Sunday, 11 February 2024

Όσοι βίωσαν Συναισθηματική Κακοποίηση στην Παιδική τους Ηλικία...

... μοιράζονται κάποιες «Συνήθειες»

Μάλλον θα γνωρίζετε ότι οι εμπειρίες της παιδικής σας ηλικίας, σας έχουν διαμορφώσει ως ενήλικα. 
Γνωρίζατε, όμως, ότι, αν υπήρξατε θύμα συναισθηματικής κακοποίησης ως παιδί, αυτό εκφράζεται με κάποια μορφή στην ενήλικη ζωή σας;
Εδώ θα βρείτε εννέα από τους πιο συνηθισμένους τρόπους με τους οποίους η συναισθηματική παιδική κακοποίηση μπορεί να εκδηλωθεί στην ενήλικη ζωή σας:

1) Θυμός: 
Πιθανώς να νιώθετε θυμωμένοι, συνειδητά και ασυνείδητα, για όλα όσα συνέβησαν στην παιδική σας ηλικία. 
Αν δεν προσέξετε, όμως, αυτός ο θυμός μπορεί να «πλημμυρίσει» την υπόλοιπη ζωή σας.

2) Ενοχές: 
Μπορεί να παρατηρήσετε ότι ζητάτε πολύ συχνά συγγνώμη, ακόμα και όταν δεν υπάρχει κάτι για το οποίο χρειάζεται να λυπάστε, αφού οι επιζώντες της συναισθηματικής κακοποίησης συχνά νιώθουν σαν τα πράγματα να συνέβησαν έτσι από δικό τους λάθος, επειδή έχουν χειραγωγηθεί από τον θύτη τους στο να νιώθουν έτσι.

3) Αποφυγή συγκρούσεων:
 
Ίσως να αποφεύγετε τη σύγκρουση, επειδή οι συγκρούσεις στην παιδική σας ηλικία ήταν τραυματικές και δεν μπορούσατε να τις χειριστείτε. 
Είναι μια φυσική αντίδραση- αλλά μπορείτε να την αντιμετωπίσετε, έτσι ώστε να χειρίζεστε τη σύγκρουση με υγιείς τρόπους στο μέλλον.

4) Οπτική επαφή: 
Είναι επίσης πιθανό να δυσκολεύεστε να κρατάτε οπτική επαφή και αν αναγκάζεστε να το κάνετε, σας δημιουργείται άγχος. 
Και αυτό πρόκειται για άλλο ένα κατάλοιπο της παιδικής κακοποίησης που εισβάλλει στην καθημερινότητά σας.

5) Εσωστρέφεια:
 
Δυσκολεύεστε επίσης να αφήσετε τους ανθρώπους να σας γνωρίσουν πραγματικά, να τους εμπιστευτείτε, επειδή είχατε τόσο πληγωθεί ως παιδιά. 
Ως αποτέλεσμα, απομακρύνεστε από τους άλλους σε μια προσπάθεια να κρατήσετε τον εαυτό σας συναισθηματικά ασφαλή στο μέλλον.

6) Αυτοαμφισβήτηση: 
Μπορεί επίσης να αμφιβάλλετε για τις αποφάσεις που παίρνετε, αφού η ιστορία σας δεν σας βοηθά να νιώθετε αυτοπεποίθηση. Και αυτό συνδέεται άμεσα με τις ενοχές που προαναφέρθηκαν.

7) Ζήτημα αυτοεκτίμησης:
 
Είστε μάλλον εξαιρετικά αυστηροί με εσάς, επειδή αυτομαστιγώνεστε στην ουσία για τα αποτελέσματα της παιδικής σας ηλικίας. Και αυτό όμως είναι κάτι το οποίο μπορείτε να διορθώσετε.

8) Ευαισθησία σε δυνατούς θορύβους: 
Μπορεί να παρατηρείτε ότι πηδάτε από φόβο σε κάθε δυνατό θόρυβο, επειδή έχετε συνηθίσει να τρομάζετε με την πιθανότητα ξεσπάσματος κακοποίησης.

9) Αποφεύγετε τα κοπλιμέντα: 
Τέλος, είναι πολύ πιθανό να δυσκολεύεστε να αποδεχτείτε κοπλιμέντα, επειδή εσείς οι ίδιοι- κυρίως υποσυνείδητα- δεν πιστεύετε ότι τα αξίζετε. 
Κι αυτό βεβαίως οφείλεται στο γεγονός ότι ως παιδιά ακούγατε συχνά οτι δεν αξίζετε.

Παρατηρείτε κάποια από αυτά τα σημάδια σε εσάς; Αν ναι, προσπαθήστε να τα αντιμετωπίσετε με υγιή τρόπο (και ακόμα καλύτερα με τη βοήθεια ενός ειδικού).

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Βασίλης Παπακωνσταντίνου: Α ρε Μαμά... / La mamma - Charles Aznavour

Τις πόρτες άνοιγες στο φως
να μπει ο ήλιος κι ο Θεός
να μας φυλάει
Α ρε μαμά

ΜΟΥΣΙΚΗ Charles Aznavour
ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ΣΤΙΧΟΙ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
VIDEO MONTAZ IOCASTIS
Έβαζες ψεύτικες φωνές,
γελούσες κι έκανες πως κλαις
κι εγώ παιδί
Α ρε μαμά
Πίσω μου τρέχεις μια ζωή
με ένα πιάτο και μια ευχή
Τότε με κράταγες σφιχτά
τώρα κοιτάς από μακριά
Μέσα απ' τα δόντια να μιλάς,
σ' ακούω σαν τώρα
"μη με σκας, δε θα σε ανεχτεί κανείς,
θα πας χαμένος, θα το δεις"
Α ρε μαμά, α ρε μαμά

Ύστερα λόγια στο χαρτί
"συγνώμη, σ' αγαπώ πολύ, είμαι εδώ"
Α ρε μαμά
Ζωγράφιζες και μια καρδιά,
με νίκαγες με ζαβολιά
κι έβαζες πάντα στο πικάπ
το δίσκο με το Ave Maria
Ave Maria
Χανόσουνα στη μουσική,
εσύ γινόσουν το παιδί
κι εγώ ένας άγγελος στη γη
να σε προσέχω μια ζωή

Τις πόρτες άνοιγες στο φως
να μπει ο ήλιος κι ο Θεός
να μας φυλάει
Α ρε μαμά
Τα βράδια ήσουν μια αγκαλιά
κι ανάμεσα απ' τα φιλιά
έκανες τη φωνή λαγού,
το λύκο και την αλεπού
Και όταν γύριζα αργά
"θα σου τα πάρω τα κλειδιά,
θα βρεις τις πόρτες πιά κλειστές,
θα με πεθάνεις, αυτό θες;"
Α ρε μαμά, α ρε μαμά

Ύστερα λόγια στο χαρτί
"συγνώμη, σ' αγαπώ πολύ, είμαι εδώ"
Α ρε μαμά
Ζωγράφιζες και μια καρδιά,
με νίκαγες με ζαβολιά
κι έβαζες πάντα στο πικάπ
το δίσκο με το Ave Maria
Ave Maria
Χανόσουνα στη μουσική,
εσύ γινόσουν το παιδί
κι εγώ ένας άγγελος στη γη
να σε προσέχω μια ζωή

Μαμά
Πού πας
Πού πας
Μαμά, μαμά
Πού πας
Ils sont venus,
Il sont tous là,
Dès qu'ils ont entendu ce cri,
Elle va mourir la mamma,
Ils sont venus,
Ils sont tous là,
Y'a même Georgio,
Le fils maudit,
Avec des présents plein les bras.

Lyrics to La Mamma

Νικηφόρος Βρεττάκος: Ἕνας μικρότερος κόσμος / Nikiforos Vrettakos: A smaller world

Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε, 
δε θα ’χα τίποτα για να ζήσω

σημεῖα τῆς γῆς ὅπου ἀκόμη δὲν ἔγιναν ἁμαξωτοὶ δρόμοι.

Ἕνας μικρότερος κόσμος

Ἀναζητῶ μίαν ἀκτὴ νὰ μπορέσω νὰ φράξω
μὲ δέντρα ἢ καλάμια ἕνα μέρος
τοῦ ὁρίζοντα. Συμμαζεύοντας τὸ ἄπειρο, νἄχω
τὴν αἴσθηση: ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουνε μηχανὲς
ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγες· ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουν στρατιῶτες
ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγοι· ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουνε ὅπλα
ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγα, στραμμένα κι αὐτὰ πρὸς τὴν ἔξοδο
τῶν δασῶν μὲ τοὺς λύκους· ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουνε ἔμποροι
ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγοι σε ἀπόκεντρα
σημεῖα τῆς γῆς ὅπου ἀκόμη δὲν ἔγιναν ἁμαξωτοὶ δρόμοι.
Τὸ ἐλπίζει ὁ Θεὸς
πὼς τουλάχιστο μὲς στοὺς λυγμοὺς τῶν ποιητῶν
δὲν θὰ πάψει νὰ ὑπάρχει ποτὲς ὁ παράδεισος.


Nikiforos Vrettakos
A smaller world

(Diary, translated by Rick Μ. Newton)
Ι seek a shore where Ι can fence in
a patch of the horizon with
trees or reeds. Where, gathering infinity,
Ι can have the sense that: there are nο machines
or very few; there are nο soldiers
or very few; there are nο weapons
or very few, and those few aimed at the exit
of the forests with wolves; or that there are nο merchants
or very few at remote
points οn the earth where
paved roads have not yet been laid.
God hopes that
at least in the poets᾿ sobs paradise will never cease to exist.

Saturday, 10 February 2024

Άθικτοι, περήφανοι Ανθρωποι

Γενναιοδωρία είναι να δίνεις περισσότερα απ' όσα µπορείς... 
Περηφάνεια είναι να παίρνεις λιγότερα από αυτά που χρειάζεσαι...
Είναι κάποιοι άνθρωποι που χαράζουν µια πορεία στη ζωή τους, επιµένοντας να ακολουθούν αξίες που µπορεί να µην εκτιµούνται πια. Κάποιοι µπορεί να τους βλέπουν «µικρούς», µα µέσα τους να ζηλεύουν τη δύναµή που αυτοί δείχνουν. Σαν έναν ∆ον Κιχώτη που τολµά να τα βάζει µε ανεµόµυλους ενώ αυτοί φοβούνται. Άλλοι, όµως, κρυφά τους θαυµάζουν και τους θυµούνται για πάντα, ως φάρους που τους ενέπνευσαν, που δεν άφησαν τις ανθρώπινες αξίες να χαθούν όταν υπήρχε τρικυµία...
Έλεγε κάποτε ένας τέτοιος «άθικτος» άνθρωπος, μάρτυρας σε αυτοκινητιστικό ατύχηµα, ότι ενώ προσπαθούσε να απεγκλωβίσει τον κόσµο από τα άµορφα σίδερα, κοίταξε για µια στιγµή γύρω του και είδε αρκετούς να παρακολουθούν διστακτικά. 
Τον παραξένεψε γιατί απλώς κοιτούσαν. Ίσως να δίσταζαν, ίσως να «µάθαιναν» από το παράδειγµά του... Μακάρι να ήταν αυτό! Να «µάθαιναν»...Ο ίδιος ντρεπόταν που φαινόταν «ήρωας», δεν ήθελε να «ξεχωρίζει». Μου είπε την φράση: «Ίσως πρέπει να έχεις βιώσει τον ανθρώπινο πόνο, για να µπορείς να τον καταλάβεις και να θες να τον σταµατήσεις, όπου υπάρχει...»!
Οι περήφανοι άνθρωποι, λοιπόν, είναι αυτοί που δεν ζητούν χάρες για να διακριθούν, δεν θυσιάζουν τον εαυτό τους για να πάρουν εύκολα µία θέση που θα τους δώσει αξία, αναγνώριση των ικανοτήτων τους... Αντίθετα, δίνουν οι ίδιοι αξία στη θέση που έχουν, όποια και να είναι αυτή, βοηθώντας τους γύρω τους... Οι τίτλοι, ξέρουν, δεν δίνουν αξία. Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν «µέσα» στους ανθρώπους, τον πυρήνα τους, αυτός τους ενδιαφέρει.
Θέλουν ό,τι επιτυγχάνουν να οφείλεται στην αξία τους και µόνο και δεν τους ενδιαφέρει πόσο σπουδαίοι δείχνουν στους άλλους. Ξέρουν ότι µπορεί ποτέ να µην αναγνωριστεί το καλό που κάνουν, προσφέρουν για να βλέπουν το χαµόγελο στα πρόσωπα των άλλων, και συνήθως τους βρίσκεις µέσα στον «απλό» κόσµο...
Ένας από αυτούς τους ανθρώπους δούλευε υπάλληλος µεταµεσονύχτια βάρδια σε ένα περίπτερο. Μία σοκολάτα να έτρωγε, θα άφηνε τα χρήµατα στο ταµείο. Οι γνώσεις του πολλές, γενικές όχι εξειδικευµένες, καλύτερες από σαράντα πτυχία. Πάντα µε το χαµόγελο, παρότι δεν προλάβαινε να δει το παιδί του... Κι ο κόσµος έκανε ουρά για να µιλήσει µαζί του όταν, νιώθοντας µοναξιά, έβγαινε να αγοράσει κάτι, ζητώντας ουσιαστικά, άνθρωπο για να µιλήσει. Κι εκείνος, αν και είχε κιβώτια να τακτοποιήσει, ντρεπόταν πάντα να τους διακόψει ενώ του µιλούσαν.
Έχουν δοκιµαστεί καιρό στα δύσκολα αυτοί οι άνθρωποι, µπορεί µέσα στην οικογένειά τους, µπορεί πιο µετά στη ζωή... Μπορεί να στηρίχτηκαν κι αυτοί από κάποιον ∆ον Κιχώτη να παλέψουν, και µετά αυτός έγινε το πρότυπό τους στη ζωή. Γι' αυτό και ζητάνε πολύ λίγα για να περάσουν καλά στη ζωή, ανθρώπινα πράγµατα, όχι υλικά, µια ∆ουλτσινέα ίσως...
Έχουν ισχυρή αυτοεκτίµηση γιατί δεν µετράνε τον εαυτό τους και τους άλλους µε το τι έχουν στην τσέπη, µα συγκρίνονται µε το χειρότερο, και νιώθουν πάντα πολύ πλούσιοι... Κι έτσι αντέχουν πολύ καιρό σε κακουχίες γιατί είναι ολιγαρκείς, κι έτσι, πάντα ελεύθεροι στη σκέψη. Είναι πάντα ελεύθεροι γιατί δεν ασχολούνται µε το τι θα µπορούσαν να κατέχουν. Αυτό τους δίνει ένα εντυπωσιακό πείσµα να παλεύουν για την αξιοπρέπεια, τη δική τους ή των άλλων.
Οι άθικτοι άνθρωποι, λοιπόν, είναι θεµατοφύλακες ιδεών και ιδανικών, ακόµη και όταν αυτά κατακτηθούν, και πολλοί τα ξεχάσουν γιατί τα νόµισαν δεδοµένα. Στους δύσκολους καιρούς θα είναι εκεί όταν χρειαστεί να τα ξαναθυµίσουν... και θα ξεκινήσουν πρώτοι για τους ανεµόµυλους...

Νικόλαος Βακόνδιος
Ψυχολόγος – πτυχιούχος ΑΠΘ
nvakondios.gr


Ένας παππούς και το «κακομαθημένο» εγγονάκι του

Η καλύτερη ιστορία για το πώς θα ελέγξετε ένα «κακομαθημένο» παιδί.
Συμβαίνει μερικές φορές η πιο αγαπημένη συνήθεια ενός παιδιού να είναι πώς να σας εκνευρίσει. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν πηγαίνετε έναν περίπατο ή όταν πηγαίνετε στο σούπερ μάρκετ.
Αλλά πώς μπορείτε να κρατήσετε την ψυχραιμία σας σε αυτές τις καταστάσεις, όταν το παιδί σας αρχίζει να συμπεριφέρεται άσχημα και δεν μπορεί να ελεγχθεί; 

Διαβάστε την απάντηση στην ιστορία ενός παππού που ήξερε το μυστικό για την αντιμετώπιση πολύ ιδιότροπων παιδιών.
👴👦
Μια γυναίκα σε ένα μπακάλικο συνάντησε έναν παππού με τον κακομαθημένο τρίχρονο εγγονό του. 
Ήταν φανερό ότι τα χέρια του ήταν γεμάτα, με το παιδί να ουρλιάζει για καραμέλες στο διάδρομο με τις καραμέλες, για μπισκότα στο διάδρομο με τα μπισκότα και το ίδιο έκανε για τα φρούτα,τα δημητριακά και τα αναψυκτικά στους αντίστοιχους διαδρόμους τους. 
Εν τω μεταξύ, καθώς ο ηλικιωμένος έψαχνε για αυτά που ήθελε, έλεγε με μια ελεγχόμενη φωνή: 
«Σιγά Άλμπερτ, δεν θα είναι για πολύ. Σιγά αγόρι μου.» 

Στη συνέχεια ήρθε ένα άλλο ξέσπασμα και η γυναίκα τον άκουσε να λέει ήρεμα: 
«Εντάξει, Άλμπερτ. Δυο λεπτά ακόμη και θα φύγουμε από εδώ. Υπομονή, αγόρι μου.»

Στο ταμείο, ο μικρός φασαρίας άρχισε να ρίχνει αντικείμενα από τα καλάθια και ο παππούς είπε, και πάλι με μια ελεγχόμενη φωνή: 
«Άλμπερτ, Άλμπερτ, χαλάρωσε φίλε. Μην εκνευρίζεσαι. Θα είσαι σπίτι σε πέντε λεπτά. Μείνε ψύχραιμος Άλμπερτ.» 

Πολύ εντυπωσιασμένη, η γυναίκα βγήκε έξω, όπου ο άνδρας είχε βάλει τα ψώνια και το αγόρι μέσα στο αυτοκίνητο. 
«Ξέρετε, κύριε, αυτό δεν με αφορά αλλά είστε καταπληκτικός. Δεν ξέρω πώς τα καταφέρατε εκεί μέσα και όλη την ώρα κρατήσατε την ψυχραιμία σας ενώ με απλά, ήρεμα λόγια λέγατε ότι όλα είναι εντάξει. Ο Άλμπερτ είναι πολύ τυχερός που σας έχει παππού
«Ευχαριστώ, κυρία μου» είπε ο ηλικιωμένος «αλλά ο Άλμπερτ είμαι εγώ. Το όνομα του μικρού φασαρία είναι Στηβ.»

[amazon]

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki