Κάθε χρόνο στις 20 Νοεμβρίου μνημεία και εμβληματικά κτήρια σε
όλο τον κόσμο φωταγωγούνται με μπλε χρώμα, συμμετέχοντας στις
εκδηλώσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τα δικαιώματα των παιδιών
Στα μπλε «ντύθηκε» ο Παρθενώνας στο πλαίσιο των εορταστικών
εκδηλώσεων για την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού, που
διοργανώνει κάθε χρόνο στις 20 Νοεμβρίου η UNICEF. Το υπουργείο
Πολιτισμού και Αθλητισμού απάντησε θετικά στο σχετικό αίτημα της Unicef
Ελλάδος με ιδιαίτερη αναφορά
στην προσφυγική κρίση και στην ευαισθησία, που έχει επιδείξει η χώρας
μας στα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα στην απόφαση έγκρισης φωταγώγησης του
μνημείου.
«Εγκρίνουμε το αίτημα της Unicef Ελλάδος για τη φωταγώγηση του
Παρθενώνα, στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδιού,στις
20 Νοεμβρίου 2019. Η έγκριση δίνεται κατ' ́εξαίρεση, λόγω του επετειακού
χαρακτήρα της εκδήλωσης, καθώς συμπληρώνονται 30 χρόνια από την
υπογραφή της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, αλλά και λόγω των
ιδιαίτερων συνθηκών και της ευαισθησίας που έχει δείξει η Ελλάδα τα
τελευταία χρόνια, αναφορικά με τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα που φτάνουν
στη χώρα μας», σημείωθηκε στην απόφασή, ύστερα από την
ομόφωνη γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Μουσείου.
Κάθε χρόνο στις 20 Νοεμβρίου μνημεία και εμβληματικά κτήρια σε όλο τον
κόσμο φωταγωγούνται με μπλε χρώμα, συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις
ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τα δικαιώματα των παιδιών. Μεταξύ
αυτών, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, ο Πύργος της Σαγκάης
στην Κίνα, το Πάνθεον στην Γαλλία, η Πέτρα στην Ιορδανία. Στον περσινό
εορτασμό, συμμετείχαν, ανάμεσα σε πολλά προβεβλημένα μνημεία, η Όπερα
του Σίδνεϊ, η Αψίδα του Θριάμβου ο Πύργος στο Παρίσι, το Empire State
Building στη Νέα Υόρκη και το Ολυμπιακό Κέντρο Κολύμβησης στο Πεκίνο και
άλλα προβεβλημένα διεθνώς μνημεία.
Παραμονή της
συμπλήρωσης των 30 χρόνων από την υπογραφή της Σύμβασης για τα
δικαιώματα του παιδιού, η υπηρεσία Ασύλου κοινοποίησε τον κατάλογο με τα
είδη πρώτης ανάγκης για τα παιδιά, που φροντίζει, απευθυνόμενη σε όσους
θέλουν να συνεισφέρουν στο έργο της:
H Υπηρεσία Ασύλου υποδέχεται κατά μέσο όρο 60 παιδιά την ημέρα όλων των ηλικιών.
Οι κύριες ανάγκες αφορούν σε:
Παγκόσμια διάκριση Ο Παρθενώνας είναι το ομορφότερο κτήριο του πλανήτη Στην κορυφή του κόσμου βρίσκεται ο Παρθενώνας αφού επιλέχθηκε ως το ομορφότερο κτήριο όλου του κόσμου σε ψηφοφορία που διοργανώθηκε από την ιστοσελίδα σελίδα Business Insider Θέλοντας να πάρει τη γνώμη των πιο ειδικών στο είδος, οι οποίοι έχουν πιο εμπεριστατωμένη κρίση, η ιστοσελίδα απευθύνθηκε σε διακεκριμένους αρχιτέκτονες και τους ζήτησε να αναδείξουν τα κτήρια που έχουν φέρει την επανάσταση στην αρχιτεκτονική.
Οι αρχιτέκτονες κλήθηκαν να απαντήσουν με το χέρι στην καρδιά για το ποια ήταν τα κτήρια τα οποία τους έκαναν να ακολουθήσουν το επάγγελμά τους και αυτοί απάντησαν πως πρώτος στη λίστα βρίσκεται ο Παρθενώνας. Αναλυτικά η λίστα Παρθενώνας Το Εθνικό Κογκρέσο της Βραζιλίας, στην πρωτεύουσα Μπραζίλια Μουσείο Τέχνης του Σάο Πάολο (Βραζιλία) Ο Ναός στην Απαγορευμένη Πόλη στο Πεκίνο (Κίνα) Το Κτήριο Καινοτομίας, Επιστήμης και Τεχνολογίας στο Πολυτεχνείο της Φλόριντα (Ηνωμένες Πολιτείες) The Hubertus House στο Άμστερνταμ (Ολλανδία) Empire State Building στη Νέα Υόρκη (ΗΠΑ) Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης The Niterói στο Ρίο ντε Τζανέιρο (Βραζιλία) Εκκλησία του Φωτός στην Οσάκα (Ιαπωνία) Κέντρο Enterprise στο Πανεπιστήμιο East Anglia στο Νόργουιτς (Αγγλία) Casa Mila στη Βαρκελώνη (Ισπανία) Μουσείο Τέχνης Kimbell στο Φορτ Γουόρθ του Τέξας (Ηνωμένες Πολιτείες) Fallingwater στο Mill Run (Ηνωμένες Πολιτείες) Μουσείο του Ιδρύματος Barnes στη Φιλαδέλφεια (Ηνωμένες Πολιτείες) Νοτρ Νταμ ντι Ο στο Ronchamp (Γαλλία) Μιχ Κα 25 Φεβρουάριος 2017,
The Parthenon in Athens, Greece. "It's the quintessential beautiful architectural form," Tara Imani says. "The Doric order, the use of entasis [a slight curve in columns] to make sure the columns didn't look spindly from a distance...the siting on a hilltop — it gave us our initial ABCs of architecture that we keep trying to use and improve upon today." Imani is the founding architect of Tara Imani Designs.
η Ακρόπολη και
ο Παρθενώνας άφησαν πίσω… τον Πύργο του Άιφελ και το Κολοσσαίο
Το Lonely Planet προέβη πρόσφατα σε έναν διαγωνισμό, προκειμένου να
ψηφίσουν οι αναγνώστες του τα 5 καλύτερα ευρωπαϊκά αξιοθέατα, αυτά που
κανείς δεν πρέπει να προσπεράσει κατά την επίσκεψή του στη χώρα όπου
βρίσκονται.
Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά, καθώς η Ακρόπολη και
ο Παρθενώνας άφησαν πίσω… τον Πύργο του Άιφελ και το Κολοσσαίο,
φιγουράροντας με υπερηφάνεια στην πρώτη θέση των προτιμήσεων,
λαμβάνοντας το 93% των ψήφων!
«Σμιλεύτηκα στο εργαστήριο του θεϊκού Φειδία, που βρισκόταν στη συνοικία των μαρμαράδων, στο Δήμο Αλωπεκής, σημερινή Δάφνη. Δημιουργός μου ήταν ένας ασχημομούρης που μολονότι δεν ξεπερνούσε τα 30, είχε ήδη κοιλιά και φαλάκρα. Μετριότατος καλλιτέχνης και τεμπελχανάς.
Ο Φειδίας τον ανεχόταν επειδή ήταν γιος του παλιού γλύπτη Σωφρονίσκου, αλλά και λόγω του κοφτερού μυαλού που επεδείκνυε σε όλους τους άλλους τομείς εκτός από τη γλυπτική.
*Στάθηκα,άτυχη από την πρώτη στιγμή. Στο εργαστήριο του Φειδία εργάζονταν 100 εξαίσιοι τεχνίτες, οι καλύτεροι γλύπτες και χαλκοχύτες των κλασικών χρόνων. Εγώ όμως έπεσα πάνω στον ατάλαντο Σωκράτη που έγινε γνωστός μόνο όταν εγκατέλειψε τη γλυπτική για να ασχοληθεί με τη φιλοσοφία. Πού τύχη να με σμιλέψουν τα χέρια του Αγοράκριτου, του μόνου μαθητή στον οποίο επιτρεπόταν να υπογράφει τα γλυπτά όχι με τ' όνομά του, αλλά με το δοξαστικό "Φειδίας". Ή του περίφημου Αλκαμένη, των Παριανών Θρασυμήδη, Λοκρού και Αρίστανδρου ή έστω του πιτσιρικά Σκόπα, του μεγαλύτερου γλύπτη της επόμενης γενιάς.
Λένε πως ο Φειδίας έδινε στ' αγάλματα πνοή, εμένα ο Σωκράτης μου έδωσε λόγο. Με την κουβέντα ξεχάστηκα να συστηθώ. Είμαι ό,τι απέμεινε από ένα ανάγλυφο των Τριών Χαρίτων. Έζησα στην αττική γη 2.000 χρόνια και βάλε. Από το 1817 δηλώνω μόνιμη κάτοικος Λονδίνου, αλλά αυτό είναι μια πονεμένη ιστορία...
Δόξα και παρακμή
Τοποθετημένη μεταξύ των Προπυλαίων και του ιερού της Απτέρου Νίκης, με απαράμιλλη θέα προς το Σαρωνικό, βίωσα όλη τη δόξα και την παρακμή της Αθήνας. Θυμάμαι τις μέρες της τοποθέτησής μας. Στον ιερό βράχο είχε στηθεί πραγματικό πανηγύρι.
*Ο κουτσός μηχανικός Αρτέμωνας περιφερόταν υποβασταζόμενος, ελέγχοντας τα βαρούλκα και τις μηχανές που είχε επινοήσει για να ανυψώσει τη Ζωφόρο, τις Μετόπες και όλους εμάς τους υπόλοιπους στις προκαθορισμένες θέσεις μας. Επρόκειτο για κολοσσιαίο έργο. Αλλωστε, τα μηχανήματα του Αρτέμωνα είχαν χαρίσει στον Περικλή σπουδαίες νίκες στις μάχες. Τώρα του πρόσφεραν τη σπουδαιότερη.
*Οταν τα πάντα είχαν στηθεί, η θεσπέσια Ασπασία είπε στο Φειδία για μας: "Δεν είναι κρίμα τέτοια υπέροχα γλυπτά να τοποθετηθούν τόσο ψηλά ώστε με μεγάλη δυσκολία να τα απολαμβάνουν οι άνθρωποι";
-"Μου αρκεί που τα βλέπουν οι θεοί", της απάντησε.
Αχ, Αθήνα! Είμαι προϊόν του Χρυσού Αιώνα. Έζησα όμως τη φρίκη του Πελοποννησιακού Πολέμου, είδα τους Σπαρτιάτες να γκρεμίζουν τα μακρά τείχη, το Φίλιππο, τον Αλέξανδρο και τους Ρωμαίους να μας κατακτούν.
*Τα προβλήματα άρχισαν με την επικράτηση του Χριστιανισμού. Φανατισμένοι πιστοί της νέας θρησκείας άρχισαν να καταστρέφουν τα ιερά και να σκυλεύουν τα αγάλματα που βρίσκονταν στο επίπεδο του εδάφους. Με τους Βυζαντινούς, τους Φράγκους, τους Αρβανίτες, τους Σλάβους, τους Καταλανούς και τους Τούρκους δεν περάσαμε τις καλύτερές μας στιγμές. Οι καταστροφές ωστόσο, ήταν εντέλει μικρές.
*Πραγματική λαίλαπα για μας τα γλυπτά ήταν οι Ευρωπαίοι, μετά την εποχή της Αναγέννησης. Η αρχαιολατρεία έγινε συρμός. Διάφοροι φραγκοντυμένοι περιηγητές, απεσταλμένοι δόγηδων, βασιλιάδων και φιλότεχνων μεγιστάνων άρχισαν τις «επιτόπιες μελέτες», που εξελίχθηκαν σε συλλεκτική μανία για να καταλήξουν σε αρπαγές και βανδαλισμούς.
*Το 1350 άκουσα το Γερμανό Rudolph von Suchen που ταξίδεψε στην Ιταλία και την Ελλάδα, να λέει ότι ολόκληρη η Γένοβα ήταν χτισμένη με μάρμαρα και κίονες απ' την Αθήνα, ενώ οι περιηγητές αποκεφάλιζαν αγάλματα και ακρωτηρίαζαν μύτες για να διακοσμήσουν τα σαλόνια τους.
*Κατά την πολιορκία της Ακρόπολης, το 1687, ο Βενετός Φραγκίσκος Μοροζίνι διάλεξε το εξαίσιο γλυπτικό σύμπλεγμα του δυτικού διαζώματος με τον Ποσειδώνα και τα δύο άλογα, για να το μεταφέρει ολόκληρο στην πατρίδα του. Κατά την απόσπαση, όμως, των γλυπτών γκρεμίστηκε ολόκληρο τμήμα του ναού και τα μάρμαρα θρυμματίστηκαν καταγής. Ο Μοροζίνι έγραψε στη σύγκλητο, όπως έμαθα, ότι "ευτυχώς δεν έπαθαν τίποτε οι βενετσιάνοι τεχνίτες". Ολοι οι μισθοφόροι της γαληνοτάτης δημοκρατίας έφυγαν από την Αθήνα με αναμνηστικά εκατοντάδες κεφάλια από αγάλματα, μετόπες και αετώματα. Ο γραμματικός του αρχιστράτηγου San Gallo και ο δανός λοχαγός Hartmand υπερηφανεύονται γι' αυτό σε γραπτά τους.
*Το 1801 ο λόρδος Ελγιν, πρεσβευτής κι αυτός στην Κωνσταντινούπολη, εξασφαλίζει φιρμάνι για αρπαγή μνημείων και μεταφορά της λείας στην Αγγλία. Ουσιαστικά επρόκειτο για το σύνθημα κατεδάφισης του Παρθενώνα, κι αυτά τα λέει κάποια που τα έζησε από κοντά. Τον Οκτώβριο του 1802, καθώς με σκαλωσιές ξεκολλούσαν τις μετόπες, ένα τμήμα από την τοιχοδομή χαλάρωσε εξαιτίας των μηχανημάτων.
*"Τότε γκρεμίστηκαν τα ογκώδη πεντελικά μάρμαρα με φοβερό βρόντο και τα θρυμματισμένα κομμάτια διασκορπίστηκαν ανάμεσα στα ερείπια", όπως έγραψε και ο Edward Clarke, ένας απ' τους αρχιτεχνίτες του Ελγιν. Εκείνη τη στιγμή κατέρρευσα κι εγώ. Σωριαστήκαμε μαζί με τις αδελφές μου στο έδαφος και σπάσαμε σε πέντε κομμάτια. Εγώ ήμουν το μεγαλύτερο κι έτσι φορτώθηκα σε πλοίο για Λονδίνο.
*Έκανα δεκαετίες να συνηθίσω το μουντό καιρό της Αγγλίας και το αποστειρωμένο περιβάλλον του μουσείου. Μου λείπει αφάνταστα ο αττικός ουρανός, το κλίμα του Λεκανοπεδίου και η αύρα του Σαρωνικού, παρ' όλο που έχουν πιάσει τ' αφτιά μου έλληνες επισκέπτες να συζητούν για μια σημερινή Αθήνα που με τρομάζει. Με εκνευρίζουν αφόρητα οι ορδές των τουριστών με τις βιντεοκάμερες και τα φλας, οι ανιαρές περιγραφές των ξεναγών και τα κακόγουστα κοκτέιλ πάρτι του βρετανικού μουσείου, με υψηλούς προσκεκλημένους».
J. Travlos «Pictorial Dictionary of Ancient Athens», Χ. Ζαλόκωστα «Σωκράτης», συνέντευξη με την αρχαιολόγο Βιργινία Μαυρίκα, Κ. Σινόπουλος: «Ξενοκρατία, υποτέλεια».
ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
(Ελγίνου μάρμαρα)
Η Καρυάτιδα από το Ερέχθειο. Erechtheion Caryatid.
Στην ψυχρή του Μουσείου αίθουσα
την κλεμμένη, ωραία, κοιτώ
μοναχή Καρυάτιδα.
Το σκοτεινό γλυκύ της βλέμμα
επίμονα εστραμμένο έχει
στο σφριγηλό του Διονύσου σώμα
(σε στάση ηδυπαθείας σμιλευμένο)
που δυο βήματα μόνον απέχει.
Το βλέμμα το δικό του έχει πέσει
στη δυνατή της κόρης μέση.
Πολυετές ειδύλλιον υποπτεύομαι
τους δυο αυτούς να 'χει ενώσει.
Κι έτσι, όταν το βράδυ ή αίθουσα αδειάζει
απ' τούς πολλούς, τούς θορυβώδεις επισκέπτες,
τον Διόνυσο φαντάζομαι
προσεκτικά απ’ τη θέση του να εγείρεται
των διπλανών γλυπτών και αγαλμάτων
την υποψία μην κινήσει,
κι όλος παλμό να σύρεται
τη συστολή τής Καρυάτιδας
με οίνον και με χάδια να λυγίσει.
Δεν αποκλείεται όμως έξω να 'χω πέσει.
Μιαν άλλη σχέση ίσως να τούς δένει
πιο δυνατή, πιο πονεμένη:
Τις χειμωνιάτινες βραδιές
και τις εξαίσιες του Αυγούστου νύχτες
τούς βλέπω,
απ' τα ψηλά να κατεβαίνουν βάθρα τους,
της μέρας αποβάλλοντας το τυπικό τους
με νοσταλγίας στεναγμούς και δάκρυα
τους Παρθενώνες και τα Ερεχθεία που στερήθηκαν
στη μνήμη τους με πάθος ν’ ανεγείρουν. Κική Δημουλά
Αν ζούσε σήμερα ο Ίων Δραγούμηςκαι ξαναέγραφε τηνυπέροχη «Σαμοθράκη» του, δεν θα επέμενε για τη Νίκη ότι: «Ξέχασε όμως να κρύψει τα φτερά της, λησμόνησε πως τα φορούσε φεύγοντας από το νησί της για πάντα σε ξένους τόπους. Και από τα φτερά την εγνώρισαν» Ναι μεν πιο κάτω αναφερόμενος στην άλλη νίκη, σημειώνει εμφαντικά ότι: «ασάλευτη δεν είναι, παρά είναι φτερωτή και δεν στέκει σ΄ έναν τόπο παντοτινά» και «Η Νίκη πάντα φεύγει», νομίζω όμως ότι είτε πρόκειται για τη Νίκη της Σαμοθράκης είτε την άλλη, θα συμπλήρωνε μια φράση που απουσιάζει: «Εκτός και αν δεν έκρυψε τις φτερούγες της για να δείξει ότι θα της χρειαστούν για το μεγάλο ταξίδι της επιστροφής».
από το 2.46'' Η Νίκη... και η Αφροδίτη...
Τρεις ιδέες για τη Νίκη
1. Η ήττα της Νίκης Όσοι έχουν επισκεφθεί το Μουσείο της Σαμοθράκης έχουν δει το γύψινο εκμαγείο της Νίκης. Δεν ξέρω αν σε κάποιους θυμίζει τις χάνδρες και τα καθρεφτάκια με τα οποία κάποτε ξεγελούσαν τους ιθαγενείς, όμως νομίζω ότι κανείς δεν θα διαφωνεί ότι με την παρουσία του δεν κάνει κάτι άλλο από το να καλλιεργεί την ψευδαίσθηση στους επισκέπτες, κυρίως δε στους ιστορικούς δικαιούχους της Νίκης. Τους νησιώτες κατοίκους της Σαμοθράκης.
Μπορεί εκ πρώτης όψεως να μη γίνεται αντιληπτό, όμως η κόπια αυτό ακριβώς το ρόλο επιτελεί. Την εκλογίκευση της απώλειας ενός μάλιστα από τα δυο τρία πλέον σημαντικά έργα τέχνης του πολιτισμού των Ελληνιστικών χρόνων. Επιπλέον ένα από τα δύο τρία πιο σπουδαία εκθέματα του ίδιου του Μουσείου του Λούβρου, που έχει διαθέσει για τη Θρακιώτισσα αυτή, μια ολόκληρη αίθουσα, που όμως δεν παύει να αποτελεί ένα χρυσό μεν, κλωβό δε, αφού βρίσκεται στα ξένα, για να θυμηθώ και έναν άλλο συμπατριώτη, το Γεώργιο Βιζυηνό.
Τα λέω αυτά διότι το εδώ αντίγραφο της Νίκης το οποίο εκτίθεται στο Μουσείο του νησιού ταυτόχρονα εκθέτει ολόκληρη την Ελληνική πολιτισμική παιδεία και Πολιτεία διαχέοντας στους πολίτες πολλαπλά αισθήματα κενού για τη συνολική της στάση. Όχι τόσο για την αρπαγή, απαγωγή και υπεξαίρεση -για ποιο άλλωστε πρώτα έργο τέχνης να μιλούσε- όσο την αποδοχή του εν λόγω υποκατάστατου. Την ψευδονίκη. Όπως και την ψευδοαφροδίτη της Μήλου, για την οποία θα μιλήσω μια άλλη φορά.
Αλήθεια θα ήταν ποτέ δυνατόν να δεχθεί κανείς γύψινα εκμαγεία αντί τωνμαρμάρων του Παρθενώνα; Και τι ανέδιδε αν όχι βλακεία η προ ολίγων ετών υπουργική εκείνη επιστολή για την επιστροφή λέγοντας: «Δεν είναι τα Μάρμαρα του Παρθενώνα ένα αυτόνομο μνημείο όπως λ.χ. η Αφροδίτη της Μήλου ή η Νίκη της Σαμοθράκης. Είναι διαμελισμένα στοιχεία του». Σε τι άλλο λοιπόν παρέπεμπε αυτό εάν όχι στην έμμεση πλην όμως σαφή παραίτηση από τα δύο αυτά «αυτόνομα μνημεία» του Λούβρου;
Ο λόγος ανήκει στο Δήμο της Σαμοθράκης. Το πρώτο πεδίο που μπορεί να κινηθεί είναι το ζήτημα της θερινής κατοικίας της ομώνυμης Νίκης. Έχω γράψει για αυτά, όπως και για το ρόλο το οποίο θα μπορούσαν να αναλάβουν οι περισσότερο παραθεριστές, παρά μέλη του ετήσιου συνεδρίου τους, Δημοσιογράφοι.
Ένα δεύτερο, είναι η εκ μέρους της Ελληνικής πολιτείας, έγκριση προγράμματος συστηματικών ανασκαφών. Όχι μόνο για να βρεθεί το κεφάλι της Νίκης, όπως έλεγα σε άλλο γραπτό αλλά πλείστα όσα άλλα αριστουργήματα που περιμένουν υπομονετικά να βγουν στην επιφάνεια και που σήμερα είναι θαμμένα στο απέραντο αυτό πολιτισμικό κοιμητήριο.
Το τρίτο μπορεί να ξενίσει ή να ξινίσει ή και να προκαλέσει αρνητικό σχολιασμό, όμως είναι η μόνη ενδεδειγμένη κίνηση η οποία μπορεί να γίνει ως προς το πεδίο αυτό. Μιλώ για την υποβολή στο Υπουργείο πολιτισμού πρότασης για την απόσυρση του εκμαγείου, και ας το έβαζαν αν ήθελαν στη Βουλή, μια και προτάθηκε να ζητηθεί από το Λούβρο ένα ακόμη αντίγραφο. Είναι κάτι που αν μη τι άλλο θα διευκολύνει την έναρξη, το πρώτο βήμα του όλου σχεδίου παλιννόστησης της Νίκης. Ένα βήμα που οφείλει να είναι μελετημένο από εκατό μεριές. Τόσο ως προς την περίπτωση της θερινής κατοικίας όσο ακόμη και για τη μόνιμη κάποτε επιστροφή. Για τη διαδικασία βέβαια της οποίας δεν χρειάζονται ψευδαισθήσεις. Αν κάποιοι έχουν τέτοιες είναι αυτοί που έλεγα στην αρχή. Αν χρειάζεται κάτι είναι οι αισθήσεις και κυρίως μυαλό για το χειρισμό της υπόθεσης. Γιατί και εδώ πρόκειται για διανοητικά αναστενάρια ή και ντόμινο, σαν εκείνο που προκάλεσε η επιστολή για τα μάρμαρα του Παρθενώνα.
Υπάρχει κάτι ακόμη, ως προκαταβολική απάντηση σε όσους σπεύσουν να μιλήσουν για ουτοπία. Γιατί και αν ακόμη με όσα λέω άρχιζε κάποια στιγμή να αναπτύσσεται ένα τουριστικό ρεύμα από τη Γαλλική Δημοκρατία ειδικά προς τη Σαμοθράκη, σαν ένα δείγμα αναγνώρισης του δίκαιου της αλλά και έκφραση μιας ελάχιστης ηθικής αποζημίωσης, εγώ δεν θα έπαυα να μιλώ και να αγωνίζομαι για την επιστροφή. Αυτό έκανα το 1988, το ίδιο συνέχισα και το 2004, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των οκτώ αιώνων από την εισβολή των Σταυροφόρων και τη Φραγκοκρατία -πιο σωστά- τη Λατινοκρατία, στην περιοχή αυτή της Ρωμανίας.
Επιπλέον έχω να παρατηρήσω και το εξής. Αν σωστά διεκήρυττε ο Γάλλος εκείνος πολιτικός που έλεγε ότι η πολιτική οφείλει να είναι χειρισμός των συμβόλων, τότε τι άλλο ήταν αν δεν ήταν σύμβολο η εν λόγω επέτειος. Και τι άλλο ήταν αν δεν ήταν πολιτική ο χειρισμός της ίδιας; Τι άλλο επίσης ήταν η ανάδειξη του ζητήματος αυτού, με την κίνησή του σε μια τόσο ευγενική και πολιτισμική σφαίρα; Ποιος όμως από την ημεδαπή πολιτική, έστω τη Θρακική, θα ενδιαφέρονταν να το προβάλλει;
Σε μια προσπάθεια να στηρίξουμε την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφασίσαμε να δράσουμε όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα 1 Νοεμβρίου το παρακάτω κείμενο:
Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.
Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.
Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο όταν είναι ολοκληρωμένα.
Επειδή τα κενά στις μετόπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.
Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.
Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.
Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.
Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.
In an attempt to support the return of the Parthenon Marbles to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday November 1st, the text below: Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.
Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.
Since works of art are more valuable when they are complete.
Since there now exists a warm and hospitable place to host the marbles.
Since it's high time that Melina Mercouri's battle and the expectations of all Greeks were realized.
We say YES to the return of the Parthenon Marbles to Greece.
Ο λόγος της Μελίνας στο Oxford Union
Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2005
Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν για μας τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Είναι η υπερηφάνεια μας, είναι οι θυσίες μας. Είναι το ευγενέστερο σύμβολο τελειότητας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι οι φιλοδοξίες μας και το ίδιο τ΄όνομα μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητας.
Κύριε Πρόεδρε, Αξιότιμα Μέλη, Κυρίες και Κύριοι
Καταρχήν επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω την OXFORD UNION που έφερε το θέμα αυτό για συζήτηση και ευχαριστώ που με προσκαλέσατε. Νομίζω ότι θα ήταν καλό αυτό το βράδυ ν΄ακουστεί μια ελληνική φωνή. Μια φωνή έστω με τη φτωχή μου προφορά. Την ακούω και μορφάζω. Θυμάμαι εκείνο που είπε κάποτε ο Brendan Behan για κάποιο εκφωνητή "Μιλάει σαν να΄χει τα Ελγίνεια Μάρμαρα στο στόμα του."
Θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης το μεγάλο αριθμό Βρετανών πολιτών που συνηγόρησαν υπέρ των θέσεων της κυβέρνησης με τα αξιότιμα μέλη και των δύο σωμάτων του κοινοβουλίου που εκδήλωσαν ενδιαφέρον και συμπάθεια για το αίτημα της επιστροφής των μαρμάρων.
Και βεβαίως εκφράζω τη βαθεία ευγνωμοσύνη μου στη Βρετανική Επιτροπή για την Eπιστροφή των Mαρμάρων του Παρθενώνα, για τις προσπάθειες της να αποκαλύψει την αλήθεια στο Βρετανικό λαό.
.
Υπάρχουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα .
Δεν υπάρχουν Ελγίνεια Μάρμαρα.
΄Οπως,
Υπάρχει ο Δαβίδ του Michael Angelo
Yπάρχει η Μόνα Λίζα του Da Vinci
Υπάρχει ο Ερμής του Πραξιτέλη
Υπάρχουν οι Ψαράδες στη θάλασσα του Turner
Υπάρχει η Capella Sixtina
Δεν υπάρχουν Ελγίνεια Μάρμαρα.
asxetos.gr
Η Μελίνα "έφυγε" σαν σήμερα πριν από δεκαπέντε χρόνια.
«Είναι δυνατόν μια ελεύθερη Ελλάδα να είχε επιτρέψει τη μετακίνηση των μαρμάρων;»
«Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν για μας τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Είναι η υπερηφάνεια μας, είναι οι θυσίες μας. Είναι το ευγενέστερο σύμβολο τελειότητας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι οι φιλοδοξίες μας και το ίδιο το όνομα μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητας. Είμαστε έτοιμοι να πούμε ότι θεωρούμε όλη την πράξη του Elgin σαν άσχετη προς το παρόν. Λέμε στην Βρετανική Κυβέρνηση: Κρατήσατε αυτά τα γλυπτά για δύο σχεδόν αιώνες. Τα φροντίσατε όσο καλύτερα μπορούσατε, γεγονός για το οποίο και σας ευχαριστούμε. Όμως τώρα στο όνομα της δικαιοσύνης και της ηθικής παρακαλώ δώστε τα πίσω. Ειλικρινά πιστεύω ότι μια τέτοια χειρονομία εκ μέρους Μεγάλης Βρετανίας θα τιμούσε πάντα τ΄ όνομά της. Ευχαριστώ.»
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΤΙΜΟΥΝ. ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ!
Ας τιμήσουμε όλοι οι Έλληνες αυτή τη μεγάλη Ελληνίδα που δίνει τον αγώνα της καθημερινά στην Ακρόπολη για τη συγκέντρωση υπογραφών και την επίτευξη της επιστροφής των κλεμμένων γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα!
Να μην ξεχνάμε επίσης πως πολλοί που διαμένουν στην Αθήνα μπορούν να την βοηθήσουν κι από κοντά. Ένα τσαγάκι εκεί στο κρύο όπου κάθεται με τις ώρες και συλλέγει υπογραφές, μια καλή κουβέντα, μια υπογραφή, θα είναι θαύμα ανέλπιστο!
Πρέπει να καταλάβουμε όλοι πως αυτή η γυναίκα μάχεται για 11 εκατομμύρια Ελλήνων ΟΛΟΜΟΝΑΧΗ της! Για κάτι που είμαστε κι ΕΜΕΙΣ υποχρεωμένοι να κάνουμε για την ΠΑΤΡΙΔΑ μας!
Αν μάλιστα μπορεί κάποιος να οργανώσει συλλογή υπογραφών και στον τόπο του ακόμα καλύτερα!
Τα γλυπτά του Παρθενώνα πρέπει πλέον να επιστρέψουν εκεί όπου ανήκουν! Στην ΕΛΛΑΣ!
Είναι ασέβεια προς τους προγόνους μας να αμελούμε και να μη φροντίζουμε για την επιστροφή τους!
Μην περιμένετε την πολιτεία! Απλά δεν νοιάζεται!
Εμείς οι Έλληνες, ο απλός λαός θα το καταφέρουμε αυτό!
Η φωνή μας μπορεί να επιβληθεί!! Μην υποτιμάμε τη δύναμη μας!
Πάμε Έλληνες! Δυνατά και γερά!!! Δείξτε τη δύναμη μας!
Η κυρία Άννα Σιδηροπούλου, για 12 χρόνια, κάτω από την Ακρόπολη μάζεψε 35.000 υπογραφές από ξένους τουρίστες, για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα. Στους δέλτους της «κυράς της Ακρόπολης» συγκαταλέγονται προσωπικότητες, βουλευτές, πολιτευτές, επιστήμονες και άλλοι.
Για τη μοναδική αυτή δράση της, η κ. Αννα Σιδηροπούλου τιμήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού. Η Ελληνική πολιτεία όμως, γενικά και όχι μόνο το κράτος θα πρέπει να αναγνωρίσουν τη σημαντική αυτή πατριωτική πράξη της κυρίας Σιδηροπούλου, η οποία αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Οργανωμένοι φορείς, κόμματα και πολιτιστικοί σύνδεσμοι και οργανώσεις θα πρέπει να ενδιαφερθούν για το έργο το οποίο προσέφερε και να την τιμήσουν ανάλογα.
Η ιστορία της «κυράς της Ακρόπολης» έγινε γνωστή χάρις στον ειδικό επί των μαρμάρων, αρχαιολάτρη κύριο Φυλακτό και φυσικά τη Βίκυ Χατζηβασιλείου που την παρουσίασε με τόση αγάπη στην εκπομπή της "Πάμε Πακέτο".
Ο κύριος Φυλακτός μάλιστα μετέφερε την εκτίμηση των μαθητών του Γυμνασίου Πεύκων, η Πολιτιστική Ομάδα, του οποίου μάζεψε ορισμένα χρήματα, για να ταξιδέψει η κυρία Σιδηροπούλου στο Λονδίνο και να επισκεφθεί τα κομμάτια της Ακρόπολης που ξεριζώθηκαν και βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. Ομολογουμένως συγκινητική και αξιέπαινη η πράξη αυτή των μαθητών και της καθηγήτριάς τους Φανής Γκέκα, που είχε την πρωτοβουλία αυτή.
Αγαπητή Άννα, σε ευχαριστούμε μέσα από τα βάθη της ψυχής μας, για τον ανιδιοτελή, προσωπικό σου αγώνα για τον Ελληνικό πολιτισμό. Τιμώντάς σε, τιμούμε τους εαυτούς μας.
Posts
