Showing posts with label Κραυγή. Show all posts
Showing posts with label Κραυγή. Show all posts

Saturday, 13 February 2021

Όλοι χρωστάμε...

... και όχι δε μιλώ για οικονομικά χρέη, αλλά για συναισθηματικές εκκρεμότητες.

«Όλοι χρωστάμε κάπου ένα “σ' αγαπώ και  μια συγγνώμη» τόχω διαβάσει κατά κόρον αυτό, και φυσικά συμφωνώ, μόνο που ιεραρχικά πρέπει ν' αρχίσουμε από τους ίδιους μας τους εαυτούς. Αυτούς κι αν έχουμε ταλαιπωρήσει κατά κόρον!!  Ειδικά με τις λάθος επιλογές προσώπων και καταστάσεων στη ζωή μας!

Μ' όλα αυτά που ανεχόμαστε χωρίς να θέλουμε.

Όλ' αυτά που το ένστικτο μας προειδοποιεί εξ αρχής «προσοχή λούμπα» ή άλλες φορές, δεν σου δίνει σαφή σημάδια, αλλά και μόνο ότι δεν δίνεσαι ψυχή τε και σώματι και παρ όλα αυτά παρακούς το μέσα σου, αρκεί για την κακοποίησή σου. 

Θέμα των ημερών η λέξη και η κατάσταση και μάλλον θα πρέπει να κάνουμε κι εμείς  την αυτοκριτική μας και να καταλήξουμε, πόσο έχουμε κάνει τον εαυτό μας να υποφέρει χωρίς τη συνδρομή κάποιου.

Σε τί τον υποβάλαμε ν΄ αντέξει, να παραβλέψει, να εθελοτυφλήσει, να παρακάμψει

Πόσα υπέφερε χωρίς να πρέπει.

Πόσες φορές τον πληγώσαμε για να μην πληγώσουμε αυτόν που μας το προκάλεσε;

Πόσες φορές σιωπήσαμε ενώ έπρεπε να κραυγάσουμε και να επιβάλουμε τη θέλησή μας, αντί ν' αποδεχθούμε σερβιρισμένες καταστάσεις, που άλλοι αποφάσισαν για μας χωρίς εμάς;

Πόσες φορές τον θυσιάσαμε σαν Ιφιγένεια στο βωμό ενός συναισθήματος μονομερούς; Γιατί απλούστατα θέλαμε να πιστεύουμε ότι αξίζει η θυσία.

Πόσες φορές γύρισε μπούμερανγκ μια καλή πράξη που δε βρήκε ανταπόκριση.

Πόσες συγγνώμες έπεσαν στο κενό και πόσες ενοχές φορτώθηκε, σαν ο μοναδικός φταίχτης σε μια διμερή κατάσταση;

Ειδικά οι γυναίκες και δη που έχουμε μια κάποια ηλικία, που ζήσαμε σε στενά κοινωνικά περιβάλλοντα, ξέρουμε πολύ καλά πόσες συμπεριφορές μας ήταν υπαγορευμένες από το «τί θα πει ο κόσμος»;  Και ενώ ο κόσμος ούτως ή άλλως θα έλεγε κι ενώ θα 'πρεπε να μη σε νοιάζει καν για τη γνώμη του κόσμου, όπως εσύ δεν ανακατευόσουν στα του κόσμου, παρ όλα αυτά τον εαυτό σου βίαζες και έμπαινες στα καλούπια, που άλλοι σου είχαν ετοιμάσει και πιπιλίσει το μυαλό ότι ήταν για το καλό σου. 

Θυμήσου όμως και πόσο ανάλαφρη αισθανόσουν όταν κάποιες φορές έσπαγες τα δεσμά, εξέφραζες με παρρησία την άποψή σου, υπερασπιζόσουν τις επιλογές σου και έλεγες όχι εκεί που κάποιοι σου ψιθύριζαν «πες ναι»!

Όλα εκπορεύονται από την παιδική ηλικία, από την νοοτροπία που σου εμφύσησαν, από τον κοινωνικό περίγυρο που έζησες, από τις λάθος ή ξεπερασμένες αντιλήψεις κι όταν μεγάλωσες και κουβαλούσες όλο αυτό το φορτίο, παρά τη μόρφωση εκπαιδευτική ή κοινωνική που πήρες, τα νέα ερεθίσματα που συνάντησες, τις διαφορετικές αντιλήψεις, ήταν δύσκολο ν' αποτιναχτεί ως δια μαγείας και συνέχισε να σε προσδιορίζει και να σε ελέγχει σε μεγάλο βαθμό. Γιατί πάντα υπήρχε εκείνη η υπόκωφη φωνή του υποβολέα, που σου έλεγε αυτά που είχες κατά κόρον ακούσει και ενστερνιστεί άθελά σου.

Έτσι και σεξουαλικές παρενοχλήσεις δέχτηκες και αποσιώπησες και λεκτική  βία, ενίοτε, που κατ' εμέ δεν είναι καθόλου υποδεέστερη της σεξουαλικής, αντίθετα σε μειώνει και σε υποτιμά σε σημείο που να σε κάνει ψευδώς να πιστέψεις ότι αυτό αξίζεις, από κάποιον που δεν αξίζει αυτό που του δίνεις. 

Άνθρωποι που σου δημιούργησαν τραύματα θεωρώντας τους εαυτούς τους υπεράνω και σήμερα τιμητές (αυτοί πάντα ξέρουν τα πάντα και σχολιάζουν τα πάντα) στηλιτεύουν το ότι οι άνθρωποι ξεπέρασαν τις αναστολές τους και μιλάνε.

Κι όταν έρθει αυτός που τ' αξίζει νάσαι από επιφυλακτικός μέχρι καχύποπτος, ότι όλη αυτή η αγάπη και η καλοσύνη δεν είναι αληθινά, ότι κάτι άλλο κρύβεται από πίσω και όσο περιμένεις αυτό το «κάτι άλλο» να εμφανιστεί για να σε δικαιώσει, αφαιρείς από τον άλλον αυτό που πραγματικά αξίζει να πάρει.

Είναι πολύ πικρό, μετά από μια μεγάλη διαδρομή, να κοιτάζεις πίσω και να βλέπεις λάθη που δε μπορείς να διορθώσεις. Τουλάχιστον επένδυσε στο μέλλον, όσο είναι καιρός

Πες λοιπόν «σ αγαπώ» πρώτα στον εαυτό σου και σ' όποιον άλλον το δικαιούται και «συγγνώμη» επίσης και στους δύο. 

Μεγαλείο είναι ν' αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, από τα πιο μικρά και ασήμαντα μέχρι τα πιο μεγάλα και καθοριστικά στη σχέση των ανθρώπων και να τα διορθώνουμε μεταμελούμενοι. Όποιος καταλάβει λοιπόν ότι αυτή η «συγγνώμη» είναι ειλικρινής ας δώσει την ευκαιρία, άλλωστε ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω... Αλλιώς, όπως λέει ο μεγάλος Αλεξανδρινός:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον, όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις...

Κάντο μ' αγάπη

Sunday, 13 October 2019

ΣΥΡΙΑ: Κρατά το ετοιμοθάνατο παιδί της και διερωτάται: «Τι θέλει από εμάς ο Ερντογάν»

Τα δεινά του πολέμου αποδίδει VIDEO που έχει αναρτηθεί τις τελευταίες ώρες σε κοινωνικά μέσα δικτύωσης…


Μια νέα γυναίκα κουρδικής καταγωγής κρατά το την βαριά άρρωστη κορούλα της και θρηνεί… Όπως εξηγεί εγκατέλειψε το Κομπανί μετά την εισβολή της Τουρκίας, με το παιδί της να αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Το tweet εντοπίσαμε στον λογαριασμό του γνωστού Κούρδου δημοσιογράφου Κουτλού Τσιβίρογλου, ο οποίος σχολιάζει ότι δεν είναι σε θέση να γράψει συνοδευτικό σχόλιο για το video, καθώς μόλις το έλαβε έμεινε άναυδος. Έχει γίνει retweet 4.1 χιλιάδες φορές...

Διευκρινίζει ακόμη ότι αν και το VIDEO παρουσιάζει την κουρδικής καταγωγής μάνα να λέει ότι η κόρη της είναι νεκρή, εντούτοις το κορίτσι είναι βαριά άρρωστο. Εξηγεί πως στα Κουρδικά η λέξη «θάνατος» και «ετοιμοθάνατος» εκφέρονται με τον ίδιο τρόπο (janaza). «Ο άνδρας της γυναίκας λείπει και η κόρη της πεθαίνει Το VIDEO είναι αυθεντικό» σημειώνει μεταξύ άλλων.

Παρουσιάζουμε αυτούσια τα λόγια της μάνας: «Άφησα πίσω μόνο τον άνδρα μου και δεν ξέρω αν είναι ζωντανός. Τι θέλει από εμάς ο Ερντογάν; Κουβάλησα την κόρη μου και έφυγα. Τι θέλει; Η Αμερική μας πούλησε στους Τούρκους.

Αυτοί (σημ. οι Τούρκοι) δολοφονούν εμάς και τα παιδιά μας. Πού είναι τα δικαιώματα του κουρδικού λαού; Πού είναι τα δικαιώματά μας; Δεν είμαστε άνθρωποι επειδή είμαστε Κούρδοι που μιλούν κουρδικά;
Κοιτάξτε εδώ! Κουβαλώ το σώμα της άρρωστης κόρης μου. Δεν έχω πού να πάω, δεν έχω πού να μείνω. Πού θα πάω αν μου κλέψουν το σπίτι μου στο Κομπανί; Τι θέλει από εμάς ο Ερντογάν; Γιατί δεν κάνει κάτι τη στιγμή που ο ISIS επιτίθεται στο Κομπανί και αποκεφαλίζει τα παιδιά μας;».

Thursday, 28 December 2017

Έως και 12 χρόνια οι δικαστικές διαδικασίες
για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων

Τεράστια ψυχολογική φθορά για τα θύματα
Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας τα παιδιά πρέπει να ανακαλέσουν ξανά και ξανά ενώπιον των αρχών τις απίστευτα τραυματικές εμπειρίες
Δεκατετράχρονη έφηβη αποφάσισε να τηλεφωνήσει στην εθνική γραμμή SOS 1056 για να καταγγείλει ότι ο πατέρας της την κακοποιούσε σεξουαλικά. 
Μετά την καταγγελία ακολούθησε μία πολύχρονη διαδικασία, ακροαματική, εισαγγελική και ανακριτική, με τον θύτη να καθυστερεί διαρκώς την εκδίκαση της υπόθεσης.

«Τελικά μετά τις δικές μας πιέσεις και έπειτα από χρόνια έγινε το δικαστήριο και ο πατέρας καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλακή» διηγείται ο πρόεδρος του «Χαμόγελου του Παιδιού», Κώστας Γιαννόπουλος, ωστόσο, όπως προσθέτει, «σήμερα η κοπέλα είναι φοιτήτρια και αισθάνεται ένοχη γιατί όλη η οικογένειά της την κατηγορεί ότι έβαλε φυλακή τον πατέρα της».

Σχεδόν δύο στα δέκα παιδιά στην Ελλάδα
αναφέρουν ότι έχουν υποστεί σεξουαλική βία κατά τη διάρκεια της ζωής τους, σύμφωνα με έρευνα που διεξήγε το 2013 το Ινστιτούτο Υγείας. Παγκοσμίως, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών υπολογίζει ότι κάθε χρόνο 150 εκατομμύρια κορίτσια και 73 εκατομμύρια αγόρια πέφτουν θύματα σεξουαλικής βίας, ενώ, σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης, στο 70-85% των περιστατικών ο θύτης είναι άτομο που το θύμα γνωρίζει και εμπιστεύεται, συχνότερα ο ίδιος ο γονιός.

Ωστόσο, τα στατιστικά δεν είναι αντιπροσωπευτικά, καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών που κακοποιούνται δεν το αναφέρουν ποτέ. 
«Υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς, που δεν καταγγέλλεται και όταν γίνεται η αποκάλυψη, αυτή είναι σε βάρος του παιδιού» εξηγεί στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Γιαννόπουλος.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι το 2016 το «Χαμόγελο του Παιδιού» δέχτηκε καταγγελίες για θέματα που αφορούσαν σε συνολικά 1.624 παιδιά, από τις οποίες μόνο το 0,2% είχε να κάνει με καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση. Αντίστοιχα, το πρώτο δεκάμηνο του 2017 η οργάνωση δέχτηκε καταγγελίες για συνολικά 1.459 παιδιά και μόλις το 0,5% αφορούσε σεξουαλική κακοποίηση.

Την ίδια ώρα, όπως περιγράφει ο Γιώργος Νικολαΐδης, ψυχίατρος του «Χαμόγελου του Παιδιού» και επιστημονικός υπεύθυνος στο κέντρο ημέρας για παιδιά θύματα κακοποίησης «Σπίτι του Παιδιού», ένα παιδί που έχει το θάρρος να αποκαλύψει την εμπειρία του «μπαίνει σε ένα κυκεώνα δικαστικών διαδικασιών και ανακρίσεων και θα κληθεί να καταθέσει την εμπειρία του δέκα με 15 φορές». Όπως διηγείται ο ίδιος, «έχω δει περιπτώσεις που η δικαστική διαδικασία κράτησε έντεκα και δώδεκα χρόνια, με αποτέλεσμα τα παιδιά να παλινδρομούν κάθε φορά που έπρεπε να καταθέσουν και ό,τι κέρδος υπήρχε στη θεραπεία τους να χάνεται». Ο κ. Νικολαΐδης εξηγεί ότι «θα πρέπει η κατάθεση του θύματος να γίνεται μία φορά από ενοποιημένες υπηρεσίες και με πρότυπο τρόπο, ώστε να μην εμπλέκεται το παιδί στις δικαστικές διαδικασίες.

Την αντιμετώπιση του φαινομένου της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών δυσχεραίνει, σύμφωνα με τον κ. Νικολαϊδη, η έλλειψη ενιαίου εθνικού σχεδίου για τα δικαιώματα του παιδιού, αλλά και η απουσία σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης από τα σχολεία, με αποτέλεσμα «να υπάρχει ένα κλίμα μυστικοπάθειας γύρω από αυτό το θέμα, που δεν βοηθάει στις προσπάθειες προσέγγισης των παιδιών». 
Επιπλέον, η Ελλάδα είναι μία από τις τελευταίες χώρες του ΟΟΣΑ στις δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια, για την οικογένεια και το παιδί και «αυτό δημιουργεί οικονομικές επιπτώσεις γιατί η επένδυση στην ευημερία και την ευεξία του παιδιού είναι η μεγαλύτερη κοινωνική επένδυση».

Όπως τονίζει ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, Βασίλης Αλεξανδρής, η ελληνική νομοθεσία είναι υπερπλήρης στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης του φαινομένου, ωστόσο, αυτό που χρειάζεται είναι «να εκπαιδευθούν όλοι όσοι συμμετέχουν ως παράγοντες στην ποινική δίκη σε έναν διαφορετικό τρόπο συζήτησης αυτών των υποθέσεων, ώστε να υπάρχει λιγότερη ταλαιπωρία στο παιδί, χωρίς να χάνεται η ουσία της ποινικής δίκης».

Σήμερα, συναντήθηκαν στην Αθήνα εισαγγελείς, δικαστικοί λειτουργοί, αστυνομικοί, δημοτικές αρχές, εκπαιδευτικοί, εκπρόσωποι νοσοκομείων παίδων και κρατικών φορέων, καθώς και ακαδημαϊκοί, προκειμένου να διεξάγουν ανοιχτό διάλογο για το φαινόμενο της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
alfavita.gr

Wednesday, 16 May 2012

Τα δάκρυα μαθήτριας για την Ελλάδα

Ξέσπασε σε δάκρυα 17χρονη μαθήτρια όταν αναφέρθηκε στην Ελλάδα. Κραυγή απόγνωσης για το μέλλον των νέων στη χώρα 
"Νιώθουμε ότι χανόμαστε, φοβόμαστε μήπως χαθούμε
στην ίδια μας τη χώρα. Θέλουμε να έχουμε μέλλον εδώ,
θέλουμε να έχουμε μέλλον στην Ελλάδα μας"
Αίσθηση προκάλεσε η ομιλία 17χρονης μαθήτριας από την Καβάλα που ξέσπασε σε λυγμούς όταν μίλησε για το μέλλον των νέων στην Ελλάδα.
Η 17χρονη μαθήτρια του 6ου Γενικού Λυκείου Καβάλας, Δανάη Φιλλίδου, ανέβηκε στο βήμα του 19ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Μαθητικών Εντύπων των "Νέων" για να παραλάβει το βραβείο για την εφημερίδα που εκδίδει το σχολείο της.
Ξέσπασε όμως σε δάκρυα όταν αναφέρθηκε στην Ελλάδα. "Νιώθουμε ότι χανόμαστε, φοβόμαστε μήπως χαθούμε στην ίδια μας τη χώρα. Θέλουμε να έχουμε μέλλον εδώ, θέλουμε να έχουμε μέλλον στην Ελλάδα μας", ανέφερε.
Έκανε μάλιστα αναφορά και στην απούσα λόγω οικονομικής δυνατότητας να παραστεί στην εκδήλωση καθηγήτριά τους, σημειώνοντας πως έδωσε στους μαθητές τη δυνατότητα να μιλήσουν για όσα νιώθουν.
Ο διευθυντής του 2ου Γυμνασίου των φυλακών Αυλώνα, Πέτρος Δαμιανός, που παρέλαβε το βραβείο για την καλύτερη εμφάνιση εφημερίδας Γυμνασίου, ανέφερε ότι "όπως η μαθήτρια του 6ου Λυκείου Καβάλας ήρθε χωρίς την καθηγήτριά της, έτσι και εγώ παραλαμβάνω ένα βραβείο χωρίς να έχω μαζί τους μαθητές μου, οι οποίοι αγωνίζονται και φωνάζουν ότι υπάρχουν και διεκδικούν ένα καλύτερο μέλλον".


Saturday, 15 November 2008

Καρβέλι και Πανί


Καρβέλι, το ψωμί, ό άρτος
Ο άρτος των Ρωμαίων

Πανί
Σανίδι λέμε το θέατρο
Πανί τον κινηματογράφο
Γυαλί την τηλεόραση
Πανί είναι το Θέαμα

Άρτος και Θέαμα
αλλά πολύ φτηνό
πάμφθηνο το Καρβέλι που μας ταΐζουν και το Πανί που μας προσφέρουν
ελεεινό
ευτελές
άθλιο και τρισάθλιο
δεν μας αξίζουν αυτά
όχι δε μας αξίζουν

δεν είναι αρένα εδώ
ούτε είμαστε ρωμαίοι.
ή μήπως είμαστε;
αφού τα ανεχόμαστε;
ή όσο τα ανεχόμαστε;
με την ανοχή μας δε γίνονται όλα;

αλλά ξέρετε κάτι;
νομίζω δεν θα τους περάσει
τους κατάλαβαν όλοι
ότι το εμπόρευμα είναι φτηνό
ότι το προϊόν είναι για τα απορρίμματα
τη χωματερή

Δεν μπορεί να γίνεται show ο πόνος των συνανθρώπων μας
Δεν είναι τραγούδι τα γαυγίσματα
Είναι άθλιο άκουσμα και θέαμα

Και γιατί παρακαλώ
να έχει βήμα στο γυαλί αυτός;
Ποιος είναι αυτός;

Και ποιος είναι αυτός που του παρέχει βήμα;
γιατί υποκαθιστά και αντικαθιστά τους θεσμούς
ποιος τους όρισε ρυθμιστές;
χειραγωγούς των παιδιών μας;
ποιος;;;

Η εξουσία είναι που πουλάει Αυτόν τον «Άρτο και το Θέαμα»,
Αυτό το Καρβέλι και Πανί.
Οι ρωμαίοι αυτοκράτορες
που δίνουν στον λαό τους αύτη την ψυχαγωγία
Για να καλύψουν τα δικά τους ελλείμματα

Αλλά με ποιό δικαίωμα;
ναι με ποιο δικαίωμα;
εμείς τους δίνουμε το δικαίωμα
είμαστε υπεύθυνοι

Αλλά μη νομίσετε
Μια παρέα είναι αυτοί.
Αναπαράγονται
Ο ένας σατιρίζει, ο άλλος βρίζει, ο άλλος δημοσιεύει κρίνει δικάζει καταδικάζει
Αλλά μια παρέα είναι
Μεταξύ τους
οι ίδιοι είναι
οι ίδιοι, οι μακάκες, οι φούσττδες και τα παρατράγουδά τους
μεταξύ τους
η παρέα που μονοπωλεί
ξεμπροστιάζονται για τη δημοσιότητα
όλα φτιαγμένα
όλα σικέ
ένα κατάκλειστο κύκλωμα

Αλλά μου φαίνεται ότι σε λίγο, κανένα δεν θα αφορούν τα του οίκου τους
δεν μας πρέπουν αυτοί
υποκουλτούρα
επηρμένοι φελλοί
και επιπλέουν
επιπλέουν

αλλά δεν γίνεται
κάποια στιγμή
θα τους ξεράσει το κύμα
κάπου σε κάποια ακτή θα ξεραθεί
και κανένας δεν πρόκειται να ασχοληθεί μαζί τους πια
δε γράφουν αυτοί ιστορία
δεν αφήνουν χνάρια
δεν έχουν βάρος για να αφήσουν αποτυπώματα
ιστορία γράφουν οι ανώνυμοι
οι υπέροχοι ανώνυμοι
ας μαζέψουν την επωνυμία τους
και ας μας αδειάσουν τον τόπο
τον χρειαζόμαστε
και τον αέρα μας
να μας αφήσουν να αναπνεύσουμε
ασφυκτιούμε
πνιγήκαμε
ναι ασφυκτιούμε
από τα ανόητα μέχρι άθλια καμώματα τους
η ξανθιά που ξύνεται
ας μας αδειάσει τη γωνιά
δεν αντέχω το τίποτα να διαφεντεύει τη ζωή μας

θυμώνω και με μας
που τους το επιτρέπουμε
δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών

δε μας περισσεύουν τηλεώρες για τα άθλια
τα άθλια κατασκευάσματά τους
μια φορά
για δέκα λεπτά άντεξα
έτσι για να ενημερωθώ
μου ήρθε αναγούλα
όχι με τους δυστυχείς
αλλά μ’ αυτήν, αυτήν.
Έχεις ακούσει τραγούδια του;
ο σκύλος που κάτι κάνει, ούτε ξέρω τι
κάτι γαυγίσματα

η χώρα μας δεν τους χωράει πια

ελάτε σπουδαίοι ποιητές
δέστε τα χάλια μας

έλα Αναγνωστάκη
Βάρναλη, βγες από την υπόγεια ταβέρνα σου να ακούσεις
έλα Αλεξανδρινέ και με το ίδιο πλοίο θα επιστρέψεις
έλα Σεφέρη με το ακρογιάλι σου
Καζαντζάκη
ελάτε
και βάλτε μια κραυγή
όλοι με μια ανάσα
μπας και ξυπνήσουμε

πως τους το επιτρέπουμε;;;
πως;;;;;;;;;
με πληγώνουν αυτά

πού είσαι Παλαμά;;;;
στου κακού τη σκάλα κατεβήκαμε
έλα Σολωμέ με ένα σου στίχο ημιτελή
να μας αναστήσεις

το σπίτι μας χρειάζεται γενική καθαριότητα
γενική επισκευή
ελάτε όλοι
να στρωθούμε στη δουλειά
σύνεργά μας τα βιβλία
τα δικά σας βιβλία
άντε μπράβο

κι ο οδηγός η αγάπη
ο Έρωτας μπροστάρης
η Ελπίδα φτεροδότρα
το σπίτι μας επειγόντως χρειάζεται ξεβρόμισμα
απολύμανση
και πλήρη ανακαίνιση
Μια κοπέλα έβαλε ένα σχόλιο στην επιστολή του Αλέξανδρου για την Παιδεία:
«Τόσο χαλασμένη είναι η κοινωνία μας που βλέπει μόνο το κακό φυσιολογικό;»
Θέλω να της πω
Να της πω ότι οι καλοί δεν φαίνονται
Το Καλό είναι σεμνό και διακριτικό
Ότι το κακό και τ’ άσχημο θέλει να προβάλλεται
Το καλό δεν το αφήνουν να φανεί
Αυτοί
Οι ίδιοι και οι ίδιοι
Δεν το αφήνουν, αλλά είναι εκεί, υπάρχει και πρέπει να βγει μπροστά.

Thursday, 6 November 2008

TA ΕΜΑΘΕΣ ΤΑ ΝΕΑ?

Παιδί του Αφγανιστάν, που χτες βομβαρδίστηκες από τους Αμερικανούς, τα έμαθες τα νέα?
Βγηκε πρόεδρος της Αμερικής ο Ομπαμα!
Μια νέα σελίδα ξεκινάει για όλο το κόσμο!
Θα σε βομβαρδίσουν δημοκρατικά από αύριο.
Πέρασε η εποχή που σε βομβάρδιζαν ρεπουμπλικανικά!
Χαμογέλα!
Παιδι της Σομαλίας που πεθαίνεις στη πείνα τα έμαθες τα νέα?
Τώρα πια θα πεθαίνεις από τη πείνα δημοκρατικά!
Τώρα πια το βυζί της μάνας σου, θα στερεύει από γάλα με αρχηγαρα στο λευκό οίκο!
Παιδί της Σερβιας έμαθες τα νέα?
ο Χολμπρουκ βρε θα είναι συνεργάτης του Ομπαμα.
Τον ξέρεις από παλιά.
Είναι αυτός που μαζί με το Κλίντον (άλλος καραδημοκρατικαρος), σκότωσε το αδερφάκι σου στο πόλεμο που έκανε στη χωρα σου χωρίς αιτία κι αφορμή.
Τα έμαθες τα νέα παιδί της Ελλαδας?
Τώρα πια σ' αυτό το προτεκτοράτο που λέγεται Ελλαδα, το αφεντικό θα είναι ένας άλλος δούλος των νεοταξιτικων στοών, που λέγεται Ομπαμα!
Ο παλιός δουλος εφυγε!
Τώρα πια οι γονείς σου θα απολύονται μεν από τις δουλειές τους και τα τρόφιμα θα είναι μολυσμένα, άλλα θα είσαι περήφανο που ο πλανητάρχης θα είναι δημοκρατικός!
Ασε που θα δεις ποσά ευχολόγια θα κάνει για τη μόλυνση του περιβάλλοντος.
Αλλά μη ζητάς πολλά.
Η κόκα κόλα και η microsoft θα είναι εκεί να τον διατάζουν!
Τα έμαθες τα νέα παιδί του κόσμου?
Εχουμε καινούργιο ηγέτη του πλανήτη.
Αντε να δούμε ποιο από σένα θα τον διατάξουν να σκοτώσει για να σωθεί το κύρος των ΗΠΑ.
ΔΕ ΧΑΙΡΕΣΑΙ?
ΟΥΤΕ ΚΙ ΕΓΩ!

Sunday, 26 October 2008

Γιατί σκοτώνουμε τους Αλέξανδρους;

Ο Αλέξανδρος Ανδρικόπουλος, ένας μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου, ένα παιδί δηλαδή, έστειλε μια ανοιχτή επιστολή στον υπουργό παιδείας και κατήγγειλε τα κακώς κείμενα στην παιδεία μας.
Η επιστολή αμφισβητήθηκε για την αυθεντικότητά της από πολλούς, λόγω του νεαρού της ηλικίας του συγγραφέως.
Ο Αλέξανδρος έχει γράψει αρκετές επιστολές μέχρι σήμερα. Η πρώτη του επιστολή έτυχε ευρύτατης υποδοχής και δημοσιεύτηκε σε πρωτοσέλιδο εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας. Τα δε ηλεκτρονικά μέσα αφιέρωσαν ικανό χρόνο στην προβολή του θέματος.
Μερίδα του τύπου, ηλεκτρονικού και μη, απαξίωσε το θέμα αναβαθμίζοντάς το στο ερώτημα αν δύναται, ο νεαρός Αλέξανδρος, να συγγράψει επιστολές με τόσο καίριες επισημάνσεις.
Ο Αλέξανδρος συνέχισε να γράφει από καιρού εις καιρόν επιστολές με «καταγγελτικό» χαρακτήρα και η αποδοχή τους πλέον είναι από ψυχρή έως απορριπτέα.
Πρόσφατα, με την ευκαιρία της τελευταίας του επιστολής, κλήθηκε σε τηλεοπτική εκπομπή και απαξιώθηκε εντελώς.
Γιατί;
Γιατί σκοτώνουμε τους Αλέξανδρους;
Γιατί σκοτώνουμε τα παιδιά μας;
Τα παιδιά μπορούν, έχουν ταλέντα, έχουν χαρίσματα, προσόντα, κλίσεις. Εμείς δεν μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε. Εμείς οι «μεγάλοι» δεν μπορούμε τις περισσότερες φορές να αντιληφθούμε τα προσόντα που έχουν τα παιδιά μας και τα σκοτώνουμε. Επιθυμία μας είναι να τα εντάξουμε στο «σύστημα», να βρουν μια μόνιμη δουλίτσα στο δημόσιο και να ησυχάσουμε.
Αν διακρίνουμε κάποιο χάρισμα σε ένα παιδί, στην αρχή το επιδεικνύουμε με καμάρι, κυρίως για να προβληθούμε ΕΜΕΙΣ. «Δέστε τι παιδί κάναμε, ΕΜΕΙΣ!». Συνήθως, δημιουργείται ένας θόρυβος γύρω από το παιδί, χωρίς ουσιαστικά να δίνεται καμιά ευκαιρία για αξιοποίηση του ταλέντου του. Όσο μπορεί μόνο του, και αν δεν μπορεί, δεν πειράζει, ένα παιδί ακόμη στο «σύστημα»
Εδώ, βέβαια, στην περίπτωση του Αλέξανδρου, συμβαίνει κάτι άλλο.
Ο Αλέξανδρος, είναι εχθρός.
Ο Αλέξανδρος πρέπει να πεθάνει.
Επειδή ο Αλέξανδρος καταγγέλλει.
Το προνόμιο της καταγγελίας το έχουν οι «μεγάλοι». Ο Αλέξανδρος είναι εισβολέας. Ο Αλέξανδρος ανακατεύεται εκεί που δεν τον σπέρνουν. Μας παίρνει την δουλειά μέσα από τα χέρια μας. Διότι, μόνο εμείς μπορούμε να καταγγέλλουμε. Κανείς άλλος και κυρίως κανένα παιδί. Τί ξέρουν τα παιδιά; «Τι θέλουν πάλι τα μαλακισμένα;»

Κύριοι και κυρίες,
Ο Αλέξανδρος νομιμοποιείται να καταγγέλλει. Είναι ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος. Είναι ο βασικός πελάτης του εκπαιδευτικού συστήματος. Και τι λέει; Λέει, όλα αυτά που λέμε κι μείς στο καφενείο, στην τηλεόραση, στην παρέα, δεξιά και αριστερά. Αλλά αυτός ο Αλέξανδρος, «δεν δικαιούται δια να ομιλεί». Είναι παιδί, είναι μικρός, δεν ξέρει.
Φοβόμαστε κύριοι, φοβόμαστε να παραδεχτούμε ότι αποτύχαμε.
Αποτύχαμε να τους δώσουμε την παιδεία που τους αξίζει.

Και καθόμαστε και λέμε μπούρδες, Δεν τα έγραψε αυτός. Σιγά μην μπορεί να τα γράψει αυτά ένα παιδί 14 χρονών. Τι λέτε ρε; Σιγά τον πολυέλαιο. Το γράμμα μας νοιάζει; Την ουσία δέστε και αφήστε τις υπεκφυγές. Η ουσία είναι αυτή που λέμε όλοι και ασφαλώς την ξέρουν τα παιδιά μας καλύτερα από όλους μας και πρώτα από όλους μας. Γι αυτό κάθε χρόνο τα παιδιά είναι στους δρόμους και στις καταλήψεις. Γι αυτό.
Αλλά τα ξέρουμε όλα αυτά, ξέρουμε ότι έχουν δίκαιο, το μόνο που νοιάζει είναι μη πάρουν κεφάλι τα παιδιά.
Ντροπή να σκοτώνουμε τους Αλέξανδρους.
Ντροπή να σκοτώνουμε τα παιδιά μας.

Θυμάστε την ομιλία μίας Κύπριας στην Βουλή την Εφήβων; Μιλούσε ενώπιον Ελλήνων Πολιτικών και δεν μπορούσε να μιλήσει απ' το κλάμα, έπεισε το ακροατήριο και παρ' όλο που ενοχλούσε κάποιους με τα λεγόμενά της, όλοι στο τέλος όρθιοι την χειροκροτούσαν. Έχει χρόνια που συνέβη και κανένα κανάλι δεν την μετέδωσε επειδή δεν μπορούσε να την αμφισβητήσει, επειδή έγινε μπροστά τα μάτια μας.

«Προστατέψτε τα όνειρά μας»,
Δέσποινα - Κλυταιμνήστρα Λάσκαρη, από τον Πειραιά.
«Βοηθήστε μας να πιστέψουμε σε εμάς. Είναι χρέος σας», Κατσιγιάννη Μαρία, Αθήνα.
«Δεν σας προβληματίζει ότι τα προβλήματα που συζητάμε σήμερα τα έχετε ξανακούσει;», Κωνσταντινίδη Μαρία, από την Κόρινθο.
Αυτά τα είπαν φέτος στην Βουλή των εφήβων οι νέοι μας.

«Μεγάλοι» κύριοι και κυρίες,
στο κάτω-κάτω ο Αλέξανδρος υπέγραψε την επιστολή του με θάρρος και με τόλμη. Διατύπωσε απλές αλήθειες και αυτό έχει αξία. Μην τον σκοτώνετε.
Αφού δεν καταφέραμε να τον προβιβάσουμε σε παιδί-θαύμα και να ησυχάσουμε τον απορρίψαμε, αλλά για τα «πραγματικά παιδιά-θαύματα» της ελληνικής παιδείας, τις Νατάσσες, τσιμουδιά.
Τσιμουδιά!!...υποκριτές!!

Σχετικά: κ. Υπουργέ της Παιδείας, Γιατί κύριε Παπαδάκη;

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki