Friday, 19 June 2020

Δεν Κρινόμαστε ως “Επαρκείς” Ή “Ανεπαρκείς” Γονείς από την Επίδοση του Παιδιού μας στις Πανελλαδικές

«Αγαπητοί μαθητές… Να θυμάστε λοιπόν ότι, ακόμα και αν δεν έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα, δεν αξίζει κάποιος να βυθιστεί σε αρνητικά συναισθήματα» 
Οι συμβουλές μίας φιλολόγου εν όψει των Πανελλαδικών

104.040 χιλιάδες υποψήφιοι μπαίνουν σε θέση… μάχης συναγωνιζόμενοι για 74.692 θέσεις στα πανεπιστήμια της χώρας.

Τα παιδιά και οι οικογένειές τους φτάνουν στο τέλος αυτής της μακρόχρονης και εξαντλητικής προσπάθειας, και τα συναισθήματα είναι πολλά και ανάμικτα. Το άγχος και η αγωνία των εξετάσεων και της «επόμενης μέρας» είναι αισθητά, όσο καλή προετοιμασία κι αν έχει γίνει.

Τι κάνουμε τώρα;…
«"Φέτος δίνουμε Πανελλήνιες", ακούω από πολλές μαμάδες! “Πώς θα τα πάμε άραγε;”… Και φυσικό είναι, όταν κάποιος επενδύει για το μέλλον, είτε γονιός είτε παιδί-υποψήφιος, να μην αρέσκεται στην αποτυχία και να προσδοκά το καλύτερο», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η φιλόλογος Αγγελική Αναγνώστου, και εξηγεί:

«Ας μην ξεχνάμε όμως, αγαπητοί γονείς, ότι δεν “περνάμε εξετάσεις” ως γονείς, δεν κρινόμαστε ως “επαρκείς” ή “ανεπαρκείς” γονείς από την επίδοση του παιδιού μας στις Πανελλήνιες! Δεν χρειάζεται να μπαίνουμε σε συναγωνισμό ή ανταγωνισμό για να αποδείξουμε πόσο “καλοί” γονείς είμαστε…».

Όπως και να έχει πάντως, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εξετάσεων, σύμφωνα με την ίδια, τα παιδιά θα πρέπει να αποχωριστούν από την προστατευτική «φωλιά» του στενού οικογενειακού τους περιβάλλοντος, θα πρέπει να προχωρήσουν, να βρουν τον δικό τους δρόμο, αυτόν που τους ταιριάζει και τα κάνει ευτυχισμένα. 
Και γι΄ αυτό, το πιο πολύτιμο είναι να έχουν πίστη στον εαυτό τους και τις δυνατότητες και τις δυνάμεις τους και, φυσικά, τον αυτοσεβασμό τους.

Πιο αναλυτικά η ίδια συμβουλεύει τους γονείς τα εξής:
«Αυτή την περίοδο της δοκιμασίας, να είστε διατεθειμένοι να μιλάτε για κάθε είδους πράγματα που ευχαριστούν τα παιδιά. Η αποδοχή, η κατανόηση, η στοργή και η ηρεμία είναι τα στοιχεία που χρειάζεται τώρα το παιδί, ένα ευχάριστο περιβάλλον, μια ενθάρρυνση και μια ζεστή αγκαλιά. Κι όταν βγουν από την “πρέσα”, θα είναι μια λαμπρή καλοκαιρινή μέρα για όλους».

Σε πρακτικό επίπεδο, βέβαια, εξηγεί, είναι απολύτως αναγκαίο να φροντίσουμε ώστε το παιδί να κοιμάται καλά, να τρώει σωστά και να κάνει κάποια -υποτυπώδη έστω- σωματική άσκηση. Ο καλός ύπνος ξεκουράζει το σώμα, καθαρίζει το μυαλό και εξασφαλίζει τη διαύγεια της σκέψης. Η ισορροπημένη διατροφή εξασφαλίζει καλή σωματική κατάσταση και η άθληση συμπληρώνει και βοηθάει τον οργανισμό να εκτονώνεται. Το σώμα, σαν μια μηχανή που επιτελεί κάποιες λειτουργίες, χρειάζεται την κίνηση. Το να είναι καθηλωμένο τόσες ώρες σε μια καρέκλα (όπως γίνεται κατά τη μελέτη), μπορεί να αποτελεί εμπόδιο και για τη διανοητική λειτουργία… Γι΄ αυτό, μην παραλείπετε να βάζετε το σώμα σε κίνηση, τονίζει επίσης η κ. Αναγνώστου.
Οι Πανελλήνιες είναι ένα βήμα για τη ζωή. Δεν είναι όμως όλη μας η ζωή. Και αυτό χρειάζεται να το καταλάβουμε όλοι, γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές, σημειώνει στη συνέχεια.
Για να καταλήξει λέγοντας:

«Αγαπητοί μαθητές…

Το κατά πόσον θα επιτευχθεί ο στόχος που έχει θέσει κάποιος, κρίνεται από πολλούς αστάθμητους παράγοντες που δεν αφορούν πάντα και εξ ολοκλήρου τον κάθε μαθητή χωριστά ή την προετοιμασία που έχει κάνει, αλλά ένα σύνολο παραγόντων, όπως το πόσο εύκολα ή δύσκολα, προβλεπόμενα ή απρόβλεπτα θα είναι τα θέματα, ποιες σχολές έχουν αυξημένη ζήτηση και άλλα τέτοια που, όσο και να θέλουμε, ούτε μπορούμε ούτε έχει νόημα να τα ψάχνουμε, αφού κάθε χρόνο αλλάζουν.

Κάντε την καλύτερη προσπάθειά σας, και ας την κάνετε όχι απλά γιατί “πρέπει” να περάσετε στις εξετάσεις, αλλά γιατί είναι μια πρόκληση! Είναι κι αυτό ένα από τα πολλά “παιχνίδια” που καλούμαστε να παίξουμε στη ζωή.

Κι όπως κάθε παιχνίδι, αποτελείται μεταξύ άλλων από “αντιπάλους”, εμπόδια, ελευθερίες και σκοπούς. Και κάποιοι “νικούν” ενώ κάποιοι “χάνουν”. Έτσι είναι φτιαγμένο το παιχνίδι… Κι όταν ξεχνάμε ότι είναι κάπως σαν να παίζουμε μπάλα και προσδίδουμε πολύ μεγάλη σοβαρότητα σε όλο αυτό, τότε επέρχεται πολύ μεγάλη κούραση κι ένα σωρό δυσάρεστα κι ανεπιθύμητα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν…

Να θυμάστε λοιπόν ότι, ακόμα και αν δεν έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα, δεν αξίζει κάποιος να βυθιστεί σε αρνητικά συναισθήματα. Για να είναι κανείς ευτυχισμένος, χρειάζεται να μπορεί να αντιμετωπίζει, μ΄ άλλα λόγια να βιώνει, τα πράγματα που συμβαίνουν. Εύχομαι σε όλα τα παιδιά η διαδικασία αυτή να είναι ένα ακόμη βήμα προς τον ορίζοντα των ονείρων τους».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

alfavita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα αξέχαστα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων

Έπινες νερό από το λάστιχο, μέτραγες τα παγωτά και τα μπάνια και τα πόδια σου ήταν γεμάτα μελανιές
Λένε πως καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις, από τις φορές που ανατρέχεις στο παρελθόν και σε αναμνήσεις παλιές. Μπορεί να είναι κι έτσι. Μπορεί, όμως, να είναι και η νοσταλγία που νιώθεις για κάτι πραγματικά όμορφο, αθώο, ανέμελο (ενίοτε και ριψοκίνδυνο) του τότε, που σήμερα λείπει. Κι αν έχεις παιδί, τότε οι διαφορές των δικών σου παιδικών χρόνων με των δικών του, είναι που σου φέρνουν μια μικρή μελαγχολία.
Ο κόσμος αλλάζει. Αυτά τα «μαραφέτια του διαβόλου» που έλεγε η γιαγιά μου κάθε τι καινούργιο τεχνολογικά που ερχόταν, έχουν γίνει πια αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των σημερινών παιδιών. Ο χρόνος που κυλάει και τρέχουν οι ενήλικες να τον προλάβουν,  έχει συμπαρασύρει – αναγκαστικά σε κάποιες περιπτώσεις – και τα σημερινά παιδιά, που ακόμα και τα καλοκαίρια, την εποχή της ξεγνοιασιάς, ακολουθούν συγκεκριμένο πρόγραμμα και ωράριο.
Και πόσο παράξενο αυτό ακούγεται, όταν σε εμάς τα καλοκαίρια δεν υπήρχε χρόνος. Υπήρχε μόνο πρωί, μεσημέρι ανάπαυσης και βράδυ. Ούτε ώρα, μα ούτε και ημερομηνία. Η μόνη φορά που μας ενδιέφερε πόσο του μηνός έχουμε, ήταν μόνο για κάποιο πανηγύρι που περιμέναμε με ανυπομονησία.
Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, στον περιορισμό του αυθορμητισμού των παιδιών, φταίμε κι εμείς οι σημερινοί γονείς. Σε αντίθεση με τους δικούς μας, είμαστε περισσότερο φοβισμένοι, τηρούμε ευλαβικά τους κανόνες προστασίας τους και τρέμουμε στη θέα ενός ματωμένου γόνατου. Όταν εμείς κάποτε τη βγάζαμε στην καρότσα του αγροτικού, κάναμε ποδήλατο χωρίς φρένα (τώρα δε νοείται να μην έχει το παιδί κράνος) και τα πόδια μας ήταν γεμάτα χτυπήματα και μελανιές, ενώ όταν ματώναμε, βάζαμε λίγο σάλιο κι εντάξει η πληγή!
Εντάξει, τρομακτικό. Και τώρα καταλαβαίνω τη γιαγιά μου, που κάθε φορά μου έλεγε «σε φυλάει άγιος με αυτά που κάνεις». Αλλά για να είμαι ειλικρινής, αυτές τις στιγμές που πλέον είναι γλυκές αναμνήσεις, δεν τις αλλάζω με τίποτα. Και αισθάνομαι τυχερή που μεγάλωσα τη δεκαετία του ’80 σε χωριό και συγκεκριμένα στο Κρυονέρι Κορινθίας (να τα λέμε και αυτά). Και όσοι πέρασαν έτσι τα δικά τους παιδικά χρόνια, είμαι σίγουρη πως συμφωνούν. Γιατί, αν δεν έχεις πιει νερό από το λάστιχο και δεν πηγαίνατε όλα τα παιδιά της γειτονιάς για μπάνιο πάνω στην καρότσα του αγροτικού, δεν ανήκεις στο γκρουπ.

Αλλά ας θυμηθούμε τι κάναμε ως παιδιά τα καλοκαίρια:
Μετράγαμε παγωτά και μπάνια
Κλασικά. Το μέτρημα για τα παγωτά ξεκινούσε συνήθως από την Κυριακή του Πάσχα, που τρώγαμε το πρώτο. Και συνεχιζόταν όλο το καλοκαίρι. Τρώγαμε και δύο παγωτά την ημέρα. Δικά μου αγαπημένα: Τρινιτά, Σικάγο, Καραμπόλα (για το δωράκι) και Τόγκο. Τον πύραυλο δεν τον έκανα καλά και άσε που επειδή τρώω αργά, στο τέλος έλιωνε και πασαλειβόμουνα παντού. Οπότε τα κυπελάκια ήταν η ασφαλής επιλογή. Εννοείται, δε, πως στο μέτρημα η κλεψιά πήγαινε σύννεφο και φτάναμε να μετράμε και 200 παγωτά ο καθένας.
Κάπως έτσι ήταν και με τα μπάνια. Επειδή, εγώ μεγάλωσα σε χωριό, δεν πηγαίναμε κάθε μέρα για μπάνιο. Οι Κυριακές ήταν πάντα αφιερωμένες στη θάλασσα, ενώ τις καθημερινές αν οι γονείς δεν είχαν δουλειές στα κτήματα, πηγαίναμε. Μάλιστα, κανονίζαμε όλη η γειτονιά. Όποιος γονιός μπορούσε, μάζευε τα παιδιά της γειτονιάς, ανεβαίναμε στην καρότσα του αγροτικού και πηγαίναμε για μπάνιο στο Κιάτο. Τώρα, που το σκέφτομαι είναι λίγο… ντροπή, αλλά τότε το κατά ευχαριστιόμασταν.
Δεν υπήρχε ωράριο
Ξυπνάγαμε αργά. Συνήθως, γύρω στις 10 το πρωί, πίναμε το γάλα – τα καλοκαίρια είχε κατσικίσιο γάλα, το οποίο σιχαινόμουν όπως μύριζε και είχα ποτίσει όλες τις γλάστρες – και φεύγαμε για παιχνίδι. Επειδή, ο ήλιος ήταν ντάλα, συνήθως καθόμασταν σε σπίτι ή σε κάποια αποθήκη ή υπόστεγο και παίζαμε χαλαρά ή κουβεντιάζαμε και λέγαμε και τα αισθηματικά μας.
Το μεσημέρι μετά το φαγητό ήταν η ώρα της ανάπαυσης. Ο μεσημεριανός ύπνος ποτέ δεν μου άρεσε, αλλά επειδή οι γονείς μου είχαν επιστρέψει από το κτήμα και ήθελαν να ξεκουραστούν, η εντολή ήταν «δεν θα βγάλεις κιχ». Έτσι, καθόμουν στο μπαλκόνι και χωρίς να βγάλω κιχ, διάβαζα το περιοδικό «ΚΑΙ» της μεγάλης αδελφής μου, λίγο «Μανίνα» ή έβαζα τα walkman που είχε φέρει ο θείος μου από τον Καναδά και άκουγα Άννα Βίσση και Αλέξια. Είπατε κάτι;
Το απόγευμα βγαίναμε για παιχνίδι όλα τα παιδιά της γειτονιάς και την κατάσταση τη λες και λίγο… ημί-άγρια. Αγόρια και κορίτσια παίζαμε μαζί. παίζαμε ποδόσφαιρο στα χωράφια που είχαν θερίσει και θυμάμαι τα πόδια μας να είναι όλο γρατσουνιές από τις καλαμιές που είχαν μείνει.
Κάναμε ποδήλατο (βάζαμε και κουτάκι για να κάνει και θόρυβο σαν αγωνιστικό), παίζαμε σχοινάκι, λάστιχο, κουτσό, κρυφτό, χαμένο θησαυρό, κυνηγητό, αλλά και παιχνίδια δικής μας έμπνευσης. Το, δε, παιχνίδι κρατούσε μέχρι αργά το βράδυ.

Αλλά οι αναμνήσεις, εννοείται δε σταματούν εδώ.
Τρώγαμε καρπούζι και φτύναμε τα κουκούτσια. Μάλιστα κάναμε και διαγωνισμό ποιος θα ρίξει πιο μακριά το κουκούτσι.
Σκαρφαλώναμε στα δέντρα.
Αν δεν είχαμε κερασιές στο σπίτι μας, κανένα πρόβλημα. Πηγαίναμε στου γείτονα και κλέβαμε κεράσια. Άλλοι κρατούσανε τσίλιες και οι υπόλοιποι μάζευαν κεράσια. Τα βάζαμε στη μπλούζα μας και φεύγαμε. Κι εδώ θυμάμαι τη μάνα μου να φωνάζει επειδή είχε βάψει η μπλούζα. Ειδικά, όταν μαζεύαμε βύσσινα. «Δύσκολος λεκές» έλεγε, αλλά τότε μού ακούγονταν λέξεις ακαταλαβίστικες.
Πίναμε νερό από το λάστιχο. Σκέτη απόλαυση. Περιμέναμε, βέβαια, να τρέξει πρώτα λίγο το νερό, να φύγει το ζεστό που έκαιγε από τον ήλιο και η πράσινη γλίτσα που έβγαζε το λάστιχο και μετά πίναμε στη σειρά όλα τα παιδιά.
Τρώγαμε χτυπητό αυγό. Μη μου πεις, δεν ξέρεις τι είναι. Λοιπόν, χτυπάγαμε καλά τον κρόκο του αυγού με ένα κουτάλι (γεμάτο γεμάτο) ζάχαρη κι ένα κουτάλι κακάο και γινόταν μια αφράτη κρέμα που τότε την έτρωγα με απόλαυση. Τώρα, ούτε ως ιδέα δεν μπορώ να το σκεφτώ.
Τρώγαμε μία φέτα ζυμωτό ψωμί, την οποία βρέχαμε με νερό και ρίχναμε πάνω ζάχαρη και κακάο. Ή σκέτο με ζάχαρη.
Τρώγαμε τηγανόψωμα από το ζυμάρι που είχε περισσέψει από το ψωμί που είχε ζυμώσει η μαμά.
Πηγαίναμε στη βρύση του χωριού και πιάναμε βατράχια.
Τσακωνόμασταν με τα παιδιά του άλλου μαχαλά. Υπήρχαν και… βεντέτες.
Κάναμε τηλεφωνικές πλάκες. Ειδικά, εμείς τα κορίτσια στα αγόρια που μας άρεσαν.
Ανεβαίναμε – και πάλι – στην καρότσα και πηγαίναμε με τους γονείς στο κτήμα. Από τις χειρότερες δικές μου αναμνήσεις
Περιμέναμε πώς και πώς το πανηγύρι του χωριού. Γουρουνοπούλα, χορός, παιχνίδια. Βάζαμε και τα καλά μας.
Τρώγαμε τα απογεύματα βανίλια (το γνωστό υποβρύχιο). Ένα μεγάλο κουτάλι της σούπας μέσα σε κρύο νερό. Απόλαυση.
Πίναμε σπιτική βυσσινάδα.
Τα βράδια μαζευόμασταν τα παιδιά της γειτονιάς και λέγαμε ιστορίες, κυρίως τρόμου.
Πολλά κορίτσια, τα καλοκαίρι κένταγαν. Έπρεπε να φτιάξουν την προίκα τους.
Και άλλα μάθαιναν να μαγειρεύουν και να κάνουν σωστά τις δουλειές του σπιτιού.
Στη θάλασσα, δε, όταν πηγαίναμε, ήμασταν μικροί Ούνοι. Κάναμε βουτιές από τα βραχάκια, ψάχναμε για αχινούς, κάναμε πατητή ο ένας στον άλλον.
Το καλοκαίρι τα αγόρια είχαν κάνει δεύτερη φύση τους τις στολές Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού και ΑΕΚ. Κι επειδή φορούσαμε και τα ρούχα των μεγαλύτερων αδελφών, έβλεπες και κορίτσια με φανέλα Μαυρίδη! Αμ, πως.
Βέβαια, τα κορίτσια δεν αποχωρίζονταν τα ξύλινα τσόκαρα και τα σανδάλια με τα πολύχρωμα κορδόνια που έδεναν μέχρι το γόνατο.
Και αυτό όταν φορούσαμε παπούτσια, διότι την περισσότερη μέρα τρέχαμε ξυπόλητα.

Γράφει η Δήμητρα Ζάρκου

newsbeast.gr

Thursday, 18 June 2020

Γερμανία: Έδιναν παιδιά σε παιδόφιλους για 30 χρόνια

Αρρωστημένο "πείραμα" , που παραπέμπτει σε πρακτικές των Ναζί
Το "Kentler Project" στο Δυτικό Βερολίνο τοποθετούσε στο ίδιο σπίτι άστεγα παιδιά με άνδρες που είχαν καταδικαστεί για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων.
Berlin authorities placed children with pedophiles for 30 years

Ξεκινώντας τη δεκαετία του 1970 ο καθηγητής ψυχολογίας Χέλμουτ Κέντλερ πραγματοποίησε το «πείραμά» του.

Τα άστεγα παιδιά στο Δυτικό Βερολίνο τοποθετήθηκαν σκόπιμα με παιδεραστές στο ίδιο σπίτι, καθώς ο Κέντλερ υποστήριζε ότι αυτοί οι άντρες θα γίνονταν ιδιαίτερα στοργικοί θετοί γονείς.
Μελέτη που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο του Χιλντεσχάιμ διαπίστωσε ότι οι αρχές στο Βερολίνο δέχτηκαν αυτήν την «πρακτική» για σχεδόν 30 χρόνια. Οι ανάδοχοι παιδεραστές μάλιστα λάμβαναν τακτικό επίδομα φροντίδας.
Σύμφωνα με το dw.com ο Χέλμουτ Κέντλερ (1928-2008) κατείχε ηγετική θέση στο Κέντρο Εκπαιδευτικών Ερευνών του Βερολίνου.
Ήταν πεπεισμένος ότι η σεξουαλική επαφή μεταξύ ενηλίκων και παιδιών ήταν ακίνδυνη.

Οι υπηρεσίες παιδικής πρόνοιας του Βερολίνου και η κυβερνητική Γερουσία είτε έκαναν τα στραβά μάτια είτε ενέκριναν τις «συγκατοικήσεις».

Πριν από αρκετά χρόνια, δύο από τα θύματα αποφάσισαν να μιλήσουν δημόσια και να πουν την ιστορία τους.

Έκτοτε οι ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Χίλντεσχαιμ ξεκίνησαν να μελετούν έναν τεράστιο όγκο αρχείων και προχώρησαν σε συνεντεύξεις.
Ανακάλυψαν ένα «δίκτυο διαφόρων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων», το κρατικό Γραφείο Πρόνοιας για τους Νέους και τη Γερουσία του Βερολίνου, όπου η παιδεραστία έγινε αποδεκτή, υποστηρίχθηκε, υπερασπίστηκε.

news247
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τί Παιδεία ΔΕΝ θέλουμε !

Πρώτα καταργούνται τα καλλιτεχνικά μαθήματα, μετά δαψεύδεται από τα Ελληνικά Hoaxes Και μένουμε με την απορία, τί παιδεία θα έχουμε;
Για να μη μείνετε με την απορία, έχουμε την απάντηση δια στόματος πρωθυπουργού

Ο , μιλώντας το απόγευμα της Δευτέρας στην Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, τόνισε ότι είναι έτοιμο και ένα «πολύ σημαντικό νομοσχέδιο που θα συνδέει την εκπαίδευση με την αγορά εργασίας», σημειώνοντας ότι «καθιερώνεται ένα εθνικό σύστημα και κατάρτισης, με πρότυπα επαγγελματικά λύκεια, πειραματικά ΙΕΚ και επαγγελματικές σχολές, σε συνεννόηση με τον ιδιωτικό τομέα και με τοπικό και περιφερειακό χαρακτήρα, όπου είναι απαραίτητο.

Προανήγγειλε ότι θα αναβαθμιστούν ειδικά οι επαγγελματικές σχολές στην Κοζάνη και στην Αρκαδία και σε μία από αυτές θα ιδρυθεί τμήμα Green Job School με ειδικότητες σχετικά με τα επαγγέλματα της πράσινης οικονομίας.
Το ειδικό για την επαγγελματική εκπαίδευση
Κατά την συζήτηση που είχε στη συνέχεια με τον πρόεδρο του ΣΕΒ έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο ειδικό νομοσχέδιο για την που θα έρθει μέσα στους επόμενους δύο μήνες.
«Δεν ήθελα να το ενσωματώσω στο νομοσχέδιο για τα σχολεία γιατί αποδίδω εξαιρετικά μεγάλη σημασία στον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αναδιατάξουμε όλη την έννοια της επαγγελματικής εκπαίδευσης στη χώρα μας», τόνισε και αναφέρθηκε στην διαρκή κατάρτιση, σημειώνοντας: “Η δυνατότητα που μας δίνει σήμερα η τεχνολογία και το απέδειξε πολύ καλά η κρίση του κορονοϊού από την καλή και από την κακή πλευρά μερικές φορές. Κι εμείς πήραμε κάποια μαθήματα για το τι σημαίνει ουσιαστική κατάρτιση σήμερα εξ αποστάσεως. Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι θα υπάρχουν σημαντικότατοι ευρωπαϊκοί πόροι διαθέσιμοι. Αλλά η κατάρτιση πρέπει να γίνει με σωστούς όρους με τη συμμετοχή της ιδιωτικής οικονομίας, με τις επιχειρήσεις να μας υποδεικνύουν πού είναι οι ανάγκες τους, με την πιστοποίηση να είναι απλή και να παρέχεται εύκολα από πιστοποιημένους με τη σειρά τους φορείς. Άρα εκεί έχουμε να κάνουμε πάρα πολλά», πρόσθεσε σύμφωνα με το Αθήνα 9.84.
Υπογράμμισε εξάλλου ότι πρόθεση της κυβέρνησης είναι «να απελευθερώσουμε τα δημόσια , τα οποία έχουν πολλές εστίες δημιουργικότητας, να συνεργαστούν περισσότερο με τον ιδιωτικό τομέα. “Να σας ενθαρρύνουμε να επενδύσετε και εσείς στα Πανεπιστήμια με περισσότερα προγράμματα συνεργασίας, με περισσότερες δωρεές ίσως για τη δημιουργία ειδικών εδρών σε αντικείμενα που μπορεί να σας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα, τα οποία θα είναι προς όφελος όμως και του δημόσιου πανεπιστημίου και βέβαια για να καταλήξουμε και στα πιο μικρά παιδιά», όπως είπε χαρακτηριστικά.
Στο σημείο αυτό αναφέρθηκε στην θεσμοθέτηση του μαθήματος της επιχειρηματικότητας στα και τόνισε ότι «έχει γίνει καταπληκτική δουλειά από φορείς με τους οποίους- όπως είπε- συνεργαζόμαστε και εμείς, συνεργάζεστε και εσείς, για το τι σημαίνει να διδάσκουμε επιχειρηματικότητα στα παιδιά».
«Εμείς κάνουμε το δικό μας κομμάτι και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε γιατί το να στηρίξουμε τις επιχειρήσεις είναι πάνω από όλα να στηρίξουμε τον κόσμο της εργασίας. Και πιστεύω ότι και η υγιής ελληνική επιχειρηματικότητα μέσα από αυτή τη ματιά θα αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση», κατέληξε ο πρωθυπουργός.

Διαβάστε περισσότερα: Μητσοτάκης: Έρχεται νομοσχέδιο για την επαγγελματική εκπαίδευση - iPaidia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Καταργούνται τα Καλλιτεχνικά Μαθήματα στο Λύκειο / Η Νέα Ζηλανδία δίνει 4 εκ. δολάρια σε καλλιτεχνικά μαθήματα για να «φτιάξει» δημιουργικούς πολίτες

Έτσι είμαστε εμείς. 
Πρωτοπόροι στην βλακεία της οπισθοδρόμησης...
🎵 🎵 🎵 🎵 🎵 🎵 🎵 🎵
Καταργούνται Καλλιτεχνικά και Μουσική στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση – Έντονες αντιδράσεις από την εκπαιδευτική κοινότητα

Μεγάλες αντιδράσεις έχει προκαλέσει στην εκπαιδευτική κοινότητα -και όχι μόνο- η πρόταση του υπουργείου Παιδείας για κατάργηση των Καλλιτεχνικών μαθημάτων στις τάξεις του Λυκείου

Μετά την κατάργηση της Κοινωνιολογίας, την υποτίμηση των μαθημάτων Κοινωνικών Επιστημών και τη μείωση ωρών διδασκαλίας του μαθήματος της Πολιτικής Παιδείας το υπουργείο τα «βάζει» με τα Καλλιτεχνικά.
Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με το ωρολόγιο πρόγραμμα που ίσχυε μέχρι τώρα, διδάσκονταν στο Λύκειο τα Καλλιτεχνικά Μαθήματα: Ελεύθερο Σχέδιο, Γραμμικό Σχέδιο, Αρχιτεκτονικό Σχέδιο και Ιστορία Τέχνης, ενώ στο Γυμνάσιο διδασκόταν το μάθημα των Καλλιτεχνικών σε όλες τις τάξεις. 

Στη νέα πρόταση του υπουργείου Παιδείας, αφαιρείται το μάθημα επιλογής της Α' Λυκείου της Καλλιτεχνικής παιδείας, και το μάθημα κατεύθυνσης του Ελεύθερου η Γραμμικού σχεδίου στην Γ' Λυκείου. Συνολικά δε, η καλλιτεχνική παιδεία, στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση περιορίζεται. 
-------------
η συνέχεια στο 
Παιδείας Απάνθισμα

-------------
Η Νέα Ζηλανδία δίνει 4 εκ. δολάρια σε καλλιτεχνικά μαθήματα για να «φτιάξει» δημιουργικούς πολίτες


Και προσλαμβάνει 300 καθηγητές για ζωγραφική, μουσική και θέατρο σε σχολεία της χώρας.

Στη Νέα Ζηλανδία η κυβέρνηση μόλις ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να επενδύσει επιπλέον 4 εκατομμύρια δολάρια στην προώθηση και την πιο αποτελεσματική λειτουργία των καλλιτεχνικών μαθημάτων σε όλα τα σχολεία της χώρας - μία απόφαση της πρωθυπουργού Jacinda Adern, η οποία δήλωσε ότι με αυτή την κίνηση θέλει να εξασφαλίσει μόνιμη εργασία σε 300 καλλιτέχνες.

Το πρόγραμμα είναι σχεδιασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να φέρει σε επαφή έμπειρους, ενεργούς καλλιτέχνες με μαθητές προκειμένου να διδάξει στους τελευταίους νέους τρόπους για εκφράσουν τον εαυτό τους δημιουργικά δια μέσου της τέχνης, του χορού, του θεάτρου και της μουσικής.

Ο υπουργός Παιδείας, Chris Hipkins, σχολίασε πως «Τα νέα, δημιουργικά μαθήματα στα σχολεία έχουν σαν στόχο να ωθήσουν τους μαθητές σε έναν πιο ουσιαστικό τρόπο ζωής, στην καλύτερη μεταξύ τους επικοινωνία και την συνεργασία, στη δημιουργική σκέψη και, γιατί όχι, να τους ξυπνήσει το ενδιαφέρον προς μία καριέρα στον χώρο των τεχνών».
----------------
Υπολογίζεται ότι περίπου 2023 μαθητές θα ωφεληθούν από το νέο πρόγραμμα, πράγμα που σημαίνει πως η Νέα Ζηλανδία επενδύει έξτρα 2.000 δολάρια για την καλλιτεχνική υποδομή κάθε μαθητή ξεχωριστά
---------------
η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki