«Άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε» 😉

Τα σημαντικότερα γραμματικά και συντακτικά λάθη που κάνουμε στον προφορικό ή τον γραπτό μας λόγο. 

Πράγματι, υπάρχουν φορές που «εν τη ρύμη του λόγου» δεν καταφέρνουμε να εκφραστούμε με σωστό τρόπο, πόσο μάλλον στον γραπτό λόγο. 

Ωφέλιμο θα ήταν να χρησιμοποιούμε τα λάθη, που κάνουμε κάθε φορά, ως πάτημα και να μαθαίνουμε έτσι το αντίστοιχο σωστό. 
..............

ΣΥΝΤΑΞΗ

Κατ’ αρχάς (και όχι κατ’ αρχήν), τα σημεία στίξης δεν είναι καλλωπιστικά στοιχεία στη γλώσσα. 

Η τελεία χωρίζει περιόδους και το κόμμα προτάσεις. 

Οι τόνοι επίσης δεν είναι απλά για να ομορφαίνουν μια λέξη. 

Ο τόνος τονίζει μία λέξη, γι’ αυτό πάντα γράφουμε τονικά (και όχι πλέον πολυτονικά). 

Οι μονοσύλλαβες λέξεις δεν παίρνουν τόνο σε καμία περίπτωση. Υπάρχει όμως και το φαινόμενο που μια πολυσύλλαβη λέξη παίρνει δύο τόνους, εφόσον ακολουθεί αδύνατος (και όχι αδύναμος) τύπος της κτητικής αντωνυμίας. 

Επιπλέον, όταν οι μονοσύλλαβες αναφορικές αντωνυμίες γίνονται ερωτηματικές, τότε, ναι, τονίζονται (πώς, πού κτλ.) 

Όσο για τις παραγράφους (και όχι τους παραγράφους), ένα κείμενο πρέπει να χωρίζεται σε αυτές, για τη βοήθεια του αναγνώστη και για λόγους καλύτερης κατανόησης. 

Με τη σειρά της, μια παράγραφος πρέπει να αποτελείται από τη θεματική περίοδο, τις λεπτομέρειες και προαιρετικά από την κατακλείδα. 

Τώρα:

• Ο επικεφαλής δεν είναι κάποιο κλιτό ουσιαστικό. Είναι λέξη σύνθετη (επί+κεφαλή, σε γενική λόγω έλξης από την πρόθεση) και παραμένει αμετάβλητη (του επικεφαλής, τον επικεφαλής).
• Αυτό το γεγονός αναφέρεται στην εφημερίδα κι εσείς αναφέρετε το γεγονός αυτό σε κάποιον.
• Έχε το υπ’ όψιν σου, ότι λέμε εν όψει του ερχόμενου γεγονότος.
• Μια εργασία τη φέρνεις εις πέρας και πουθενά αλλού.
• Προ Χριστού και μετά Χριστόν, γιατί μετά Χριστού σημαίνει πως πήγες κάπου μαζί με τον Χριστό.
• Πάση θυσία, εν γνώσει, μέχρι πρότινος, παράδοση κατ’ οίκον (και όχι κατοίκων), συλλήβδην, λόγω τιμής κτλ.
• Ό,τι = οτιδήποτε, ότι = πως (ειδικός σύνδεσμος).
• Κατ’ αρχήν = κατά βάση, στα βασικά σημεία
• Κατ’ αρχάς = «αρχικά», «αρχίζοντας», «στην αρχή», «πρώτα-πρώτα», «εν πρώτοις».

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

• Όταν η λέξη όνομα και όροφος είναι δεύτερο συνθετικό μιας σύνθετης λέξης, το -ο- μετατρέπεται σε -ω- π.χ. διώροφος, πολυώροφος και επώνυμος, ανώνυμος.
• O εξής, η εξής, το εξής, οι εξής θα γράφεται πάντα και παντού με -η-!
• Όσον αφορά σε (και όχι όσο αναφορά, ούτε όσον αφορά χωρίς την πρόθεση “σε”).
• Άλλο το άλλοτε, άλλο το άλλωστε.
• Όσο για την επιρροή, έχει διαφορετική ορθογραφία από την επήρεια (επηρεάζω)
• Τα περαιτέρω και οσονούπω γράφονται έτσι και μόνο έτσι!
• Τα βιβλία και τα δέντρα έχουν φύλλα, εσύ έχεις φίλους και το φύλο είναι ομόρριζο της φυλής.
• Η ωφέλεια προέρχεται από το ωφελώ, ενώ η οφειλή από το οφείλω. (Ναι, τα ουσιαστικά προέρχονται ετυμολογικά από τα ρήματα και όχι το αντίστροφο).
• Ο γλύπτης δε γλείφει, γλύφει!
• Ενώνω και ένωση, αλλά ενοποιώ και ενοποίηση. Αντίστοιχα, αμείβομαι, αλλά αμοιβή.
• Νιώθω (όχι νοιώθω). 
• Εννοώ και έννοια.
• Άλλο ρήξη (>ρήγνυμι), άλλο ρίψη (ρίπτω).
• Κλείνεις μια πόρτα, αλλά όχι ένα ρήμα. Το ρήμα το κλίνεις. Στο τηλέφωνο κάνεις όμως κλήση και όχι κλίση, πόσο μάλλον κλείσει.
• Όταν η μετοχή ενεστώτα ενός ρήματος δεν τονίζεται στο -ο- τότε γράφεται με -ο- και όχι -ω-, δηλ. τρέχοντας, αλλά γελώντας.
• Ο σωρός, αλλά η σορός.
• Ξεκινάμε από την αφετηρία και ποτέ από την "αφετερία"

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ

• Άλλο ο στύλος, άλλο η στήλη και άλλο το στιλό (όλες οι ξενόφερτες λέξεις απλοποιούνται και γράφονται με -ι- π.χ. πάρτι, μπίρα, μαντίλι).
• Παραλήφθηκε (>παραλαμβάνω) και παραλείφθηκε (>παραλείπω).
• Το κώλυμα (και όχι κόλλημα) προέρχεται από το κωλύομαι (=εμποδίζομαι) και όχι από το κολλώ.
• Το καθεστώς είναι μετοχή, γι΄αυτό, όχι “καθεστός”.
• Αυτό το “αμιτιάλο” είναι στην πραγματικότητα αν μη τι άλλο.
• Ο συγκριτικός και υπερθετικός (όχι υπερθεντικός) βαθμός δηλώνεται μία φορά σε μια λέξη. Γι’ αυτό, θα πεις καλύτερος ή πιο καλός και αντίστοιχα ο πιο καλός ή ο καλύτερος. 
• Είναι μεγέθυνση και όχι “μεγένθυση” (πόσο μάλλον μεγέθυση). Το ρήμα είναι μεγεθύνω, εξού και μέγεθος.
• Περνώ από κάπου και παίρνω κάτι.
• Ο σαφής, η σαφής, το σαφές (του/της/του σαφούς).
• Τα δύο -λλ- δηλώνουν διάρκεια, το ένα -λ- όχι. Γι΄αυτό διέβαλλε συνεχώς και διέβαλε κάποτε μια φορά.
• Το όπου είναι τοπικό, το οπότε χρονικό.
• Το δυσ- είναι δύσκολο και κακό, ενώ το δισ- είναι διπλό.
• Ο χειρουργός, δεν είναι “χειρούργος”, γιατί δεν είναι κακός (π.χ. πανούργος, κακούργος.)
• Ο Βορράς, ο βοριάς, ο βόρειος.
• Η δικτατορία δε χρειάζεται δεύτερο -κ- (δικτακτορία).
• Η Πορτογαλία δεν έχει κάποια σχέση με τη Γαλλία.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Τελικά, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε την αξία ενός λάθους. Κι αυτό, διότι αν δεν υπήρχε το λάθος, δεν θα αναγνωρίζαμε ούτε την αξία του σωστού. 
............

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οδυσσέας Ελύτης – ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ (1959) - Τα θεμέλιά μου στα βουνά ...

ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ (1959)

Πλεονάκις επολέμησάν με εκ νεότητός μου

και γαρ ουκ ηδυνήθησάν μοι

ΨΑΛΜΟΣ ΡΚΗ'

ΤΑ ΠΑΘΗ

Ε' Τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος. Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω. Ταράζεται ο καιρός κι απ' τα πόδια τις μέρες κρεμάζει αδειάζοντας με πάταγο τα οστά των ταπεινωμένων. Ποιοι, πώς, πότε ανέβηκαν την άβυσσο; Ποιες, ποιών, πόσων οι στρατιές; Τ' ουρανού το πρόσωπο γυρίζει κι οι εχθροί μου έφυγαν μακριά. Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω. Εσύ μόνη απ' τη φτέρνα τον άντρα γνωρίζεις Εσύ μόνη απ' την κόψη της πέτρας μιλάς Εσύ την όψη των αγίων οξύνεις κι εσύ στου νερού των αιώνων την άκρη σύρεις πασχαλιάν αναστάσιμη! Αγγίζεις το νου μου και πονεί το βρέφος της Άνοιξης! Τιμωρείς το χέρι μου και στα σκότη λευκαίνεται! Πάντα πάντα περνάς τη φωτιά για να φτάσεις τη λάμψη. Πάντα πάντα τη λάμψη περνάς για να φτάσεις ψηλά τα βουνά τα χιονόδοξα. Όμως τι τα βουνά; Ποιος και τι στα βουνά; Τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος!

ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
«Η παραμονή μου στην Ευρώπη (1948 - 1951) με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας. Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή. Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοίρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους – και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου ‘δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ’ αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας. Κι έτσι γεννήθηκε το Άξιον Εστί».

Οδυσσέας Ελύτης

«Τα Ψηλά βουνά»: Όταν τα Αναγνωστικά τα έγραφαν καταξιωμένοι λογοτέχνες

Αντίδοτο «μακριά από την ψευτιά», για να γυρίσουμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια

Τά ψηλά βουνά, συντακτική ἐπιτροπή: Δ. Ἀνδρεάδης, Α. Δελμοῦζος, Π. Νιρβάνας, Ζ. Παπαντωνίου, Μ. Τριανταφυλλίδης, ἀναγνωστικό Γ´ Δημοτικοῦ,  Ἀναγνωστικά Κράτους. 
Ἀθήνα, Ἐθνικό Τυπογραφεῖο, 1918. 
δείτε εδώ και κατεβάστε σε PDF την πρώτη έκδοση (1918)

«Φάνη, προσοχή. Σκοπός είσαι.
Μη φοβάσαι τη νύχτα, μη σε τρομάζουν οι ίσκιοι. Όποιος κάνει εκείνο που πρέπει, δεν έχει να φοβηθεί κανένα.
Εσύ κι οι σύντροφοί σου απόψε φυλάγετε το δάσος από τους εχθρούς του.
Η σφυρίχτρα σου να είναι έτοιμη.
Με τη βάρδια, που φυλάγετε, προστατεύετε τα δέντρα. Κι όλους τους ανθρώπους, όσοι θα δροσιστούν απ' αυτά τα δέντρα είτε τώρα είτε σε πενήντα κι εκατό και διακόσια χρόνια.
Όταν βρίσκονται γενναία παιδιά σαν εσάς, ένα δάσος γίνεται αιώνιο. Κι οι άνθρωποι ζουν καλύτερα τη ζωή τους.»
Τα ψηλά βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου βρίσκονται μακριά από κάθε ψευτιά· η μόνη τους πρόθεση είναι να φέρουν στις αίθουσες διδασκαλίας και στις ψυχές των εννιάχρονων αναγνωστών τους το θρόισμα των πεύκων και των ελατιών, το τραγούδι του νερού και τη χαρά μιας αλλιώτικης ζωής. Και όλα αυτά με μια γραφή απόλυτα θελκτική και απροσποίητη, δίχως ίχνος ακαμψίας και διδακτισμού που δεν καταπίνεται. 
Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, από το επίμετρο του βιβλίου
biblionet
.
Τα «Ψηλά βουνά» πρωτοκυκλοφόρησαν ως αναγνωστικό της Γ΄ Δημοτικού το 1918, την περίοδο (1917-1920) της  Βενιζελικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και θεωρείται, μέχρι σήμερα, υποδειγματικό κείμενο της  παιδικής λογοτεχνίας που πρόσφερε απόλαυση, συγκίνηση και γνώση σε πολλές γενιές.
Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου στο περίφημο αναγνωστικό του καινοτομεί σε σχέση με προηγούμενα αναγνωστικά.  
Αποφεύγει τον άκαμπτο και ψυχρό διδακτισμό, τους ψεύτικους σοβαροφανείς χαρακτήρες και ενσωματώνει στη  λογοτεχνική του γλώσσα, τη λαϊκή αφήγηση, το δημοτικό τραγούδι, το ποίημα, το χιούμορ και την τρυφερότητα.
Στο έργο μια παρέα μικρών μαθητών περνούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές στα βουνά της Ρούμελης, μετά  από παρότρυνση του δασκάλου τους και με τη συγκατάθεση των γονιών τους.
Εκεί  θα μάθουν να ζουν ομαδικά και μακριά από τις ανέσεις του σπιτιού τους στην πόλη, να εργάζονται, να μαγειρεύουν, να χτίζουν, να ράβουν, ν’ ανοίγουν μονοπάτια στο δάσος, να γίνονται αν χρειαστεί νοσοκόμοι, δασοφύλακες, δάσκαλοι για τον μικρό Λάμπρο το αγράμματο βοσκόπουλο και να μη φοβούνται.
Στα ψηλά βουνά θα  αγαπήσουν το δάσος, τα φαράγγια, τα ποτάμια, τις κρυστάλλινες πηγές. Θα αισθανθούν το καθαρό βουνήσιο αεράκι, τις  μυρωδιές των αγριολούλουδων, το θρόϊσμα των πεύκων και των ελατιών, το τραγούδι των τρεχάμενων νερών, τα κελαηδίσματα των πουλιών, τα βελάσματα των ζώων, τη δροσιά  των περιβολιών και των ανθισμένων κήπων.  

Εκεί θαρθούν  σ΄επαφή με ανθρώπους της υπαίθρου και θα μάθουν ναι σέβονται ο,τιδήποτε διαφορετικό και να διαλέγουν για αρχηγό τους εκείνον που θα αποδειχτεί ικανότερος.

 
onlarissa.gr

Το Μπλόκο της Κοκκινιάς

H αντιστασιακή δράση των κατοίκων της Κοκκινιάς (σημερινή Νίκαια Αττικής) μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ, προκάλεσε την οργή των γερμανών κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους, που με επανειλημμένες επιθέσεις στην περιοχή προσπάθησαν να την εξουδετερώσουν. Η μεγαλύτερη επίθεση, γνωστή στην ιστορία της Αντίστασης ως «Μπλόκο της Κοκκινιάς», πραγματοποιήθηκε στις 17 Αυγούστου 1944 και κατέληξε σε λουτρό αίματος.

Η επιχείρηση είχε προπαρασκευαστεί με λεπτομέρειες και το μυστικό είχε διαφυλαχτεί καλά. Πήραν μέρος γύρω στους 2.500 άνδρες - Γερμανοί, μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας και το μηχανοκίνητο τμήμα της Αστυνομίας Πόλεων υπό τον περιβόητο αστυνομικό διευθυντή Νίκο Μπουραντά. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιχείρηση είχε ο αρχηγός των Ταγμάτων Ασφαλείας, συνταγματάρχης Ιωάννης Πλυτζανόπουλος.

Η ισχυρή αυτή δύναμη, που ήταν οπλισμένη με βαριά πολυβόλα, όλμους και ελαφρά άρματα, έφθασε στην Κοκκινιά τα ξημερώματα της Παρασκευής 17 Αυγούστου. Αμέσως κύκλωσε την περιοχή και στη συνέχεια διέταξε να συγκεντρωθεί όλος ο ανδρικός πληθυσμός, ηλικίας από 14 ως 60 ετών, στην πλατεία της Οσίας Ξένης (σημερινή Πλατεία 17ης Αυγούστου 1944).

Γύρω στις 9 το πρωί, η πλατεία είναι γεμάτη από κόσμο. Οι Γερμανοί δίνουν εντολή στους συγκεντρωμένους να γονατίσουν. Αμέσως, αρχίζουν να κυκλοφορούν ανάμεσά τους, έλληνες προδότες, που φορούν κουκούλες για να μην αναγνωρίζονται και υποδεικνύουν στους Γερμανούς τους αγωνιστές και τα ηγετικά στελέχη του ΕΑΜ. Όσους συλλαμβάνουν, τους σέρνουν σ’ ένα γειτονικό οικόπεδο και στα υπόγεια διπλανών σπιτιών και τους βασανίζουν φριχτά.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, 76 στελέχη του ΕΑΜ εκτελούνται, όπως και 46 πατριώτες στη συνοικία «Αρμένικα». 30 ακόμη Κοκκινιώτες σκοτώνονται σε μεμονωμένα επεισόδια, ενώ 4 άλλοι καίγονται από την πυρπόληση τουλάχιστον 100 σπιτιών από τους επιδρομείς. Συνολικά, τα θύματα του «Μπλόκου της Κοκκινιάς» ανέρχονται σε 315. Την ίδια ώρα, γύρω στους 6.000 άνδρες οδηγούνται με ισχυρή συνοδεία στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Ύστερα από λίγες μέρες θα μεταφερθούν σε γερμανικά στρατόπεδα περίπου 1.200, αρκετοί από τους οποίους θα εκτελεστούν ή θα πεθάνουν από τις κακουχίες.

Σχετικά

• Τα γεγονότα του «Μπλόκου της Κοκκινιάς» αναπαριστά η ταινία «Το Μπλόκο», που γύρισε το 1964 ο Άδωνις Κύρου (1923-1985), με πρωταγωνιστές τους Κώστα Καζάκο, Μάνο Κατράκη, Αλεξάνδρα Λαδικού, Γιάννη Φέρτη και Ξένια Καλογεροπούλου. Το σενάριο της ταινίας είναι του Γεράσιμου Σταύρου, η διεύθυνση φωτογραφίας του Γιώργου Πανουσόπουλου και του Γρηγόρη Δανάλη και η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους αθηναϊκούς κινηματογράφους στις 7 Δεκεμβρίου 1965 κι έκοψε 165.426 εισιτήρια.
• Το 1982, o σκηνοθέτης Διονύσης Γρηγοράτος γύρισε για λογαριασμό της ΕΡΤ το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ «Το Μπλόκο της Κοκκινιάς».

1. Τα Τάγματα Ασφαλείας δημιουργήθηκαν από τον κατοχικό πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη το καλοκαίρι του 1943 με τη σύμφωνη γνώμη σημαντικής μερίδας του αστικού πολιτικού κόσμου, προκειμένου να αναχαιτισθεί η διαρκώς αυξανόμενη δύναμη του ΕΑΜ, στο οποίο κυριαρχούσε το ΚΚΕ. Ο Ράλλης εκτιμούσε ότι η τελική έκβαση του Πολέμου θα έβρισκε νικητές του Συμμάχους, οπότε θα έπρεπε άμεσα να αντιμετωπισθεί ο κομουνιστικός κίνδυνος. Οι άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν γνωστοί με τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό «γερμανοτσολιάδες». Ο Ιωάννης Πλυτζανόπουλος μετά την απελευθέρωση προήχθη σε υποστράτηγο, ενώ o ανηψιός του Νικόλαος Πλυτζανόπουλος διετέλεσε δήμαρχος Νικαίας την περίοδο της χούντας.

2. Το Μηχανοκίνητο Τμήμα της Αστυνομίας Πόλεων, με επικεφαλής τον αστυνομικό διευθυντή Νίκο Μπουραντά (1900-1981), συνεργάστηκε με τους κατακτητές και πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε φόβητρο των πολιτών. Η Αριστερά αποκαλούσε του άνδρες του «μπουραντάδες». Ήταν γνωστοί για τα αντικομουνιστικά τους φρονήματα, όπως και ο επικεφαλής τους. Ο Νίκος Μπουραντάς δικάσθηκε ως δοσίλογος, αλλά απηλλάγη στις 26 Νοεμβρίου 1945.

sansimera.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Piplantri: Το χωριό στην Ινδία όπου φυτεύονται 111 δέντρα κάθε φορά που γεννιέται ένα κορίτσι

Ο αριθμός 111 είναι, για τους Ινδούς, σύμβολο της ευτυχίας και της προόδου.

👧👧👧👧👧

Ένα παράδειγμα σεβασμού της ζωής των γυναικών και της φύσης, που θα πρέπει να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για ολόκληρo τον κόσμο.

Σε πολλά μέρη της Ινδίας τα αγόρια προτιμούνται έναντι των κοριτσιών, τα οποία, λόγω του θεσμού της προίκας, αποτελούν μια σημαντική οικονομική επιβάρυνση για τις οικογένειές τους. 

Όμως οι κάτοικοι του Πιπλάντρι στο Ρατζαστάν της Ινδίας μάχονται κατά αυτής της προκατάληψης γιορτάζοντας τη γέννηση των κοριτσιών τους με την φύτευση 111 δέντρων για κάθε βρέφος. 

Ένα δώρο στη φύση για το δώρο της ζωής.

Αυτό το πρωτότυπο τελετουργικό ξεκίνησε όταν ο Shyam Sunder Paliwal έχασε την έφηβη κόρη του, την Kiran, και φύτεψε ένα δέντρο προς τιμήν της. 

Σήμερα, ηγείται μιας προσπάθειας σκοπός της οποίας είναι να διασφαλίσει ότι τα κορίτσια του Πιπλάντρι προστατεύονται αλλά και εκπαιδεύονται, ώστε μεγαλώνοντας να γίνουν ανεξάρτητες και αυτάρκεις γυναίκες.

Τα δέντρα που φυτεύονται δεν ομορφαίνουν μόνο το χωριό αλλά αποτελούν τα σύμβολα μιας πολιτιστικής, περιβαλλοντικής και πολιτικής επανάστασης που συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο.

m.lifo
Πηγή: Great Big Story

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι