Φύλαγε λόγια και κοίτα τα δικά σου…

Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Όλοι μια απ’ τα ίδια…
Για αυτό φύλαγε λόγια και άσε τους άλλους.

Μπορεί να μην κλέβεις, μιλάς όμως άσχημα στους γύρω σου.
Μπορεί στους γύρω σου να μιλάς καλά, απατάς όμως τη γυναίκα σου.
Μπορεί στη γυναίκα σου να είσαι πιστός, είσαι όμως σκληρός στους υπαλλήλους.
Μπορεί στους υπαλλήλους σου να φέρεσαι καλά, δεν δίνεις όμως σημασία στα παιδιά σου.
Μπορεί να ασχολείσαι με τα παιδιά πολύ, έχεις όμως τους γονείς σου ξεχασμένους.
Μπορεί να τους προσέχεις τους γονείς, είσαι όμως μαλωμένος με τα αδέλφια σου για τοίχους και ντουβάρια.
Μπορεί και με τα αδέλφια σου να είσαι μια χαρά, κρίνεις όμως… Μιλάς πολύ. Κουτσομπολεύεις. Θυμώνεις. Μνησικακείς. Είσαι φιλάργυρος. Πότης. Γαστρίμαργος. Σκληρός….

Με λίγα λόγια, και αν δεν κάνεις ένα συγκεκριμένο εσύ κακό, κάνεις κάποιο άλλο…
 
Όλοι μας άνθρωποι. Όλοι αμαρτωλοί.
Όλοι.
Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Όλοι μια απ’ τα ίδια.
Για αυτό φύλαγε λόγια και άσε τους άλλους.
Φύλαγε λόγια φίλε μου.
Φύλαγε λόγια και κοίτα τα δικά σου…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

e-psyxologos.gr

Σε έναν κόσμο που φθίνει... χάθηκαν οι "λεπτομέρειες"...

Ένας κόσμος που φθίνει

    Όταν φτάνουν μέρες όπως η παγκόσμια ημέρα αγκαλιάς ή του Άγιου Βαλεντίνου, ή παγκόσμια ημέρα της γυναίκας ή του άντρα, βλέπω πολλούς να λυσσάνε κοινοποιώντας όμορφες εικόνες, ντυμένες με εύστοχες λέξεις που φορτίζουν το συναισθηματικό πεδίο του καθενός ανάλογα με το πού απευθύνεται. 

Άλλοτε βλέπω θυμωμένες εικόνες, άλλοτε με ραφιναρισμένα υπονοούμενα και σπόντες που εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση… παρατηρώ καιρό τώρα όλο αυτό το αλισβερίσι και προσπαθώ να μπω στον καθένα και να καταλάβω το πώς σκέφτεται.

    Δεν είναι τίποτα δύσκολο, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη ενσυναίσθηση και λίγη παρατηρητικότητα. Καταλήγω λοιπόν στο ότι ο κόσμος μας απλουστεύει τα πάντα, φτιάχνοντας πρόσφορο έδαφος για μια πιο «γιουνιβέρσαλ» ζωή. Ξεκίνησαν με τη γλώσσα, με τη γραμματική, μη μου πείτε ότι έχει καμία σχέση εκείνη που μαθαίναμε εμείς με αυτή που διδάσκεται σήμερα! Έπειτα, προχωρά με τη μόδα. Κάποτε ήταν της μόδας τα ναρκωτικά. Έπειτα το τσιγάρο. Θυμάμαι τους γονείς μας να αγωνιούν μήπως τυχόν μας δώσουν ναρκωτικά χωρίς να το καταλάβουμε, κι εμάς μην τυχόν πάρουν χαμπάρι οι γονείς μας ότι καπνίζουμε!

    Μερικώς αποτυχημένη προσπάθεια λοιπόν αυτοί οι εθισμοί. 

Έπρεπε να βρουν κάτι πιο δραστικό, πιο εθιστικό που να μπει ακόμα πιο ύπουλα και δυναμικά στις ζωές μας. Και να σου τα social media… και κόλλησαν και τους γονείς και πλέον δεν υπάρχει κανείς να προστατεύσει τα παιδιά. Και έρχεται τώρα και αυτή η ελευθερία, που από την έκταση της, έχει επέλθει το χάος. 

Ζούμε, φίλοι μου, στην εποχή του κοινωνικού σεξ, σε μια εποχή που τα πάντα γίνονται για την ηδονή της στιγμής. Έτσι όπως είναι βολικό να γίνεται. 

Γιατί με αυτό τον τρόπο, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να δεθεί, να ξαναεμφανιστεί!
    Μερικές φωτογραφίες, ίσως μια βιντεοκλήση, λίγη φαντασία και η κάπως πιο μυστήρια χροιά στη φωνή στον τόνο του φα, είναι εκείνα που αντικατέστησαν την αγκαλιά, τη φυσική επαφή, την απόλαυση της διαρκείας, το άγγιγμα, την επικοινωνία. 

Σήμερα όλα γίνονται απλά. Χωρίς ενδοιασμούς και πρωτίστως χωρίς αναστολές. Δεν υπάρχουν πλέον πρώτα ραντεβού, δεν υπάρχει φλερτ. Υπάρχει μόνο ωμό και αποστασιοποιημένο τάισμα των ενστίκτων ακόμα και αν στην ουσία δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά για αυτοϊκανοποίηση.

    Χάθηκαν φίλοι μου οι ρόλοι. Δεν υπάρχει θηλυκότητα, δεν υπάρχει ευγένεια. 

    Ο άντρας πλέον δεν κυνηγά, γιατί τον κυνηγάει πρώτη η γυναίκα. Δεν φαντασιώνεται, γιατί εκείνη του τα δίνει όλα στο πιάτο. Δεν υπάρχει παιχνίδι με το μυαλό, γιατί πλέον είναι όλα τόσο απλά, που δε χρειάζεται να υπάρχει καν μυαλό! 

Στο απλουστευμένο λεξικό μας δεσπόζουν λέξεις όπως πρόστυχο, ηδονικό, εφήμερο, ελεύθερο, κρυφό και όποια άλλη λέξη γαργαλάει το μυαλό μιας μεθυσμένης από την αλόγιστη ελευθερία γενιάς. 

Χάθηκαν απ’ τον κόσμο μας οι λεπτομέρειες. Χάθηκε η σκέψη και η ανάληψη ευθύνης. Σήμερα κύριες και κύριοι, δε φταίει κανείς για τίποτα! 

Όπως όλα δείχνουν, επόμενος στόχος είναι αυτός του ανάπηρου συναισθήματος. Υπάρχουν ήδη πολλοί ανάμεσά μας με ανικανότητα να αισθανθούν ή να κατανοήσουν το κακό που άθελά τους προκαλούν. 

Η καταστροφική εξέλιξη προχωρά! 

Βοήθειά μας, κύριοι…

Μαρία Χαρίτου

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σαν θες να αφοπλίσεις μια γενιά, την αποπροσανατολίζεις.

Τα εγκεφαλικά κύτταρα των παιδιών μας καίγονται, 

πριν ακόμα αναπτυχθούν εντελώς.

Γράφει η Τίνα Κωνσταντάτου

Της προκαλείς σύγχυση. Της καταστρέφεις τη ζωή, πριν ακόμη την αρχίσει. Και προσπαθείς να την κάνεις νούμερο. Κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Θλιβερό νούμερο σε στατιστικές ή θλιβερό νούμερο στα κανάλια. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, απλά εξαπλώνεται σιωπηλά κι επικίνδυνα.

Όταν γίνονταν ο πόλεμος στο Βιετνάμ και ο Μάης του '68, πχ, και η παγκόσμια νεολαία είχε αρχίσει να αντιδρά και να κινείται επικίνδυνα, τι έκαναν; 

Πέταξαν ένα LSD στην αγορά, πέταξαν και πολλοί νέοι σημαίες και σουτιέν, κλείστηκαν σε κοινόβια ή στη γωνιά τους και το ζήτημα έληξε αναίμακτα. Αναίμακτα για κείνους που το προκάλεσαν...

Είδαμε, ας πούμε, τότε τα μουσικά πρότυπά μας να χάνονται ένα-ένα από υπερβολική χρήση ουσιών. Τα κάναμε πόστερ και μποξεράκια, ζήσαμε να τα θυμόμαστε για να τα ακούμε τώρα με το ακουστικό στο αυτί στο YouTube και να αναρωτιόμαστε καμιά φορά πώς θα ήταν σήμερα, αν δεν είχαν φύγει τόσο άκαιρα.

Ααα...και να χαμογελάμε συγκαταβατικά όταν τα παιδιά μας τους «ανακαλύπτουν» και μας κοιτάζουν ωσάν νεοανακαλυφθέν είδος στη ζούγκλα του Αμαζονίου, όταν τους λέμε πως με αυτούς μεγαλώσαμε....

Κι αρχίσαμε να ζούμε στο θαυμαστό κόσμο του Marlboro και του Camel, του ουίσκυ, της βότκας και της τεκίλας. Αφήσαμε στην άκρη τη μιζέρια του Άσσος σκέτο και της ρετσίνας κι ανακαλύψαμε το ουίσκυ και τη βότκα.  Το φλερτ έγινε «καμάκι» και εξελίχθηκε στο σημερινό «φάσωμα».

Ανάμεσα σε όλα αυτά, όμως, που τόση ανάλυση χωρούν και τόσες σελίδες μπορούν να γεμίσουν, θα ήθελα τώρα να σταθώ στην ηλικία και το αλκοόλ, ξεχωριστά και μαζί.

Η ηλικία των «πρώτων φορών» στους νέους ολοένα και πέφτει, κατακόρυφα και γεωμετρικά, οριζόντια και κάθετα...στα πάντα. Η ορμή, η περιέργεια και το κέφι πολλές φορές δίνουν τη θέση τους σ΄ένα άγουρο «πρέπει», το οποίο αδυνατούν να διαχειριστούν. Η μύηση στο σεξ γίνεται άκαιρα, άγαρμπα και σκληρά, σε σώματα και μυαλά τόσο άγουρα και συχνά μεθυσμένα, τα οποία προσπαθούν όσο μπορούν να μιμηθούν τα «πρότυπα» και τη θεματολογία των όσων βλέπουν γύρω τους. 

Μικρά κοριτσάκια, ας πούμε, –στην αυγή της εφηβείας τους ακόμα- πάνε στο σχολείο με ξώπλατα, αβυσσαλέα ντεκολτέ, σορτσάκια και σούπερ μίνι, βαμμένα σαν κλόουν (ας μη συζητήσουμε τι φορούν στις εξόδους). Κι όποιος τολμήσει να ασκήσει κριτική, εισπράττει την κατακραυγή και την στάμπα του «συντηρητικού» -στην καλύτερη περίπτωση. 

Η έξοδος του Σαββατοκύριακου πρέπει να περιλαμβάνει μια σταδικά και συχνά εξωφρενική κατανάλωση αλκοόλ, που δεν πέφτει από τον ουρανό. Προσφέρεται από τα περίπτερα, τις κάβες, τα μπαρ, τις καφετέριες και από τους "trendy" γονείς στα πάρτι. Το σινεμά, το θέατρο, οι συναυλίες έχουν έρθει σε τρίτη,τέταρτη και δέκατη έκτη μοίρα...τα μπαρ και τα σκυλάδικα βασιλεύουν. 

Όσο για τις υποτιθέμενες «χοροεσπερίδες» Γυμνασίων και Λυκείων, αυτές έχουν αποβεί μια εξαιρετικά κερδοφόρα μπίζνα για τους επιτήδειους. Δυόμισυ χιλιάδες μαθητές, πχ, σε ένα νυχτερινό κέντρο της παραλίας, με δεκαπέντε ευρώ πρόσκληση, να πίνουν μέχρι λιποθυμίας... Τα κινητά τηλέφωνα και οι σελίδες του facebook είναι γεμάτα από φωτογραφίες μεθυσμένων –στην καλύτερη...- παιδιών, ΠΑΙΔΙΩΝ....στην εκδρομή, στη βόλτα, στο σπίτι, στο πάρτι κλπ. 

Τα διανυκτερεύοντα νοσοκομεία γεμίζουν ασφυκτικά, κατά τις πρώτες πρωινές ώρες των Σαββατοκύριακων, από ανελέητα μεθυσμένα παιδιά κι εφήβους. Η στάμπα του «καημένου» και του «καταπιεσμένου» της παρέας συνοδεύει όσους 15χρονους πρέπει να γυρίσουν πριν από τα μεσάνυχτα στο σπίτι. Και αυτή του «μαλάκα» σε αυτούς που δεν επιθυμούν να είναι ζαλισμένοι προκειμένου να γελάσουν, να χορέψουν, να διασκεδάσουν, να φλερτάρουν ή να κάνουν σεξ (γιατί έρωτα ελάχιστοι κάνουν).

Η κριτική είναι εύκολη, προς κάθε κατεύθυνση. Είτε έχεις παιδί είτε δεν έχεις. Κι αν έχεις, όπως κι αν το μεγαλώνεις. Είναι εύκολο να κρίνεις το γονιό, τον εκπαιδευτικό, την κοινωνία ολόκληρη. Αρκεί να θυμόμαστε πως είμαστε κομμάτι αυτής της κοινωνίας, όλοι. Και πως το κακό όταν έρθει, δεν ξέρουμε πια πόρτα θα χτυπήσει.

Τα εγκεφαλικά κύτταρα των παιδιών μας καίγονται, πριν ακόμα αναπτυχθούν εντελώς. Πριν να μάθουν να σκέφτονται. Γιατί εκεί βρίσκεται ο κίνδυνος. Επιτρέπουμε, ανατρέφουμε και ετοιμάζουμε μια γενιά που θα αρκεστεί στις τηλεοπτικές συνταγές για τη χάραξη της ζωής της. Κι εμείς κοιμόμαστε....Ή κάνουμε πως κοιμόμαστε, μέχρι να ακούσουμε τα κλειδιά στην πόρτα, οπότε με μια ανάσα ανακούφισης αφηνόμαστε στην αγκαλιά του Μορφέα. Πολλοί από εμάς δεν τολμάμε ποτέ να μάθουμε τι έχει συμβεί πριν ανοίξει η πόρτα. Γιατί δεν αντέχουμε να το διαχειριστούμε.

Δυστυχώς, όμως, κάποιοι δεν την ξανακούν ποτέ να ανοίγει... και το αποδίδουν στην κακιά την ώρα. Κι εμείς οι υπόλοιποι σιωπούμε επί της ουσίας. Και τους κρίνουμε, φανερά ή όχι, σαν να μην αφορά κι εμάς το ζήτημα...

Τα Παιδιά πρέπει να ηρεμούν και να χαλαρώνουν στις Διακοπές

Τα ατελείωτα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων παραμένουν μία πολύτιμη ανάμνηση που πολύ θα θέλαμε να έχουν και τα παιδιά μας.

Να μπορούν να αναπολούν, μετά από χρόνια, τις δικές τους καλοκαιρινές περιπέτειες, τις βόλτες με το ποδήλατο, το κρυφτό στις αυλές των σπιτιών. 

Να προσπαθούν να θυμηθούν τον νικητή του διαγωνισμού με τα περισσότερα τραύματα αλλά και τα περισσότερα μπάνια στη θάλασσα!
Οι εποχές σίγουρα έχουν αλλάξει και αρκετοί γονείς δεν έχουν τη δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά τους σε χωριό, σε κατασκήνωση, ή να κάνουν πολυήμερες διακοπές. 

Μπορούν όμως να φανούν λίγο πιο ελαστικοί και να αφήσουν τα παιδιά τους να χαλαρώσουν, ειδικά τις μέρες που όλη η οικογένεια θα βρεθεί μαζί.

Για να περάσουν καλά τα παιδιά αλλά και σεις δείτε τα παρακάτω:
- Αξιοποιείστε το χρόνο που είστε μαζί τους για να σας εκφράσουν την επιθυμία τους για το τι θέλουν να κάνουν.
- Αφήστε τα να ασχοληθούν με ό,τι τους αρέσει (εννοείται ότι δεν μιλάμε να μένουν με τις ώρες μπροστά σε μία οθόνη).
- Κάντε πράγματα που ίσως θέλουν να μοιραστούν μαζί σας, ή αναθέστε τους κάποια μικρά καθήκοντα που θα τονώσουν την αυτοπεποίθησή τους.
- Ξεχάστε για λίγο το διάβασμα και τις επαναλήψεις. Αν έχουν διάθεση, επισκεφτείτε ένα βιβλιοπωλείο και αγοράστε ορισμένα εξωσχολικά βιβλία της προτίμησής τους.
- Φανείτε πιο ελαστικοί με τα ωράρια ύπνου. Έχουν μπροστά τους μία ολόκληρη σχολική χρονιά που θα πρέπει να ξυπνούν από το άγριο χάραμα.
- Δεν είναι υποχρεωμένα να κάνουν παρέα με τα παιδιά των φίλων σας που παραθερίζετε μαζί ή που γνωρίσατε εκεί. Η χημεία ισχύει και στις σχέσεις των παιδιών, ειδικά των λίγο μεγαλύτερων.
- Γενικά προσπαθείστε να είστε και εσείς πιο χαλαροί στις διακοπές σας. Αφήστε τα πρέπει και τα μη για την επιστροφή. Ο καιρός δυστυχώς περνά πολύ γρήγορα, ειδικά των καλοκαιρινών διακοπών.

mothersblog

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θερινό Ηλιοστάσιο: Ο ήλιος στα καλύτερά του! / Καλημέρα σας

    Η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου για το βόρειο ημισφαίριο και αντιστρόφως η μικρότερη ημέρα για το νότιο ημισφαίριο...
    Κάθε χρόνο στις 20 ή 21 Ιουνίου (20 Ιουνίου 2024), ο ήλιος βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο του ουρανού στο βόρειο ημισφαίριο. 

    Έτσι, παρατηρείται η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου για το βόρειο ημισφαίριο (θερινό ηλιοστάσιο, το λιοτρόπι, όπως το λέει ο λαός) και αντιστρόφως η μικρότερη ημέρα για το νότιο ημισφαίριο. 

Για το Βόρειο Ημισφαίριο είναι η επίσημη έναρξη του καλοκαιριού και για το Νότιο Ημισφαίριο του χειμώνα.

Λαογραφία
    Η ημέρα του θερινού ηλιοστασίου γιορτάζεται από αρχαιοτάτων χρόνων στην Ευρώπη με τιμές στον φωτοδότη και ζωοδότη Ήλιο. 

Οι σύγχρονοι παγανιστές τιμούν ιδιαίτερα το θερινό ηλιοστάσιο με επίκεντρο το μεγαλιθικό μνημείο του Στόουνχετζ στην Αγγλία. 

    Στον ελληνικό χώρο συνδυάζεται με τις φωτιές τ’ Αϊ Γιαννιού και τον Κλήδονα, δύο έθιμα που τελούνται την παραμονή του Γενεθλίου του Ιωάννου του Προδρόμου (23 Ιουνίου).

© SanSimera.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι