει, θα παίξει και τελικά θα λερωθεί. Μην κάνετε το παιδί σας μικροβιοφοβικό. Οπωσδήποτε διδάξτε του για την καθαριότητα του σώματος αλλά όχι σε σημείο που να φτάνετε στην υπερβολή.

Προσδοκίες! Άλλο ένα αγκάθι στη σχέση γονέα –παιδιού. Επιβάλλοντας και προσδοκώντας από το παιδί να πραγματοποιήσει δικά μας θέλω, όνειρα και ανάγκες που είναι πέρα από τις δυνατότητές του τότε το παιδί νευριάζει, απογοητεύεται και αισθάνεται ενοχές που δεν κατάφερε να ευχαριστήσει τους γονείς του.. Αγαπήστε το παιδί γι’ αυτό που είναι και αφήστε το να γίνει αυτό που εκείνο θέλει και όχι αυτό που εσείς θα θέλατε.

Συνήθως, οι γονείς προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την οικογένειά τους «ξεσπώντας» στο παιδί τους και το θέλουν αψεγάδιαστο, φρόνιμο, καθαρό, υπάκουο, άριστο μαθητή για να αρέσουν κυρίως στον έξω κόσμο. Αυτή η υπερβολική εμμονή στο να δείξουμε ότι περνάμε καλά και ότι είμαστε ευτυχισμένοι έχει αντίκτυπο και στο παιδί.

Δεν είναι σωστό να μεγαλώνουμε τα παιδιά μέσα σε μία γυάλα. Πρέπει να τα αφήνουμε ελεύθερα να κάνουν τις επιλογές τους και από τα λάθη τους να μάθουν. Πολλές φορές με τα πολλά ΜΗ και την καταπίεση καταφέρνουμε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Αφήστε τα παιδιά να ζήσουν τα παιδικά χρόνια ανέμελα και αθώα, όπως καλά γνωρίζουμε είναι τα καλύτερα χρόνια που δε θα ξαναέρθουν ποτέ.

Πρωινή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Tips για να είναι το σπίτι πάντα βρόμικο και ασυμμάζευτο!!

Μήπως είσαι μαμά, συμμαζεύεις και καθαρίζεις το σπίτι και μένει για αρκετό χρονικό διάστημα και καθαρό ΚΑΙ συμμαζεμένο; 

Μη στεναχωριέσαι σου έχω τη λύση! 

Εγώ σου έχω tips που τα έχω εφαρμόσει η ίδια για ένα πάντα βρώμικο και ασυμμάζευτο σπίτι.

Για να έχεις ένα πάντα βρώμικο και ασυμμάζευτο σπίτι χρειάζεσαι αρχικά τουλάχιστον ένα τρομερό νήπιο, πολύχρωμο σίφουνα (Mini Me). 

Και ένα απαιτητικό βρέφος, που διαβάζει τη σκέψη σου όταν θέλεις να καθαρίσεις, (Mini Me Junior) και έχει αποφασίσει να μην σε αφήσει να το κάνεις. «Σε θέλω μόνο για μένα μαμά! Get over it!»

Εν συντομία λοιπόν:
Ξεκινάς να καθαρίζεις. 

Κοιτάς το χαμό γύρω σου και δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις. Ας πούμε το μπάνιο. Αφήνεις το νήπιο με το μωρό στο καθαρό και συμμαζεμένο παιδικό δωμάτιο (έχοντας κάνει πρώτα ποιοτικό έλεγχο ασφαλείας) όπου το μωρό θα είναι ήσυχο για τα επόμενα 5 λεπτά. 

Ο χρόνος που έχεις είναι ελάχιστος. 3-2-1 πάμε! Βάζεις γάντια και τρίβεις. Κοιτάς και το ντουλαπάκι του μπάνιου. 

Αν είσαι τυχερή θα προλάβεις να το καθαρίσεις -συμμαζέψεις λίγο και αυτό. 

Τραγουδάς το «Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ» για να είναι ήρεμο το μωρό. 

Πηγαίνεις κάθε 5 δευτερόλεπτα στο παιδικό για να κάνεις τσεκ αν όλα είναι οκ. Το τελειώνεις στην εκπνοή του χρόνου (μόλις το μωρό αρχίζει να κλαίει).

Αποτέλεσμα: Το μπάνιο αστράφτει (δεν κατάφερες να κάνεις και το ντουλαπάκι τελικά αλλά ποιες οι πιθανότητες; 🙂 ) – το παιδικό δωμάτιο τώρα πια είναι βομβαρδισμένο από παιχνίδια, όλα άνω κάτω. Κάθε τι έχει και το τίμημα του.

Τα πάντα είναι σκονισμένα και έχουν δαχτυλιές. 

Παίρνεις το ξεσκονόπανο και το azax. 

Τραγουδάς το «Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ» για να είναι ήρεμο το μωρό. 

Τι μπορεί να πάει στραβά; 

Καθώς καθαρίζεις τις γυάλινες κορνίζες σου πέφτει μια και σπάει στο πάτωμα. Το μωρό τρομάζει και κλαίει. Συγχαρητήρια. Διπλή δουλειά. Παράτα το ξεσκόνισμα και μάζευε.

Αποτέλεσμα: Τα πάντα συνεχίζουν και παραμένουν σκονισμένα με δαχτυλιές. Δοκίμασε μια άλλη φορά.

Θες να σκουπίσεις. 

Χάλια το πάτωμα, επαναλαμβάνω χάλια το πάτωμα. Βγάζεις τη σκούπα. 

Ξεκινάς. 

Τραγουδάς το «Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ» για να είναι ήρεμο το μωρό. 

Δεν ακούγεται η υπέροχη φωνή σου από το θόρυβο της σκούπας, ο μικρός τρομάζει και ουρλιάζει. Πρόλαβες να σκουπίσεις το παιδικό και τη κρεβατοκάμαρα.

Αποτέλεσμα: Το υπόλοιπο σπίτι θα έχει καλύτερη τύχη ίσως αύριο.

Σφουγγάρισμα. 

Αααα αυτό δεν κάνει θόρυβο! Τέλεια! Κοίτα, πρέπει επιτέλους να σφουγγαρίσεις δεν γίνεται άλλο, το μωρό δεν μπορεί να μπουσουλάει σε βρώμικο πάτωμα! 

Ξεκινάς. 

Τραγουδάς το «Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ» για να είναι ήρεμο το μωρό. 

Σφουγγαρίζεις με ταχύτητα φωτός, δεν έχεις πολύ χρόνο, θυμάσαι πόσο τακτικά σφουγγάριζες παλιά ΚΑΙ κάτω από τον καναπέ και σε πιάνει κλαυσίγελος. 

Ωραία τώρα τουλάχιστον έχεις στοιχειωδώς καθαρό πάτωμα. Έρχεται το τρομερό νήπιο σου από το σχολείο. Τρώει φαγητό και το μισό πέφτει κάτω. 

Τρώει μπισκότα και πέφτουν τα ψίχουλα κάτω.

Αποτέλεσμα: Είχες σε παρελθοντικό χρόνο στοιχειωδώς καθαρό πάτωμα. Τώρα πια όχι. Πέρασαν μόλις 2 ώρες.

Συμμάζεμα. 

Μπουφάν και ρούχα στις καρέκλες, διάφορα χαρτιά από εδώ και από εκεί, παιχνίδια στο σαλόνι, παιχνίδια στο μπάνιο, παιχνίδια στο παιδικό, παιχνίδια παντού. 

Ξεκινάς. 

Τραγουδάς το «Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ» για να είναι ήρεμο το μωρό. 

Είναι τόσα πολλά! Σε πιάνει άγχος γιατί η ντουλάπα είναι ήδη γεμάτη και ακατάστατη. Θέλεις να κατεβάσεις τα πάντα και να τα συμμαζέψεις από την αρχή για να είναι όμορφα και ωραία. Δεν έχεις χρόνο, το μωρό άρχισε να κλαίει, τα βάζεις μέσα βιαστικά όπως να ναι για άλλη μια φορά. Εύχεσαι να μην είσαι η επόμενη που θα ανοίξεις την ντουλάπα και πέσουν όλα πάνω σου.

Αποτέλεσμα: Συμμάζεψες εσύ τώρα; Ναι καλά!

Σιδέρωμα. 

Δεν το θέλεις δεν σε θέλει, υποφέρεις και υποφέρει. Αλλά το όρος Έβερεστ από ασιδέρωτα πρέπει να γίνει έστω λοφίσκος! Ας μη καταλαμβάνει όλη τη κρεβατοκάμαρα, τουλάχιστον τη μισή, να έχεις χώρο για τα νέα ρούχα που περιμένουν να πλυθούν. 

Ξεκινάς. 

Τραγουδάς το «Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ» για να είναι ήρεμο το μωρό. 

Έρχεται το τρομερό νήπιο σου και παίζει με το καλώδιο από το σίδερο. Τον προειδοποιείς για τις επιπτώσεις. Επιμένει. Σε τριγυρίζει σαν καρχαρίας. Μπλέκεται στο καλώδιο, πέφτει κάτω. Αρχίζει και κλαίει. Τώρα κλαίει και το μωρό γιατί τρόμαξε. Το βγάζεις γρήγορα από την πρίζα και μαζεύεις.

Αποτέλεσμα: Πρόλαβες να σιδερώσεις 5 ρούχα ίσα ίσα να έχει η οικογένεια να ντυθεί αύριο. Το όρος Έβερεστ παραμένει στη θέση του. Δοκίμασε μια άλλη μέρα, ίσως να έχεις καλύτερη τύχη.

Τέλος της εβδομάδας και κοιτάς γύρω σου....

................

η συνέχεια εδώ: e-mama
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Patrice Evra: «Έκλεβα ρούχα και φαγητό όταν ήμουν παιδί»

I stole food, clothes, videogames. I’d sit outside stores asking for money.”

Ο Πατρίς Εβρά υπήρξε ένα από τα καλύτερα αριστερά μπακ της εποχής του και πριν δύο μέρες ανακοίνωσε την απόσυρση του από την ενεργό δράση.

Ο Γάλλος πρώην πλέον ποδοσφαιριστής με άρθρο του που δημοσίευσε στο «The Players Tribune» προχώρησε σε σημαντικές αποκαλύψεις για την παιδική του ζωή καθώς, όπως τόνισε, έφτασε ακόμα και στο σημείο να κλέβει φαγητό και ρούχα για να επιβιώσει.

«Μεγάλωσα στο Les Ulis, ένα χωριό στα περίχωρα του Παρισιού, μαζί με τους γονείς μου και μερικά από τα αδέρφια μου. Ο πατέρας μου ήταν πρεσβευτής και έτσι φύγαμε από τη Σενεγάλη, όπου γεννήθηκα, για τις Βρυξέλλες, πριν εγκατασταθούμε στη Γαλλία. Όταν ήμουν 10 ετών, ο πατέρας μου χώρισε τη μητέρα μου.

Μοιραζόμουν ένα στρώμα με δύο αδέρφια μου. Όταν υπήρχε φαγητό, έπρεπε να τρέξεις για να πάρεις το μερίδιό σου. 

Μερικά από τα αδέρφια μου βρήκαν δουλειά, αλλά έφυγαν και πήγαν να ζήσουν άλλου, εκεί που εργάζονταν. 

Τότε μείναμε , η μητέρα μου, η μικρότερη αδερφή μου και εγώ. Έπρεπε να βγω στους δρόμους.
Όταν μεγαλώνεις σε μια περιοχή επικίνδυνη, που γίνονται φόνοι, δεν έχει σημασία ποιος είσαι, κάνεις ό,τι μπορείς για να επιβιώσεις. Πολέμησα πολύ.

Έκλεψα φαγητό, ρούχα, βιντεοπαιχνίδια. Καθόμουν έξω από τα καταστήματα ζητώντας χρήματα» δήλωσε χαρακτηριστικά ο παλαίμαχος άσος.

agones
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα λάθη που δεν πρέπει να κάνουμε ως γονείς, επειδή ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω...

από Λίνα Σερέτη

Το να είναι κανείς γονιός δεν είναι μια απλή υπόθεση, αλλά μια πολυσύνθετη καθημερινή προσπάθεια να εξασφαλίσει στο παιδί του ένα ευτυχισμένο μέλλον ως συγκροτημένος και υγιής ενήλικας. 

Στην προσπάθεια όμως αυτή, δεν είναι λίγες οι φορές που κάνουμε λάθη τα οποία έρχονται και μας στοιχειώνουν χρόνια μετά, όταν παρατηρούμε ή βιώνουμε τις συνέπειές τους.

Μερικές τέτοιες περιπτώσεις, που οι γονείς αντιλαμβάνονται αργά ότι θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί τον καιρό που έπρεπε, είναι όταν συνειδητοποιούν πως:

Δεν είχαν ουσιαστική επικοινωνία με το παιδί

Είναι μαγικές οι στιγμές που σηματοδοτούν την εξέλιξη στην ικανότητα ενός παιδιού να επικοινωνεί με τον κόσμο γύρω του και τους πρώτους ανθρώπους που νιώθει οικείους, τους γονείς του. 

Και αν η καθημερινότητα είναι αμείλικτη, καλό είναι να την αψηφούμε πού και πού και στις προτεραιότητές μας να βάζουμε λίγο περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μας για να μην το μετανιώσουμε αργότερα.

Δεν αγκάλιασαν τα παιδιά τους όσο θα ήθελαν

Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά θέλουν να νιώθουν ότι οι γονείς είναι πάντα δίπλα τους έτοιμοι να τους προστατέψουν. 

Ο καλύτερος τρόπος να τους εμφυσήσουμε αυτό το αίσθημα ασφάλειας είναι με μια αγκαλιά μας. 

Αλλά και για εμάς, οι αγκαλιές στα παιδιά αποτελούν στιγμές γαλήνης και ευεξίας. 

Ας τις χορτάσουμε, λοιπόν, από νωρίς γιατί όταν θα μπουν στην εφηβεία... δεν θα είναι το καλύτερό τους.

Δεν έπαιξαν αρκετά δημιουργικά παιχνίδια μαζί τους
Τα παιδιά παίζουν. 

Αυτό είναι το μόνο που έχουν να κάνουν μέχρι το σχολείο να σοβαρέψει και είναι κρίμα να τα αφήνουμε να παίζουν μόνα τους με παιχνίδια που είναι αμφίβολο αν και κατά πόσο βοηθούν την εξέλιξή τους. 

Παίζοντας δημιουργικά παιχνίδια μαζί τους και δίνοντάς τους διαφορετικές προκλήσεις κάθε φορά, τους δίνουμε επιπλέον εφόδια ώστε να γίνουν οξυδερκείς, εφευρετικοί και δραστήριοι ενήλικες.

Ήταν πολύ αυστηροί

Πολλές φορές είτε από κούραση, είτε επειδή νομίζουμε ότι οφείλουμε να επιβληθούμε στα παιδιά μας με κάθε τρόπο, γινόμαστε κάτι παραπάνω από αυστηροί με δυσάρεστα αποτελέσματα. 

Αν δε θέλουμε να δημιουργήσουμε προβλήματα από το πουθενά και να υπονομεύσουμε το μέλλον των παιδιών μας, καλό είναι να ασχολούμαστε μαζί τους με περισσότερη υπομονή και επιείκεια, και να δείχνουμε εμπιστοσύνη στις αρετές τους αντί να τονίζουμε διαρκώς τις αδυναμίες τους.

Δεν άκουγαν την γνώμη τους
Συχνά, οι ανασφαλείς άνθρωποι έχουν μεγαλώσει σε σπίτια όπου η γνώμη τους δεν ακούστηκε ποτέ μέχρι να ενηλικιωθούν. 

Για να μην δούμε τα παιδιά μας να γίνονται ενήλικες χωρίς αυτοπεποίθηση ή ελεύθερη βούληση, ας δίνουμε καμιά φορά το βήμα και σ’ αυτά. 

Μπορεί να μην καταλαβαίνουν ακόμη τον κόσμο όπως εμείς, η καθαρή ματιά τους όμως, συχνά βρίσκει τον στόχο που εμείς έχουμε χάσει.

Ακολουθούσαν πολύ συχνά τις συμβουλές των άλλων

Δεν είναι απίθανο οι νέοι γονείς να νιώθουν ότι δεν ξέρουν αρκετά για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους όσο πιο σωστά γίνεται. 

Έτσι, πέφτουν εύκολα στην παγίδα να ακούν τις παραινέσεις των γύρω τους που θεωρούν τους εαυτούς τους αυθεντίες στην ανατροφή των παιδιών, απλώς και μόνο επειδή έχουν δικά τους. 

Όμως, για τα δικά μας παιδιά, εμείς πρέπει να αποφασίζουμε τι είναι καλύτερο και να μην παλινδρομούμε μεταξύ συμβουλών από διαφορετικές και αμφίβολης ποιότητας πηγές.

Δεν ήταν παρόντες στις πιο σημαντικές στιγμές για τα παιδιά

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή των παιδιών μας που, επειδή δεν είμαστε πια παιδιά, δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικές είναι γι’ αυτά. Έτσι, τις χάνουμε, πληγώνοντας τα και μένουμε να κυνηγάμε διαρκώς την ευκαιρία να επανορθώσουμε. 

Το καλύτερο, όμως, είναι να τις αναγνωρίζουμε πριν έρθουν και να είμαστε εκεί, κάνοντάς αυτές τις στιγμές ακόμη πιο σημαντικές με την παρουσία και το χαμόγελό μας.

Πηγή και φωτογραφίες: brightside.me
mama365
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Eric Cantona: «Είμαι παιδί μεταναστών…» - What Is the Meaning of Life?

Ο Έρικ Καντονά ξετυλίγει το νήμα της ζωής του μέσα από τους μετανάστες γονείς του!

«Προέρχομαι από μια οικογένεια μεταναστών, επαναστατών, στρατιωτών και εργατών». Δεν είχαμε πολλά όταν ήμουν παιδί, αλλά για μένα, η αλήθεια της ζωής είναι ότι βρίσκαμε την έκσταση στις μικρές στιγμές. 

Μπορεί ένα μικρό πικ-νικ με την οικογένειά μας. Τρία ζευγάρια κάλτσες γυρισμένα σε μορφή μπάλας και δεμένα με ένα κορδόνι. 

Παίζαμε ποδόσφαιρο κάτω από τον ήλιο και μετά ξαπλώναμε στο χορτάρι. Εντυπωσιαζόμασταν με τα πάντα και με το τίποτα. Όταν αποσύρθηκα από το ποδόσφαιρο στα 30 μου, ξέρετε τι έκανα; 

Έκανα κάτι πολύ σημαντικό για μένα. Πήγα να ζήσω στην πόλη που έπρεπε να εγκαταλείψουν οι παππούδες μου το 1939. Πήγα να ζήσω στη Βαρκελώνη». 

Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Έρικ Καντονά. Τον γάλο ποδοσφαιριστή που έπαιξε ποδόσφαιρο όπως ακριβώς ζει. Αντισυμβατικά.

This is the life of immigrants. You go where you must. You do what you must. So they went. They made a life for themselves.

Αντισυμβατική ζωή

Ο Καντονά σε γράμμα που δημοσιεύτηκε στο «The Players’ Tribune» μίλησε για την ιστορία της οικογένεια του. 

«Πρέπει να πάμε πίσω στο 1939, κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου. Ο παππούς (από την πλευρά της μητέρας μου) ήταν από τη Βαρκελώνη και πολέμησε κατά του δικτάτορα Φράνκο μέχρι τέλους. 

Στο τέλος του πολέμου, ήταν καταζητούμενος και είχε μόνο λίγα λεπτά για να αποδράσει πριν καταλάβει την πόλη ο στρατός των φασιστών. Έπρεπε να περάσει τα Πυρηναία όρη με τα πόδια για να φτάσει στη Γαλλία και δεν είχε χρόνο για κανονικούς αποχαιρετισμούς. 

Αυτό ήταν το τέλος. Ζωή ή θάνατος. 

Έτσι, λίγο πριν φύγει, πήγε και βρήκε το κορίτσι του, και τη ρώτησε: «Είσαι έτοιμη να με ακολουθήσεις;» Ήταν 28 ετών. 

Εκείνη, 18. Έπρεπε να αφήσει πίσω την οικογένεια, τους φίλους της, τα πάντα. Αλλά του είπε: «Ναι, φυσικά!». Αυτή ήταν η γιαγιά μου.

Έζησαν στα στρατόπεδα προσφύγων στη γαλλική ακτογραμμή. Εκεί υπήρχαν πάνω από 100.000 Ισπανοί πρόσφυγες. 

Μπορείτε να φανταστείτε τι θα τους συνέβαινε αν δεν τους δέχονταν οι Γάλλοι; Αλλά όχι, έδειξαν συμπόνια. Η ανθρωπότητα πρέπει να δείχνει πάντα συμπόνια σε αυτούς που υποφέρουν. Οι παππούδες μου δεν είχαν τίποτα όταν έφτασαν. Έπρεπε να αρχίσουν τις ζωές τους από την αρχή. Αλλά μετά από λίγο καιρό, δόθηκε η ευκαιρία στους πρόσφυγες να δουλέψουν στην κατασκευή ενός φράγματος στο Saint-Etienne-Cantales.

Αυτή είναι η ζωή του πρόσφυγα. Πας εκεί που πρέπει και κάνεις αυτό που πρέπει. Και έτσι πήγαν. Και έφτιαξαν τη ζωή τους. 

Η μητέρα μου γεννήθηκε εκεί μετά από λίγα χρόνια και τελικά η οικογένεια μετακόμισε στη Μασσαλία. Αυτή η ιστορία τρέχει στο αίμα μου. Με διαμόρφωσε σαν άνθρωπο. Αλλά υπήρχε στο μυαλό μου μόνο σαν όνειρο. Δεν υπήρχαν φωτογραφίες αυτής της μάχης, μόνο ιστορίες. Δεν υπήρχε κάτι που μπορούσες να αγγίξεις, να δεις, από εκείνη την εποχή. 

Αλλά το 2007, η διάσημη «Μεξικάνικη Βαλίτσα» του φωτογράφου Robert Capa βρέθηκε σε ένα σπίτι στο Μέξικο Σίτι. Μέσα στα παλιά κουτιά, υπήρχαν 4.500 αρνητικά από τον Ισπανικό Εμφύλιο, τα οποία αγνοούνταν για πάνω από 60 χρόνια. Κανείς δεν ξέρει πώς βρέθηκαν στο Μεξικό. 

Ήμουν πολύ περίεργος, κι έτσι όταν έγινε μια έκθεση αυτών των φωτογραφιών στη Νέα Υόρκη, πήγα με τη γυναίκα μου. Οι περισσότερες φωτογραφίες ήταν απλά μικροσκοπικά αρνητικά. Χιλιάδες από αυτά. Έπρεπε να τα δεις κάτω από μεγεθυντικό φακό. Αλλά μερικές φωτογραφίες στη μέση της έκθεσης ήταν τεράστιες. Σχεδόν τρία μέτρα. Οι άνθρωποι στις φωτογραφίες ήταν στο πραγματικό τους μέγεθος, ήταν λες και θα τους έπιανες αν άπλωνες το χέρι σου. Και τότε είδα τον παππού μου.

Η άλλη μισή οικογένεια…

Όμως, αυτή είναι η μισή ιστορία μας. Υπάρχει άλλη μια φωτογραφία που καθορίζει τη ζωή μου. Οι παππούδες του πατέρα μου ήταν επίσης πρόσφυγες. Ήρθαν στη Γαλλία από τη Σαρδηνία για να γλιτώσουν από τη φτώχεια το 1911. 

Τρία χρόνια μετά, ο προπάππους μου κλήθηκε να υπηρετήσει στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εισέπνευσε τόσα αέρια που πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του καπνίζοντας ευκάλυπτο για να μπορέσει να αναπνεύσει καλύτερα. 

Ο γιος του, ο παππούς μου, πολέμησε με τους Γάλλους στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και όταν επέστρεψε από τον πόλεμο, δούλεψε ως οικοδόμος. Αποταμίευσε αρκετά λεφτά ώστε να αγοράσει ένα κομμάτι γης στο λόφο της Μασσαλίας όταν ο πατέρας μου ήταν έφηβος. Το οικόπεδο είχε μια μικρή σπηλιά. Έπρεπε να ζήσουν κάπου όσο ο παππούς μου έχτιζε το σπίτι, άρα τι έκαναν; Απλό. Ζούσαν μέσα στη σπηλιά για δύο χρόνια. Το μόνο που είχαν για να ζεστάνουν τη σπηλιά ήταν ένας φούρνος.

Μοιάζει με αυτές τις ιστορίες που λένε οι οικογένειες «για τα παλιά χρόνια», αλλά υπάρχει μια φωτογραφία από το χειμώνα του 1956 με τους παππούδες και τον πατέρα μου στη σπηλιά, σκεπασμένους με κουβέρτες για να ζεσταθούν. 

Ο παππούς μου έχτισε το σπίτι σιγά – σιγά και στο τέλος έχτισε κι ένα σπίτι για τους γονείς μου. Αυτό είναι το σπίτι στο οποίο μεγάλωσα. Αυτό κληρονόμησα. Αυτό είναι το αίμα μου. Μια από τις πρώτες μου αναμνήσεις είναι να κουβαλάω δέκα σακιά με άμμο μέχρι το σπίτι πάνω στον λόφο, που φτιαχνόταν ακόμα. Μόνο μετά από αυτό, με άφηναν να παίξω ποδόσφαιρο…

Αυτή είναι η οικογένειά μου. Αυτή είναι η ιστορία μου. Έχω ζήσει σε όλο τον κόσμο… 

Όταν με ρωτούν γιατί έπαιξα ποδόσφαιρο με αυτόν τον τρόπο, αυτή είναι η απάντηση. Το ποδόσφαιρο δίνει νόημα στη ζωή, ναι, αλλά και η ζωή δίνει νόημα στο ποδόσφαιρο. Σχεδόν ποτέ δεν λέω αυτές τις προσωπικές ιστορίες, ειδικά αυτή για το νονό του πατέρα μου. Είναι πολύ δύσκολο. Όταν μιλάω γι’ αυτό, είναι λες και μου μιλάνε οι άγγελοι».

Μάκης Διόγος
epohi.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι