το μπόι, το βήμα και η παλάμη του ανθρώπου;
Βαρειά σιωπή, διάτρητη απ’ τους πυροβολισμούς,
πικρή πολιτεία,
αίμα, φωτιά, η πεσμένη πόρτα, ο καπνός, το ξύδι-
ποιος θα πει: περιμένω απ’ το μέσα μαύρο;
...
Η συνέχεια στα Τετράδια της Αμπάς
Save Our Children ♦ Σώστε τα Παιδιά μας
ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ,
Προστατεύστε το Χαμομηλάκι, Είναι το Φως.
Κίνημα για την προστασία του παιδιού
hamomilaki@gmail.com ♦ ♦
Η ευτυχία είναι απλή, σαν τη σκέψη ενός παιδιού
Η λέξη που χρησιμοποιείται για την Ελλάδα στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου δεν έχει σχέση με το Hellas, αλλά με το Greece. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί η χώρα μας λέγεται Greece κι όχι Hellas; Είναι κακό να αποκαλούν κάποιον Γραικό; Είναι από τη φύση της υποτιμητική η λέξη ή απλά συνηθίζεται να χρησιμοποιείται με υποτιμητική χροιά; Κι αν είναι έτσι γιατί τα λόγια του Αθανάσιου Διάκου στον Ομέρ Βρυώνη «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω» έγιναν θρύλος στις ψυχές των Ελλήνων.
Κάποια παιδιά δεν πάνε πουθενά χωρίς την κουβερτούλα τους
Αν το νήπιό σας έχει μεγαλώσει κάπως και περνάει σε μια φάση «ανεξαρτητοποίησης», ίσως έχετε προσέξει ότι δείχνει μεγάλη αδυναμία σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο.
Για κάποια παιδιά είναι η κουβερτούλα τους (γνωστή και ως security blanket), για άλλα ένα λούτρινο αρκουδάκι και για κάποια ένα μαξιλάρι.
Μάλιστα, τα παιδιά συνήθως βγάζουν και ένα υποκοριστικό όνομα στο αγαπημένο τους αντικείμενο, του οποίου τη συντροφιά αναζητούν στον ύπνο ή σε διάφορες στιγμές μέσα στην ημέρα.
Το μεταβατικό αντικείμενο αφενός αποτελεί έναν σύνδεσμο του παιδιού με τη μητέρα και το στάδιο της απόλυτης σχέσης μαζί της και αφετέρου το βοηθά να ενταχθεί στον καινούργιο, «έξω» κόσμο, όπως αναφέρει το vita.
Τι να κάνετε ως γονείς
Πολλά παιδιά αντιδρούν έντονα ακόμη και όταν το αγαπημένο τους αρκουδάκι πρέπει να μπει για πλύσιμο, αφού δεν δέχονται να το αποχωριστούν ούτε για λίγο.
Μάλιστα, ακόμη και ένα πανομοιότυπο αρκουδάκι δεν αρκεί για να καλύψει το κενό που αφήνει το μεταβατικό αντικείμενο, καθώς ακόμη και η μυρωδιά που έχει αποκτήσει τους δημιουργεί ένα αίσθημα οικειότητας, ασφάλειας και σιγουριάς.
Η αδυναμία που δείχνει το μικρό σας σε μια κουβερτούλα/ ένα αρκουδάκι/ ένα μαξιλαράκι δεν είναι δείγμα αδυναμίας του παιδιού, αλλά αποτελεί φυσιολογικό μέρος της ανάπτυξής του.
Ως γονείς θα πρέπει να σεβαστείτε αυτήν την ανάγκη του παιδιού σας και σε καμία περίπτωση μην πιέσετε το παιδί να αποχωριστεί το μεταβατικό του αντικείμενο.
Αν επιμείνετε στο να εξαφανίσετε ή να απομακρύνετε το αγαπημένο αντικείμενο του παιδιού, το μόνο που θα καταφέρετε είναι να κάνετε το μικρό σας να ανησυχήσει, να αγχωθεί και να νιώσει ότι το έχει ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη.
Σταδιακά, καθώς το παιδί μεγαλώνει, θα αφήσει πίσω του την ανάγκη του για το μεταβατικό αντικείμενο. Ενθαρρύνοντας το μικρό σας να γίνει ανεξάρτητο, θα το βοηθήσετε να νιώθει αυτοπεποίθηση, σιγουριά και ασφάλεια και κάπως έτσι το αρκουδάκι του θα ξεχαστεί και θα μοιάζει πλέον αχρείαστο.
Η βαρεμάρα είναι κάτι το φυσιολογικό. Και οι μεγάλοι βαριόμαστε πολλές φορές, αλλά είτε δεν το εκφράζουμε είτε ξέρουμε και το διαχειριζόμαστε καλύτερα. Το παιδί μπορεί να βαριέται πολλές φορές μέσα στην ημέρα. Πχ την ώρα του μαθήματος, την ώρα της δραστηριότητας, την ώρα του φαγητού, του παιχνιδιού, κτλ.
Είναι σημαντικό να αφήσουμε το παιδί να αισθανθεί την πλήξη του και να μάθει να τη διαχειρίζεται. Άλλωστε εμείς δεν είμαστε όλες τις στιγμές της ημέρας δίπλα του για να του δίνουμε λύσεις. Εξάλλου, οι ειδικοί λένε ότι η βαρεμάρα ενεργοποιεί τον εγκέφαλο του παιδιού και τον δραστηριοποιεί. Έτσι προάγει την πνευματική και συναισθηματική ανάπτυξη του.
Ένα παιδί που βαριέται έχει την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει την πλήξη του και να επωφεληθεί. Την επόμενη φορά που το νήπιο ή το μεγαλύτερο παιδί σας πει “Μαμά βαριέμαι” μην τρέξετε να δώσετε αμέσως τη λύση. Αφήστε το παιδί να το διαχειριστεί μόνο του. Αν δείτε ότι δυσκολεύεται, δώστε του το έναυσμα να χρησιμοποιήσει για παράδειγμα τη φαντασία του και να φτιάξει μια ιστορία, ένα παιχνίδι ρόλων, μια χειροτεχνία, κτλ που θα το βοηθήσουν να βγει από την πλήξη του. Όσο περνάει ο καιρός θα τα καταφέρνει ολοένα και καλύτερα να διαχειρίζεται τη βαρεμάρα του και φυσικά αυτό θα έχει μόνο θετικά αποτελέσματα.
Το σημαντικότερο είναι ότι θα ενισχύεται η δημιουργικότητα του. Κι αυτό γιατί ένα παιδί που βαριέται και δεν έχει τη μαμά να τρέξει να του δώσει λύση “αναγκάζεται” να σκεφτεί. Να σκεφτεί τι μπορεί να κάνει για να νικήσει την πλήξη του. Η βαρεμάρα λοιπόν γεννάει ιδέες και μάλιστα συχνά τις καλύτερες!
Γι΄αυτό την επόμενη φορά που θα ακούσετε
-“Μαμά βαριέμαι”
πείτε του:
-“Δεν πειράζει παιδί μου, έχει και η βαρεμάρα τα θετικά της”!
Μπορεί στην αρχή να απογοητευτεί ή να θυμώσει και να δυσκολευτεί. Όμως μόλις βάλει το μυαλό του να δουλέψει είναι σίγουρο ότι θα σκεφτεί τις πιο όμορφες και δημιουργικές ιδέες για να απασχολήσει τον εαυτό του!
Λάθος!
Τα τελευταία χρόνια ψυχολόγοι και εκπαιδευτικοί επικεντρώνονται σε μια νέα σημαντική έννοια την οποία στα ελληνικά μπορούμε να αποδώσουμε ως «δύναμη χαρακτήρα» (grit). Η δύναμη χαρακτήρα έχει κεντρική θέση στην ανάπτυξη του παιδιού και στη σχολική του εξέλιξη και μάθηση: δίνει περισσότερη σημασία στην προσπάθεια, την υπομονή και επιμονή του παιδιού και λιγότερη έμφαση στο IQ και το ταλέντο του παιδιού. Με άλλα λόγια, δε φτάνει να είσαι έξυπνος ή καλός σε κάτι, αν δεν κάτσεις να εξασκηθείς, αν δε μάθεις να σηκώνεσαι όταν πέφτεις, αν δεν βάλεις κόπο, χρόνο και προσπάθεια σε αυτό που κάνεις για να βελτιωθείς και να το τελειοποιήσεις.

Τα καλά νέα είναι ότι πρόκειται για μια ιδιότητα που μπορούμε να καλλιεργήσουμε στο παιδί. Όπως εξηγώ αναλυτικά στα βιβλία μου «Καταπληκτική Μαμά με Παιδιά 6-9 ετών» και «Καταπληκτική Μαμά με Παιδιά 9-12 ετών», τα παιδιά μαθαίνουν σε μεγάλο βαθμό από αυτό που βλέπουν να κάνουν οι γονείς, και ειδικά η μαμά τους, και λιγότερο από αυτό που τους λένε να κάνουν.
Αυτό λοιπόν που πραγματικά μετράει είναι το καλό παράδειγμα! Μάλιστα, δε χρειάζεται να περιμένουμε να ξεκινήσει το παιδί σχολείο, αλλά πολύ νωρίτερα, από ενάμιση χρονών περίπου, μπορούμε να του δώσουμε το καλό παράδειγμα με τη δική μας συμπεριφορά και να το βοηθήσουμε να αποκτήσει δύναμη χαρακτήρα.
Η διδακτορική φοιτήτρια Julia Leonard στο πανεπιστήμιο ΜΙΤ της Βοστώνης σχεδίασε ένα έξυπνο πείραμα, για να τεστάρει αν τα μικρά παιδάκια, 15 μηνών, μπορούν να μάθουν από τη συμπεριφορά των ενηλίκων γύρω τους. Χώρισε τα παιδάκια σε δύο ομάδες και στη μία ομάδα τα παιδιά παρατήρησαν την ερευνήτρια να προσπαθεί σκληρά να πετύχει δύο στόχους: να βγάλει ένα παιχνίδι από τη συσκευασία του και να ξεγαντζώσει έναν γάντζο που ήταν μέσα σε μία αλυσίδα. Στην άλλη ομάδα, τα παιδιά παρατήρησαν την ερευνήτρια να πετυχαίνει τους δύο παραπάνω στόχους χωρίς καμία δυσκολία ή προσπάθεια. Στη συνέχεια, η ερευνήτρια έδωσε στα μικράκια τα ίδια παιχνίδια και τους ζήτησε να πετύχουν τους ίδιους δύο στόχους που είχε προσπαθήσει προηγουμένως και η ίδια.
Βρήκε ότι τα παιδιά που ήταν στην ομάδα που παρατηρούσαν την ερευνήτρια να προσπαθεί, να δυσκολεύεται, αλλά στο τέλος να τα καταφέρνει, είχαν τις διπλάσιες πιθανότητες
να συνεχίσουν να προσπαθούν μέχρι να τα καταφέρουν σε σχέση με τα
παιδάκια της άλλης ομάδας. Τα παιδάκια που είχαν δει την ερευνήτρια να
τα καταφέρνει με την πρώτη προσπάθεια, τα παράτησαν πολύ εύκολα όταν
τους ζητήθηκε να κάνουν το ίδιο πράγμα και ζορίστηκαν.
Τα παιδιά της πρώτης ομάδας είχαν διπλές πιθανότητες να συνεχίσουν να
προσπαθούν χωρίς να τα παρατήσουν μέχρι να τα καταφέρουν! Αυτό είναι σαν
να λέμε ότι διπλασιάσατε τα λεφτά σας!
Το πείραμα αυτό είναι σημαντικό, επειδή μας λέει κάποια βασικά πράγματα:
Οπότε, την επόμενη φορά που το παιδί σας στέκεται σιωπηλό και σας παρακολουθεί να προσπαθείτε να πετύχετε κάτι, να αλλάξετε λάστιχο στο αυτοκίνητό σας ή να μαγειρέψετε ένα περίπλοκο φαγητό ή οτιδήποτε, και νιώθετε ντροπή και ότι θα έπρεπε να μπορείτε να το κάνετε άψογα και άκοπα, ΜΗ νιώθετε άσχημα! Θυμηθείτε ότι εκείνη τη στιγμή το παιδί σας δε σας κρίνει αρνητικά μέσα του, ούτε σας θεωρεί ανίκανο, αλλά μαθαίνει από το παράδειγμα που του δίνετε ότι πρέπει να προσπαθεί και να επιμένει μέχρι να τα καταφέρει!