Κακομοιριά

Αν πιάνεις τον εαυτό σου να κακομοιριάζει. Να κλαίγεται. Μονίμως να παραπονιέται.

Αν όλο νιώθεις ο αδικημένος, ο χαμένος, το θύμα της υπόθεσης.

Αν όλες τις ευθύνες, γύρω σου σε πρόσωπα και καταστάσεις ρίχνεις, τις ευθύνες για το ότι δεν προσπαθείς…

Σταμάτα το.

Ξέρεις…

Όσο παράξενο και αν σου φαίνεται. Εγωισμός κρύβεται πίσω από όλα αυτά. Και είναι αυτή είναι η χειρότερη μορφή του. Ύπουλη. Κεκαλυμμένη.

Σε παραλύει αυτός ο εγωισμός. Σε θυματοποιεί. Σε υποδουλώνει. Όταν αφήνεις τον εαυτό σου έτσι ελεύθερο να πιστεύει πως είναι ο μόνος καημένος, πως είναι ο ανήμπορος, ο ανίσχυρος, καταλήγεις να χάνεις τον έλεγχο του εαυτού σου. Τυφλώνεσαι. Θολώνεις. Χάνεις την όποια κρίση σου, χάνεις το αγωνιστικό σου πνεύμα, χάνεις την όρεξή σου για ζωή. Και μαραζώνεις. Νεκρώνεσαι πριν καν πεθάνεις.

Δεν αναφέρομαι στον πόνο. Τον βαθύ, τον άδικο, τον ισχυρό. Ο πόνος δεν έχει λύπηση. Δεν έχει κακομοιριά. Ο πόνος έχει μυστικότητα. Έχει σιωπή. Ησυχία. Άνθρωποι που έχουνε πονέσει, το ξέρουνε καλά αυτό…

Στην αυτολύπηση αναφέρομαι. Σε αυτή τη γκρίνια. Τη μιζέρια. Σε αυτό το αίσθημα, που σου φταίνε οι πάντες και τα πάντα. Όλοι εκτός από εσένα.

Σταμάτα το. Μην το επιτρέπεις άλλο.

Σήκω και πάλεψε. Για να μην χάσεις τον εαυτό σου.

Σήκω και πάλεψε. Κόντρα. Για όσο αντέχεις.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc. 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Νοέμβριος: Ο Μήνας εναντίον της Παιδικής Κακοποίησης

Το χρονικό διάστημα από 1ης έως 19ης Νοεμβρίου έχει κηρυχθεί ως «19 Ημέρες Ακτιβισμού κατά της Παιδικής Κακοποίησης». Η επιλογή του χρόνου δεν είναι τυχαία, αλλά έγινε για να συνδυαστεί με την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού (20 Νοεμβρίου).

Η πειθαρχία δια της βίας, η σεξουαλική κακοποίηση και οι ανθρωποκτονίες απειλούν εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως. Αυτό υπενθυμίζεται σε όλους κάθε 19η Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στην Κακοποίηση των Παιδιών.

Η παιδική κακοποίηση αποτελεί συχνό και σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο του αιώνα μας και έναν από τους βασικότερους παράγοντες παιδικής θνησιμότητας. Τα παιδιά συνήθως κακοποιούνται μέσα στην ίδια τους την οικογένεια ή από άτομα που γνωρίζουν στο ευρύτερο περιβάλλον τους και σπανιότερα από αγνώστους.

Στην Ελλάδα, έχει ψηφιστεί από το 2006 ο νόμος 3500/2006 «Για την Αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας».

Είναι αδύνατο να μετρηθεί το πραγματικό μέγεθος της βίας κατά των παιδιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία όσον αφορά τον ακριβή αριθμό των θυμάτων, επειδή το μεγαλύτερο μέρος των περιστατικών δεν καταγγέλλεται. Υπολογίζεται παρόλα αυτά, ότι περίπου 500 εκατομμύρια μέχρι και 1,5 δισεκατομμύριο παιδιά πέφτουν θύματα βίας κάθε χρόνο. Επίσης εκτιμάται ότι κάθε χρόνο τουλάχιστον 275 εκατομμύρια παιδιά σ’ όλο τον κόσμο, βιώνουν τη βία μέσα στα ίδια τους τα σπίτια. Ενώ, η οικογένεια πρέπει να είναι το φυσικό περιβάλλον για την προστασία των παιδιών, ωστόσο τα παιδιά δοκιμάζουν τη βία υπό μορφή πειθαρχίας.

meallamatia.gr   
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Συγγνώμη, εδώ δεν πουλάμε γονείς»! / Lo siento, acá NO VENDEMOS PADRES...

Ένα νεαρό ζευγάρι μπήκε στο μεγαλύτερο κατάστημα παιχνιδιών μιας πόλης. 

Ξαφνιάστηκε από το πλήθος και την ποιότητα των παιχνιδιών, που ήταν με πολλή τέχνη εκτεθειμένα στα ράφια του. Δυσκολεύτηκαν, όμως, πολύ να καταλήξουν σε απόφαση. 

Lo siento, acá NO VENDEMOS PADRES...

Τους πλησίασε ευγενικά ο πωλητής και με διακριτικό χαμόγελο προθυμοποιήθηκε να τους βοηθήσει.

- Ακούστε, του εξήγησε η νεαρή γυναίκα, λείπουμε από το σπίτι όλη την ημέρα λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων και, μερικές φορές, ακόμη μέχρι αργά τα βράδυ.

- Έχουμε μια μικρή κορούλα, συνέχισε ο άνδρας, που συνεχώς χαμογελά και θέλουμε να της αγοράσουμε κάτι που θα την κάνει ευτυχισμένη και θα της δώσει ακόμη μεγαλύτερη χαρά, όταν είναι μόνη της.

Ο υπάλληλος ελαφρώς μειδίασε. «Συγγνώμη, είπε, εδώ όμως δεν πουλάμε γονείς!»

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο πλούσιος και ο πάμφτωχος Λάζαρος / Lazarus and the Rich Man

Ήταν κάποιος άνθρωπος πλούσιος, ο οποίος ζούσε την καλύτερη ζωή. Επειδή είχε χρήματα, όλη μέρα τρωγόπινε και διασκέδαζε με τους φίλους του. 

Στο δρόμο, κάτω από το σπίτι του πλουσίου, ζούσε κι ένας φτωχός που τον έλεγαν Λάζαρο. 

Ο Λάζαρος δεν είχε ούτε για να φάει. Έτρωγε λοιπόν από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου, δηλαδή από τα σκουπίδια του. 

Δεν έφτανε αυτό, αλλά ήταν άρρωστος και γεμάτος πληγές, ώστε να μην έχει δύναμη να περιποιηθεί τον εαυτό του, αλλά ούτε και να διώξει τα σκυλιά που πήγαιναν και τον έγλυφαν. 

Κάποτε ο Λάζαρος πέθανε. Πέθανε και ο πλούσιος και τον έθαψαν με μεγάλες τιμές και πολλούς λόγους.

.................

περισσότερα εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Χωρίς αμύγδαλα...

Τον καιρό που τα παγωτά ήταν πιο φθηνά απ’ ό,τι σήμερα, ένα παιδάκι δέκα ετών μπήκε στο ζαχαροπλαστείο και κάθισε σ’ ένα τραπέζι. Η σερβιτόρα τον σέρβιρε μ’ ένα ποτήρι νερό.

- Πόσο κάνει ένα παγωτό σοκολάτα και με αμύγδαλα από επάνω; τη ρώτησε το παιδί.
- Εξήντα δραχμές, απάντησε εκείνη.

Το παιδί έβγαλε από την τσέπη μία χούφτα νομίσματα και άρχισε να μετράει.

- Και πόσο κάνει χωρίς αμύγδαλα; Ρώτησε πάλι σχεδόν ντροπιασμένος.
Άλλοι πελάτες περίμεναν να δώσουν παραγγελία και η κοπέλα άρχισε να χάνει την υπομονή της.

- Σαράντα πέντε δραχμές, του είπε κάπως απότομα.

Το παιδί άρχισε να μετράει πάλι τα νομίσματα και είπε αποφασιστικά,
- Θέλω ένα παγωτό σοκολάτα χωρίς αμύγδαλα από επάνω.

Η σερβιτόρα του έφερε τη παραγγελία μαζί με την απόδειξη και έφυγε.
Το παιδί έφαγε το παγωτό, πλήρωσε στο ταμείο και έφυγε.

Όταν η σερβιτόρα ήρθε να μαζέψει κόμπιασε και τα μάτια της δάκρυσαν. 

Εκεί δίπλα από το άδειο πιατάκι και το ποτήρι με το νερό βρίσκονταν, όμορφα τακτοποιημένα, νομίσματα αξίας δεκαπέντε δραχμών. 

Ήταν το φιλοδώρημά της (συνεπώς το παιδί είχε χρήματα για να βάλει και αμύγδαλα από πάνω, αλλά δεν θα είχε να αφήσει κάτι και ούτε θύμωσε για την αγένεια…).

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι