Τα υλικά που χρησιμοποίησε ήταν ξύλα για τον σκελετό τα οποία κόλλησε μεταξύ τους και καλάμια μπαμπού για σκεπή. Οι πρασινάδες και τα διάφορα ξυλάκια είναι όλα αληθινά, μαζεμένα απ' το βουνό και οι εικόνες είναι εκτυπωμένες και κολλημένες σε χοντρό χαρτόνι.
Η καλή μου φίλη Αργυρούλα, φέτος στόλισε το σαλόνι της με μια
τεράστια φάτνη την οποία την έφτιαξε μόνη της και πραγματικά δεν μπορούσα να μην
σας την δείξω!!
Μόλις την είδα χωρίς δεύτερη κουβέντα πήρα την φωτογραφική μου
και την τράβηξα φωτογραφίες από όλες τις μεριές για να δείτε κι εσείς πόσο
όμορφη είναι και ότι με απλά υλικά μπορούμε να στολίσουμε αντί για δέντρο μια
εντυπωσιακή φάτνη σε μια μεριά του σαλονιού μας!
Η αγκαλιά είναι η πιο
τρυφερή κίνηση εκδήλωσης της αγάπης, της κατανόησης, της παρηγοριάς και της
ασφάλειας.
Το πιο σύνηθες είναι όταν βλέπουμε ένα δικό μας άνθρωπο για να τον
χαιρετίσουμε, τον αγκαλιάζουμε και φιλιόμαστε σταυρωτά.
Όταν θέλουμε να εκφράσουμε την τρυφερότητα και την στοργή μας στο
παιδί μας τον «τυλίγουμε» στην αγκαλιά μας.
Όταν κάποιος θέλει να κλάψει στον ώμο μας, τον παρηγορούμε με την
ζεστή μας αγκαλιά.
Όταν θέλουμε να δείξουμε τον έρωτα μας στο σύντροφο μας, τον
αγκαλιάζουμε και τον φιλάμε.
Η αγκαλιά μόνο όμορφα μπορεί να λειτουργήσει σε μία σχέση. Μπορεί να
χαλαρώσει τον άλλον, να του απαλύνει τον πόνο, να τον κάνει να νιώσει οικεία
και ζεστά, να φέρει δυο ανθρώπους πιο κοντά.
Η αγκαλιά δεν έχει ηλικία… όλοι την θέλουν, όλοι την ζητάνε! Από τα βρεφικά χρόνια οι γονείς αγκαλιάζουν το μωρό για να το
προστατεύσουν ως εύθραυστο ον. Το μωράκι θα τη ζητήσει με τη μορφή κλάματος.
Ως παιδάκι το αγκαλιάζουν για να του δείξουν πως είναι δίπλα του
ό,τι και αν χρειαστεί.
Στην εφηβεία, εδώ περνούν τη φάση της ανεξαρτητοποίησης και οι
αγκαλιές μπορεί να τους φαίνονται φορτικές αλλά στις δύσκολες στιγμές θα την
επιζητήσουν είτε από τους γονείς είτε από τους φίλους.
Στην ενήλικη ηλικία, η αγκαλιά έχει σημαντική θέση στην εκδήλωση της
αγάπης.
Η αγκαλιά είναι για όλες τις στιγμές! Είτε σε
στιγμές ευτυχίας είτε σε στιγμές λύπης. Η αγκαλιά αρμόζει παντού.
Ταιριάζει και στη σχολική παράσταση για επιβράβευση και στον
αδελφικό καβγά για παρηγοριά.
Ταιριάζει και στους ανεκπλήρωτους έρωτες και στην ορκωμοσία.
Ταιριάζει και στον γάμο και στην κηδεία. Είναι εκδήλωση
συναισθημάτων χωρίς πολλά λόγια… μόνο με πράξη.
Είναι μία μορφή επικοινωνίας… σωματικής. Στην διάρκεια μιας
αγκαλιάς νιώθουμε όμορφα, μας φτιάχνει την διάθεση και είναι πολύ
σημαντική για την υγεία μας, καθώς λειτουργεί θεραπευτικά.
Η θεραπευτική της δράση μοιράζεται και σε αυτόν που τη δίνει και
σε αυτόν που την εισπράττει. Έρευνες έχουν δείξει πως η αγκαλιά αυξάνει
την παραγωγή οξυτοκίνης, στην οποία μειώνει τα επίπεδα άγχους και της
αρτηριακής πίεσης.
Για ποιο λόγο να είμαστε εγωιστές και να μην
εκδηλώνουμε τα συναισθήματα με αγκαλιές, χάδια και φιλιά;
Για ποιο λόγο αφήνετε να περνάει άσκοπα χρόνος;
Όλες οι
αγκαλιές λειτουργούν όμορφα… και οι φιλικές και οι ερωτικές και οι
συγγενικές…
Αγκαλιαστείτε… Δοκιμάστε το!
Το άρθρο
συνυπογράφουν οι ψυχολόγοι του Κέντρου Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής
Υποστήριξης «Επαφή», Γιάννης Ξηντάρας, Ράνια Λεμονή, Αγλαΐα Κρητικού,
Χάρης Παλίδης και Μαντώ Κωνσταντουλάκη.
Δείτε μαζί με τα παιδάκια σας το Ουκρανικό ντοκιμαντέρ, γυρισμένο το 2009,
αφιέρωμα στον εκ Τριμυθούντος Άγιο Σπυρίδωνα τον Θαυματουργό, προστάτη της
νήσου Κερκύρας και του κόσμου όλου.
Ukrainian documentary, filmed in 2009,
dedication to St. SPYRIDON
Προσωπικότητα φωτεινή, μορφή οδηγητική, αληθινός κολοσσός αρετής και
φυσιογνωμία παγκόσμια είναι της Τριμυθούντος ο επίσκοπος, ο Άγιος
Σπυρίδων.
Άνθρωπος, όπως λέμε εμείς σήμερα, του βουνού
και του κάμπου. Άνθρωπος
της υπαίθρου.
Και τέτοιος πραγματικά ήταν ο άγιος μας. Τέτοιοι ήσαν και οι γονείς του.
Άνθρωποι αγρότες, φτωχοί, αλλά πολύ ενάρετοι και πιστοί.
Μαμά, μπαμπά, γιατί κρατάει ένα κεραμίδι που βγάζει φωτιά;
Λίγα γράμματα έμαθε ο άγιος. Αυτό, όμως, δεν τον εμπόδισε από το να
προσέλθει και να λάβει μέρος στην
Α' Οικουμενική Σύνοδο που συνεκάλεσε ο Μέγας Κωνσταντίνος τα 325 μ.Χ.,
για να αποστομώσει και καθαιρέσει τον Άρειο.
Ο τρομερός αυτός αιρετικός, όπως ξέρουμε, δίδασκε ότι ο Χριστός δεν είναι
Θεός, αλλά δημιούργημα και πλάσμα του Θεού. Κι η αιρετική του αυτή διδασκαλία
είχε προκαλέσει αληθινό σάλο κι είχε συνταράξει ολόκληρη τη Χριστιανική
Εκκλησία. ................................... Τότε ο άγιος έβαλε το αριστερό χέρι στην τσέπη του κι έβγαλε
ένα κεραμίδι και δείχνοντας το, έκαμε με
το δεξί του το σημείο του σταυρού κι είπε: — «Εις το όνομα του Πατρός». Κι έσφιξε το κεραμίδι. Οι πατέρες που παρακολουθούν τη σκηνή,
συγκλονίζονται κυριολεκτικά. Γιατί με τις λέξεις του αγίου, η
φωτιά
με την οποία ψήθηκε το κεραμίδι ανέβηκε πάνω. — «Και του Υιού», Πρόσθεσε. Τότε το
νερό
με το οποίο ζυμώθηκε το ξερό κεραμίδι, έτρεξε κάτω. — «Και του Αγίου Πνεύματος». Συμπλήρωσε ο πρακτικός και θεοφώτιστος διδάσκαλος. Το
χώμα
έμεινε στο χέρι του. — Αδελφοί και πατέρες μου, συνέχισε ο
θαυματουργός.
Όπως το κεραμίδι αποτελεί ένα πράγμα μιας ουσίας και μιας
φύσεως, αλλά είναι τρισύνθετο - φωτιά, νερό, χώμα — έτσι κι ο
Άγιος Θεός.
Αν και δεν πρέπει να παρομοιάσουμε την Άκτιστο και Υπερούσια αυτή
Φύση με κτιστό και φθαρτό δημιούργημα, εν τούτοις για να κάνουμε τα ακατάληπτα
καταληπτά, - ας μας συγχωρήσει το άπειρο έλεος Του - λέμε και τονίζουμε: — Ο Θεός είναι ένας κατά την ουσία και τη φύση. Αλλά κατά τα πρόσωπα ή
τις υποστάσεις είναι Τριαδικός: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. ................. Ο Άρειος κι οι οπαδοί του καταντροπιάστηκαν πραγματικά. Ο φιλόσοφος Ευλόγιος ταπεινωμένος αναγνωρίζει κι ομολογεί φανερά την ήττα του:
— Τα λόγια σου με έπεισαν, άγιε γέροντα, και το θαύμα με εβεβαίωσε, ότι έχεις
δίκαιο. Πιστεύω τώρα. Πιστεύω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, ότι ο Ιησούς
Χριστός είναι Υιός του Θεού, Θεός αληθινός κι Αυτός, ομοούσιος με τον
Πατέρα.
Δύο είναι κατά τη γνώμη μου οι πιο ανούσιες ερωτήσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η πρώτη, λοιπόν, από αυτές τις δύο ερωτήσεις απευθύνεται στα παιδιά.
1η ερώτηση:
"Ποιον αγαπάς περισσότερο, τη μαμά ή τον μπαμπά;"
Η συγκεκριμένη ερώτηση γίνεται συνήθως από κάτι μακρινές θειές, αφού σε ρωτήσουν πρώτα πώς τα πας στο σχολείο.
Προφανώς επειδή δεν μπορούν να βρουν κάτι πιο ευφάνταστο να ρωτήσουν. Δηλαδή εντάξει! Βάζεις ένα παιδάκι να διαλέξει ανάμεσα στους γονείς του. Και συνήθως μπροστά τους. Πιο awkward πεθαίνεις!
Θυμάμαι πολλές φορές τον εαυτό μου ως παιδί σε αυτή τη δύσκολη θέση.
Και παρόλο που δεν θυμάμαι καν τι απαντούσα, το άβολο συναίσθημα, όμως, το θυμάμαι ακόμα...
2η ερώτηση:
Απευθύνεται στους γονείς (όχι που θα τη γλιτώναμε!)
"Έχεις αδυναμία σε κάποιο από τα παιδιά σου;" Χμ, καταρχάς ΤΙ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ; Δεύτερον, όχι δεν έχω. Ή μάλλον έχω. Έχω αδυναμία σε ένα από τα δύο. Απλά κάθε φορά σε άλλο. Σήμερα έχω στη Νικόλ, επειδή πήρε κακό βαθμό στο σχολείο και είναι λυπημένη. Χθες είχα στη Στέλλα, γιατί έπεσε και χτύπησε κι έκλαιγε με μαύρο δάκρυ. Προχθές είχα πάλι στη Νικόλ επειδή έχασε το αγαπημένο της βραχιόλι, που της είχε χαρίσει η καλύτερη της φίλη. Και παραπροχθές είχα πάλι στη Στέλλα, γιατί είδε εφιάλτη. Κάποιες φορές τα συναισθήματα μου είναι όντως πιο έντονα για μία από τις κόρες μου. Όχι όμως επειδή έχω σε κάποια αδυναμία.
Απλά επειδή νιώθω πως εκείνη τη δεδομένη στιγμή μία από τις δύο με έχει περισσότερο ανάγκη. Καμία διαφορά όμως στην καρδιά μου, καμία αδυναμία... Δεν νομίζω καν πως υπάρχει κάτι τέτοιο.
Και αλήθεια, την επόμενη φορά βρες κάτι πιο έξυπνο να με ρωτήσεις. Πλιζ.
Τα παιδιά και οι έφηβοι που υποφέρουν από εμμονές παρουσιάζουν μια υπερβολή στις σκέψεις και στις πράξεις, τις οποίες “πρέπει” να σκεφτούν, να πουν ή να κάνουν.
Τα παιδιά δεν μπορούν να αντισταθούν σε αυτά, τους καταναλώνουν χρόνο, τους δημιουργούν πρόβλημα στην καθημερινή τους ζωή και τους κάνουν να υποφέρουν.
Παράλογες σκέψεις τους κατακλύζουν και δεν τους αφήνουν να συγκεντρωθούν. Πρέπει να κάνουν ξανά και ξανά την ίδια κίνηση, δέκα φορές, είκοσι, εκατό……….
Κάποια παιδιά πρέπει να σκεφτούν μια συγκεκριμένη πρόταση, “είμαι καλά, είμαι καλά…”, άλλα πάλι “μισώ την αδελφή μου, μισώ την αδελφή μου…”.
Κάποια παιδιά ελέγχουν πάμπολλες φορές αν είναι κλειστές όλες οι πρίζες, τα φώτα, οι πόρτες, . . . . , άλλα καταναλώνουν ώρες στο να συγυρίζουν ξανά και ξανά τα μολύβια τους ή να σβήνουν κάποια λέξη “που δε φαίνεται ωραία” στο τετράδιο.
Πολλά παιδιά πλένονται και ξαναπλένονται και δεν είναι σε θέση να εμπιστευτούν τον εαυτό τους, ότι “ναι, είμαι καθαρός”. Δεν νιώθουν ποτέ σίγουροι ή βέβαιοι.
Τι είναι ιδεοψυχαναγκασμοί ή έμμονες σκέψεις; Έμμονες σκέψεις είναι ιδέες, απόψεις ή ενορμήσεις, οι οποίες απασχολούν τα παιδιά πάντα με τον ίδιο τρόπο. Είναι πάντα βασανιστικές γιατί είναι παράλογες και χωρίς νόημα και τα παιδιά δεν μπορούν να αντισταθούν σε αυτές.
Οι ιδέες αυτές, μπορεί να έχουν βίαιο ή θρησκευτικό περιεχόμενο, να είναι σχετικές με τη σεξουαλικότητα, την ακρίβεια ή την τάξη. Στα παιδιά συχνά παρουσιάζονται τέτοιες σκέψεις που συνδέονται με έντονους φόβους και αγωνίες για την καθαριότητα, για αρρώστιες, για δηλητηριάσεις, φόβους ότι θα συμβεί κάτι κακό σε αγαπημένους, ανάγκη για τακτοποίηση.
Το συναίσθημα αυτό καταλήγει να γίνει “ανάγκη” και κατατρέχει τα παιδιά και τους εφήβους.
Τι είναι καταναγκασμοί ή έμμονες πράξεις; Στους καταναγκασμούς καταλήγουν τα παιδιά και οι έφηβοι συχνά ωθούμενοι από έμμονες σκέψεις ή παρορμήσεις, παρόλο που αντιλαμβάνονται ότι οι καταναγκασμοί είναι άλογοι, παράλογοι και υπερβολικοί.
Οι πιο συχνοί καταναγκασμοί στα παιδιά είναι σχετικοί με πλυσίματα και καθαριότητα, με επαναληπτικές διαδικασίες, όπως ανοίγουν-κλείνουν πόρτες, γράφουν και ξαναγράφουν την ίδια λέξη, τακτοποιήσεις, μετρήματα όπως και επαναληπτικές ερωτήσεις.
Έμμονες πράξεις εκτελούνται συχνά έτσι ώστε να καταπολεμηθούν φόβοι, να αποφευχθούν “ατυχήματα, κακοτυχίες” ή να προφυλαχτούν “μαγικά” από επερχόμενο κίνδυνο. Οι έμμονες πράξεις απελευθερώνουν, στιγμιαία ή για κάποια χρονική περίοδο, από το άγχος, αλλά σε λίγο οι εντάσεις και οι φόβοι επανέρχονται, σε τέτοιο μέγεθος που αναγκάζονται να επαναληφθούν. Οι έμμονες πράξεις συχνά εμφανίζονται σε συνδυασμό με Tics ή με Διαταραχή Eλλειμματικής Προσοχής με Yπερκινητικότητα.
Συχνότητα 3-5% των εφήβων κάποια περίοδο θα παρουσιάσουν εμμονές. 1-3% των εμμονών που υπάρχουν στο γενικότερο πληθυσμό παρουσιάζεται σε παιδιά και εφήβους. Αν μετρήσουμε σε αυτές και απλές εμμονές το ποσοστό ανεβαίνει στα 10%.
Στα παιδιά συχνά οι εμμονές παρουσιάζονται με επιπρόσθετα προβλήματα όπως λύπη, μελαγχολία, χαμηλή αυτοπεποίθηση, απόσυρση και φοβίες. Tics, Σύνδρομο Tourette, Διαταραχή Eλλειμματικής Προσοχής με Yπερκινητικότητα συνυπάρχουν συχνά με εμμονές.
Οι εμμονές φαίνονται συνήθως στην εφηβεία ή στην πρώιμη ενήλικη ζωή. Όμως είναι γνωστό ότι αρχίζουν ήδη στη νηπιακή ηλικία με μέσο όρο αρχής της εμφάνισης τα 10 χρόνια.
Περίπου 1/3 των παιδιών βελτιώνονται, ενώ 20% διατηρούν το πρόβλημα και στην ενηλικίωση. 50% των ενηλίκων με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή αναφέρουν ότι οι εμμονές τους ξεκίνησαν όταν ήταν παιδιά.
Τι πρέπει να προσέχουν οι γονείς; Τα παιδιά και οι έφηβοι προσπαθούν να κρύψουν τις εμμονές τους. Γι’ αυτό το λόγο γονείς, δάσκαλοι, φίλοι δε γνωρίζουν ότι τα παιδιά υποφέρουν για μήνες ακόμα και χρόνια. Συχνά τα παιδιά ελέγχουν τις σκέψεις ή τις πράξεις τους σε χώρους εκτός σπιτιού, κάτι που συχνά συγχύζει τους γονείς.
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι τα παιδιά κάτω από τεράστια πίεση και με πολύ κόπο καταπιέζουν αυτές τις “παραλογίες”, όπως συμβαίνει και με τα Tics.
Οι εμμονές αλλάζουν.
Όσο περισσότερο χρόνο υπάρχουν τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες να φύγει το πρόβλημα χωρίς θεραπεία, με κίνδυνο να επιδεινωθούν και να κατακλύσουν διάφορους ζωτικούς χώρους και να επηρεάσουν πολλές λειτουργίες της ζωής του παιδιού.
Πολύ πριν τα παιδιά αυτά, παρουσιαστούν για θεραπεία, οι γονείς τα περιγράφουν ως “πεισματάρικα, μη ευέλικτα” παιδιά που έχουν τελετουργίες.
Τι προκαλεί τις εμμονές; Δεν υπάρχει μια εξήγηση, αλλά μια ομάδα παραγόντων, όπως βιολογικοί, γενετικοί αλλά και λόγοι οι οποίοι είναι σχετικοί με τη βιογραφία των παιδιών.
Πώς μπορούν τα παιδιά με εμμονές να βοηθηθούν; Όταν οι έμμονες είναι τέτοιες που χρήζουν θεραπείας από ειδικούς, τότε πρέπει να εκπαιδευτούν οι γονείς αλλά και τα παιδιά για το τι συμβαίνει. Σε ατομικό επίπεδο μια συμπεριφορική θεραπεία είναι βοηθητική για να μάθει το παιδί να αντιμετωπίζει το πρόβλημα αλλά και τα επακόλουθα προβλήματα. Στις έμμονες σκέψεις συχνά είναι πιο δύσκολη μια παρέμβαση γι’ αυτό και συχνά είναι αναγκαία μια επιπρόσθετη φαρμακευτική αγωγή.
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς – Συμβουλές
Eλέγξτε μήπως έχετε εσείς οι ίδιοι κάποιες εμμονές. Μπορεί οι γονείς να γίνουν βοηθητικοί αν οι ίδιοι πάνε για θεραπεία.
Σταματήστε να πιστεύετε, ότι με “προσπάθεια” και με “λογική” μπορεί το παιδί σας να ξεπεράσει τις εμμονές του.
Σταματήστε να πιστεύετε ότι με το να ακολουθείτε τις εμμονές του παιδιού σας, το βοηθάτε.
Μην επιτρέπετε στις εμμονές του παιδιού να καθορίζουν την καθημερινότητά σας. Βάλτε τα όριά σας.
Δώστε προσοχή και σημασία όταν το παιδί σας καταφέρνει να κάνει πρόοδο στη χειραγώγηση των εμμονών. Μην τα μαλώνετε για παλινδρόμηση ή διακύμανση στη συχνότητα ή στην ένταση των εμμονών. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο στις εμμονές.
Ψάξετε έγκαιρα για βοήθεια από ειδικό που έχει γνώση και πείρα στο πρόβλημα.
Posts
