Δεν Κρινόμαστε ως “Επαρκείς” Ή “Ανεπαρκείς” Γονείς από την Επίδοση του Παιδιού μας στις Πανελλαδικές

«Αγαπητοί μαθητές… Να θυμάστε λοιπόν ότι, ακόμα και αν δεν έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα, δεν αξίζει κάποιος να βυθιστεί σε αρνητικά συναισθήματα» 

Οι συμβουλές μίας φιλολόγου εν όψει των Πανελλαδικών

104.040 χιλιάδες υποψήφιοι μπαίνουν σε θέση… μάχης συναγωνιζόμενοι για 74.692 θέσεις στα πανεπιστήμια της χώρας.

Τα παιδιά και οι οικογένειές τους φτάνουν στο τέλος αυτής της μακρόχρονης και εξαντλητικής προσπάθειας, και τα συναισθήματα είναι πολλά και ανάμικτα. Το άγχος και η αγωνία των εξετάσεων και της «επόμενης μέρας» είναι αισθητά, όσο καλή προετοιμασία κι αν έχει γίνει.

Τι κάνουμε τώρα;…
«"Φέτος δίνουμε Πανελλήνιες", ακούω από πολλές μαμάδες! “Πώς θα τα πάμε άραγε;”… Και φυσικό είναι, όταν κάποιος επενδύει για το μέλλον, είτε γονιός είτε παιδί-υποψήφιος, να μην αρέσκεται στην αποτυχία και να προσδοκά το καλύτερο», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η φιλόλογος Αγγελική Αναγνώστου, και εξηγεί:

«Ας μην ξεχνάμε όμως, αγαπητοί γονείς, ότι δεν “περνάμε εξετάσεις” ως γονείς, δεν κρινόμαστε ως “επαρκείς” ή “ανεπαρκείς” γονείς από την επίδοση του παιδιού μας στις Πανελλήνιες! Δεν χρειάζεται να μπαίνουμε σε συναγωνισμό ή ανταγωνισμό για να αποδείξουμε πόσο “καλοί” γονείς είμαστε…».

Όπως και να έχει πάντως, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εξετάσεων, σύμφωνα με την ίδια, τα παιδιά θα πρέπει να αποχωριστούν από την προστατευτική «φωλιά» του στενού οικογενειακού τους περιβάλλοντος, θα πρέπει να προχωρήσουν, να βρουν τον δικό τους δρόμο, αυτόν που τους ταιριάζει και τα κάνει ευτυχισμένα. 

Και γι΄ αυτό, το πιο πολύτιμο είναι να έχουν πίστη στον εαυτό τους και τις δυνατότητες και τις δυνάμεις τους και, φυσικά, τον αυτοσεβασμό τους.

Πιο αναλυτικά η ίδια συμβουλεύει τους γονείς τα εξής:
«Αυτή την περίοδο της δοκιμασίας, να είστε διατεθειμένοι να μιλάτε για κάθε είδους πράγματα που ευχαριστούν τα παιδιά. Η αποδοχή, η κατανόηση, η στοργή και η ηρεμία είναι τα στοιχεία που χρειάζεται τώρα το παιδί, ένα ευχάριστο περιβάλλον, μια ενθάρρυνση και μια ζεστή αγκαλιά. Κι όταν βγουν από την “πρέσα”, θα είναι μια λαμπρή καλοκαιρινή μέρα για όλους».

Σε πρακτικό επίπεδο, βέβαια, εξηγεί, είναι απολύτως αναγκαίο να φροντίσουμε ώστε το παιδί να κοιμάται καλά, να τρώει σωστά και να κάνει κάποια -υποτυπώδη έστω- σωματική άσκηση. Ο καλός ύπνος ξεκουράζει το σώμα, καθαρίζει το μυαλό και εξασφαλίζει τη διαύγεια της σκέψης. Η ισορροπημένη διατροφή εξασφαλίζει καλή σωματική κατάσταση και η άθληση συμπληρώνει και βοηθάει τον οργανισμό να εκτονώνεται. Το σώμα, σαν μια μηχανή που επιτελεί κάποιες λειτουργίες, χρειάζεται την κίνηση. Το να είναι καθηλωμένο τόσες ώρες σε μια καρέκλα (όπως γίνεται κατά τη μελέτη), μπορεί να αποτελεί εμπόδιο και για τη διανοητική λειτουργία… Γι΄ αυτό, μην παραλείπετε να βάζετε το σώμα σε κίνηση, τονίζει επίσης η κ. Αναγνώστου.

Οι Πανελλήνιες είναι ένα βήμα για τη ζωή. Δεν είναι όμως όλη μας η ζωή. Και αυτό χρειάζεται να το καταλάβουμε όλοι, γονείς, εκπαιδευτικοί και μαθητές, σημειώνει στη συνέχεια.

Για να καταλήξει λέγοντας:

«Αγαπητοί μαθητές…

Το κατά πόσον θα επιτευχθεί ο στόχος που έχει θέσει κάποιος, κρίνεται από πολλούς αστάθμητους παράγοντες που δεν αφορούν πάντα και εξ ολοκλήρου τον κάθε μαθητή χωριστά ή την προετοιμασία που έχει κάνει, αλλά ένα σύνολο παραγόντων, όπως το πόσο εύκολα ή δύσκολα, προβλεπόμενα ή απρόβλεπτα θα είναι τα θέματα, ποιες σχολές έχουν αυξημένη ζήτηση και άλλα τέτοια που, όσο και να θέλουμε, ούτε μπορούμε ούτε έχει νόημα να τα ψάχνουμε, αφού κάθε χρόνο αλλάζουν.

Κάντε την καλύτερη προσπάθειά σας, και ας την κάνετε όχι απλά γιατί “πρέπει” να περάσετε στις εξετάσεις, αλλά γιατί είναι μια πρόκληση! Είναι κι αυτό ένα από τα πολλά “παιχνίδια” που καλούμαστε να παίξουμε στη ζωή.

Κι όπως κάθε παιχνίδι, αποτελείται μεταξύ άλλων από “αντιπάλους”, εμπόδια, ελευθερίες και σκοπούς. Και κάποιοι “νικούν” ενώ κάποιοι “χάνουν”. Έτσι είναι φτιαγμένο το παιχνίδι… Κι όταν ξεχνάμε ότι είναι κάπως σαν να παίζουμε μπάλα και προσδίδουμε πολύ μεγάλη σοβαρότητα σε όλο αυτό, τότε επέρχεται πολύ μεγάλη κούραση κι ένα σωρό δυσάρεστα κι ανεπιθύμητα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν…

Να θυμάστε λοιπόν ότι, ακόμα και αν δεν έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα, δεν αξίζει κάποιος να βυθιστεί σε αρνητικά συναισθήματα. Για να είναι κανείς ευτυχισμένος, χρειάζεται να μπορεί να αντιμετωπίζει, μ΄ άλλα λόγια να βιώνει, τα πράγματα που συμβαίνουν. Εύχομαι σε όλα τα παιδιά η διαδικασία αυτή να είναι ένα ακόμη βήμα προς τον ορίζοντα των ονείρων τους».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

alfavita.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι πιο Πετυχημένες Αποτυχίες μας

Οι αποτυχίες πληγώνουν τον εγωισμό μας. 

Όμως μας κάνουν να αλλάζουμε, να αναθεωρούμε τους στόχους μας και τελικά να ανακαλύπτουμε για τον εαυτό μας πράγματα που καμία εύκολη ή πρόσκαιρη επιτυχία δεν μπορεί να μας προσφέρει.
Ξεκινάμε κάθε μας καινούργιο βήμα στη ζωή ελπίζοντας ότι θα πετύχει. Τις περισσότερες φορές κάνουμε τα πάντα, προετοιμαζόμαστε, εξοπλιζόμαστε, έτσι ώστε να έχουμε όσο το δυνατόν περισσότερες πιθανότητες να καταφέρουμε αυτό για το οποίο μοχθούμε. 
Κι όμως, κάποιες φορές στο τέλος του δρόμου μάς περιμένει η αποτυχία. Είναι μία από τις πιο βασικές εμπειρίες της ζωής, η οποία, αν και επώδυνη -τραγική κάποτε-, δεν παύει να είναι αναγκαία και αναπόφευκτη. 

Και για όποιον ξέρει να «χάνει», μπορεί να είναι το σκαλοπάτι για μια «καινούργια» ζωή.

Οι «νικημένοι νικητές»

«Όταν μας έρχονται ανάποδα όλα, τι χαρά να δοκιμάζουμε την ψυχή μας αν έχει αντοχή κι αξία! Θαρρείς κι ένας οχτρός αόρατος, παντοδύναμος -άλλοι τον λένε Θεό κι άλλοι διάολο- χυμάει να μας ρίξει, μα εμείς στέκουμε όρθιοι. Κι έτσι κάθε φορά που εσωτερικά είμαστε νικητές, όταν εξωτερικά είμαστε νικημένοι κατά κράτος, ο αληθινός άνδρας νιώθει άφραστη περηφάνια και χαρά. Η εξωτερική συμφορά μετουσιώνεται σε ανώτατη, δυσκολώτατη ευδαιμονία.» 

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από τον «Αλέξη Ζορμπά» του Νίκου Καζαντζάκη. Έχοντας ζήσει και μαθητεύσει έναν ολόκληρο χρόνο σχεδόν δίπλα στον πλανόδιο φιλόσοφο Ζορμπά, ο αφηγητής-ήρωας του βιβλίου καταφέρνει να αναγνωρίσει τη σπίθα της ελευθερίας που κουβαλά σχεδόν πάντα μαζί της η αποτυχία. Την ελευθερία της αλλαγής.

Πλήγμα στον εγωισμό μας
Δεν είμαστε όμως όλοι Ζορμπάδες, ούτε έχουμε καν την ευκαιρία στη ζωή μας να γνωρίσουμε ανθρώπους σαν το Ζορμπά. Αντίθετα, μάλιστα. Μία άποψη επικρατεί γύρω μας: Στη ζωή σημαντική είναι η επιτυχία, η νίκη, η συνεχής και αδιάκοπη εξέλιξη προς τα εμπρός, ει δυνατόν χωρίς πτώσεις, παύσεις ή πισωγυρίσματα. 

Η έννοια της επιτυχίας είναι σχεδόν ταυτισμένη με την έννοια της ευτυχίας, ενώ αντίθετα η αποτυχία θυμίζει δυστυχία, μιζέρια, κατάντια. 

Σε ένα ορισμένο βαθμό είναι έτσι. 

Η αποτυχία μάς θυμίζει τα λάθη, την αδυναμία, την ανεπάρκειά μας και γι’ αυτό, όταν μας συμβαίνει, μας γεμίζει δυσάρεστα συναισθήματα. Μπροστά στην αποτυχία έχουμε καταρχήν να παλέψουμε με τον πόνο, την απογοήτευση, το θυμό, τη ματαίωση, την απόγνωση, την ντροπή, το φόβο. 

Η αυτοεκτίμησή μας δέχεται ένα γερό πλήγμα. 
Είτε πρόκειται για μια αποτυχία καθαρά συναισθηματική, όπως η διάλυση μιας σχέσης, είτε επαγγελματική, βλέπουμε μπροστά μας να ναυαγεί αυτό που επιθυμήσαμε, αγαπήσαμε, ίσως και αγωνιστήκαμε γι’ αυτό. Η «ήττα» μάς πληγώνει βαθιά, κλονίζει την πίστη στις ικανότητες και τις επιλογές μας, σε ολόκληρο τον εαυτό μας.

Η αποτυχία κουβαλά μαζί της την ελευθερία της αλλαγήςΠρέπει να περάσεις για να ξεπεράσεις…

Σε μια τέτοια στιγμή από πού θα μπορούσαμε, λοιπόν, να αντλήσουμε τη δύναμη για να μεταμορφώσουμε την κλονισμένη μας πίστη σε λαχτάρα για κάτι καινούργιο και την «καταστροφή» σε μάθημα ζωής που θα μας κάνει να θέλουμε να προχωρήσουμε παρακάτω;
Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, έχουμε ανάγκη πρώτα-πρώτα να «πενθήσουμε» την εικόνα που είχαμε για τον εαυτό μας πριν συμβεί το «κακό» που μας συνέβη.
Αυτό περίπου περιγράφει η Ιουλία: 

«Όταν χώρισα με το Μάκη, γκρεμίστηκε ο κόσμος μου, δεν μπορούσα για εβδομάδες να σταματήσω να κλαίω. Ένιωθα προδομένη, απο­γοητευμένη, εγκαταλελειμμένη, κι επιπλέον ένοχη για την αποτυχία της σχέσης.
Άφησα τον εαυτό μου να πενθήσει Αυτό που τελικά με έσωσε ήταν ότι αρχικά άφησα στον εαυτό μου το χρόνο να πενθήσει. Επί 5-6 μήνες δεν είχα διάθεση ούτε να φροντίσω τον εαυτό μου, ούτε να περάσω καλά, ούτε τίποτα. Ήμουν βυθισμένη στη λύπη. Μετά άρχισα σιγά-σιγά να επεξεργάζομαι με τη βοήθεια μιας ψυχολόγου αυτό που είχε γίνει, το πως έκανα πάντα σχέσεις με άνδρες που με εκμεταλλεύονταν επειδή μαζί τους αισθανόμουν δυνατή και προστατευτική. Κάποια στιγμή πρόσεξα για πρώτη φορά το Στέφανο, συνάδελφο από χρόνια που ήξερα ότι του αρέσω αλλά απέρριπτα. Είναι πολύ τρυφερός και γενναιόδωρος μαζί μου, είμαστε μαζί ενάμιση χρόνο και είμαι πιο ευτυχισμένη από ποτέ. Νομίζω πως τώρα αρχίζω να ζω πραγματικά!».

Όχι στο αυτομαστίγωμα!
Θα ήταν καλύτερα αν μπορούσαμε να αποδεσμευτούμε από τον πολύ αρνητικό κι επώδυνο αυτό όρο. Όχι για να αποφύγουμε την ευθύνη ή για να μη δούμε τα πράγματα όπως πραγματικά είναι, κάθε άλλο. 

Προτού σπεύσουμε να ονομάσουμε αποτυχία κάτι που δεν μας πήγε καλά και να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας γι’ αυτό, μπορούμε να αναρωτηθούμε πώς συνέβησαν όλα. 

Αυτό που έχει σημασία είναι να δώσουμε ένα νόημα σε ό,τι συνέβη για να προχωρήσουμε από τις ενοχές και τις αυτοκατηγορίες στην ανάληψη ευθύνης. 

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην αυτοκριτική που εκμηδενίζει και ισοπεδώνει («Πάντα κάνω λάθος», «Ποτέ δεν τα καταφέρνω καλά», «Είμαι άχρηστος τελικά», «Δεν με θέλει», «Όλες οι ατυχίες πέφτουν πάνω μου») και σε αυτήν που προσπαθεί να καταλάβει τι δεν πήγε καλά και πώς θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει αυτό που έγινε. 

Μπορούμε να αναπροσανατολίσουμε τις επιθυμίες και τους στόχους μας, εκτιμώντας πιο ρεαλιστικά τις δυνατότητές μας, αν απευθύνουμε στον εαυτό μας τις κατάλληλες ερωτήσεις, όπως:
«Μήπως οι στόχοι μου ήταν πολύ υψηλοί, πολύ ρομαντικοί, πολύ άπιαστοι για μένα;»
«Μήπως τα μέσα που χρησιμοποίησα δεν ήταν κατάλληλα για τη συγκεκριμένη κατάσταση;»
«Τι θα έκανα διαφορετικά έχοντας την εμπειρία αυτή;».

Ανακαλύπτοντας τον άλλο εαυτό μας
Είναι αλήθεια: 

Η αποτυχία, ακόμη και μικρή, δίνει μεγάλο πλήγμα στο ναρκισσισμό μας. Εκλύει μια δύναμη αυτοκαταστροφική. Για μερικούς ανθρώπους, κάποιες εξετάσεις που δεν πέρασαν, μία δουλειά που δεν τους «βγήκε», μία σχέση που έληξε άδοξα, ισοδυναμεί με καταστροφή και ακρωτηριασμό του Εγώ τους, γιατί πλήττεται η εικόνα τελειότητας, υπερεπάρκειας, υπερδύναμης που έχουν για τον εαυτό τους.

«trial and error» Κι όμως, η «αποτυχία» μπορεί να αποβεί μία εμπειρία ιδιαίτερα ωφέλιμη για εμάς. Αυτό δεν είναι διδακτισμός. 

Η αποτυχία είναι ένας τρόπος να λύνουμε προβλήματα με την τεχνική «trial and error» (δοκιμή και λάθος). 

Μπαίνουμε σε μία κατάσταση επείγουσας ανάγκης και υπό την πίεσή της αναγκαζόμαστε να γίνουμε πιο δημιουργικοί, να επιστρατεύσουμε τις βαθύτερες δυνάμεις μας και να ανακαλύψουμε νέους τρόπους δράσης όταν οι παλιοί αποδεικνύονται ανεπαρκείς. 

Κανείς δεν μπορεί να αποφύγει τις «κακοτοπιές» στη ζωή. Κανείς δεν είναι τέλειος, αλάνθαστος, αγαπητός και επιθυμητός σε όλους, με μία λέξη άτρωτος. 

Οι αποτυχίες μάς φέρνουν σε επαφή με τα όρια του εαυτού μας, αλλά και με δυνατότητες που ποτέ δεν υποψιαζόμαστε ότι είχαμε. Δίνει το έναυσμα για να σκεφτούμε ότι τελικά μπορούμε να είμαστε και κάτι άλλο από αυτό που πιστεύαμε έως σήμερα. Ακόμη κι αν πιστεύαμε ότι βρισκόμαστε στο «σωστό» για εμάς δρόμο, μπορεί να ανακαλύψουμε μετά από μία «ήττα» ότι υπάρχουν μέσα μας εφόδια για κάτι τελείως διαφορετικό. «Μπορώ να είμαι και κάποιος άλλος»: Σε αυτή τη διαπίστωση κρύβεται η δύναμη για να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο.
Αυτό που έχει σημασία είναι να δώσουμε ένα νόημα σε ό,τι συνέβη
Η αλήθεια μάς λυτρώνει
Η αποτυχία δεν έρχεται πάντα κάνοντας θόρυ­βο και γκρεμίζοντας τα πάντα στο πέρασμά της. Πολλές φορές είναι σιωπηλή και προσπαθεί να περάσει απαρατήρητη. 

Το πρώτο βήμα για να μην πάνε χαμένες οι ευκαιρίες που κρύβει μια αποτυχία είναι να αναγνωρίσουμε και να παρα­δεχτούμε ότι απο­τύχαμε, ότι δηλαδή δεν έχει πια νόημα να προσπαθούμε για να κατα­φέρουμε κάτι. 

Όποιος γραπώνεται με νύχια και με δόντια σε μια «τελειωμένη» σχέση, όποιος δεν θέλει να δει ότι τα επαγγελματικά του σχέδια δεν ευοδώνονται, όποιος προσπαθεί με το αλκοόλ, το φαγητό, την πολλή δουλειά να κάνει ότι δεν βλέπει, στερεί από τον εαυτό του την ευκαιρία να επωφεληθεί από τα λάθη, τις ατυχίες, τα στραβοπατήματά του.

Λουίζα Βογιατζή - Συμβουλευτική ψυχολόγος.
vita.gr
antikleidi

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μην ζητάς, από το παιδί σου την τελειότητα. Μάθε στο παιδί σου να χάνει.

Μάθε στο παιδί σου να χάνει. 

Μη ζητάς να το κάνεις τέλειο!
Δεν προλαβαίνουν να κλείσουν τα τέσσερα κι αρχίζουν μαθήματα αγγλικών. 

Κάνουν μπαλέτο ή πολεμικές τέχνες δυο-τρεις φορές την εβδομάδα. 

Ενδιάμεσα τένις, μαθήματα υπολογιστών, κολυμβητήριο.

Στο νηπιαγωγείο είναι ήδη παιδιά θαύματα. 

Μαθαίνουν γραφή κι ανάγνωση στους πρώτους δύο μήνες. Γιατί οι δάσκαλοι είναι πολλοί. Κι όχι μόνο πρωινοί.
Το μεσημέρι αναλαμβάνουν μαμάδες και μπαμπάδες και τα απογεύματα γιαγιάδες και παππούδες.
«Έλα να δω τι έμαθες σήμερα». 

Με τα πρώτα Α στους ελέγχους του δημοτικού γίνεται γιορτή. Φιλιά. Μπράβο. Αγκαλιές. Τηλέφωνα σε όλους τους συγγενείς, εσωτερικού κι εξωτερικού. «Σκίζει».

Κι όσο σκίζει τόσο ξεσκίζεται. 

Να και η δεύτερη ξένη γλώσσα. Να και κανα ιδιαίτερο στην αριθμητική. «Γιατί τεμπελιάζεις; Τέλειωσες το διάβασμα; Τι θα πει βαριέσαι να πας για πιάνο;»

Το δράμα ξεκινά όταν μέσα στον έλεγχο τρυπώσει κανά Β.
Και ήδη από τα σκαλιά του σχολείου, ακούγεται η ερώτηση – εφιάλτης για κάθε μαθητή:
«Τ’ άλλα παιδάκια τι πήραν; Η Αδαμαντία γιατί είχε σε όλα Α; Είναι πιο έξυπνη από σένα;» Φυσικά, αυτός ο έλεγχος τριμήνου εξαφανίζεται.
Η τηλεόραση κλειδώνει. Το πάρκο απαγορεύεται. Όπως και τα τηλεφωνήματα στην απέναντι κολλητή μικρούλα. Σε ακραίες (ή όχι τόσο;) περιπτώσεις εμφανίζονται και οι άσπρες, κίτρινες και κόκκινες πεταλουδίτσες της Αλίκης μετά το χαστούκι του Παπαμιχαήλ.

Τα παιδιά της τελειότητας 

δεν πηγαίνουν στις σχολικές εκδρομές. 

Κάθονται να διαβάσουν. Αν τυχόν γράψουν σε κάποιο διαγώνισμα του γυμνασίου κάτω από… 20 βάζουν τα κλάματα.
Ντρέπονται να κοιτάξουν τους καθηγητές στα μάτια και κοκκινίζουν όταν τους μιλάνε άλλα παιδιά. Δεν κάνουν μεγάλες παρέες. Και πολλά στα διαλείμματα είναι συνήθως μόνα τους. Σκυφτά. Τα καταλαβαίνεις ακόμα κι απ’ τον τρόπο που ντύνονται. Ή χτενίζονται.

Τα παιδιά της τελειότητας δεν βγαίνουν τα Σάββατα. 

Ούτε μία βόλτα. 

Κι είναι ήδη 14, 15, 16 χρόνων.
Αυτά τα παιδιά σε λίγα χρόνια θα μπουν σε πανεπιστήμια. Κι όπως είναι το σύστημα κατά πάσα πιθανότητα θα φύγουν από το σπίτι. Θ’ αλλάξουν πόλη. Θ’ αλλάξουν ζωή. 

Τι όπλα θα κρατάνε στα χέρια τους; Βιβλία; Πουέντ; Ή μήπως το πυθαγόρειο θεώρημα; 

Και κάποια απ’ αυτά, πριν από το τέλος θα κουραστούν. 

Θα κλατάρουν. 

Μόνο και μόνο επειδή δεν έχουν μάθει πώς να διαχειρίζονται το άγχος των εξετάσεων. Ή το ενδεχόμενο μιας αποτυχίας. Ή απλώς θα βαρεθούν, βρε αδελφέ. Παιδιά είναι. Μαμά, απέναντί σου βρίσκονται άνθρωποι! Μικροί!

Αλλά άνθρωποι…. Υπάρχουν και αυτές οι μαμάδες… Ναι. 

Να μάθεις το παιδί σου να αγωνίζεται. Να το απομακρύνεις από την τεμπελιά. 

Να το εφοδιάζεις με τα απαραίτητα. 

Τα απαραίτητα όμως. Μόνο. 

Για όλα τ’ άλλα θα ‘χει όλη τη ζωή μπροστά του, να επιλέξει τι θα μάθει και τι όχι. 

Βγάλτο απ’το δωμάτιό του. 

Πιάσε το χέρι του. Δείξτου τον κόσμο. 

Μάθε το να παίζει. Με άλλα παιδιά. Πολλά παιδιά. Αγόρια. Κορίτσια. 

Μάθε το να είναι ξένοιαστο. Το θυμάσαι αυτό; Δείξ’ του εμπιστοσύνη. 

Το πιο σημαντικά πράγματα θα τα μάθει έξω από το σχολείο.
Οι προσωπικότητες θέλουν πεζοδρόμια για να θωρακιστούν. 

Και κάτι ακόμα. Μάθε το να χάνει. 

Πώς; Άστο να χάνει. Να τρώει τα μούτρα του. 

Η ήττα είναι απαραίτητο σκαλοπάτι της νίκης.

Μην ζητάς, από το παιδί σου την τελειότητα. 

Να εύχεσαι μόνο (κι εκεί να του κάνεις πολλά -πολλά ιδιαίτερα) να μπορεί να ξεπεράσει στη ζωή του, το γεγονός ότι ποτέ δεν θα είναι τέλειο.
Υ.Γ.: Θέλει κότσια αυτό. Κι εγώ δεν τα έχω πάντα
superthema

Αλλάξτε τη ζωή σας

6 Ισχυρά Μαθήματα που Μπορούν να Αλλάξουν τη Ζωή σας

Να ζεις σημαίνει να μαθαίνεις, και αυτοί που είναι ανοιχτοί στη μάθηση είναι αυτοί που καταφέρνουν να ζήσουν καλύτερα. 

Υπάρχουν μερικά ανεκτίμητα μαθήματα που έχουν τη δύναμη να μας βοηθήσουν να εξελιχτούμε σε πιο συνειδητά, ευφυή και συμπονετικά όντα, επιτρέποντας μας να ζήσουμε μια όμορφη ζωή, με θετική διάθεση και σε ειρήνη με τον εαυτό μας και τους άλλους.

Εδώ θα θέλαμε να μοιραστούμε μαζί σας έξι ισχυρά μαθήματα που μπορούν να αλλάξουν τη ζωής σας αν τους δώσετε την προσοχή που τους αξίζει.

1. Η Ελευθερία Συνεπάγεται Ευθύνη

Οι περισσότεροι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι θέλουν ελευθερία, αλλά λίγοι πραγματικά επιθυμούν να είναι ελεύθεροι. Αυτό συμβαίνει γιατί να το να είσαι ελεύθερος σημαίνει να βρίσκεσαι σε συνεχή επίγνωση των ενεργειών σου και να αναλαμβάνεις την πλήρη ευθύνη των συνεπειών τους. 

Από φόβο να κάνουν λάθη, οι περισσότεροι από εμάς αποφεύγουν να έχουν την ελευθερία της σκέψης και των πράξεων τους. Επιλέγουν να αφήνουν τους άλλους να είναι οι κυρίαρχοι της ζωής τους και επιρρίπτουν τις ευθύνες μόνο σε αυτούς. 

Σαν αποτέλεσμα ολόκληρη η ζωή τους εξαρτάται από άλλους . 

Η ευθύνη μπορεί να είναι ένα μεγάλο βάρος και μόνο εκείνοι που έχουν ισχυρή βούληση και θάρρος είναι σε θέση να το αντέξουν.

2. Ο Αντικομφορμισμός είναι κάτι Θετικό

Από πολύ νεαρή ηλικία, έχουμε μάθει να μην αναπτύσσουμε τη δική μας κρίση, αλλά για να πιστεύουμε αυτά που μας λένε οι άλλοι και ακολουθούμε τυφλά τις εντολές τους. 

Ως εκ τούτου, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναπτύσσουν την κριτική σκέψη τους και έχουν καταστέλλουν τον εαυτό τους με όλα τα είδη των τρόπων, με αποτέλεσμα να υποφέρουν βαθιά μέσα τους. 

Αν θέλετε να αναπτυχθείτε και να εξελίχθείτε σε ένα συνειδητό ανθρώπινο ον, και να ξελαφρώσετε τον εαυτό σας από όλη τα περιττά βάρη που καταπονούν την ψυχή σας, θα πρέπει να περπατήσετε το μονοπάτι του αντικομφορμισμού. 

Θα πρέπει να σταματήσετε να ακολουθείτε τυφλά τους κανόνες, να απελευθερωθείτε από τα δεσμά της παράδοσης, να ξεκινήστε σκέφτεστε για τον εαυτό σας και να φτάσετε στα δικά σας συμπεράσματα από τις δικές σας εμπειρίες. 

Φυσικά, αυτή η διαδρομή μπορεί να είναι επίπονη, μοναχική, αλλά είναι ο μόνος δρόμος για την πραγματική εσωτερική μεταμόρφωση.

3. Ο Καθένας έχει τη Δική του Ιστορία

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία και δε θα πρέπει να βιαζόμαστε να κρίνουμε τους ανθρώπους. 

Είναι εύκολο να κρίνουμε τους άλλους από την εμφάνιση και μόνο, αλλά τα συμπεράσματα μπορεί να είναι μόνο επιφανειακά. 

Για να κατανοήσουμε σε βάθος τους άλλους, θα πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε με ευγένεια και συμπόνια και να μην ξεχνάμε να λαμβάνουν υπόψη τις πολλαπλές εξωτερικές δυνάμεις που επηρεάζουν τον τρόπο ζωής τους.

4. Να Δέχεστε τις Αποτυχίες

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι τα λάθη οδηγούν μόνο στην αποτυχία, και ότι θα πρέπει να αποφύγουν την αποτυχία με κάθε κόστος. 

Στην πραγματικότητα, εκείνοι που αποτυγχάνουν συνήθως υποτιμούνται από τους άλλους σαν να είναι οι ίδιοι τους αποτυχίες. Ένα από τα πιο ισχυρά μαθήματα είναι ότι τα λάθη και οι αποτυχίες είναι στην πραγματικότητα αυτά που μας βοηθούν να εξελιχθούμε στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. 

Μέσα από αυτά μαθαίνουμε να ανοίγουμε τα φτερά μας και να ξεπερνάμε τα εμπόδια που συναντάμε στον δρόμο μας. Τα λάθη μας κάνουν πιο σοφούς, δείχνοντάς μας ποια μονοπάτια πρέπει να αποφύγουμε και μας βοηθούν να επιλέξουμε αυτά που θα μας οδηγήσουν σε μια πιο όμορφη, ευτυχισμένη ζωή. Μη φοβηθείτε να κάνετε λάθη, αλλά φροντίστε να μην τα επαναλάβετε.

5. Οι Μικρές Πράξεις Καλοσύνης μπορεί έχουν Μεγάλο Αντίκτυπο

Στον ανταγωνιστικό κόσμο που ζούμε, έχουμε συνηθίσει να είμαστε αγενείς και σκληροί με τους άλλους. 

Συμπεριφερόμαστε με τρόπους που επηρεάζουν αρνητικά τους γύρω μας, και τις περισσότερες φορές δεν συνειδητοποιούμε τις συνέπειες που έχουν οι ενέργειές μας στον κόσμο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα αποτέλεσμα οι σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας να μην είναι καθόλου υγιής. 

Δεν μπορούμε να βρισκόμαστε σε ειρήνη με τους άλλους, πιστεύοντας ότι ζούμε σε έναν εχθρικό κόσμο που αποτελεί απειλή για την ύπαρξή μας. 

Για να το αλλάξουμε αυτό, θα πρέπει να αρχίσουμε να ενεργούμε περισσότερο με την καρδιά. Να συμπεριφερόμαστε με καλοσύνη και συμπόνια, προκειμένου να δημιουργήσουμε ένα ειρηνικό περιβάλλον που θα επιτρέψει σε μας και τους συνανθρώπους μας να ζήσουμε μια πιο όμορφη ζωή. 

Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουν ότι οι μικρές πράξεις καλοσύνης δεν είναι αρκετές για να επιφέρουν θετική αλλαγή, αλλά στην πραγματικότητα είναι πιο ισχυρές από ότι φανταζόμαστε. Οι μικρές πράξεις αυτές έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν μια αλυσίδα γεγονότων και αλλαγών με τη δύναμη να αλλάξουν ολόκληρο τον κόσμο.

6. Η Επιτυχία δεν Μετριέται με Χρήματα

Από πολύ νεαρή ηλικία, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μάθει να συσχετίζουν τα χρήματα με επιτυχία. 

Οι γονείς μας, οι δάσκαλοι και η κοινωνία γενικότερα θέλουν να πιστεύουμε ότι τα χρήματα είναι το μόνο που θα πρέπει να επιθυμούμε στη ζωή – όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. 

Με αυτό τον τρόπο έχουμε πάντα μάθει να ζούμε με τρόπο που να μας εμποδίζει από να ανακαλύψουμε την αληθινή χαρά και ευτυχία. 

Ανταγωνιζόμαστε τους τους γύρω μας, κάνουμε δουλειές που μισούμε και ανησυχούμε διαρκώς για το μέλλον. 

Ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε και να απολαύσουμε αυτά που έχουμε τη δεδομένη στιγμή. Παρά το γεγονός ότι τα χρήματα είναι αναγκαία για την επιβίωσή μας στη σημερινή μας άδικο και παράλογο οικονομικό σύστημα, δεν μπορούν να μας φέρουν την ευτυχία και την ειρήνη που όλοι κατά βάθος ψάχνουμε.
_______________
hippieteepee
antikleidi

Έτσι βοηθάμε τα παιδιά μας να ΑΠΟΤΥΧΟΥΝ στο σχολείο!

Κάποιες φορές, οι γονείς με τη συμπεριφορά τους άθελα αντί να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να πετύχουν και να έχουν καλές επιδόσεις στο σχολείο, τα βοηθούν ώστε να… αποτύχουν. 

Με ποιους τρόπους οι γονείς καταφέρνουν να «σαμποτάρουν» τις σχολικές επιτυχίες των παιδιών τους;

Ξεχνάμε πως αύριο το πρωί έχουν σχολείο.

Το παιδί κλαίει και δεν θέλει να κοιμηθεί και εσείς μην θέλοντας να ακούτε τα κλάματα και τις φωνές του το αφήνετε να μείνει μέχρι αργά. Παρόλα αυτά, εάν αυτό γίνεται σε καθημερινή βάση τότε θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στις σχολικές του επιδόσεις.

Δεν το ρωτάμε πως πήγε το σχολείο ή τι μαθήματα έχει να διαβάσει.

Πιθανόν να θεωρείτε πως μπορεί από μόνο του να διαβάσει και να λύσει τις ασκήσεις καθώς επίσης και να πετύχει καλύτερους βαθμούς χωρίς τη δικιά σας συμβολή.

Δεν ανησυχούμε για τους βαθμούς των διαγωνισμάτων. 

Δεν έχετε χρόνο μιας και είστε απασχολημένοι με τη δουλειά σας και έτσι δεν δείχνετε ενδιαφέρον κατά πόσο έχει γράψει στο διαγώνισμα ή αν έχει πάρει καλό ή κακό βαθμό.

Φωνάζουμε στο παιδί μας μέχρι να τελειώσει την εργασία του. 

Γιατί δεν προσπαθείτε να «διώξετε» όλους τους κινδύνους που μπορούν να του αποσπούν την προσοχή όπως για παράδειγμα η τηλεόραση ή το κινητό τηλέφωνο. Παρά να φωνάζετε στο παιδί σας να τελειώσει τα μαθήματά του γιατί δεν κάθεστε δίπλα του με υπομονή ώστε να το βοηθήσετε να ολοκληρώσει τις εργασίες του.

Δεν συμμετέχουμε στις συναντήσεις γονέων και δασκάλων. 

Σε αρκετές περιπτώσεις γονείς δεν έχουν χρόνο να συναντήσουν τους δασκάλους των παιδιών τους ώστε να μάθουν περισσότερα για την επίδοση των τελευταίων. Έτσι δεν μπορούν να έχουν μια καθαρή εικόνα για τις δυνατότητες ή και τις ελλείψεις των παιδιών τους.

Βάζουμε τα ραντεβού στον γιατρό ή στον οδοντίατρο τις ώρες και μέρες που έχει σχολείο. 

Δεν μιλάμε φυσικά για περιπτώσεις που θα συμβούν μια φορά στα χρονικά. Άλλα εάν δεν δίνετε στο σχολείο τη βαρύτητα που πρέπει τότε μην περιμένετε από τα παιδιά σας να το κατανοήσουν.

Δεν φροντίζουμε να φτιάξετε το κατάλληλο πρωινό για αυτό. 

Είναι σημαντικό να τρώει ένα σωστό πρωινό μιας και αυτό παίζει σημαντικό ρόλο στη σωματική αλλά και εγκεφαλική λειτουργία.

Δεν επαινούμε το παιδί μας όταν κάνει κάτι καλό στο σχολείο. 

Η έγνοια σας είναι να του θυμώσετε όταν κάνει κάτι κακό. Όμως ένα παιδί χρειάζεται τον έπαινο όταν πετύχει έναν στόχο.

Δεν γινόμαστε παράδειγμα για αυτό. 

Για παράδειγμα του λέτε συνεχώς να διαβάζει λογοτεχνικά βιβλία ή να μην ασχολείται συνεχώς με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Όμως, εσείς δεν διαβάζετε λογοτεχνικά βιβλία και είστε συνεχώς μπροστά από τον υπολογιστή.

offsite.com.cy

diakonima

Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας Πώς ξεπερνάμε την απογοήτευση των προσδοκιών μας;

Το νόημα της ζωής λένε είναι η ελπίδα και τα όνειρα. Όλοι μας κάνουμε σχέδια για το μέλλον, μικρά ή μεγάλα. 
Οραματιζόμαστε ότι έχουμε πετύχει ένα στόχο μας, ότι καταφέραμε να κερδίσουμε την καρδιά του ανθρώπου που μας ενδιαφέρει ή ότι αυτή τη φορά θα περάσουμε με επιτυχία τη δοκιμασία της συνέντευξης και η θέση εργασίας, που τόσο επιθυμούμε, θα γίνει δική μας. 

Αρχίζουμε λοιπόν και ήδη μπαίνουμε στην ψυχολογία του νικητή και δεν μπορούμε να περιμένουμε ως τη μέρα που αυτό το όραμα θα γίνει πραγματικότητα.

Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα δεν πάνε έτσι ακριβώς όπως τα περιμέναμε; Τότε αρχίζουμε να ρίχνουμε το φταίξιμο στη μοίρα μας, στη ζωή, στους άλλους, ακόμη και στον ίδιο μας τον εαυτό και στη συνέχεια μας καταβάλλει η απογοήτευση. «Καλά κάνω και δεν ενθουσιάζομαι ποτέ, με ότι περιμένω να συμβεί. Αφού ξέρω πως ποτέ δεν μου πάει τίποτα καλά». Είναι μερικές από τις κοινότυπες φράσεις, τις οποίες όλοι μονολογούμε, σε αυτή την περίπτωση.

Τότε είναι λοιπόν η στιγμή, που θα πρέπει να καθίσουμε παρέα με τον καλύτερο φίλο μας, τον εαυτό μας, και να δούμε πώς θα ξεπεράσουμε το γεγονός ότι άλλα περιμέναμε και αλλιώς μας βγήκαν και πόσο τελικά σημαντικό ήταν αυτό που προσδοκούσαμε. Και να μερικές από τις σκέψεις, που καλό θα ήταν να θέσουμε σε αυτή τη συζήτηση:

Στη ζωή δεν παίρνουμε πάντα αυτό που θέλουμε. Μπορεί να ακούγεται τετριμμένο και εξοργιστικό, ιδιαίτερα τη στιγμή που κάποιος νιώθει απογοητευμένος, όμως πραγματικά αυτό είναι κάτι που συμβαίνει καθημερινά. Εμείς μπορεί να έχουμε κάνει την καλύτερη προετοιμασία και να έχουμε δουλέψει σκληρά για να πετύχουμε το στόχο μας, όμως πάντα υπάρχουν και οι εξωτερικοί παράγοντες, που αλλάζουν, και στους οποίους μπορεί εμείς να μην έχουμε τη δυνατότητα να παρέμβουμε. 

Και τι κάνουμε, όταν δεν μπορούμε να επηρεάσουμε ή να αλλάξουμε μία κατάσταση; 
Το παίρνουμε απόφαση και πάμε παρακάτω. Γιατί αυτή είναι η ζωή. Και σίγουρα, κάτι κερδίσαμε από όλη τη διαδικασία της προσπάθειας και της προσμονής.
Είναι αλήθεια πως ποτέ δεν μου πάει τίποτα καλά; Τις στιγμές της απογοήτευσης, έχουμε όλοι την τάση να γενικεύουμε ότι μας συμβαίνει. Λέμε «Πάντα με κυνηγάει η ατυχία», «Δεν πρέπει να περιμένω τίποτα θετικό στη ζωή μου, αφού πάντα καταλήγει σε αποτυχία», κτλ. 
Πόσο λογική βάση έχουν όμως όλες αυτές οι σκέψεις; 
Εσείς, δεν αισθανθήκατε ποτέ να σας χαμογελάει η τύχη; Δεν υπήρξαν φορές στη ζωή σας που κάποια προσπάθεια κατέληξε σε θετικά αποτελέσματα; Κάντε λοιπόν τον «δικηγόρο του διαβόλου» στις αρνητικές σας σκέψεις και θυμηθείτε όσα περισσότερα παραδείγματα περιπτώσεων, όπου οι προσδοκίες σας δικαιώθηκαν, και διαψεύστε τες.

Θα μπορούσα καλύτερα; Αν πιστεύουμε ότι τα τελικά γεγονότα δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες μας, επειδή εμείς κάναμε κάτι λάθος ή δεν προσπαθήσαμε αρκετά, τότε θα πρέπει να εστιάσουμε στο τι πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να κάνουμε διαφορετικά, τώρα πλέον που έχουμε και μία πιο ξεκάθαρη εικόνα της κατάστασης. Θα έπρεπε να συμπεριφερθούμε με διαφορετικό τρόπο, να προετοιμαστούμε καλύτερα ή να δουλέψουμε πάνω στη βελτίωση των δεξιοτήτων μας; Τι θα κάναμε διαφορετικά τώρα που βλέπουμε το αποτέλεσμα και δεν είναι αυτό που θέλαμε; Πολλές φορές η επιτυχία δεν έρχεται με την πρώτη προσπάθεια. Αν λοιπόν η απογοήτευσή σας συνδέεται με μία προσδοκία επίτευξης ενός στόχου, ο οποίος επιδέχεται παραπάνω προσπαθειών, απλώς βελτιώστε τον τρόπο ή δοκιμάστε έναν τελείως διαφορετικό τρόπο «δουλειάς» πάνω στο στόχο σας. Αν όχι, τότε την επόμενη φορά που θα βιώσετε μία αντίστοιχη εμπειρία, θα ξέρετε να τη χειριστείτε καλύτερα, αν αυτή τη φορά, η αποτυχία σας έγινε μάθημα.

Για ποιο λόγο το ήθελα πραγματικά; Μερικές φορές θέλουμε να πετύχουμε κάποια πράγματα στη ζωή μας, χωρίς να έχουμε ψάξει αληθινά πώς αυτά που θέλουμε εξυπηρετούν το γενικότερο όραμα που έχουμε για τη ζωή μας και ποιες ανάγκες μας καλύπτουν. Δεν ξέρω μάλιστα, αν συχνά η απογοήτευση δεν έχει να κάνει τόσο με τον στόχο ή το γεγονός που προσδοκούσαμε να συμβεί, και δεν συνέβη, όσο με το ότι δεν συνέβη. Με το ότι νιώθουμε δηλαδή ότι αυτό που θέλαμε, δεν έγινε και ας μην είναι στην πραγματικότητα τόσο σημαντικό για εμάς.

Έτσι, για παράδειγμα, μπορεί να επιδιώκαμε να κάνουμε μία σχέση με κάποιον άνθρωπο και επειδή δεν πραγματοποιήθηκε η επιθυμία μας, να νιώσουμε απογοήτευση. Τι είναι όμως αυτό που θα μας φέρει αυτό το συναίσθημα;Είναι το ίδιο το πρόσωπο που πραγματικά θέλαμε να γίνει κομμάτι της ζωής μας ή είναι απλώς η ανάγκη για επιβεβαίωση ή η ανάγκη να νιώσουμε σημαντικοί, η οποία δεν εκπληρώθηκε, που μας απογοητεύει; Στη δεύτερη περίπτωση, το συναίσθημα αυτό δεν συνδέεται με το ίδιο το άτομο, αλλά με τη μη κάλυψη της δικής μας ανάγκης.

Εσείς, γιατί πραγματικά νιώθετε απογοήτευση που οι προσδοκίες σας δεν βγήκαν αληθινές; Πώς επηρεάζει αυτό τις πραγματικές σας ανάγκες; Ή μήπως τελικά δεν τις επηρεάζει και τόσο;
Η ζωή είναι ένα συνεχόμενο test drive. Συνεχώς βάζουμε στόχους και δοκιμάζουμε. Άλλους τους πετυχαίνουμε και άλλους όχι. Αυτό όμως μας δίνει τη δύναμη να προσπαθούμε ξανά, να εξελισσόμαστε και να μαθαίνουμε. Και η απογοήτευση είναι μέσα στο παιχνίδι. Την αισθανόμαστε, την αμφισβητούμε και προχωράμε παρακάτω για νέους στόχους που θα κάνουν τη ζωή μας γεμάτη και θα της δώσουν νόημα.
_____________
Πηγή: huffingtonpost.gr
από το Αντικλείδι, http://antikleidi.com

Πώς κατακτά την επιτυχία ένα παιδί; Ζώντας σε «χρυσό κλουβί» ή μαθαίνοντας από νωρίς να ξανασηκώνεται;

Τα πλουσιόπαιδα ζουν ισοβίως με ένα επίχρυσο δίχτυ προστασίας και δεν μαθαίνουν ποτέ πώς να διαχειριστούν την αποτυχία.
.
Ο Πολ Ταφ, συγγραφέας του βιβλίου «How Children Succeed», εξηγεί ότι είναι προτιμότερο το παιδί σου να έχει αυτοέλεγχο από το να βγάζει IQ 180.

‘How Children Succeed,’ by Paul Tough

ο χαρακτήρας του παιδιού δομείται
πάνω στην αποτυχία

Tο πείραμα είναι παλιό, αλλά πάντα επίκαιρο. Γνωστό ως «marshmallow experiment» (ας το αποδώσουμε ελεύθερα «πείραμα του ζαχαρωτού»), πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του ’60 από τον Γουόλτερ Μίτσελ, ψυχολόγο στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.



Τα παιδιά που κατάφερναν να επιστρατεύσουν αρκετό αυτοέλεγχο ώστε να μην καταβροχθίσουν αμέσως ένα ζαχαρωτό, αλλά να περιμένουν λίγο – και ως επιβράβευση να καταβροχθίσουν δύο ζαχαρωτά – τα πήγαιναν καλύτερα στο σχολείο, ήταν πιο επιμελείς μαθητές και είχαν καλύτερη εξέλιξη ως ενήλικοι.
Δεν ήταν πιο έξυπνα, δεν διέθεταν υψηλότερο IQ από άλλα, λίγο πιο λαίμαργα, παιδιά. Είχαν απλώς καλύτερη γνώση της ζωής. Και πετύχαιναν πιο εύκολα σε αυτή, επειδή ακριβώς κατείχαν τη συγκεκριμένη γνώση.
Ένα παιδί με υψηλό σκορ στα τεστ IQ, αλλά «στραβάδι» συναισθηματικά, δεν έχει πολλές ελπίδες να πετύχει στη ζωή του. Αυτό υποστηρίζει στο νέο βιβλίο του με τίτλο «How Children Succeed: Grit, Curiosity, and the Hidden Power of Character» (εκδ. Houghton Mifflin Harcourt) ο Αμερικανός Πολ Ταφ, δημοσιογράφος και «μάχιμος» ερευνητής, ο οποίος, προτού καθήσει να γράψει, έσπευσε, μεταξύ άλλων, να ζήσει από κοντά αληθινές ιστορίες παιδιών από «ζόρικες» γειτονιές του Σικάγου.
Η περιέργεια, η επιμονή, ο αυτοέλεγχος, η αυτοπεποίθηση, το ψυχικό σθένος και η αποφασιστικότητα αποδεικνύονται, σύμφωνα με τον Ταφ, πολύ καλύτερη συνταγή επιβίωσης από τα CDs με ακούσματα «Baby Beethoven» και τα ταχύρρυθμα μαθήματα ρωσικών.
Όπως εξηγεί ο ίδιος στο BHmagazino:
«Αυτό που με συνάρπασε περισσότερο κατά τη διάρκεια της έρευνας είναι τα στοιχεία που περισυνέλεξα σχετικά με τους απόφοιτους πανεπιστημίου και τις μη γνωστικές ικανότητες. Θεωρώ ότι αντιμετωπίζουμε την απόκτηση του πτυχίου σαν υπόθεση καθαρής εξυπνάδας, και όμως οι μελετητές ανακάλυψαν πρόσφατα ότι κάποια γνωρίσματα του χαρακτήρα είναι στην πραγματικότητα καλύτεροι δείκτες από το IQ προκειμένου να προβλέψει κανείς ποιοι είναι τελικά εκείνοι που θα αποφοιτήσουν. Η ανακάλυψη αυτή με γοήτευσε, επειδή αποδεικνύει ότι μπορούμε να βοηθήσουμε τους νέους ανθρώπους να βελτιώσουν τα ισχυρά στοιχεία του χαρακτήρα τους».

H αποτυχία κάνει καλό
Στο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, ο Ταφ συνδυάζει το επιτόπιο ρεπορτάζ με τις παλαιές και νεότερες επιστημονικές έρευνες. Ανάμεσά τους αυτή της Αντζελα Ντάκγουορθ από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας, η οποία μελέτησε ενδελεχώς το ψυχικό σθένος και την αποφασιστικότητα να φέρει κανείς εις πέρας έναν ακαδημαϊκό στόχο. Επινοώντας, μάλιστα, ένα ειδικό ερωτηματολόγιο, διαπίστωσε ότι το υψηλό σκορ στο σθένος και στην αποφασιστικότητα να επιτύχεις κάτι είναι πιο σημαντικός δείκτης ακόμη και εν συγκρίσει με την ίδια τη νοημοσύνη σου.
Ο Ταφ καταθέτει επίσης αυτό που ψυχολόγοι και νευροεπιστήμονες αγωνίζονται τις τελευταίες δεκαετίες να αποδείξουν.
Ότι ο χαρακτήρας του παιδιού δομείται επάνω σε αυτό που η δυτική κοινωνία των γρανιτένιων success stories τρέμει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: την αποτυχία!
Εξηγεί πώς παιδιά από όλα τα κοινωνικά στρώματα σήμερα στις ΗΠΑ στερούνται τελικά εμπειρίες ουσιαστικές για την ανάπτυξή τους σε υγιείς ενηλίκους. Από τη μία πλευρά, τα τέκνα των ευκατάστατων οικογενειών «μονωμένα» από οποιαδήποτε αληθινή δυσκολία ή ματαίωση, περνούν τα πρώτα τους χρόνια μέσα σε αποστειρωμένα playrooms με γιγαντιαία λούτρινα δεινοσαυράκια για να φθάσουν σε μια εξίσου εξωραϊσμένη – καθ’ ότι πλήρως ελεγχόμενη – ενηλικίωση. «Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από κάθε κίνδυνο» λέει ο Ταφ. «Αυτό, όμως, που ανακαλύπτουμε τώρα είναι ότι τελικά, υπερπροστατεύοντας τα παιδιά μας, τους κάνουμε τελικά μεγαλύτερο κακό. Αν δεν τους δώσουμε τη δυνατότητα να αντεπεξέλθουν στις αληθινές προκλήσεις της ζωής, να πέσουν και να ξανασηκωθούν, τότε τους στερούμε την ευκαιρία να αναπτύξουν τον δικό τους χαρακτήρα». Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα στην Αμερική 19χρονοι υποψήφιοι, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που καλούνται να περάσουν για την εισαγωγή τους σε κάποιο πανεπιστήμιο, ζητούν από τους καθηγητές να τηλεφωνήσουν, για καλύτερη ενημέρωση, στους γονείς τους. Δεν είναι, μάλιστα, λίγοι εκείνοι που, ακόμη και σε συνεντεύξεις για την πρόσληψή τους σε μια εταιρεία, εμφανίζονται αγκαζέ με τη μαμά και τον μπαμπά, οι οποίοι είναι, βέβαια, πιο κατάλληλοι να διαπραγματευτούν με το big boss τον μισθό και τις συνθήκες εργασίας.
H οικογένεια ως εταιρεία
Από την άλλη πλευρά, εξηγεί ο Ταφ, τα παιδιά των φτωχών οικογενειών, που έρχονται από πολύ νωρίς αντιμέτωπα με τα αληθινά προβλήματα – από τον υποσιτισμό και την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης μέχρι τα δυσλειτουργικά σχολεία και τις βυθισμένες στην παραβατικότητα γειτονιές –, δεν θα δεχτούν την υποστήριξη που χρειάζονται για να μετουσιώσουν τις δυσκολίες αυτές σε προσωπικούς «θριάμβους» που χτίζουν χαρακτήρα. Ητοι, τα πλουσιόπαιδα ζουν ισοβίως με ένα επίχρυσο δίχτυ προστασίας και δεν μαθαίνουν ποτέ πώς να διαχειριστούν την αποτυχία. Από την άλλη πλευρά, τα φτωχόπαιδα βιώνουν συχνά τόσο τραυματικά την πτώση, που δεν ξανασηκώνονται ποτέ.
Οπως μας εξηγεί ο συγγραφέας του βιβλίου, την κατάσταση επιδεινώνει ο λεγόμενος «υπεργονεϊσμός» των τελευταίων ετών, αυτή η γονεϊκή μανία – που αφορά και τους γονείς της μεσαίας τάξης – να έχουμε κάθε λεπτό της ζωής των παιδιών κάτω από διαρκή προγραμματισμό, έλεγχο, επίβλεψη και αξιολόγηση (εκτός, βέβαια, από την ώρα που είναι «παρκαρισμένα» μπροστά στην τηλεόραση ή στο PlayStation). Η σύγχρονη οικογένεια λειτουργεί σαν εταιρεία, εστιάζοντας πάνω από όλα στον τομέα της παραγωγικότητας και των σχολικών επιδόσεων.
Οπως αναφέρει η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου: «Στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια οι γονείς έχουμε βάλει τα παιδιά σε μια κούρσα τελειότητας. Τα τρέχουμε από πολύ μικρή ηλικία σε δραστηριότητες, δεν τους αφήνουμε χώρο και χρόνο να παίξουν και να πειραματιστούν. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα τετράχρονο κοριτσάκι, του οποίου η μαμά επέμενε, εκτός από κολύμβηση, μπαλέτο και αγγλικά, να κάνει και μαθήματα κινεζικών. Τους δίνουμε, δηλαδή, ερεθίσματα και γνώση, αλλά δεν κάνουμε τίποτε για να αναπτύξουμε τη συναισθηματική, την ψυχική πλευρά τους, τα γνωρίσματα εκείνα που θα τα βοηθήσουν να διαχειριστούν την απογοήτευση, τη ματαίωση, τη ζωή τους. Υψώνουμε γύρω τους ένα προστατευτικό τείχος, σε πολλά, μάλιστα, επίπεδα. Συχνά, δεν τα αφήνουμε να διαχειριστούν ούτε τις σχέσεις με τους συνομηλίκους τους, αφού και αυτές είναι κατευθυνόμενες από εμάς. Αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα με τον δάσκαλο; Πάλι εμείς σπεύδουμε να “καθαρίσουμε”. Πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά, διότι τα παιδιά εμφανίζουν πλέον από πολύ μικρή ηλικία άγχος, κατάθλιψη, διατροφικές διαταραχές».

Ενδεχομένως η κρίση να βοηθήσει προς τη σωστή κατεύθυνση; «Ας δούμε μήπως, αφήνοντας πίσω τα χρόνια των παροχών, καταφέρουμε να γυρίσουμε σε κάποια μοντέλα πιο ουσιαστικής διαπαιδαγώγησης των παιδιών, βοηθώντας τα να δουν διάφορες αποχρώσεις της ζωής, περνώντας τους αξίες και ιδεολογία». Φτάνει, βέβαια, να κατορθώσουμε παράλληλα να αναχαιτίσουμε και το παλιρροϊκό κύμα της κρίσης που φαίνεται να καταργεί κάθε έννοια «επιτυχίας»: «Την τελευταία χρονιά κυρίως παρατηρώ μια έντονη απαισιοδοξία από μέρους των γονέων» επισημαίνει η κυρία Καππάτου. «Τους ακούω όλο και πιο συχνά να λένε “και να σπουδάσει, τι θα κάνει;”. Φοβάμαι πως αν αυτός ο σκεπτικισμός περάσει και στα παιδιά, θα τους μεταφέρει ένα μήνυμα ακυρωτικό, μηδενιστικό, χωρίς καμιά ελπίδα. Και παιδιά και έφηβοι χωρίς ελπίδα δεν μπορούν να προχωρήσουν».

tovima