Monday, 4 April 2022

Οταν οι άνθρωποι σε απογοητεύουν...

Ξεκινάς από μικρός τη συνειδητή διαδρομή σου και έχεις τόση δίψα για τη ζωή… 
Έχεις ανάγκη να γνωρίσεις ανθρώπους, να εμπιστευτείς, να πιστέψεις στο καλοπροαίρετο, να ρουφήξεις τη γνώση, να κάνεις κάτι σημαντικό, να βρεις απαντήσεις σε ό,τι σε βασανίζει υπαρξιακά, να ερωτευτείς, να νιώσεις πλήρης. 
Ανυπομονείς για τη στιγμή που θα μεγαλώσεις και θα βρεις το «δρόμο» σου, όπως όλοι σου λένε.

Μεγαλώνοντας ανακαλύπτεις ότι όλα εκείνα που κάποτε σου φάνταζαν απλά, δεν είναι και τόσο απλά τελικά.
Στην πορεία βιώνεις ματαιώσεις, προδοσίες, κακίες, ψέματα και παρόλο που πονάς, πείθεις τον εαυτό σου ότι όλα αυτά γίνονται για να δυναμώσεις, για να αποκτήσεις δεξιότητες, για να ωριμάσεις.

Πιστεύεις ακόμα στο «καλό» και αρνείσαι πεισματικά με το ρομαντισμό και την αφέλεια της νεανικής ηλικίας σου ότι τα πράγματα μπορεί τελικά να είναι τόσο πεζά και ωμά. Αρνείσαι το γεγονός ότι η πραγματικότητα μπορεί να είναι τόσο σκληρή και γκρίζα. Ως αντίδοτο σε ό,τι σε πληγώνει, εσύ συνεχίζεις να καλλιεργείς τα όνειρά σου, τις φιλοδοξίες σου, τους στόχους σου. Νιώθεις ότι κάτι καλύτερο σε περιμένει και ότι απλά δεν έχει έρθει ακόμα. Περιμένεις με ενθουσιασμό, αισιοδοξία και ανυπομονησία.

Ο χρόνος περνάει και αρχίζει και κλονίζεται η εμπιστοσύνη σου σε εκείνο το «καλύτερο».
Προσπαθείς να μείνεις ανεπηρέαστος σε ό,τι σκυθρωπό, απαισιόδοξο και ισοπεδωτικό υπάρχει γύρω σου. Αντιστέκεσαι με όλο σου το «είναι» γιατί είναι ό,τι σου έχει μείνει από εκείνη την παιδική αθωότητα που σου «έταζε» όλα όσα μπορούσες σαν παιδί να ονειρευτείς, όλα όσα ήθελες να ανακαλύψεις και να γευτείς.

Ξαφνικά νιώθεις ότι κινδυνεύεις να γίνεις και εσύ γκρίζος. Και αυτό ίσως είναι το χειρότερο από όλα. Ψάχνεις από κάπου να πιαστείς. Το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι να πιαστείς από τους ανθρώπους γύρω σου. Αναζητάς μια έμπνευση, ένα βλέμμα, μια σκέψη, μια ιδεολογία, ένα όραμα, μια αξία. Έχεις επιθυμήσει να νιώσεις ζωντανός. Θέλεις να βρεις ξανά τα βασικά συστατικά που κάποτε σε έκαναν να γελάς από το τίποτα, να νιώθεις γεμάτος με το τίποτα και να ζεις μέσα από τη ζεστασιά των δικών σου ανθρώπων.

Ξαφνικά, συνειδητοποιείς ότι μάλλον δεν σκέφτονται όλοι όπως εσύ. Και δυσκολεύεσαι να το αποδεχτείς. Νιώθεις ότι όλοι γύρω σου έχουν αλλάξει. (Ίσως και οι άλλοι να σκέφτονται το ίδιο για σένα).  Το μόνο που αντιλαμβάνεσαι, ωστόσο, έντονα γύρω σου είναι μια ατέρμονη βιασύνη από όλους για όλα.

Οι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο για συναισθήματα, δεν έχουν χρόνο για στιγμές. Τα προβλήματα πληθαίνουν, οι πιέσεις αυξάνονται, οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται και ο άνθρωπος μοιάζει να προδίδει ο ίδιος τον εαυτό του: σταματάει να ονειρεύεται. Δεν το κάνει επίτηδες και πολλές φορές δεν το συνειδητοποιεί παρά μόνο αργότερα, σε βάθος χρόνου.

Αναρωτιέσαι αν όλοι είναι εγκλωβισμένοι σε μια εκδοχή του εαυτού τους η οποία «κουβαλάει» περισσότερα «πρέπει» από ότι «θέλω». Ο φόβος, το άγχος, το συμφέρον, ο εγωισμός, η απαξίωση της αλήθειας, της εντιμότητας και της ειλικρίνειας έχουν ως αποτέλεσμα να κυκλοφορούμε όλοι μας με τα «προσωπεία» μας.

Ενώ μιλάμε μεταξύ μας δεν επικοινωνούμε ουσιαστικά, ενώ είμαστε σε ερωτικές σχέσεις δεν ερωτευόμαστε αυθεντικά, ενώ λέμε ότι νοιαζόμαστε με την πρώτη αναποδιά τείνουμε να εγκαταλείπουμε και να φεύγουμε. Ενώ είμαστε σε παρέες, νιώθουμε πιο μόνοι από ποτέ…
Κάνοντας τον απολογισμό σου, ως άνθρωπος, στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη σου και δεν μπορείς να βγάλεις άκρη. Δυσκολεύεσαι να πείσεις τον εαυτό σου ότι όλα θα πάνε καλά. Λαμβάνεις καθημερινά τόσα αρνητικά ερεθίσματα που νιώθεις ότι αλλάζεις εξαιτίας τους.

Προσπαθείς να αντισταθείς, αλλά η διάβρωση είναι τόσο αργή και ύπουλη που δεν μπορείς εύκολα να την αναγνωρίσεις. Νιώθεις –όσο κι αν δεν το θες- μια βαθιά απογοήτευση: αναρωτιέσαι τι πήγε τόσο λάθος στον πολιτισμό μας που στο όνομα της ειρήνης σκοτώνουμε, που στο όνομα της εκάστοτε θρησκείας καταδιώκουμε και αφανίζουμε, που στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης εξαθλιώνουμε όλο και περισσότερο τους οικονομικά αδύναμους.

Πόσα άλλα τέτοια παράδοξα συμβαίνουν στον κόσμο μας… 
Πώς μπορείς να μείνεις ανεπηρέαστος από όλα αυτά και να εστιάσεις στη δική σου πορεία; 
 Πώς μπορείς να παρακάμψεις τον ευτελισμό της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας και να παραμείνεις ρομαντικός;

Δυσκολεύεσαι να βρεις απαντήσεις που θα κατευνάσουν τις σκέψεις σου και θα σε καθησυχάσουν. Το μόνο ίσως που σε παρηγορεί είναι η διαπίστωση ότι παρόλο που σαν μονάδα δεν μπορείς να αλλάξεις πολλά στον κόσμο σου, ωστόσο μπορείς να γίνεις ο ίδιος -σαν άτομο- ο φορέας της αλλαγής που οραματίζεσαι!

Τουλάχιστον, έτσι, μπορείς να κοιμάσαι λιγότερο «ένοχος» μπροστά σε ό,τι γύρω σου τρομαχτικά αλλάζει προς το χειρότερο…

Γράφει η  ψυχολόγος Μαρία Καρίκη

rodiaki.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πέντε λεπτάκια...

Δεν ξέρεις πόση δύναμη έχουνε πέντε απλά λεπτάκια…
Δοκίμασε για μια βδομάδα και θα δεις.
Δοκίμασε να κάτσεις να μιλήσεις πέντε λεπτά με τα παιδιά σου καθημερινά. Αν το κάνεις ήδη, κάτσε πέντε παραπάνω.
Δοκίμασε να σηκωθείς από το τραπέζι, πέντε λεπτά αργότερα. Συζητήστε με τη γυναίκα σου. Μην το αφήνεις άλλο.

Πέντε λεπτά,
περπάτημα τη μέρα. Αν περπατάς ήδη, πέντε λεπτά ακόμα.
Πέντε λεπτά, ένα καφέ χωρίς να κάνεις τίποτα… Πιες ένα τσίπουρο με δύο φίλους. Βρες πέντε λεπτά.

Ξύπνα πέντε λεπτάκια πιο νωρίς. Απόλαυσε λίγο την πρωινή ησυχία στο μπαλκόνι.
Δοκίμασε να κοιμηθείς πέντε λεπτά αργότερα. 
Προσευχήσου.
Δεν μπορείς να φανταστείς πόση δύναμη έχουνε πέντε απλά λεπτά.

Δοκίμασέ το για μια βδομάδα και θα δεις.
Πέντε απλά λεπτάκια.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αγκαλιάστε ό,τι Καλό και κρατήστε το κοντά σας

Αγκαλιάστε ό,τι Καλό μπορείτε να βρείτε. 
    Το να εύχεται κανείς καλά πράγματα και να αγκαλιάζει οτιδήποτε καλό γύρω του, μπορεί να μην είναι κάτι που κάνουμε καθημερινά.

    Πρώτα από όλα, αυτό συμβαίνει επειδή συνήθως προτιμούμε “να τα πηγαίνουν όλοι καλά αλλά όχι τόσο καλά όσο εγώ”.

    Οι ευγενείς, αγνές και ανιδιοτελείς επιθυμίες δεν είναι καθημερινό φαινόμενο. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να εύχονται το καλύτερο για τον εαυτό τους και όχι για τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά τους.
...............
    Κάτι που πρέπει να λάβετε υπόψη σας είναι ότι πολλές από τις πράξεις, τα λόγια και τις συμπεριφορές σας έχουν συνέπειες.

Το ίδιο ισχύει και για τις επιθυμίες. 
Αγκαλιάστε ό,τι καλό μπορείτε να βρείτε!

    Η επιθυμία είναι η οπτικοποίηση των κινήτρων σας και της λαχτάρας να δράσετε. 
Όταν θέλετε να συμβούν καλά πράγματα σε κάποιον άνθρωπο, κάνετε ό,τι καλύτερο μπορείτε για να συμβεί αυτό και το κάνετε με αφοσίωση επειδή το αισθάνεστε πραγματικά.

    Επιπλέον, οι καλές ευχές σάς εμπλουτίζουν σαν άτομο. 
Δεν κοστίζουν τίποτα και προσφέρουν πολλά καθώς μεταμορφώνουν τις σκέψεις και το μυαλό σας, εξαλείφοντας πολλά βάρη και την αρνητική εστίαση.
Αγκαλιάστε ό,τι Καλό μπορείτε να βρείτε!

meygeia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Sunday, 3 April 2022

Στηρίξτε τους μαθητές του Σχολείου Κέντρου Κράτησης Νέων Αυλώνα

Τσαντάκια και πορτοφόλια έφτιαξαν οι μαθητές του Σχολείου Κέντρου Κράτησης Νέων Αυλώνα. 
Όπως αναφέρει το Δίκτυο Αλληλεγγύης Αγίας Παρασκευής, οι δημιουργίες των μαθητών του Πέτρου Δαμιανού είναι προς αγορά και τα χρήματα κατατίθενται εξ ολοκλήρου στη λογιστική μερίδα του νέου που ετοίμασε το τσαντάκι ή το πορτοφόλι.
Οι ενδιαφερόμενοι/ες μπορούν να επικοινωνούν με την Νεράιδα Βίκυ του Δικτύου Αλληλεγγύης Αγίας Παρασκευής στον τηλεφωνικό αριθμό 6974 952055.
πηγή
💖💖💖💖💖💖💖💖
Υπάρχει ένα Σχολείο,
στο οποίο οι μαθητές χαίρονται το μάθημα·
Δε τους ρωτάνε οι γονείς, αν διάβασαν. Διαβάζουν, γιατί χαίρονται και νοιώθουν τη δύναμη της γνώσης.
Δε ζουν μαζί με τους γονείς τους, αλλά τους κουβαλάνε μαζί τους στον ύπνο και το ξύπνιο τους· Το αγαπημένο τατουάζ στο σώμα τους είναι η λέξη “μάνα”·
Δεν έχουν το δωμάτιο τους, τη “βολή” τους, δεν καταλαβαίνουν με τον ίδιο τρόπο τις ψυχολογικές διακυμάνσεις της εφηβείας·
Δεν είναι παιδιά,
δεν είναι έφηβοι,
δεν είναι άντρες, λες και κάποιος έχει σβήσει την αχνή μολυβιά, που σκιαγραφεί τα σημαντικότερα τμήματα της σύντομης ζωής τους και αυτοί με πείσμα πήραν τα μολύβια- χοντρά, ανεξίτηλα μολύβια- για να τα ξαναγράψουν μέσα στον παράδεισο και την ασφάλεια που τους παρέχει το σχολείο των Φυλακών.
Σ’ αυτό το σχολείο οι μαθητές δεν κάνουν αδικαιολόγητες απουσίες, δεν πάνε φροντιστήριο, σχεδόν κανένας δεν παραλαμβάνει τον έλεγχο των βαθμών τους.

Υπάρχει ένα Σχολείο....
............
η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα εγγόνια είναι φως και χαρά για τον παππού και τη γιαγιά

Ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς μέσα σε μια οικογένεια έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία και γι' αυτό θα θέλαμε να σας μιλήσουμε σήμερα.

Τα εγγόνια είναι φως και χαρά για τον παππού και τη γιαγιά! Οι παππούδες και οι γιαγιάδες έχουν ήδη περάσει από το στάδιο ανατροφής και διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Ωστόσο, με τα εγγόνια τους, δημιουργούν ένα στενό δεσμό, γίνονται το φως και η χαρά τους.

Στόχος τους είναι να μεταφέρουν στα εγγόνια τους αξίες και μια συναισθηματική κληρονομιά που θα τα βοηθήσουν να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.

Τα εγγόνια αποτελούν τη νέα γενιά που φέρνει φως και ελπίδα σε κάθε μέλος της οικογένειας. Για τον παππού και τη γιαγιά, αυτός ο δεσμός είναι ιδιαίτερος και σύντομα γίνεται άρρηκτος και για τις δυο πλευρές.

Ας σκεφτούμε κάτι σημαντικό: σήμερα αποκαλούμε αυτούς τους ανθρώπους “παππού και γιαγιά” ενώ στην πραγματικότητα είναι εξαιρετικά δραστήριοι, αυτόνομοι και η καρδιά τους είναι ακόμη νέα.

Αυτοί οι άνθρωποι απολαμβάνουν την καθημερινότητά τους και φροντίζουν τα εγγόνια τους με διαφορετικό τρόπο από ό,τι οι γονείς.

Έχουν διεξαχθεί αρκετές μελέτες για να ερευνηθεί αν είναι και εκείνοι υπεύθυνοι για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

Αν και ισχύει το γεγονός ότι όλοι μέσα σε μια κοινωνία θεωρούμαστε παιδαγωγοί, ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς μέσα σε μια οικογένεια έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία και γι’ αυτό θα θέλαμε να σας μιλήσουμε σήμερα.

Ας ρίξουμε μια ματιά.

Παππούς, γιαγιά και εγγόνια: ο ρόλος της ψυχολογικής ευεξίας

Οι μαμάδες και οι μπαμπάδες είναι εκείνοι που φτιάχνουν τους κανόνες και αποφασίζουν για το τι είναι αποδεκτό και τι όχι, όπως επίσης και για το ποιος είναι υπεύθυνος για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Επομένως όταν μιλάμε για τον παππού και τη γιαγιά υπάρχουν ορισμένα ειδικά χαρακτηριστικά στα οποία θα πρέπει να αναφερθούμε.

  • Ο παππούς και η γιαγιά έχουν ήδη περάσει από αυτό το στάδιο της ζωής· πριν αποκτήσουν εγγόνια ήταν και αυτοί γονείς. Είχαν ορίσει τους δικούς τους κανόνες και έζησαν το ρόλο του γονέα. Δεν θέλουν πλέον να είναι σκληροί ή να αποφασίζουν για το τι πρέπει να γίνει και τι όχι.
  • Ο παππούς και η γιαγιά έχουν αναπτύξει έναν ιδιαίτερο τρόπο επικοινωνίας με τα εγγόνια τους που δεν εκφράζεται με απλές λέξεις. Εκφράζεται με χειρονομίες και σύμβολα. Είναι γεμάτοι από αμοιβαία κατανόηση, χαμόγελα, υποχωρήσεις και συμφωνίες… Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την κατάλληλη ψυχολογική ευεξία όπου και οι δυο πλευρές βγαίνουν κερδισμένες.
  • Η τακτική επικοινωνία μεταξύ των παππούδων με τα εγγόνια τους καταπολεμά καταστάσεις κατάθλιψης και θλίψης. Προσφέρει στους παππούδες νέες ευθύνες και τα εγγόνια αποκτούν γνώσεις τις οποίες δεν μπορούν να τους προσφέρουν οι γονείς.

Καταλαβαίνουμε επίσης ότι δεν είναι όλοι οι παππούδες και οι γιαγιάδες ισάξιοι και δεν δημιουργούν πάντα τόσο ισχυρούς δεσμούς με τα εγγόνια τους. Πολλές φορές λένε ότι οι άνθρωποι γερνούν με τον ίδιο τρόπο που ζούσαν και αν δεν έχουν ξεπεράσει ορισμένα πράγματα τότε είναι πολύ πιθανό να φτάσουν σε μεγάλη ηλικία και να αισθάνονται απογοητευμένοι και αρνητικοί.

Γι’ αυτό το λόγο οι γονείς είναι αυτοί που αποφασίζουν πόσο συχνά θα πρέπει τα παιδιά να έρχονται σε επαφή με τον παππού και τη γιαγιά τους και αν η σχέση τους είναι εποικοδομητική ή όχι. Παρόλα αυτά, είναι ένα από τα πιο καταπληκτικά είδη δεσμών που υπάρχουν.

Ο αιώνιος δεσμός για τον παππού και τη γιαγιά και τα εγγόνια

Η καθημερινή υποστήριξη της γιαγιάς και του παππού αποτελεί τεράστια βοήθεια και ανακούφιση για τους γονείς.

Αυτή η ευθύνη που έχει ο παππούς και η γιαγιά δεν είναι κάτι νέο: έχουν περάσει πολλές γενιές που έχουν μοιραστεί το βάρος της φροντίδας και μέριμνας μικρών παιδιών.

Η κληρονομιά του παππού και της γιαγιάς όχι μόνο εμπλουτίζει τις ζωές των εγγονιών αλλά και τις ζωές της μαμάς και του μπαμπά που βλέπουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα των γονιών τους που δεν γνώριζαν προηγουμένως. Κατά κάποιο τρόπο αυτό βοηθά στην ενδυνάμωση των σχέσεών τους.

  • Η κληρονομιά του παππού και της γιαγιάς στα εγγόνια τους δεν βασίζεται μόνο στην τρυφερότητα και στα συναισθήματα. Θα πρέπει να γνωρίζουν πώς να μεταφέρουν αξίες, κομμάτια από το παρελθόν και οικογενειακές αναμνήσεις από παλαιότερες γενιές που βοηθούν το παιδί να κατανοήσει και να μάθει ακόμη καλύτερα τον εαυτό του και τον κόσμο. Τους προσφέρει ρίζες.
  • Ακόμη μια σημαντική πτυχή είναι ότι οι συνεχείς αντανακλάσεις του παππού και της γιαγιάς, η χαρά για ζωή, η απόλαυση, η φροντίδα και η στήριξη βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν τι σημαίνει “να γερνάς με σοφία”. Με αυτό τον τρόπο θα μάθουν να μην φοβούνται την πάροδο του χρόνου, να τον αποδεχτούν και μάλιστα πιο ήρεμα.
  • Μια ενδιαφέρουσα πτυχή είναι ο ρόλος που παίζουν στο οικογενειακό επίπεδο. Ο παππούς και η γιαγιά είναι πάντα μια πηγή γαλήνης και στρατηγικών για την χαλάρωση των εντάσεων, των διαφωνιών και των παρεξηγήσεων.
  • Η διαπαιδαγώγηση των παιδιών δεν ήταν ποτέ εύκολη υπόθεση. Θα περάσουν από περίπλοκες καταστάσεις όπως πέρασαν και οι γονείς τους χρόνια πριν. Αν και οι καιροί έχουν αλλάξει, τα βασικά στοιχεία παραμένουν ίδια: τα παιδιά αποζητούν την ανεξαρτησία, απαιτούν την προσοχή, θα κάνουν την επανάστασή τους και θα κάνουν λάθη. Αλλά μέσα σε όλα αυτά, ο παππούς και η γιαγιά μπορούν πάντα να βοηθήσουν, δίνοντας μια καλή συμβουλή αλλά χωρίς να αναμειγνύονται.

Τα εγγόνια φέρνουν φως και χαρά στον παππού και στη γιαγιά. Πάντα ίσχυε αυτό. Κατά τη διάρκεια της ωρίμανσης, στο ενήλικο στάδιο της ζωής όταν τα άτομα αντιμετωπίζουν στιγμές που αλλάζουν τη ζωή τους με ενθουσιασμό και ενέργεια, τα παιδιά πάντα βοηθούν στην ανανέωση ευθυνών ώστε να δουν τη ζωή τους ως μια συνέχεια και να συνεχίσουν να ελπίζουν.

Ο παππούς και η γιαγιά δεν θέλουν να αποκτήσουν και πάλι τις ευθύνες του γονέα. Το μόνο που θέλουν είναι να απολαμβάνουν τα πιο έντονα και βαθιά συναισθήματα χωρίς πιέσεις ή υποχρεώσεις.

Με αυτό εννοούμε ότι αν και πάντα θα είμαστε τα παιδιά τους, θα πρέπει να σεβόμαστε την ανεξαρτησία τους, ως παππούς και γιαγιά, και το δικαίωμά τους να κάνουν ό,τι θέλουν δίνοντάς τους χρόνο.

Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Τα εγγόνια είναι φως και χαρά για τον παππού και τη γιαγιά!

meygeia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι
 

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki