Ο Αριστοτέλης (Aristotle) από τα Στάγειρα (video και για παιδιά)

    Ο Αριστοτέλης ( 384 - 322 π.Χ. ) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και πολυεπιστήμονας, μαθητής του Πλάτωνα και διδάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. 

    Μαζί με το δάσκαλό του Πλάτωνα αποτελεί σημαντική μορφή της φιλοσοφικής σκέψης του αρχαίου κόσμου, και η διδασκαλία του διαπερνούσε βαθύτατα τη δυτική φιλοσοφική και επιστημονική σκέψη μέχρι και την Επιστημονική Επανάσταση του 17ου αιώνα.

Υπήρξε φυσιοδίφης, φιλόσοφος, δημιουργός της λογικής 

και ο σημαντικότερος από τους διαλεκτικούς της αρχαιότητας.

animated φιλόσοφοι

 Aristotle

Συνήθειες «κακές», που κάνουν καλό στα παιδιά!

Πολλά παιδιά έχουν συνήθειες που μπορεί να είναι ιδιαίτερα ενοχλητικές. Ίσως μάλιστα, να πιστεύετε ότι μπορεί ακόμη και να τα βλάψουν. 

Αλλά, ορισμένες συνήθειες που οι γονείς προσπαθούν να «κόψουν» στα παιδιά τους, στην πραγματικότητα είναι επωφελείς για την ανάπτυξή τους, τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική.
Ποιες είναι αυτές;

Common Bad Habits In Kids And How To Prevent Them

Θέλουν/ζητούν πιπίλα
Πολλοί γονείς ανησυχούν ότι αν δώσουν στο μωρό τους πιπίλα, αυτό θα προκαλέσει προβλήματα στα δόντια του ή θα επηρεάσει αρνητικά τον θηλασμό – επιπλέον μπορεί να είναι δύσκολο να κοπεί. 

Αν και υπάρχει κάποια εγκυρότητα σε αυτές τις ανησυχίες, η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής υποστηρίζει ότι η πιπίλα μπορεί να ανακουφίσει το άγχος των παιδιών και να προλάβει τον αιφνίδιο βρεφικό θάνατο. 

Επιπλέον, μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να αποφύγουν το πιπίλισμα του αντίχειρά τους, το οποίο ευθύνεται συνήθως για τις προαναφερθείσες αλλαγές στα δόντια και τον ουρανίσκο τους.

Τρέχουν ξυπόλητα
Κάποιοι ίσως έχετε ακόμα αναμνήσεις από τους γονείς σας να φωνάζουν να φορέσετε παπούτσια για να μην κρυώσει η κοιλιά σας και να σταματήσετε να τρέχετε για να μην χτυπήσετε. 

Αλλά και τα δύο «χτίζουν» τους μύες που χρειάζονται τα μικρά παιδιά για να σταθούν όρθια, δυναμώνουν την καμάρα του ποδιού τους και κάνουν καλό στην ανάπτυξη υγιών βακτηρίων στα πόδια. 

Προσοχή όμως! 

Η βρωμιά είναι καλή, η άσφαλτος όχι. Αφήστε τα παιδιά σας να τρέξουν ξυπόλυτα στη φύση και όχι σε χώρους στάθμευσης, στο σούπερ μάρκετ ή στον παιδικό σταθμό.

Κάνουν μπουρμπουλήθρες
Τα μικρά παιδιά ξετρελαίνονται να κάνουν μπουρμπουλήθρες με το καλαμάκι. Ίσως έτσι να καθυστερούν να πιούν το χυμό ή τη σοκολάτα τους, να κάνουν ενοχλητικό θόρυβο, να πιτσιλούν δεξιά κι αριστερά και να σας φέρνουν σε δύσκολη θέση σε ένα τραπέζι με φίλους. 

Όμως, έχει αποδεικνύεται ότι το παιχνίδι αυτό μπορεί πραγματικά να βοηθήσει τα παιδιά να «χτίσουν» τους μύες του στόματός τους. 

Η ενδυνάμωση των μυών του στόματος είναι απαραίτητη για να βελτιώσουν την ομιλία τους και να μειώσουν το σαλιάρισμα.

Δαγκώνουν τα νύχια τους

Μία από τις πιο αηδιαστικές συνήθειες των παιδιών είναι το δάγκωμα των νυχιών, τα οποία όπως πιθανότατα γνωρίζετε είναι εστίες βρωμιάς και μικροβίων. 

Ωστόσο, μια μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2016 στο περιοδικό Pediatrics δείχνει ότι τα μικρά παιδιά που δαγκώνουν τα νύχια τους έχουν σχεδόν 30% λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν ορισμένες αλλεργίες, όπως σε γάτες, γρασίδι, ακάρεα οικιακής σκόνης και σκύλους. 

Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η πρώιμη έκθεση των παιδιών στη βρωμιά και τα μικρόβια, διεγείρει το ανοσοποιητικό τους σύστημα. 

Προσοχή, όμως, καθώς εάν το δάγκωμα των νυχιών προκαλέσει πληγές στα δάχτυλα του παιδιού σας, τότε αυτές μπορεί να μολυνθούν.

Πείσμα
«Δεν θέλω να φάω σαλάτα!»,

«Δεν θέλω να πάω για ύπνο!», 

«Δεν θέλω να φύγουμε από τώρα από την παιδική χαρά!». 

Αυτά είναι μερικά από δεκάδες πείσματα που κάνουν τα μικρά παιδιά. 

Τα πείσματα του παιδιού μπορεί να σας κουράζουν ή να σας φαίνονται ακατανόητα. Όμως, δεν είναι παρά μια μέθοδος με την οποία προσπαθούν να διεκδικήσουν πράγματα με μεγάλη αποφασιστικότητα. 

Εξάλλου τα παιδιά έχουν δικαίωμα να διεκδικούν, όπως άλλωστε διεκδικείτε κι εσείς, όταν έχετε άποψη για κάτι. Κι αν τώρα, λόγω ηλικίας, το πείσμα τους εκδηλώνεται με άκομψο τρόπο, όταν μεγαλώσουν υπάρχουν πιθανότητες να το κάνουν όπως πρέπει. 

Αφήστε το θυμό κατά μέρος, ακούστε τα αιτήματά τους, συζητήστε τα με ηρεμία, αξιολογήστε τα και ζητήστε τα δικά τους επιχειρήματα, για να τους μάθετε πώς να διεκδικούν χρησιμοποιώντας το διάλογο αντί για τις φωνές.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

... αλλοίμονο στον άνθρωπο που δεν απότυχε ποτέ ..!

«Αγαπητέ μου φίλε, αλλοίμονο στον άνθρωπο που δεν απότυχε ποτέ. Κλάψ' τον! Πάρε όλα τα έργα. Δίπλα στα πολύ μεγάλα υπάρχουν τα πολύ μικρά. Και να το ξέρετε: Τα μεγάλα υπάρχουν χάρη στα μικρά. Μια μεγάλη αποτυχία φέρνει μια μεγαλύτερη επιτυχία.

Ποτέ όμως η μεγάλη επιτυχία δε φέρνει μια μεγαλύτερη. Άμα πετύχαινε ο άνθρωπος στην πρώτη εξόρμηση, δε θα 'κανε δεύτερη. Η δόξα είναι μια κορυφή που για να την ανέβεις πρέπει πρώτα να κατέβεις.»

 Μενέλαος Λουντέμης

Αναμνήσεις από το αποκλεισμένο σπίτι στο χωριό από τα χιόνια

Στους παλιούς χειμώνες τα πολλά χιόνια που έπεφταν στο χωριό προκαλούσαν μεγάλα προβλήματα στις αναγκαίες μετακινήσεις, στα σχολεία που έκλειναν για βδομάδες, στις απόμακρες στάνες, στις προμήθειες βασικών αναγκών της οικογένειας. 

Για μετακίνηση με αυτοκίνητο ούτε λόγος, κι όταν υπήρχε ανάγκη σε άρρωστο, αναλάμβαναν την επιχείρηση κάποιοι ψυχωμένοι νεαροί χιονοδρόμοι τυλιγμένοι με χοντρά μαλέτα, σκουφιά και κάπες. 

Μια φορά τουλάχιστον στη διάρκεια του χειμώνα αποκλειόμασταν από τον έξω κόσμο για μέρες με το πολύ χιόνι που έκλεινε τις πόρτες με τα ανεμοσούρια που συσσωρεύονταν σε μεγάλο ύψος μπροστά τους. 

Ένα πρωινό θυμάμαι πως ανοίξαμε την πόρτα και είδαμε έναν άσπρο τοίχο να φράζει την έξοδο. Τότε με φτυάρια και άλλα εργαλεία ανοίξαμε ένα τούνελ για να φτάσουμε ως την αυλή που ήταν η ξυλαποθήκη για να πάρουμε ξύλα για το τζάκι. 

Το χιόνι το κουβαλήσαμε με τσίγκινους τενεκέδες, τροβάδες και μπακράτσια μέσα από το σπίτι και το ρίχναμε έξω, από την πίσω πόρτα όπου είχε λιγότερο χιόνι, γιατί ο τοίχος του γειτονικού αχυρώνα έκοβε τον βορειοδυτικό ελατίσιο αέρα και δεν μαζευόταν ανεμοσούρι. 

Οι μεγάλοι όμως σε παλιότερες εποχές ήταν εξοικειωμένοι με τον χιονιά, ήξεραν από βαριούς χειμώνες κι έκαναν το κουμάντο τους στο σπίτι με τα απαραίτητα που κρατούσουν για πολύ καιρό. 

Έγκαιρα αποθήκευαν μεγάλες ποσότητες με τα αναγκαία για τη διαβίωση της οικογένειας: αλεύρι για το ψωμί που ψήναμε στη γάστρα στο τζάκι, όταν ο φούρνος της αυλής σκεπαζόταν με χιόνι, τραχανά, το νόστιμο και τονωτικό πρωινό μας, τυρί φέτα σε κάδες, λίπος (λίγδα) από το γουρούνι που έσφαζαν τα Χριστούγεννα, κρέας μέσα σε παγωμένη λίγδα, λουκάνικα κρεμασμένα στο κατώι, φασόλια, φακές και ρεβίθια, ξεραμένες τσουκνίδες για τις τσουκνιδόπιτες, κρασί και τσίπουρο, λίγο λάδι για εξαιρετικές περιπτώσεις. 

Οι κότες που ήταν προστατευμένες στον ζεστό αχυρώνα συνέχιζαν να γεννούν και μας προμήθευαν αυγά για τις συχνές ομελέτες ανακατωμένες με τηγανισμένα πράσα και λουκάνικα. 

Για θέρμανση είχαμε τα ξύλα, βελανιδιές, κέδρα και πουρνάρια, στο τζάκι που έκαιγε μέρα νύχτα. 

Το τζάκι χρησίμευε και για μαγειρείο, όπου οι νοικοκυρές ετοίμαζαν το μεσημεριάτικο φαγητό σε μεγάλες κατσαρόλες πάνω σε πυροστιές και τηγάνιζαν κρέατα, λουκάνικα και αυγά, συνήθως τα βράδια. 

Για φωτισμό τις νύχτες έφτανε το φως που έδιναν οι φλόγες από το τζάκι, βοηθητικά οι γκαζόλαμπες με λαμπογυάλι και οι απλές τσίγκινες με φιτίλι και όταν για οικονομία ή σωνόταν το γκάζι, το φωτιστικό πετρέλαιο, σε ώρα ανάγκης το δαδί, που ήταν σκίζες από κορμό πεύκου. 

Η μέρα περνούσε δύσκολα στο αποκλεισμένο σπίτι που δεν χωρούσε με τίποτα μια πολύτεκνη οικογένεια με ζωηρά παιδιά. Εμείς ήμασταν παιδιά του έξω και όλα τα παιχνίδια μας τα κάναμε στο ύπαιθρο. Για εσωτερικά επιτραπέζια παιχνίδια ούτε λόγος, και η όποια απασχόληση ήταν ανύπαρκτη. 

Εφτά αδέρφια σε ένα ισόγειο δωμάτιο, που ήταν το μοναδικό ζεστό, ήταν φρίκη. Τα δυο δωμάτια του ορόφου ήταν παγωμένα και οι μεγάλοι δεν μας εμπιστεύονταν να ανάψουμε μόνοι μας εκεί τζάκι σε ξύλινο πάτωμα από τον φόβο πυρκαγιάς. Τρωγόμασταν, μαλώναμε, ησυχάζαμε λίγο με τις φοβέρες και πάλι από την αρχή. 

Ηρεμούσε το σπίτι μόλις έπεφτε το σκοτάδι κι όλοι μαζί κατά σειρά κοιμόμασταν στρωματσάδα σκεπασμένοι με βαριές μάλλινες βελέντζες. 

Η απαντοχή μας ήταν να λήξει ο χιονένιος αποκλεισμός και να βγούμε έξω από το σπίτι που ήταν η ζωή μας. 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα σε τέτοιες έκτακτες καιρικές καταστάσεις θυμάμαι ότι ήταν η τουαλέτα. 

Εμείς, ως παιδιά, ήμασταν συνηθισμένοι, εκεί στη δεκαετία του 1950, να αποπατούμε έξω, στα χωράφια, στον κήπο, στην άκρη της αυλής. 

Μέσα στο σπίτι δεν υπήρχε αποχωρητήριο κι ένα υποτυπώδες κοντά στον κήπο, χωρίς στέγη και απάνεμα παραπετάσματα, ήταν απροσπέλαστο στον χιονιά. Έτσι υποχρεωνόμασταν να κάνουμε την ανάγκη μας με άλλον τρόπο. 

Το κυρίως σπίτι συγκοινωνούσε με παραπόρτι με τον αχυρώνα όπου σε κακοκαιρία βάζαμε τα ζώα, ένα μουλάρι κι ένα γαϊδούρι. 

Εκεί πηγαίναμε κεφάτοι, με γέλια και πειράγματα, ήταν μια διέξοδος στην κλεισούρα, καθόμασταν ανακούρκουδα κατά σειρά και μερικές φορές κατά παράταξη δυο-τρεις μαζί, και αποπατούσαμε στο χωμάτινο δάπεδο σκεπασμένο με παχύ στρώμα άχυρου ανακατεμένο με σβουνιές, την κοπριά των ζώων. 

Στη συνέχεια με ένα φτυάρι τα πετούσαμε όσο γινόταν πιο μακριά έξω στο χιόνι. Οι καθημερινές απορρίψεις μαύριζαν την άσπρη επιφάνεια της αυλής, αν δεν καλύπτονταν από νέα χιονόπτωση. 

Το κατούρημα για τα αγόρια ήταν πιο διασκεδαστικό. 

Ανοίγαμε την κεντρική πόρτα και συναγωνιζόμασταν ποιος θα φτάσει πιο μακριά το καυτερό νερό και ποιος θα ανοίξει μεγαλύτερη τρύπα στο αχνιστό χιόνι. 

Όταν αργότερα ήρθε ο πολιτισμός στο χωριό και φτιάξαμε αναγκαστικά κανονικό αποχωρητήριο, κάποιοι από μας σε ανάλογους αποκλεισμούς, από πλάκα και νοσταλγία, προτιμούσαμε το παιδικό συνήθειο, γελώντας και δακρύζοντας συνάμα.

_______________________ 

 ~ O δημοσιογράφος Χρίστος Ζαφείρης θυμήθηκε τα παιδικά «χιονισμένα» χρόνια στο χωριό, την Κρανιά Ελασσόνας. kraneaelassonas.blogspot.com 

Παιδικές μνήμες από το αποκλεισμένο από τα χιόνια σπίτι στο χωριό
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μαθήματα ζωής που μπορούμε να διδαχθούμε από τα... δέντρα

Ο Ralph Waldo Emerson είχε πει «Υιοθετήστε το ρυθμό της φύσης: το μυστικό της είναι η υπομονή». Θα επωφελούμασταν τα μέγιστα αν αφιερώναμε λίγο χρόνο για να δώσουμε προσοχή στα απλά μαθήματα που ένα και μόνο δέντρο έχει να μας προσφέρει.

Μπορούμε να μάθουμε τόσα πολλά από τον τρόπο που αντιδρά, προσαρμόζεται και προχωρά. Σχεδόν κάθε κομμάτι της ζωής του σχετίζεται με την ανθρώπινη φύση μας και μπορούμε να γίνουμε σπουδαιότεροι όταν επιτρέψουμε στα εκπληκτικά στοιχεία του κόσμου μας να μας καθοδηγούν μέσω αυτού του ταξιδιού ζωής.

5 μαθήματα ζωής που μπορούμε να διδαχθούμε από τα δέντρα

1. Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη

Κάθε εποχή φέρνει μαζί της ιδιαίτερα στοιχεία. Η άνοιξη και το καλοκαίρι μας ωθούν να βγούμε, να ελπίζουμε και να επαναφορτίζουμε τις μπαταρίες μας. Το φθινόπωρο και ο χειμώνας μας εμπνέουν να μένουμε σπίτι και να αφοσιωνόμαστε σε άλλες ασχολίες, όπως και το να επανασυνδεόμαστε με τα συναισθήματά μας. Κάθε εποχή έχει τα δικά της απολαυστικά στοιχεία. Αλλά εμείς αντιστεκόμαστε στην αλλαγή.

2. Ακόμα και το πιο δυνατό δέντρο τελικά θα πέσει

Αν ένα δέντρο εκατοντάδων χρόνων τελικά πέφτει, όσο βαθιές και να είναι οι ρίζες του, τι σας κάνει να πιστεύετε ότι εσείς είστε αήττητοι; Η αντίληψή μας για τη δύναμη και την αντοχή ορισμένες φορές φτάνει τα όρια της γελοιότητας. Μπορεί να έχουμε βαθιές ρίζες στη ζωή μας, όπως πεποιθήσεις και ανθεκτικότητα, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα παραπατήσουμε στο δρόμο. Η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία.

3. Μη ζητάτε άδεια για να καταρρεύσετε

Ένα δέντρο δεν ζητά από τα άλλα χώρο ή χρόνο για να πέσει. Απλά το κάνει. Όταν είναι η ώρα να το κάνετε, απλά κάντε το. Γιατί είναι μέρος της ζωής. Έχουμε προγραμματιστεί να περιμένουμε προσεκτικά οι άλλοι να μας δώσουν το οκ για να κλαίμε, να θυμώνουμε ή να δείχνουμε οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα. Όμως μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματά μας.

4. Όλα είναι προσωρινά

Όλοι αλλάζουμε «εποχές» όπως και η ίδια η φύση, αλλά εμείς είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας. Δεν μας δικαιολογούμε. Καθώς το συναισθηματικό μας βάρος μεγαλώνει, θα περίμενε κανείς ότι θα αναζητάμε μια ξεκούραση, μια αναζωογόνηση. Αλλά πολλές φορές εμείς συνεχίζουμε να πιεζόμαστε. Κλείστε τα μάτια σας και αφουγκραστείτε τον ήχο της φύσης και την αναπνοή σας: κάντε ένα διάλειμμα και θα δείτε ότι όλα είναι προσωρινά, όλα θα φύγουν και θα ξεθωριάσουν, ναι, ακόμα και τα άσχημα.

5. Όλα έχουν τη δική τους ιδανική στιγμή να λάμψουν

Κάθε φύλλο σε ένα δέντρο γνωρίζει πότε να πέσει. Κάθε σπόρος που πέφτει στο έδαφος έχει μια σύνδεση με τη γη στην οποία μεγαλώνει. Δεν υπάρχουν συμπτώσεις στη ζωή. Μπορούμε να το αποκαλέσουμε συγχρονικότητα ή πεπρωμένο. Το περιβάλλον πάντα γνωρίζει τα μυστικά.

Απόδοση – Επιμέλεια: Στέφη Βαρούχου

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι