Ο «Λεβεντόγερος – Γεροέλληνας»

Το μεγαλειώδες παράδειγμα ενός «Λεβεντόγερου – Γεροέλληνα»!
Μας το παραδίδει ο γνωστός λογοτέχνης και Ακαδημαϊκός ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ (Σ. Σταματόπουλος) ο οποίος το 1960 εξεφώνησε στην Ακαδημία Αθηνών τον Πανηγυρικό Λόγο για το Έπος του 1940. 

Το «κορυφαίο» αυτό περιστατικό του το διηγήθηκε γνωστός του ιατρός του Ε.Ε.Σ. και είναι το επόμενο.

«…Είχε οργανωθή κατά τη διάρκεια του Αγώνα Υπηρεσία
Μεταγγίσεως Αίματος απ’ τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό. Ο κόσμος έκανε κάθε μέρα ουρά, για να δώσει το αίμα του για τους τραυματίες μας. Ήταν εκεί νέοι, κοπέλες, γυναίκες, μαθητές, παιδιά που
περίμεναν τη σειρά τους. μια μέρα λοιπόν στη σειρά των αιμοδοτών που περίμεναν στεκόταν και ένα γεροντάκι.

– Εσύ, παππούλη, τι θέλεις εδώ; Του είπε ενοχλημένος ο γιατρός.
– Ήρθα κι εγώ, γιατρέ, να δώσω αίμα.
Ο γιατρός τον κοίταξε με απορία, αλλά και συγκίνηση. Ο γέρος παρεξήγησε το δισταγμό του και πρόσθεσε με πιο ζωηρή φωνή:

– Μη με βλέπεις έτσι γιατρέ! Είμαι γέρος, μα το αίμα μου είναι καθαρό και ακόμα ποτές δεν αρρώστησα. Είχα τρεις γιούς. Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί επάνω. Χαλάλι της Πατρίδας! Όμως μου είπαν, πως οι δυο πήγαν από αιμορραγία. Λοιπόν είπα στη γυναίκα μου: θα ‘ναι κι άλλοι πατεράδες, που μπορεί να χάσουν τα παλληκάρια τους, γιατί δεν θα έχουν οι γιατροί αίμα να τους δώσουν. Να πάω να δώσω κι εγώ το δικό μου.

– Άιντε, πήγαινε, γέρο, μου είπε, κι ας είναι για την ψυχή των παιδιών μας. Κι εγώ σηκώθηκα και ήρθα»!

Ο ίδιος ο Μυριβήλης σχολιάζει: 

«Αυτά δεν είναι ιστορίες. Είναι Συναξάρια. Είναι βίοι Αγίων. Δεν είναι μόνον η αρετή της ανδρείας. Γιατί ανδρείους μπορεί να βγάζει κάθε πατρίδα. Αγίους μόνον η Ελλάδα».

Παραπολιτικά Αργ

«…τό εὔδαιμον τό ἐλεύθερον, τό δ' ἐλεύθερον τό εὔψυχον…» : Η Ευτυχία προϋποθέτει την Ελευθερία και αυτή την Ευψυχία.

…τὸ εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον, τὸ δ' ἐλεύθερον τὸ εὔψυχον…

Περικλέους Ἐπιτάφιος Λόγος, 

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑΙ [2.43.4]

Σ' έναν κόσμο παράλογο...
Ζούμε μέσα στον παραλογισμό, παρόλο που γνωρίζουμε καλά τη συνταγή της Ευτυχίας.

Τρεις λέξεις είναι:
ΕΥΔΑΙΜΟΝ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ
ΕΥΨΥΧΟΝ
Η μια συνάρτηση της άλλης
Η Ευτυχία προϋποθέτει την Ελευθερία και αυτή την Ευψυχία.

Τὸ εὔδαιμον
Ευδαιμονισμός, η υπέρτατη αρχή του βίου είναι η ευτυχία του ατόμου. Αυτή η αρχή χαρακτηρίζει την αρχαία εποχή.
Για το Σωκράτη η εσωτερική ευτυχία συνδέεται με τη χρηστότητα και την αρετή.
Ο Αριστοτέλης δίδασκε ότι η ευδαιμονία επιτυγχάνεται και θεμελιώνεται στον ενάρετο βίο.
Ο μεγάλος Περικλής, στον Επιτάφιο θέτει τις προϋποθέσεις της. “…τὸ εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον, τὸ δ' ἐλεύθερον τὸ εὔψυχον…”
Ο Χριστός μας αποκάλυψε την αληθινή φύση και το όνομά της: Αγάπη…
Στη νεώτερη φιλοσοφία επανέρχεται με τη σημασία της κοινωνικής ευημερίας , της ωφέλειας και της ευτυχίας όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων.

Ευτυχία!! Το χαμόγελο πριν κοιμηθείς μετά από μια δύσκολη μέρα. Η εσωτερική γαλήνη που σου δίνει η βεβαιότητα ότι το πάλεψες και σήμερα, άσχετα από το αποτέλεσμα, ότι έδωσες τη μάχη σου με φρόνημα γενναίο, σαν Ελεύθερος και συνειδητοποιημένος άνθρωπος, στα μικρά ή στα μεγάλα που προέκυψαν.

Τὸ ἐλεύθερον,
η Ελευθερία κάνει ευτυχισμένο τον άνθρωπο. Η Ελευθερία με όλες τις μορφές της, μα κυρίως η πνευματική. Ελεύθερος από τα δεσμά του φόβου, των προκαταλήψεων, ελεύθερος από κάθε δυνάστη, κάθε σκέψη ωφελιμιστική, κάθε μικρότητα που περιορίζει τις βλέψεις σου στην απόκτηση υλικών μόνον πραγμάτων, ή εφήμερης δόξας. Ελευθερία να επιλέγεις, να διατυπώνεις τις σκέψεις σου χωρίς φόβο και πάθος. Ελευθερία να μάχεσαι για το σωστό και το δίκαιο από Αγάπη για τον άνθρωπο. Αγάπα και είσαι ελεύθερος να κάνεις ό τι θέλεις.

Τὸ εὔψυχον,
είναι το καθαρό βλέμμα, η καθαρή σκέψη. Είναι το θάρρος που σε κάνει να μάχεσαι για το δίκιο. Είναι ο καθαρός σου λόγος, η ανδρεία και αμετακίνητη στάση σου. Όταν κατέχεις το Εύψυχον δεν υπάρχει κανένας λόγος να το διατυμπανίζεις, ακτινοβολεί στο βλέμμα σου. Το διαβάζεις μέσα στα μάτια των δειλών· όσων πολύ θα επιθυμούσαν να κρατούν την ίδια με σένα στάση αλλά δεν μπορούν. Η γνώμη σου, οι θέσεις και οι προτάσεις σου απέναντι στις γνώμες, θέσεις και προτάσεις πολλών ή και όλων.

Οι θέσεις του Ελευθέρου και Ευψύχου σε αντιπαράθεση με τις θέσεις ανελεύθερων, δειλών και μίζερων.
Για μάχη πρόκειται, για αγώνα άνισο, φαινομενικά, μα για τον αιώνιο αγώνα του δίκιου με το άδικο, του Δαυίδ με το Γολιάθ.
Όλοι γνωρίζουν το νικητή.
ΟΛΟΙ.
Φλέγεται από την Αγάπη για την προάσπιση του Καλού και αυτό δεν κρύβεται.
Δεν δίνει αγώνες μόνο όταν αδικείται ο ίδιος.
Σ' αυτό είμαστε όλοι «εύψυχοι».
Οι καλοί του αγώνες δίνονται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των αδικημένων, για τη διαφύλαξη των χρημάτων των άλλων και μάλιστα του δημοσίου χρήματος.

Ο φθόνος των πολλών είναι δεδομένος, αλλά άλλο τόσο δεδομένος είναι και ο θαυμασμός τους.

Δεν είναι εύκολη η κατάκτηση της ευψυχίας, γιατί είναι η ίδια η Αρετή.
Η Αρετή που δίνει την Ελευθερία στον αγωνιστή, που καθιστά ευτυχείς τους Ευψύχους.

Και αν τα καλομελετήσουμε θα καταλήξουμε ότι προϋπόθεση όλων είναι η Αγάπη…

hamomilaki

«... Το γέλιο είναι δημοκρατία. Η κατήφεια είναι μορφή κοινωνικού φασισμού...»

«ἐλευθέρως δέ τά τε πρός τό κοινόν πολιτεύομεν καί ἐς τήν πρός ἀλλήλους τῶν καθ' ἡμέραν ἐπιτηδευμάτων ὑποψίαν, οὐ δι' ὀργῆς τόν πέλας, εἰ καθ' ἡδονήν τι δρᾷ, ἔχοντες, οὐδὲ ἀζημίους μέν, λυπηράς δέ τῇ ὄψει ἀχθηδόνας προστιθέμενοι.»

.

Και δεν πολιτευόμαστε μόνον στον δημόσιό μας βίο με πνεύμα ελεύθερο, αλλά και στη μεταξύ μας καθημερινήν επικοινωνία είμαστε απαλλαγμένοι από την καχυποψία, επειδή δεν αγανακτούμε εναντίον των άλλων για όσα πράττουν προκειμένου να ευχαριστηθούν, ούτε είμαστε σκυθρωποί απέναντί τους, γεγονός που μπορεί να μη βλάπτει, αλλά σίγουρα πληγώνει.

Θουκυδίδη Ιστορία: Βιβλίον Β', κεφ37

Το δημοκρατικό ήθος στην πράξη, όχι θεωρίες.
Δεν κρεμάμε μούτρα, που προκαλούν στους συμπολίτες μας δυσφορία, αλλά φροντίζουμε να έχουμε διάθεση ευχάριστη στις μεταξύ μας συναναστροφές.
Στις μεταξύ μας επαφές, ακόμα και όταν κάτι μας χαλάει το κέφι, δεν το δείχνουμε. Δεν έχει όρεξη ό άλλος πρωί-πρωί να μας βλέπει με μούτρα κατεβασμένα.
Ο δημοκράτης, ο ελεύθερος άνθρωπος, που σέβεται τον εαυτό του, δεν αφήνει το φθόνο να δηλητηριάσει τη δική του μέρα και κατ' επέκταση τη μέρα και των άλλων
Μου χαλάει την αισθητική ο ξινισμένος.
 
Ας σκεφτούμε, τι μας χαλάει.
Συνήθως, μας χαλάνε τη μέρα οι γνώμες των άλλων, όταν είναι αρνητικές για μας.
Μας χαλάει τη μέρα η διαπίστωση ότι κάποιος είναι σε καλύτερη μοίρα από μένα.
Ο φθόνος, αυτός μας χαλάει.

Ξεκινώ τη μέρα μου με χαμόγελο, που βγαίνει από μια ψυχή που έχει σωστά αξιολογήσει τα πράγματα.
Χαμόγελο, καλή διάθεση
Κάθε μέρα.
Ακόμα και τη δύσκολη

Ο δημοκράτης, δηλαδή ο ελεύθερος άνθρωπος, ο απαλλαγμένος από τα βάρη της ματαιοδοξίας, χίλιους λόγους θα βρει που θα τον κάνουν χαρούμενο, αφού μπορεί να εκτιμά το δώρο της ζωής.

Το χαμομηλάκι

Περί Συγχώρεσης

Όταν δεν συγχωρείς είσαι αιχμάλωτος του παρελθόντος, παλιών δυσαρεσκειών που δεν επιτρέπουν στην ζωή σου να προχωρήσει.
Όταν δεν συγχωρείς παραχωρείς τον έλεγχο του εαυτού σου σε κάποιον άλλο. Παγιδεύεσαι μέσα σε μια ακολουθία πράξης και αντίδρασης, προσβολής και εκδίκησης, επίθεσης και ανταπόδοσης, διαρκώς σε κλιμάκωση.

Το παρόν διαρκώς κατακλύζεται και κατασπαράσσεται από το παρελθόν.
Η συγχώρεση απελευθερώνει αυτόν που συγχωρεί. Τον αποσπά από τον εφιάλτη κάποιου άλλου.
Όταν συγχωρείς, απελευθερώνεις έναν φυλακισμένο και ανακαλύπτεις ότι ο φυλακισμένος ήσουν εσύ.

"Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν".
Η συγχώρεση των άλλων είναι ο προθάλαμος του Ουρανού.
Ο Ιησούς το γνώριζε αυτό και μας οδήγησε στην πόρτα.

Πρέπει να συγχωρήσουμε όποιον μας έβλαψε αν θέλουμε να συγχωρηθούμε κι εμείς. Πρέπει να βγάλουμε από μέσα μας κάθε αίσθημα μνησικακίας και καταδίκης για τους άλλους, αλλά και κάθε αυτοκαταδίκης και τύψεων.

Πρέπει να συγχωρούμε τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε αν προηγουμένως δεν έχουμε συγχωρήσει τους άλλους. Έχοντας συγχωρήσει τους άλλους, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να συγχωρήσουμε και τον εαυτό μας, γιατί η άρνηση να το κάνουμε αυτό είναι πνευματική υπερηφάνεια. «Από αυτή την αμαρτία προήρθε η πτώση των αγγέλων».

Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που σε κάποια στιγμή της ζωής τους δεν έχουν εξαπατηθεί, πληγωθεί ή απογοητευτεί από κάποιον άλλο. Τέτοιου είδους καταστάσεις περνούν βαθιά μέσα στην μνήμη, όπου συνήθως δημιουργούν βαθιές πληγές και ο μόνος τρόπος θεραπείας είναι να βγουν και να πεταχτούν μακριά. Και ο μοναδικός τρόπος για να γίνει αυτό είναι η συγχώρεση.

Βέβαια είναι εύκολο να συχωρούμε εκείνους που δεν μας έβλαψαν πολύ, και εύκολα ξεχνάμε τις ασήμαντες ζημιές που πάθαμε.
Ο καθένας μπορεί να το κάνει πρόθυμα αυτό.
Αλλά εκείνο που χρειάζεται, είναι να συγχωρούμε όχι μόνο αυτές τις χωρίς ιδιαίτερη σημασία πράξεις, αλλά κι εκείνες που είναι δύσκολο να συγχωρηθούν.

Ερεύνησε, λοιπόν, την συνείδησή σου και δες μήπως υπάρχει κάποιος τον οποίο δεν έχεις συγχωρήσει, μήπως κρύβεις κάτι που προκαλεί μνησικακία. Ερεύνησε και δες μην τυχόν και διατηρείς κάποια κακία – ίσως καλά καμουφλαρισμένη από μια ενδόμυχη πίστη ότι έχεις δίκιο – για κάποιο άτομο ή για κάποιο έθνος, φυλή, κοινωνική τάξη κλπ. Αν συμβαίνει αυτό πρέπει να προσφέρεις την συγχώρεσή σου.

Το ν’ απελευθερώνεις τους άλλους, σημαίνει ότι απελευθερώνεις τον εαυτό σου, γιατί η μνησικακία είναι στ’ αλήθεια μια μορφή δεσμών. Χρειάζονται δύο άτομα για να υπάρξει ένας φυλακισμένος: ο δεσμώτης και ο φυλακισμένος. Δεν μπορεί να είναι κανείς φυλακισμένος για δικό του λογαριασμό∙ κάθε φυλακισμένος έχει τον δεσμοφύλακά του και ο δεσμοφύλακας είναι και αυτός κατά κάποιο τρόπο δεσμευμένος. 
Όταν τρέφεις μνησικακία για κάποιον δένεσαι μαζί του, με ένα κοσμικό κρίκο μια πραγματική, αν και νοητική αλυσίδα. Δένεσαι με ένα κοσμικό δεσμό με οτιδήποτε μισείς. Να θυμάσαι πως ανήκεις σε αυτόν με τον οποίο είσαι πνευματικά δεμένος και πως αργά ή γρήγορα, αν τα δεσμά αυτά διατηρηθούν, το αντικείμενο της μνησικακίας σου θα παρουσιαστεί ξανά στην ζωή σου για να σου προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα.

Η λύση, λοιπόν, είναι μια: πρέπει να κόψεις όλα τα δεσμά, με την αγνή και πνευματική πράξη της συγχώρεσης.
Άφησε τον άλλο να πορευτεί.

Με την συγχώρεση, ελευθερώνεις τον εαυτό σου, λυτρώνεις την ψυχή σου. Κι επειδή ο νόμος της αγάπης λειτουργεί το ίδιο για όλους, βοηθάς με αυτόν τον τρόπο και τον άλλο να σώσει την ψυχή του, διευκολύνοντας τον να πετύχει την αναμόρφωσή του.

«…τό εὔδαιμον τό ἐλεύθερον, τό δ' ἐλεύθερον τό εὔψυχον…»

Η Ευτυχία προϋποθέτει την Ελευθερία και η Ελευθερία  την Ευψυχία

*************

Περικλέους Ἐπιτάφιος Λόγος

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ, ΙΣΤΟΡΙΑΙ [2.43.4]

Ζούμε μέσα στον παραλογισμό, παρόλο που γνωρίζουμε καλά τη συνταγή της Ευτυχίας.
Τρεις λέξεις είναι:

• ΕΥΔΑΙΜΟΝ
• ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ
• ΕΥΨΥΧΟΝ

Η μια συνάρτηση της άλλης
Η Ευτυχία προϋποθέτει την Ελευθερία και αυτή την Ευψυχία.

Τὸ εὔδαιμον
Ευδαιμονισμός, η υπέρτατη αρχή του βίου είναι η ευτυχία του ατόμου. Αυτή η αρχή χαρακτηρίζει την αρχαία εποχή.
Για τον Σωκράτη η εσωτερική ευτυχία συνδέεται με τη χρηστότητα και την αρετή.
Ο Αριστοτέλης δίδασκε ότι η ευδαιμονία επιτυγχάνεται και θεμελιώνεται στον ενάρετο βίο.
Ο μεγάλος Περικλής, στον Επιτάφιο θέτει τις προϋποθέσεις της. “…τὸ εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον, τὸ δ' ἐλεύθερον τὸ εὔψυχον…”

Ο Χριστός μας αποκάλυψε την αληθινή φύση και το όνομά της: Αγάπη…

Στη νεότερη φιλοσοφία επανέρχεται με τη σημασία της κοινωνικής ευημερίας, της ωφέλειας και της ευτυχίας όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων.

Ευτυχία!! Το χαμόγελο πριν κοιμηθείς μετά από μια δύσκολη μέρα. Η εσωτερική γαλήνη που σου δίνει η βεβαιότητα ότι το πάλεψες και σήμερα, άσχετα από το αποτέλεσμα, ότι έδωσες τη μάχη σου με φρόνημα γενναίο, σαν Ελεύθερος και συνειδητοποιημένος άνθρωπος, στα μικρά ή στα μεγάλα που προέκυψαν.

Τὸ ἐλεύθερον,
η Ελευθερία κάνει ευτυχισμένο τον άνθρωπο.
Η Ελευθερία με όλες τις μορφές της, μα κυρίως η πνευματική. Ελεύθερος από τα δεσμά του φόβου, των προκαταλήψεων, ελεύθερος από κάθε δυνάστη, κάθε σκέψη ωφελιμιστική, κάθε μικρότητα που περιορίζει τις βλέψεις σου στην απόκτηση υλικών μόνον πραγμάτων, ή εφήμερης δόξας.
Ελευθερία να επιλέγεις, να διατυπώνεις τις σκέψεις σου χωρίς φόβο και πάθος.
Ελευθερία να μάχεσαι για το σωστό και το δίκαιο από Αγάπη για τον άνθρωπο.
Αγάπα και είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις.

Τὸ εὔψυχον,
είναι το καθαρό βλέμμα, η καθαρή σκέψη.
Είναι το θάρρος που σε κάνει να μάχεσαι για το δίκιο.
Είναι ο καθαρός σου λόγος, η ανδρεία και αμετακίνητη στάση σου.
Όταν κατέχεις το Εύψυχον δεν υπάρχει κανένας λόγος να το διατυμπανίζεις, ακτινοβολεί στο βλέμμα σου.
Το διαβάζεις μέσα στα μάτια των δειλών· όσων πολύ θα επιθυμούσαν να κρατούν την ίδια με σένα στάση αλλά δεν μπορούν.
Η γνώμη σου, οι θέσεις και οι προτάσεις σου απέναντι στις γνώμες, θέσεις και προτάσεις πολλών ή και όλων.

Οι θέσεις του Ελευθέρου και Ευψύχου είναι πάντοτε σε αντιπαράθεση με τις θέσεις ανελεύθερων, δειλών και μίζερων.
Για μάχη πρόκειται, για αγώνα άνισο, φαινομενικά, μα για τον αιώνιο αγώνα του δίκιου με το άδικο, του Δαυίδ με το Γολιάθ.

Όλοι γνωρίζουν τον νικητή.
ΟΛΟΙ.

Φλέγεται από την Αγάπη για την προάσπιση του Καλού και αυτό δεν κρύβεται.
Δεν δίνει αγώνες μόνο όταν αδικείται ο ίδιος. Σ' αυτό είμαστε όλοι «εύψυχοι».
Οι καλοί του αγώνες δίνονται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των αδικημένων, για τη διαφύλαξη των χρημάτων των άλλων και μάλιστα του δημοσίου χρήματος.
Ο φθόνος των πολλών είναι δεδομένος, αλλά άλλο τόσο δεδομένος είναι και ο θαυμασμός τους.
Δεν είναι εύκολη η κατάκτηση της ευψυχίας, γιατί είναι η ίδια η Αρετή.
Η Αρετή που δίνει την Ελευθερία στον αγωνιστή, που καθιστά ευτυχείς τους Ευψύχους.
Και αν τα καλομελετήσουμε θα καταλήξουμε ότι προϋπόθεση όλων είναι η Αγάπη…

το χαμομηλάκι