Από «πόρτα» σε «πόρτα» φαίνεται ότι σκάσαμε σε τοίχο

....................

Η σημερινή κατάσταση μας φέρνει καθημερινά αντιμέτωπους και με τις δύο εκφράσεις. 

«Εγκλήματα τιμής», «εγκλήματα πάθους», γυναίκες που σκοτώνονται καθημερινά, παιδιά που τσιμεντώνονται από ακατάλληλες οικογένειες, παιδιά που βρίσκονται νεκρά υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, πατεράδες που λυγίζουν από το βάρος μιας αποκάλυψης. 

Οι κοινωνίες της «τιμής» έχουν δώσει τη θέση τους στις κοινωνίες της «ντροπής». Γιατί αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια μάς θέτει όλους προ των ευθυνών μας. 

Πώς φτάσαμε μέχρις εδώ;

Μια γειτόνισσα ακούει στον κάτω όροφο ένα παιδί να κλαίει σπαρακτικά. Ο πατέρας το χτυπάει, δεν είναι η πρώτη φορά. Όταν το αναφέρει, της λένε να κοιτάει τη δουλειά της. 

Μια ψυχολόγος δέχεται καθημερινά στο ειδικό σχολείο που δουλεύει ένα παιδί με εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης. Το λέει στον πατέρα, που μάλλον είναι ο κακοποιητής, αυτός την εκφοβίζει. 

Παίρνει μια σύνταξη εκείνος εξαιτίας της αναπηρίας του παιδιού, δεν διανοείται να τη χάσει. 

Η ψυχολόγος θέλει να το προχωρήσει το θέμα, όλο όμως το σχολείο είναι εναντίον της. Θα τους εκθέσει, της λένε. 

Ένα μεγάλο σκάνδαλο ξεσπάει σε οικοτροφείο. Τι συμβαίνει με τους υπεύθυνους εκεί; Τι μοίρα έχουν τα παιδιά; Μια δασκάλα που έχει μαθητή ένα από αυτά τα παιδιά αγωνιά. Θέλει να μάθει πού είναι το παιδί, πώς να το βοηθήσει. Η διεύθυνση όμως του σχολείου δεν θέλει να θίξει το θέμα, να αγγίξουν ευαίσθητα θέματα που έχουν πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης.

Η πραγματικότητα μας γονατίζει, αλλά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θεριεύουμε. Εκεί οι άνθρωποι παίρνουμε φωτιά. 

Ο καθένας κάνει και μια καταγγελία στον προσωπικό του λογαριασμό. Μιλάμε ανοιχτά, έχουμε όλοι ή σχεδόν όλοι γνώμη. Ακυρώνουμε πρόσωπα και πράγματα, επιτιθέμεθα, αποδοκιμάζουμε, αφανίζουμε. 

«Να το κακό», σαν μια ορδή αναφωνούμε και το σκοτώνουμε. Από το πληκτρολόγιο. Γινόμαστε γιατροί, ψυχολόγοι, δικαστές, ιεροκήρυκες. Πατάσσεται η αδικία. Είμαστε όμως όλοι παιδιά και της μιας πόρτας και της άλλης. Παιδιά της παράδοσης και του πληκτρολογίου. Είμαστε παιδιά της «τιμής» και της «ντροπής». Έτσι μεγαλώσαμε. Όλοι μας βεβαρημένοι με προσωπικά τραύματα, συμπεριφερθήκαμε σαν ιδιώτες μέσα στην κοινωνία και όχι ως πολίτες. 

Στη δουλειά μας, στην πολυκατοικία, στη γειτονιά, δεν υπερασπιστήκαμε τον αδύνατο όταν έπρεπε, και δεν χάσαμε τη δουλειά μας, όταν έπρεπε να υπερασπιστούμε το δίκαιο. Γιατί είχε κόστος. Το γάλα του παιδιού μας. Και είναι θεμιτό.

Το ζήτημα πλέον όμως που τίθεται τώρα που αγρίεψε η κατάσταση είναι να μην αρκεστούμε στο να πληκτρολογούμε μόνο, και να αναλάβουμε το ρίσκο να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. 

Να συνειδητοποιήσουμε ότι ταυτίσαμε την πρόοδό μας με το προφίλ μας στο fb, ανοίξαμε μια «πόρτα» στον κόσμο για να παινέψουμε τα παιδιά μας, να αναζητήσουμε φίλους και συντρόφους, να πάρουμε likes για την άποψή μας, ή για τα τραύματά μας, αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να καταφέρουμε να γίνουμε υπεύθυνοι, συνετοί, ώριμοι πολίτες απέχουμε πολύ. 

Γιατί η δουλειά που πρέπει να γίνει δεν αφορά το έξω μας, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Αχνό αλλά πολύ στέρεο. 

Το ότι η κάθε «πόρτα» μας ανοίγει με ευκολία, όταν δεν υπάρχει κόστος. Όταν όμως στο τέλος έρχεται ένας λογαριασμός και μια συνέπεια για την πράξη μας, παρά το ανοιχτό Facebook, οι πόρτες μας κλείνουν. 

Ας δούμε στα σοβαρά τι χρειάζεται για να ξαναχτιστεί η αλυσίδα που λέγεται κοινωνία.

ολόκληρο το άρθρο εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα εκπληκτικά οφέλη μιας Δύσκολης Παιδικής Ηλικίας

Όταν ακούω κάποιον να λέει ότι η παιδική του ηλικία ήταν η πιο ωραία περίοδος της ζωής του, σκέφτομαι: φίλε, είχες μια πολύ ασήμαντη ζωή.

Winston Churchill

Surprising Benefits for Those Who Had Tough Childhoods

........
Ποιο είναι το όφελος μιας τραυματικής παιδικής ηλικίας;

Σαφώς, το ερώτημα αυτό δεν είναι εύκολο να απαντηθεί, καθώς κάθε ψήγμα άγχους στην ανατροφή, αποτελεί ένα ψυχοπιεστικό παράγοντα. Κάποιοι αντιμετωπίζουν την φτώχεια και την δυσχέρεια, κάποιοι την κατάχρηση, ενώ κάποιοι άλλοι ζουν σε ένα περιβάλλον αστάθειας και συναισθηματικής αποστέρησης. 

Αυτές οι εμπειρίες αποτελούν την βάση της επιστημονικής ερευνητικής κοινότητας που υποστηρίζει ότι οι ιστορίες, όπως της Σάρας, δεν είναι αποτέλεσμα μιας γραμμικής διαδικασίας αιτίας-αποτελέσματος.

Οι πρώιμες εμπειρίες του ανθρώπου επιδρούν στην διαμόρφωση του εγκεφάλου, κάνοντας μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους πιο αδύναμους και κάποιους πιο δυνατούς

Συνεπώς, όπως συμβαίνει συνήθως, πολλές από τις συμπεριφορές προσαρμογής που υιοθετούν τα παιδιά σε δύσκολες περιβαλλοντικές συνθήκες, είναι άκρως λειτουργικές στην ενήλικη ζωή.

Ελάχιστοι από αυτούς που έχουν υποφέρει κατά την διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας, θα επιθυμούσαν το ίδιο για το παιδί τους. Ωστόσο, ένας τέτοιος άνθρωπος που κατάφερε να επιβιώσει από τις κακουχίες της παιδικής του ηλικίας καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: Θα ήθελα να είναι όλα ένα ψέμα, αν δεν γνώριζα το πόσο τελικά με βοήθησαν στην μετέπειτα ζωή μου.

Η δημιουργία μίας νέας προοπτικής
Τα μειονεκτήματα που επιφέρει μια δύσκολη ανατροφή είναι πια τεκμηριωμένα. Η θεωρία υποστηρίζει πως οι δυσκολίες στην πρώιμη ηλικία, οδηγούν σε αποτυχίες στην ενήλικη ζωή, καθώς η τιμωρητική παιδική εμπειρία μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στην αξιοποίηση του πραγματικού δυναμικού.

Τα άτομα αυτά, είναι πιθανό να είναι πιο ευάλωτα στην εκδήλωση καταθλιπτικής συμπτωματολογίας και εμφανίζουν χαμηλότερες επιδόσεις σε δοκιμασίες αξιολόγησης του νοητικού δυναμικού και της μνήμης. Επίσης, φαίνεται να διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο για εμφάνιση σωματικών παθήσεων, οι οποίες μπορεί να κυμαίνονται από χρόνιο πόνο στην πλάτη μέχρι σοβαρή καρδιοπάθεια.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό τους είναι η αντίληψη της πλειονότητας των καταστάσεων ως δυνάμει απειλητικές. 

Αυτού του είδους η γνωστική δυσλειτουργία είναι πιθανό να προκαλέσει δυσκολίες στην ικανότητα σύναψης ισχυρών δεσμών και συμμαχιών, που είναι βοηθητικοί για την επιβίωση τους σε κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο. Είναι ουσιαστικά ένα βιολογικό φαινόμενο. Πιο συγκεκριμένα, το σύστημα αυτών των ανθρώπων που έχει σχεδιαστεί για να ρυθμίζει την ανταπόκρισή τους στο στρες, έχει την τάση είτε να υποτιμά είτε να υπερεκτιμά τις καταστάσεις, υποστηρίζει ο ψυχολόγος ερευνητής Ντάνιελ Κίτινγκ, από το Πανεπιστήμιο του Mίτσιγκαν.

Η υπερεκτίμηση ωθεί το άτομο να αντιδράσει σε ερεθίσματα που δεν αποτελούν σημαντική απειλή για τον εαυτό ή τον κόσμο. 

Το αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς είναι η διαμόρφωση ενός παιδιού ανήσυχου, που δρα ακανόνιστα, το οποίο μετατρέπεται σε έναν αποσυρμένο έφηβο και τελικά σε έναν ενήλικά που ταράζεται με το παραμικρό ερέθισμα.

Ωστόσο, μια τέτοια «ακραία» θέση, ώθησε ερευνητές ψυχολόγους του Πανεπιστημίου Radboud στην Ολλανδία, να δημοσιεύσουν μια καλά τεκμηριωμένη μελέτη, υποδηλώνοντας ότι το σενάριο θα μπορούσε να αναστραφεί ή τουλάχιστον με κάποιο τρόπο να τροποποιηθεί.

Πρόσφατες μελέτες, έδειξαν ότι άτομα που είχαν μια χαοτική παιδική ηλικία, παρουσίαζαν αυξημένη ικανότητα ανίχνευσης και παρακολούθησης των περιβαλλοντικών απειλών και είχαν την τάση να ανακαλούν τα αρνητικά συμβάντα. 

Ήταν δυνατόν, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, τα παιδιά αυτά να είχαν καλύτερες επιδόσεις, από ό,τι αναμενόταν, στην αποτελεσματική συλλογή πληροφοριών, αξιολόγησης των ανθρώπων και άλλες ικανότητες λογικής.

Οι πλειοψηφία των ερευνών σε παιδιά με δύσκολη ανατροφή εστιάζουν στα αρνητικά τους σημεία. Ο δικός μας στόχος είναι να ανακαλύψουμε και να δώσουμε στο φως τα δυνατά σημεία αυτών των ανθρώπων, να βρούμε σε τι τελικά είναι καλοί, υποστηρίζουν οι ερευνητές.

Οι ψυχολόγοι που έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους προς αυτό τον στόχο, βασίζονται στην αρχή της φυσικής εξέλιξης της ζωής, η οποία υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι διαμορφώνουν την ζωή τους με βάση το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν. 

Κατά γενική ομολογία, λοιπόν, όσοι μεγάλωσαν σε ένα ασφαλές περιβάλλον με επαρκείς υλικούς πόρους τείνουν να χρησιμοποιούν πιο «αργές» στρατηγικές για την αντιμετώπιση των συνθηκών- ελέγχουν εξονυχιστικά, αναβάλουν την ικανοποίηση, αποφεύγουν τον γάμο σε μικρές ηλικίες- δηλαδή ακολουθούν τα πρότυπα, με τα οποία μεγαλώνουν παιδιά της μεσαίας-ανώτερης τάξης.

Στον αντίποδα, βρίσκονται εκείνοι που βίωσαν μια δύσκολη παιδική ηλικία, οι οποίοι φαίνεται να έχουν μια τάση για πιο «γρήγορες» στρατηγικές αντιμετώπισης- κάνουν σεξ σε μικρότερη ηλικία από τον μέσο όρο ή γίνονται γονείς πιο νωρίς στη ζωή. Η μακροπρόθεσμη «ανταμοιβή» για τους τελευταίους είναι μικρότερη και το μέλλον τους πιο ασταθές.

Όμως γιατί να σκεφτόμαστε αν η αργή ή γρήγορη στάση είναι σωστή ή λάθος; Δεν είναι μια σκέψη απόλυτη και περιοριστική; Δεν θα ήταν καλύτερο να σκεφτούμε με γνώμονα την ανάγκη προσαρμοστικότητας για κάθε παιδί ή ενήλικα; Για παράδειγμα, ένα παιδί, που μεγαλώνει σε ένα υγιές και στοργικό οικογενειακό πλαίσιο, αν έχει μια καραμέλα και του ζητήσουμε να περιμένει μισή ώρα για να του δώσουμε μία ακόμα, δεν θα το κάνει;

Αντίθετα, ένα παιδί, που βρίσκεται σε ένα στερητικό και χαοτικό περιβάλλον, όπου η φροντίδα (υλική και συναισθηματική) δίνεται σποραδικά, μπορεί και να μην περιμένει, κάτι τέτοιο όμως δεν είναι λογικό; Το να αρπάζει κανείς ό,τι μπορεί από αυτά που του δίνεται, σε αυτή την περίπτωση, δεν θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως παρορμητικό ή ανυπόμονο, καθώς αποτελεί μια στρατηγική, η οποία εξυπηρετεί μια βασική ανάγκη του.

Συνεπώς, το πρώτο πράγμα που οφείλουμε να κάνουμε είναι η αξιολόγηση μιας συμπεριφοράς ως προσαρμοστική ή μη και ένα δεύτερο η διερεύνηση των μελλοντικών οφελών για ένα παιδί που μεγάλωσε σε ένα σκληρό και ασταθές περιβάλλον.

ολόκληρο το άρθρο στην πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Το πρώτο πέταγμα» - First Flight

Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός σχολαστικά οργανωμένου επιχειρηματία, του οποίου η άποψη για τη ζωή θ' αλλάξει για πάντα μέσα από μια απρόσμενη συνάντηση με ένα μικρό πουλί .
.

The film tells the story of a fastidiously organized businessman, whose perspective on life is forever changed through an unexpected encounter with a tiny fledgling bird.

Το λαγουδάκι (κουνελάκι) του Πάσχα που γεννάει Αυγά!!!

Σύμφωνα με το μύθο πρόκειται για ένα λαγό ή κουνέλι, που την παραμονή του Πάσχα φέρνει αυγά, γλυκά ή και παιχνίδια στα καλά παιδιά. 

Έτσι, την παραμονή του Πάσχα τα παιδιά αφήνουν καρότα και κατασκευάζουν φωλιές από άχυρο, χορτάρια ή φύλλα, τις οποίες κρύβουν οι γονείς στο σπίτι, για να γεννήσει εκεί το Λαγουδάκι τ’ αυγά του. 

Την επόμενη ημέρα τα παιδιά ξεκινούν ένα κυνήγι θησαυρού, για να βρουν τα κρυμμένα αυγά. Το Λαγουδάκι εμφανίζεται, συνήθως, να κρατάει πολύχρωμα, πασχαλινά αυγά και ενίοτε να φοράει ρούχα.

Η συγκεκριμένη παράδοση ξεκίνησε στη Λουθηρανή Γερμανία, όπως το κατέγραψε ο Γερμανός γιατρός Georg Franck von Franckenau το 1678 στο βιβλίο του “De Ovis Paschalibus” (Περί Πασχαλινών Αυγών). 

Αργότερα, επεκτάθηκε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ενώ έγινε γνωστή στην Αμερική και στον Καναδά έναν αιώνα αργότερα από τους Ολλανδούς αποίκους. Στο μεταξύ το Λαγουδάκι έφερνε και σοκολάτες και παιχνίδια στα παιδιά, εκτός από αυγά. 

Η ιδέα του σοκολατένιου λαγού ξεκίνησε πάλι από τους Γερμανούς κατά τον 19ο αιώνα, όταν άρχιζαν να φτιάχνουν γλυκά με το Λαγουδάκι του Πάσχα.

Φυσικά, το λαγουδάκι δεν έχει καμία σχέση με την χριστιανική παράδοση και οι ρίζες του εντοπίζονται σε παγανιστικά έθιμα και δοξασίες. 

Συγκεκριμένα, η θεά της γονιμότητας και της άνοιξης Eostra των Σαξόνων (αρχαίο Γερμανικό φύλο που μετανάστευσε στη Βρετανία κατά τον 5o μ.Χ αιώνα) είχε ως σύμβολό της το κουνέλι. 

Σύμφωνα, μ’ ένα μύθο η θεά Eostra συνάντησε σ’ ένα χιονισμένο δάσος το χειμώνα ένα τραυματισμένο πουλί και το μεταμόρφωσε σε λαγό, για να επιβιώσει. Όμως, η μεταμόρφωση ήταν ελλιπής κι έτσι ο λαγός συνέχιζε να γεννάει αυγά.

Όπως συνέβη με πολλά έθιμα, κατά την επικράτηση του Χριστιανισμού παλαιά σύμβολα έμειναν και επιβίωσαν στους αιώνες με άλλες σηματοδοτήσεις. 

Άλλωστε, οι γιορτές προς τιμήν της Eostra και την άνοιξης συνέπεσαν χρονικά με τον εορτασμό του Πάσχα των Καθολικών και, αργότερα, των Αγγλικανών και των Προτεσταντών.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ημέρα Ευαισθητοποίησης για το Σύνδρομο Down | Down Syndrome Awareness Day

Η Τουρκοκύπρια MINE ATLI έχει αδελφούλα την Sevil με σύνδρομο DOWN. Η Mine εκλέχτηκε στα 35 της χρόνια πριν από λίγες ημέρες Πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.
        Η παρακάτω μετάφραση από την ανάρτησή της που είναι στα Τούρκικα δεν είναι καλή, όμως το βαθύτερο νόημα είναι κατανοητό.
Γράφει Sevil Atli ο μεγαλύτερος δάσκαλος μου, χαίρομαι που σε έχω.

Σήμερα είναι Ημέρα Ευαισθητοποίησης για το Σύνδρομο Down.

Χρησιμοποιώ αυτή τη μέρα για χρόνια για να περιγράψω τη Sevil και να της πω ότι είναι ο μεγαλύτερος δάσκαλός μου. Keza Down σημαίνει αγάπη, ειλικρίνεια. Όταν κάποιος με Down σε αγαπάει, νιώθεις ένα μοναδικό συναίσθημα στην καρδιά σου όταν σε κοιτάζει και γελάει.
Εφέτος πάντως, και μετά 40 χρόνια θα σας πω τι δεν έχουν κάνει όσοι δεν αξίζουν αυτή την αγάπη:

• Δεν έχετε προσφέρει δωρεάν, ποιοτική, προσβάσιμη ολοήμερη εκπαίδευση για ανεξάρτητη ζωή.
• Δεν δώσατε καμπάνια και κίνητρο για απασχόληση του Down's σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
• Δεν στήσατε κέντρα περίθαλψης και βιότοπους για Downs που χρειάζονται συντήρηση.
• Δεν συμπεριλάβατε το πρόγραμμα σπουδών της εκπαίδευσης εκφοβισμού και πρόληψης διακρίσεων που περιλαμβάνει παιδιά από το Downs.
• Δεν δημιουργήσατε ανεπιφύλακτες μονάδες σε δήμους, δεν δημιουργήσατε στατιστικά στοιχεία υποστήριξης, καθοδήγησης
• Δεν διαδώσατε την εκπαίδευση στο επάγγελμα οπλισμένη μέσα στις δεξιότητες παιδιών, εφήβων και ενηλίκων με Down's
• Πιο πολύ δεν διαδώσατε τα μέσα μαζικής μεταφοράς που χρειάζονταν οι Downs.
• Δεν φέρατε τους αθλητικούς συλλόγους σας σε διαβούλευση με τους δήμους και δεν δημιουργήσατε αθλητικούς συλλόγων χωρίς εμπόδια
• Δεν έχετε παράσχει βιώσιμη υποστήριξη στους φορείς που αναλαμβάνουν σημαντικές πρωτοβουλίες όπως το Downs Cafe.
• Δεν έχετε διεξάγει δραστηριότητες που να επιτρέπουν την κοινωνικοποίηση ατόμων με Downs εντός του Γραφείου Κοινωνικών Υπηρεσιών
• Ως Υπουργείο Παιδείας, δεν έχετε θέσει εθνική πολιτική ευαισθητοποίησης του Downs.
• Ως Υπουργείο Υγείας, δεν έχετε αναπτύξει πολιτικές που αποτρέπουν τις ανάγκες υγείας των ατόμων Downs.
• Ως κράτος δεν παρείχατε δωρεάν Γλωσσοθεραπεία σε οικογένειες με Downs.

Sevil Atli ο μεγαλύτερος δάσκαλος μου, χαίρομαι που σε έχω.
Μας το έστειλε η Φωτεινή Σιάνου

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι