Δημόκριτος: Η ευδιαθεσία

Γιατί την ψυχική γαλήνη τη φέρνει στους ανθρώπους η συγκρατημένη διασκέδαση και η σύμμετρη ζωή. 

Η στέρηση και η υπεραφθονία τείνουν να μετατρέπονται στο αντίθετό τους και να προκαλούν στην ψυχή μεγάλες κινήσεις· και οι ψυχές που κινούνται σε μεγάλη έκταση δεν είναι ούτε ευσταθείς ούτε γαλήνιες.

.

Φιλόσοφοι animated: Δημόκριτος, ο «σκοτεινός φιλόσοφος» ~ To ... 20 Μαι 2013

.

Πρέπει λοιπόν να έχει κανείς το νου του σε πράγματα που ανταποκρίνονται στις δυνάμεις του και να είναι ευχαριστημένος με αυτά που έχει.

Να μη δίνει μεγάλη σημασία στα όσα ζηλεύουν ή θαυμάζουν οι πολλοί και να μην τα σκέφτεται συνεχώς.

Να κοιτάζει πώς ζουν οι ταλαίπωροι και να συναισθάνεται πόσο υποφέρουν. Με αυτό τον τρόπο, τα πράγματα που είναι κοντά του και τα έχει στη διάθεσή του μπορεί κάλλιστα να του φανούν μεγάλα και αξιοζήλευτα· η ψυχή του δεν θα υποφέρει πια επιθυμώντας περισσότερα. 

Γιατί όποιος θαυμάζει τους ανθρώπους που έχουν πλούτη και μακαρίζονται από τους άλλους, όποιος εντρυφεί συνεχώς στις αναμνήσεις του, αναγκάζεται να σκαρφίζεται πάντοτε κάτι καινούριο και να σπρώχνεται από την επιθυμία του σε πράξεις ανεπανόρθωτες και παράνομες.

Γι᾽ αυτό ακριβώς δεν πρέπει κανείς να ψάχνει για πράγματα που είναι μακριά του, παρά να ικανοποιείται με τα όσα είναι κοντά του, συγκρίνοντας τη ζωή του με τη ζωή εκείνων που βρίσκονται σε χειρότερη θέση. Έχοντας στο νου του πόσα υποφέρουν εκείνοι, πρέπει να μακαρίζει τον εαυτό του για το πόσο καλύτερα ζει ο ίδιος.

Γιατί αν το βάλεις αυτό καλά στο νου σου, θα ζεις πιο γαλήνια και θα αποτρέψεις όχι λίγα κακά στη ζωή σου -το φθόνο, τη ζήλια και την κακεντρέχεια.

(μετάφραση Δ. Κούρτοβικ)

Αντικλείδι
ἀνθρώποισι γὰρ εὐθυμίη γίνεται μετριότητι τέρψιος καὶ βίου συμμετρίῃ· τὰ δ᾽ ἐλλείποντα καὶ ὑπερβάλλοντα μεταπίπτειν τε φιλεῖ καὶ μεγάλας κινήσιας ἐμποιεῖν τῇ ψυχῇ. αἱ δ᾽ ἐκ μεγάλων διαστημάτων κινούμεναι τῶν ψυχέων οὔτε εὐσταθέες εἰσὶν οὔτε εὔθυμοι. ἐπὶ τοῖς δυνατοῖς οὖν δεῖ ἔχειν τὴν γνώμην καὶ τοῖς παρεοῦσιν ἀρκέεσθαι τῶν μὲν ζηλουμένων καὶ θαυμαζομένων ὀλίγην μνήμην ἔχοντα καὶ τῇ διανοίᾳ μὴ προσεδρεύοντα, τῶν δὲ ταλαιπωρεόντων τοὺς βίους θεωρέειν, ἐννοούμενον ἃ πάσχουσι κάρτα, ὅκως ἂν τὰ παρεόντα σοι καὶ ὑπάρχοντα μεγάλα καὶ ζηλωτὰ φαίνηται, καὶ μηκέτι πλειόνων ἐπιθυμέοντι συμβαίνῃ κακοπαθεῖν τῇ ψυχῇ. ὁ γὰρ θαυμάζων τοὺς ἔχοντας καὶ μακαριζομένους ὑπὸ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων καὶ τῇ μνήμῃ πᾶσαν ὥραν προσεδρεύων ἀεὶ ἐπικαινουργεῖν ἀναγκάζεται καὶ ἐπιβάλλεσθαι δι᾽ ἐπιθυμίην τοῦ τι πρήσσειν ἀνήκεστον ὧν νόμοι κωλύουσιν. διόπερ τὰ μὲν μὴ δίζεσθαι χρεών, ἐπὶ δὲ τοῖς εὐθυμέεσθαι χρεών, παραβάλλοντα τὸν ἑωυτοῦ βίον πρὸς τὸν τῶν φαυλότερον πρησσόντων καὶ μακαρίζειν ἑωυτὸν ἐνθυμεύμενον ἃ πάσχουσιν, ὁκόσῳ αὐτέων βέλτιον πρήσσει τε καὶ διάγει. ταύτης γὰρ ἐχόμενος τῆς γνώμης εὐθυμότερόν τε διάξεις καὶ οὐκ ὀλίγας κῆρας ἐν τῷ βίῳ διώσεαι, φθόνον καὶ ζῆλον καὶ δυσμενίην.

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ, 57. – Απόσπασμα 191 Diels-Kranz

Ο Δημόκριτος από την πλούσια κατά τον πέμπτο αιώνα θρακική πόλη των Αβδήρων είναι γνωστός κυρίως για τη συμβολή του στην ανάπτυξη και συστηματοποίηση της ατομικής θεωρίας που είχε συλλάβει ο Λεύκιππος. Θεμελιώδης αρχή της θεωρίας αυτής είναι ότι η ύλη αποτελείται από αδιαίρετα σωματίδια, τα οποία χωρίζονται μεταξύ τους από το κενό και διαφέρουν ως προς το σχήμα, τη διάταξη και την κατάστασή τους -διαφορές που εξηγούν την ποικιλία στη φύση. Όσα αποσπάσματα ωστόσο μας έχουν σωθεί από τον Δημόκριτο προέρχονται στη συντριπτική τους πλειονότητα από τα ηθικά του έργα και εκφράζουν απόψεις παρόμοιες με αυτές του Επίκουρου. Το ηθικό ιδεώδες του Δημόκριτου συνίσταται στην προστασία των ατόμων της ψυχής από βίαιες ψυχικές αναστατώσεις. Στο παρατιθέμενο απόσπασμα από το έργο Περὶ εὐθυμίης (= Σχετικά με την ευδιαθεσία, την ψυχική γαλήνη) ο Δημόκριτος διατυπώνει την άποψη ότι η ευδιαθεσία επιτυγχάνεται με την αποφυγή των ακραίων καταστάσεων της στέρησης και του κορεσμού, και τη "συμμετρία" του βίου, δηλ. τη μετρημένη ζωή. Ενδεικτική της σχέσης των ηθικών απόψεων του Δημοκρίτου με τη φυσική του είναι η χρήση πολλών αφηρημένων όρων στην αρχή του αποσπάσματος.
   
Πηγή:  greek-language.gr

Οι Ψυχαναγκαστικά Τελειομανείς (Παθολογική Τελειομανία)

Οι επιστήμονες σημειώνουν ότι υπάρχει μια ξεχωριστή ανάγκη για τελειότητα που χαρακτηρίζει μια τέτοια προσωπικότητα και αποτελεί μεγάλο μέρος της δομής που υποστηρίζει αυτό το δυσπροσαρμοστικό διαπροσωπικό στυλ. Ουσιαστικά, άνθρωποι όπως ο Niles είναι εμμονικά, ψυχαναγκαστικά τελειομανείς.

Οι 4 σφαίρες της παθολογικής τελειομανίας
Σαφώς, οποιοδήποτε από τα παρακάτω μπορεί να δημιουργήσει όλεθρο σε μια σχέση, αλλά οποιοσδήποτε συνδυασμός αυτών, τα τέσσερα από τα οποία δεν εμφανίζονται ασυνήθιστα μαζί, μπορεί να οδηγήσει σε αφόρητες καταστάσεις.

1. Τέλεια πειθαρχημένες ρουτίνες και προγράμματα
Ίσως το πιο προφανές παρατηρήσιμο χαρακτηριστικό είναι η άκαμπτη προσοχή στις ρουτίνες και τα χρονοδιαγράμματα για τον εαυτό τους και τους άλλους που βρίσκονται κοντά τους. Για παράδειγμα, όπως και για τον Niles, μπορεί να πιστεύει κανείς ότι ορισμένες ημέρες της εβδομάδας προορίζονται για μια δραστηριότητα. Τελεία. Αλλά δεν σταματά εκεί. Η ημέρα οριοθετείται σε προσεκτικά μετρημένα παράθυρα δραστηριοτήτων, είτε πρόκειται για εργασία είτε για παιχνίδι. Ακόμα κι αν διασκεδάζουν αφάνταστα, ας πούμε, σε μια συναυλία που ξεκίνησε αργά, και θα ήθελαν να μείνουν άλλη μισή ώρα για να δουν το encore, αυτό θα έφερνε την καταστροφή, διαταράσσοντας ολόκληρο το πρόγραμμα.

Μια τέλεια ρουτίνα βοηθά κάποιον να ξέρει τι να περιμένει και, έτσι, τον κάνει να αισθάνεται ότι έχει τον έλεγχο. Οποιαδήποτε απόκλιση από τη ρουτίνα ενθαρρύνει το αίσθημα της πλήρους αταξίας, το οποίο γεννά αφόρητη αγωνία, επειδή η ασφάλεια του να ξέρει κανείς τι να περιμένει έχει διαλυθεί. Η σκληρή ρουτίνα θεωρείται επίσης σημάδι πειθαρχίας και αφοσίωσης, σημάδια αυτοελέγχου για τα οποία σίγουρα οι άλλοι θα εκτιμήσουν το άτομο και, επομένως, πιστεύεται ότι αποτελεί εμπόδιο για να μην βλέπουν οι άλλοι το άτομο ως αδύναμο.

Οι ρουτίνες και τα χρονοδιαγράμματα κρατούν επίσης τους άλλους περιορισμένους και προσηλωμένους στα καθήκοντά τους, όπως τα παιδιά ή τους υπαλλήλους. Εφόσον αυτοί οι άνθρωποι αντιπροσωπεύουν τον τελειομανή, πρέπει και αυτοί να είναι πειθαρχημένοι και γυαλισμένοι. Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πώς αυτό μπορεί να γίνει υπερβολικό και να δημιουργήσει διαπροσωπικές επιπλοκές.

2. Υπερβολική προσοχή στις λεπτομέρειες
Κάποτε γνώρισα κάποιον που το μότο του ήταν: Γιατί να συμβιβαστείς με το αρκετά καλό, όταν μπορείς να το κάνεις τέλειο;». Η παλιά φράση «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες» δεν ήταν ποτέ πιο επίκαιρη για αυτό το άτομο που ήταν επιβαρυντικό για τον εαυτό του και τους άλλους όταν επρόκειτο για λεπτομέρειες.

Ποτέ δεν επικεντρώθηκε στην εμπειρία της εργασίας του και σε οποιαδήποτε εσωτερική ικανοποίηση, το κίνητρό του ήταν να δημιουργήσει κάτι πεντακάθαρο και γυαλισμένο που τον αντιπροσώπευε με λεπτομέρεια. Όχι μόνο η εργασία, αλλά και τα χόμπι, ήταν αγχωτικές προσπάθειες.

Η δραστηριότητα είναι απλώς ένα μέσο για την επίδειξη τέλειας απόδοσης. Οι μαθητές με αυτή την τάση, για παράδειγμα, μπορεί να βλέπουν τη συγγραφή εργασιών όχι ως ευκαιρία να μεταδώσουν την κατανόησή τους αλλά ως ευκαιρία να επιδείξουν έλεγχο. Αν μια εργασία απαιτεί ένα δοκίμιο περίπου 500 λέξεων, μπορεί να αγωνιούν για τη δημιουργία ενός δοκιμίου ακριβώς 500 λέξεων, με τέλεια δομημένες, ίσου μεγέθους παραγράφους. Ενώ αυτό μπορεί να κάνει την εργασία να καθυστερήσει δύο ημέρες, αναπαύονται ήσυχα με την ικανοποίηση ότι είναι άψογη.

Σε παρόμοιο πνεύμα, οι παθολογικοί τελειομανείς συχνά δεν είναι καλοί συνεργάτες σε έργα στο σχολείο ή στη δουλειά, επειδή θα απαιτήσουν τον έλεγχο της εργασίας, ώστε να προσεχθούν οι λεπτομέρειες «σωστά»

3. Ασυνήθιστη προσήλωση σε κανόνες και ηθική
Το επόμενο σε αυτή την τετράδα τελειομανίας είναι η αυστηρή προσήλωση σε κανόνες, ηθική και ευσυνειδησία. Εν τω μεταξύ, η χειρουργικά ακριβής προσοχή στην ηθική, μπορεί να βοηθήσει τον ηθικολόγο να αντιπαραβάλει τον εαυτό του ως ανώτερο από τους άλλους. Προφανώς, αυτό είναι ένα ακόμη φτερό στο καπέλο της τελειότητάς τους και μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της ανελέητης αυτοκριτικής στην οποία είναι επιρρεπείς οι άνθρωποι αυτοί. Τελικά, αυτό το χαρακτηριστικό απορρέει από το σχήμα: «Αν ακολουθώ τους κανόνες και είμαι ηθικά ακριβής, κανείς (δηλαδή ο τελειομανής) δεν μπορεί να με κρίνει».

4. Παράλυση λόγω υπερανάλυσης
Τέλος, αν και δεν είναι τεχνικός όρος, μπαίνει στο θέμα. Τα άτομα με τάση τελειομανίας έχουν τεράστια αδυναμία να λάβουν αποφάσεις από φόβο μήπως πάρουν λάθος απόφαση. Όλες οι οπτικές γωνίες πρέπει να συγκριθούν και να αντιπαρατεθούν προτού αναληφθεί δράση για σχεδόν οτιδήποτε. Θα εγκαταλείψουν την πρακτικότητα ή την άνεση, για παράδειγμα, για χάρη της ικανοποίησης της ανάγκης να πιστεύουν ότι έκαναν αναμφισβήτητα την τέλεια επιλογή.

Κάποιος που χρειάζεται ένα νέο κλιματιστικό κατά τη διάρκεια ενός καύσωνα, για παράδειγμα, μπορεί να παλεύει αδιάκοπα με το ποια μάρκα/μοντέλο να αγοράσει. Δεν μιλά μόνο με τον πωλητή, αλλά ξοδεύει επίσης ώρες ερευνώντας τις εκθέσεις καταναλωτών και τις κριτικές στο διαδίκτυο. Κάθε πρακτικότητα χάνεται όταν γίνεται έλεγχος σε μικρές λεπτομέρειες, όπως το ότι ένα είναι πιο ελκυστικό οπτικά, αλλά η ενεργειακή απόδοση ενός άλλου μπορεί να εξοικονομήσει μερικά ευρώ στο λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος. Για τον τελειομανή, ωστόσο, μερικές ημέρες ταλαιπωρίας στη ζέστη, όσο κάνει τη σωστή επιλογή, είναι ένα μικρό τίμημα.

Πηγή:

psychologytoday.com
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ποιος σου είπε ότι η ζωή είναι εύκολη; / Καληνύχτα σας...

Δε θα σου χαριστεί τίποτα στη ζωή.
Ακόμα και για το παραμικρό, θα πρέπει να παλέψεις.
Με τον ιδρώτα του προσώπου σου και της μέσης σου τον πόνο. 

Έτσι μόνο. Δεν υπάρχει άλλη οδός.

Για αυτό μη ζητάς μια εύκολη ζωή.
Και μην απογοητεύεσαι, όταν βλέπεις τον ατέλειωτο αγώνα.

Θα έχεις στιγμές χαλάρωσης ενδιάμεσα.
Ναι. Χρειάζονται και αυτές.

Η ζωή όμως είναι αγώνας. Μην το ξεχνάς.

Και κάτι ακόμα.
Κάθε φορά που καταφέρνεις κάτι, πρόσεχε να μην περηφανεύεσαι…
Πρόσεχε μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα.
Δική σου η προσπάθεια, αλλά του Θεού τα δώρα.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μια σύγχρονη ελληνική οικογένεια... (όλοι μαζί αγαπημένοι(;))

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ είναι μια πολύ αγαπημένη οικογένεια. Είναι ο αγαπημένος μου μπαμπάς, η αγαπημένη μου μαμά, ο αγαπημένος μου αδελφός και στον κάτω όροφο η αγαπημένη μου γιαγιά και ο αγαπημένος μου παππούς.

> Τον αγαπημένο μου μπαμπά δεν τον βλέπω ποτέ, γιατί φεύγει το πρωί για τη δουλειά και γυρίζει τα μεσάνυχτα. Δηλαδή κανονικά γυρίζει στις 7.00 μ. μ., αλλά κάνει και πέντε ώρες γύρω - γύρω το τετράγωνο μέχρι να βρει να παρκάρει.
> Κι όταν έρχεται δεν είναι και πολύ χαρούμενος και καθόλου δεν μοιάζει με τους μπαμπάδες των διαφημίσεων που μπαίνουν μέσα με δωράκια και σοκολάτες και τα παιδιά πηδάνε στην αγκαλιά του κι αυτός γελάει και τα στριφογυρίζει ψηλά.
> Εμάς λέει: «Άι σιχτίρι, το κ@λοκράτος μου μέσα!!» και βροντάει τα κλειδιά στο συρτάρι.
> Την αγαπημένη μου μαμά δεν τη βλέπω επίσης, γιατί κι αυτή δουλεύει αλλά έρχεται σπίτι με το λεωφορείο.
> Και μετά πλένει, σιδερώνει, σφουγγαρίζει, μαγειρεύει και βρίζει τον μπαμπά που δεν πήρε τυρί τριμμένο από το σούπερ μάρκετ. 

Και δεν μοιάζει καθόλου με τις μαμάδες των διαφημίσεων, γιατί δεν μαγειρεύει βαμμένη ούτε με ψηλοτάκουνα.
> Κι όταν λερώσουμε το μπλουζάκι με σοκολάτες δεν γελάει χαρούμενη που έχει το σωστό απορρυπαντικό, αλλά μας λέει: «Ε, βέβαια. Άμα έχετε τη δουλάρα!! Άντε βγάλτο, τελείωνε, ΤΕΛΕΙΩΝΕ λέμε, την τύχη μου που στραβώθηκα και τον παντρεύτηκα!!».
> Τον αγαπημένο μου αδελφό δεν τον βλέπω ποτέ, γιατί λείπουμε κι οι δυο στο σχολείο και μετά εκείνος πηγαίνει φροντιστήριο και μετά κλείνεται στο δωμάτιό του και μετά ανοίγει το κομπιούτερ του και μετά ψάχνει γυμνές κυρίες και μετά τις βρίσκει και μετά χαίρεται.
> Ο μπαμπάς μου, η μαμά μου, ο αδελφός μου κι εγώ είμαστε μια πολύ αγαπημένη οικογένεια και κάθε Κυριακή μεσημέρι κάνουμε ένα πολύ αγαπημένο οικογενειακό τραπέζι κι εκεί έχουμε όλο τον χρόνο να τσακωθούμε μεταξύ μας.
> Ο μπαμπάς μαλώνει τον αδελφό μου που δεν διαβάζει αρκετά και μετά μαλώνει εμένα που δεν τα τρώω τα παντζάρια.
> Και μετά η μαμά μαλώνει τον μπαμπά μου γιατί μας μαλώνει, γιατί είναι «αντιπαιδαγωγικό» λέει.
> Και μετά η μαμά μου μαλώνει τον αδελφό μου που πετάει τα μποξεράκια του στη μοκέτα κι έχει και τη μέση της και μετά μαλώνει εμένα που θέλω να μου πάρουνε κινητό.
> Και μου λέει: «Έκανε κι η μύγα κ@λο και ζητάει κινητό».
> Κι εγώ της λέω: «Η Ευαγγελία γιατί έχει κινητό που είναι και 27 μέρες μικρότερη;».
> Κι η μαμά μου μού λέει: «Δεν με νοιάζει τι κάνει η Ευαγγελία, εμένα με νοιάζει τι κάνει το δικό μου το παιδί».
> Και φωνάζει και ο μπαμπάς τής λέει: «Τώρα που ουρλιάζεις εσύ, δεν είναι αντιπαιδαγωγικό;»
> Κι η μαμά τού λέει: «Δεν ουρλιάζω, συζήτηση κάνουμε».
> Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Ναι, έχεις δίκιο. Μπορεί στο ισόγειο να μη σ' άκουσαν!».
> Κι η μαμά του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς θα σου ´λεγα τώρα!». Και δεν του λέει.
> ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μιλάει για πολλή ώρα.
> Κι ακούγονται μόνο τα πιρούνια, τα μαχαίρια κι ο αδελφός μου που κάνει κλάπα κλούπα με τη γλώσσα του.
 Κι η μαμά τού λέει: «Δεν μπορείς να φας σαν άνθρωπος;»
 Κι ο αδελφός μου της λέει: «Σαν άνθρωπος τρώω».
 Κι η μαμά μου του λέει: «Θα σε καλέσουνε σε κάνα σπίτι, ρεζίλι θα γίνουμε».
> Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Μπορείς να σταματήσεις μία στιγμή, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α, αυτό το μπουρ μπουρ μπουρ, μες στ´ αυτί μου;;.
> Έλεος δηλαδή, ΕΛΕΟΣ, Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!».
> Κι η μαμά μου λέει: «Δεν φτάνει που έχω γίνει χίλια κομμάτια να σας υπηρετώ όλους εδώ μέσα, μια καλή κουβέντα να ακούσω, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α».
> Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Έριξες πολύ αλάτι, λύσσα το ´κανες».
> Κι η μαμά τού λέει: «Ορίστε, εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι».
> Κι εγώ ρωτάω: «Πότε είχαμε βόδι και μας το πήρανε;».
> Κι ο αδελφός μου μού λέει: «Είσαι μ@λ@κισμένο».
> Κι εγώ βάζω τα κλάματα και λέω: «Με λέει μαλακισμένο».
> Κι ο μπαμπάς μου του λέει: «Μη λες την αδελφή σου μ@λ@κισμένο».
> Κι ο αδελφός μου λέει: «Αφού είναι!»
> Κι η μαμά μου λέει: «Δεν θέλω να ακούω τέτοιες λέξεις εδώ μέσα!».
> Κι ο αδελφός μου της λέει: «Όταν τις λέει ο μπαμπάς είναι καλά;».
> Κι η μαμά μου λέει στον μπαμπά μου: «Ορίστε, είδες το παράδειγμα που δίνεις στα ίδια σου τα παιδιά».
> Κι ο μπαμπάς μου λέει: «Μια μπουκιά δεν μπορούμε να φαρμακώσουμε σ' αυτό το σπίτι, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α».
> Κι η μαμά μου του λέει: «Τι μπουκιά, εσύ δεν είπες είναι λύσσα; Κι άμα δεν σ´ αρέσει, να πας να σου μαγειρεύει η Βιβή».
> Κι εγώ λέω: «Ποια είναι η Βιβή».
> Κι η μαμά λέει: «Ποια είναι η Βιβή, Μανώλη; Πες στο παιδί σου, στο σπλάχνο σου, στην κόρη σου ποια είναι η Βιβή, Μανώλη».
> Κι ο πατέρας μου λέει: «Η κυρία Βιβή είναι μια εξαίρετη συνάδελφος κι η μάνα σας είναι μια τρελή γυναίκα».
> Κι η μαμά λέει: «Γι´ αυτό γυρίζουμε μεσάνυχτα, Μανώλη; Επειδή η Βιβή είναι μια εξαίρετη συνάδελφος, Μανώλη;».
> Κι ο μπαμπάς λέει: «Γυρίζουμε μεσάνυχτα, διότι τα μεσάνυχτα βρίσκουμε να παρκάρουμε. Άντε να δούμε πού θα φτάσει ο πληθωρισμός πια».
> Κι η μαμά μου του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς σου ´λεγα εγώ».
> Κι ο μπαμπάς της λέει: «Τι θα μου 'λεγες εσύ;».
> Κι η μαμά του λέει: «Το δισάκι μου στον ώμο, για τον δρόμο, για τον δρόμο, αυτό θα σου ´λεγα εγώ».
> Κι εγώ λέω: «Έγιν' η βροχή χαλάζι, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει ει ει ει ει ».
> Κι ο μπαμπάς κι η μαμά μού λένε: «ΣΤΑΜΑΤΑ!!!» και σταματάω.
> ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΛΙ μια σιωπή, ντράγκα ντούγκα τα πιρούνια.
> Κι ο αδελφός μου λέει: «Έφαγα, πάω μέσα».
> Κι ο μπαμπάς μου του λέει: «Δεν έχει να πας πουθενά. Τώρα τρώμε όλοι μαζί σαν οικογένεια».
> Κι η μαμά μου του λέει: «Έχει δίκιο ο πατέρας σου, να κάτσεις εκεί που κάθεσαι».
> Και καθόμαστε όλοι εκεί που καθόμαστε.

πηγές/επιμέλεια:  Ελενα Ακρίτα /Νέα του Σαββατοκύριακου, G. Lekakis ND.-isoropia.

isoropia.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Καταξίωση παιδιών... κενοδοξία γονέων

Όλοι λίγο πολύ έχουμε ακούσει γονείς να καμαρώνουν για την επιτυχία των παιδιών τους στις σπουδές ή στην επαγγελματική τους αποκατάσταση. Η καταξίωση όμως αυτή των παιδιών, γίνεται ελατήριο ενισχύσεως του ναρκισσισμού των γονέων. Επιδεικνύονται στον περίγυρό τους και παρουσιάζουν ως κατόρθωμα δικό τους την επιτυχία, αν το αποτέλεσμα στις εξετάσεις π.χ. είναι θετικό.

Αναζητούν τον έπαινο, έχοντας ως σκοπό την τροφοδότηση της κενοδοξίας τους.

Αρκετές φορές, ορίζουν οι ίδιοι οι γονείς, ακόμα και αυτή την επιλογή της επαγγελματικής κατευθύνσεως στο παιδί τους.

Πίσω από αυτή τη φαινομενική αθωότητα και το ενδιαφέρον του γονέα, καταστρατηγείται σε όλα τα επίπεδα η ελευθερία στο να εκφράσει και να δώσει το προσωπικό του στίγμα το παιδί, όταν το εξαναγκάζεις να γίνει γιατρός ή δικηγόρος επειδή «κρατάει» από την οικογένεια.

Στην ουσία δηλαδή το παιδί, είναι η προέκταση των γονέων ως συνεχιζόμενο είδωλο δικό τους και μία ενδεχόμενη αποτυχία του παιδιού τους, θα σήμαινε την κατάρρευση αυτού του ειδώλου.

Δηλαδή αυτό που μπορεί να μην κατάφερε να πετύχει ο γονέας, πρέπει οπωσδήποτε να το πετύχει το παιδί σύμφωνα με αυτή τη νοοτροπία.

Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε αρρωστημένους, εγωιστές γονείς και στην ουσία μέσα από αυτές τις παθογένειες να αρρωσταίνουν και τα παιδιά, διότι τους δημιουργούν συμπλέγματα κυρίως ενοχικά αν δεν τα καταφέρουν.

Σε κάποιες περιπτώσεις μετά από χρόνια, διαπιστώνουν απογοητευμένοι και εγκλωβισμένοι, ότι αυτό που ακολούθησαν ως επαγγελματική σταδιοδρομία δεν αποτέλεσε επιλογή δική τους, αλλά των γονέων τους και οι ίδιοι αισθάνονται άσχημα.

Συχνά το αποτέλεσμα είναι, να παραμένει ένας άσβεστος πόθος του παιδιού για κάποια διαφορετική επιλογή, από αυτή που τελικά του επέβαλαν.

Έκδηλη είναι η απογοήτευση στο πρόσωπο των γονέων σε μία πιθανή αποτυχία και η ενδεχόμενη (πολύ συχνή) επιτίμηση στα παιδιά, δημιουργεί δυσφορία και οδηγούνται σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις, ακόμη και στην αυτοκτονία. Το παιδί αφήνει ένα γράμμα, στο οποίο γράφει «συγνώμη που σας απογοήτευσα» και δίνει τέλος στη ζωή του. Μήπως δεν έχουμε γίνει μάρτυρες τέτοιων καταστάσεων στο παρελθόν;

Είναι σαφές ότι όλα αυτά αποτελούν μία ιδιότυπη αντικειμενοποίηση των παιδιών, στο βωμό της κενοδοξίας των γονέων.

Ένα χρηστικό πολύτιμο αντικείμενο για να τραφεί ο εγωισμός τους και αυτό ονομάζεται «αγάπη». Ονομάζεται καμάρι. Καμαρώνω για το παιδί που μεγάλωσα.

Φούσκωνε κενόδοξε πατέρα με τη Mercedes και το καπελάκι σου.

Τα κατάφερες.

Ο πετυχημένος γονέας που τα κατάφερε να αναθρέψει τα παιδιά του σωστά. Τα παιδιά του τα κατάφεραν και πήραν πτυχίο, οπότε ο προορισμός τους σ' αυτή τη ζωή θεωρείται ότι εκπληρώθηκε, πράγματα που θυμίζουν την προτεσταντική νοοτροπία του απόλυτου προορισμού.

Ο πετυχημένος είναι και ευλογημένος απ' το Θεό, ενώ αυτός που δεν τα κατάφερε, θεωρείται αποτυχημένος και για τους ανθρώπους, αλλά και για το Θεό.

Αποκυήματα της φαντασίας ορισμένων ανθρώπων, που πιστεύουν ότι γνωρίζουν ακόμα και το θέλημα του Θεού.

Άλλες φορές παίρνει και μια μορφή «περιτυλίγματος», δηλαδή να μοιραστώ -δήθεν- τη χαρά μου με τους άλλους, για την επιτυχία του παιδιού.

Πίσω από αυτό σχεδόν πάντα, κρύβεται η αναζήτηση του χειροκροτήματος, ενώ μερικές φορές υποβόσκει και η νοσηρότητα στο να προκαλέσει φθόνο εσκεμμένα, αφού το παιδί του γείτονα μπορεί να μην τα «κατάφερε».

Αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι, ανοχύρωτα μερικές φορές αυτά τα παιδιά όσο αφορά τα θέματα της πίστεως, υιοθετούν πολύ εύκολα θεωρίες οι οποίες είναι αντίθετες με το χριστιανισμό, τις οποίες και διδάσκονται στα πανεπιστήμια. Και αυτό αποτελεί φυσικό επακόλουθο, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που το μόνο που γνωρίζουν για το Χριστό μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο, είναι ότι υπήρξε ένας μύστης μίας ακόμη θρησκείας, ανάμεσα σε τόσες που υπάρχουν, πράγμα που δείχνει ότι δεν κατηχήθηκαν, ούτε βιωματικά έχουν «μπολιαστεί» μέσα στην Εκκλησία.

Οι προσπάθειες του γονέα, είναι εστιασμένες σε επιλογές που σχετίζονται με την ατομική ιδιοτέλεια, όσο αφορά τη συνέχεια της ζωής του παιδιού, ενώ οδηγούνται και σε ακραίες ενέργειες βάζοντας λυτούς και δεμένους να ενεργήσουν προς αυτή την κατεύθυνση, είτε χρησιμοποιώντας ως μέσα ανθρώπους με ισχύ κτλ, είτε δωροδοκούν για μια θέση εργασίας, πράγματα που τα ζήσαμε παρελθόν και που εξακολουθούν ακόμη να υπάρχουν.

Αν μιλήσεις με αυτό τον άνθρωπο, κατά βάθος θα σου πει ότι θυσιάστηκε για το παιδί του.

Η «θυσία» όμως αυτή, πολλές φορές δεν έχει κάποιο αγαπητικό υπόβαθρο, αλλά αποτελεί μία παρα-χρησημοποιημένη λέξη, που κρύβει ένα είδος καμουφλαρισμένης συναλλαγής.

Και είναι βεβαίως άλλο πράγμα η βοήθεια που προέρχεται από αγάπη και άλλο η προσπάθεια να επιβληθεί η άποψη του γονέα.

Ο γονέας επιχειρεί να «διαβρώσει» τα όνειρα του παιδιού του, (μερικές φορές ανεπίγνωστα), προωθεί επιτακτικά προκαθορισμένες «επιλογές» για εκείνο, ενώ ταυτόχρονα το ίδιο το παιδί από πρωταγωνιστής της ίδιας του της ζωής, καταντά κομπάρσος και θύμα των σκουριασμένων πρακτικών των αρρωστημένων γονέων του.

Συχνά ακούγεται και η φράση: «Δεν ξέρεις εσύ...» και παρακολουθεί ταυτόχρονα και το προτεταμένο δάκτυλο του γονέα πάνω απ'το κεφάλι του, να κινείται απειλητικά.

Παρακολουθεί παθητικά τις αποφάσεις για τη ζωή του, χωρίς να αποφασίζει εκείνο γι'αυτή, με αποτέλεσμα να αποκλίνουν οι επιθυμίες του, σε σχέση με αυτές των γονέων.

Ο νέος έχει την ευθύνη να χαράσσει την πορεία της ζωής του μόνος του και να αποκρούει τους «νοσογόνους» παράγοντες που αιχμαλωτίζουν το μέλλον του, όταν αυτοί προσπαθούν να του επιβληθούν, επικαλούμενος την ελευθερία και την ευθύνη των επιλογών του.

Δεν είναι δυνατόν τα ίδια μας τα παιδιά να γίνονται θύματα του υπερφίαλου εγωισμού μας και κατά τα άλλα να θέλουμε να λεγόμαστε και σωστοί γονείς που θυσιάζονται για εκείνα.

Κάθε τι που συνθλίβει την ελευθερία του ανθρώπου, είναι σοβαρή ένδειξη ότι απουσιάζει η πραγματική αγάπη, διότι αγάπη και ελευθερία, πάνε πάντα μαζί.

Δεν λείπουν μερικές φορές και κάποια εκβιαστικά διλήμματα μίας ιδιότυπης νοοτροπίας, η οποία επιβάλλει -με το έτσι θέλω- και καθορίζει το μέλλον.

Έχουμε δει στο παρελθόν, παιδιά μαριονέτες με πτυχίο από το Χάρβαρντ.

Επίσης, επιχειρείται συχνά μία εσκεμμένη αποσύνδεση της υπαρξιακής πληρότητας από την πνευματική ζωή και στη θέση της, βλέπουμε τη σύνδεσή της με ένα πτυχίο, ή με μία προσοδοφόρα εργασία, πράγματα που γίνονται στόχος ζωής και καταλαμβάνουν σημαντικό κομμάτι του εαυτού.

Δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να φτάσει στην υπαρξιακή πληρότητα ούτε με πτυχία, αλλά ούτε με οποιαδήποτε εργασία.

Η εργασία αποτελεί μέσο για την επίτευξη μιας σειράς πραγμάτων που έχει ανάγκη ο άνθρωπος και όχι αυτοσκοπός. Καλύπτει ανάγκες, αλλά ταυτόχρονα βοηθά τον άνθρωπο να είναι ενεργός.

Το ζητούμενο είναι να αλλάξει αυτή η νοσηρή νοοτροπία, αρχικά από τους ίδιους τους γονείς και κατ' επέκταση τα παιδιά να μάθουν να διεκδικούν αυτό που τους ανήκει ως επιλογή, ενώ ταυτόχρονα να μπορούν να «χριστοποιήσουν» αυτές τις τελικές τους επιλογές.

Η «χριστοποίηση» της εργασίας είναι πραγματική ευλογία Θεού, όταν αυτή η εργασία γίνεται ευχαριστιακά και την αντιλαμβανόμαστε ως δωρεά του Θεού.

Και λέμε δωρεά, διότι κακά τα ψέματα, δεν αποτελούν αγαθά για όλους τους ανθρώπους, ούτε το πτυχίο ούτε η εργασία. Κάποιοι τα έχουν και τα καρπώνονται και κάποιοι άλλοι όχι.

Μέσα από αυτές τις τοποθετήσεις, ο άνθρωπος μπορεί να αναδείξει και τα χαρίσματα που έχει λάβει απ' το Θεό, τα οποία με τη σειρά του, δύναται να τα προσφέρει ως διακονία στους συνανθρώπους του.

Αυτή είναι η χριστιανική αντίληψη για τα χαρίσματα, ανεξάρτητα από τις διαφοροποιήσεις ή τις εκ διαμέτρου αντίθετες καταστάσεις που επικρατούν σήμερα στην κοινωνία μας.

Καταληκτικά θα λέγαμε ότι από τη στιγμή που προσκρούει συνειδησιακά η επιβαλλόμενη επιλογή του γονέα, με τη θέληση του παιδιού για κάτι διαφορετικό, θα πρέπει -αναλογικά πάντοτε- να ξεκαθαρίζει η κατάσταση με συζήτηση και προσευχή και να μην μένουν, στίγματα, κακίες και συμπλέγματα ανάμεσα στις σχέσεις, πράγματα που θα ακολουθούν συνειδησιακά μια ολόκληρη ζωή και τους γονείς αλλά και τα ίδια τα παιδιά.

Συντάκτης  Γεώργιος Αραμπατζόγλου 

 

euxh.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι