Δεν γεννιόμαστε ρατσιστές...

«Αρνούμαι να δεχτώ την ιδέα ότι η ανθρωπότητα είναι τόσο τραγικά περιορισμένη στα μαύρα μεσάνυχτα του ρατσισμού και του πολέμου που η φωτεινή ημέρα της ειρήνης και της αδελφότητας δεν μπορεί να γίνει ποτέ πραγματικότητα»

Mάρτιν Λούθερ Κινγκ 

«οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ.»
Προς Γαλάτας Κεφ.3

Ακολουθώντας το μήνυμα του Mάρτιν Λούθερ Κινγκ σχετικά με το ρατσισμό, πρέπει ως γονείς να μεταδώσουμε στα παιδιά μας το ίδιο μήνυμα σχετικά με το ρατσισμό και τη διαφορετικότητα.

Μόλις τα παιδιά αρχίζουν να καταλαβαίνουν, κι όσο ακόμη είναι μικρά πρέπει να τους εξηγήσουμε ότι όλα τα παιδιά, όλα τα άτομα ανεξαρτήτου φύλου, φυλής, ηλικίας, θρησκείας έχουν ίδια δικαιώματα στη ζωή και στην ισότητα. Αν και όλοι είμαστε διαφορετικοί, είμαστε ταυτόχρονα και ίσοι!
 
Αλλιώς, αν ήμασταν όλοι ίδιοι, δε θα είχε και νόημα.

Δυστυχώς τα παιδιά από μικρή κιόλας ηλικία μπορεί να εκδηλώσουν ασυνείδητα «ρατσιστικές» συμπεριφορές, μόνο και μόνο επειδή παρατηρούν κάποιο από τα παιδιά να είναι διαφορετικό. Λειτουργούν ασυναίσθητα χωρίς να αντιλαμβάνονται.
Για αυτό πρέπει οι γονείς να κουβεντιάζουν με τα παιδιά τους για να μην υπάρχει από πλευράς τους ο φόβος του διαφορετικού δίνοντας έμφαση στη φιλία και την ισότητα.

Κείμενο: Ελεονώρα Κανάκη

Οι μικροί θεοί και οι καθρέφτες τους, τα παιδιά

Τα βλέπω και τα καμαρώνω, τόσο γλυκά, τόσο αθώα, καλοπροαίρετα, έτοιμα να μοιραστούν το κολατσιό τους, το μπλοκ ζωγραφικής και τα παιχνίδια τους.

Δεν ενδιαφέρονται αν ο συμμαθητής τους ή το παιδί που κάθεται στη διπλανή κούνια στην παιδική χαρά κατάγεται από την Ελλάδα, είναι Μουσουλμάνος, αν ο πατέρας του είναι δικηγόρος, αν έχει ακίνητα και μπάρμπα στην Κορώνη.

Ακόμα και αν δε μιλάνε την ίδια γλώσσα, μια χαρά καταφέρνουν να συνεννοηθούν και μάλιστα σε χρόνο ρεκόρ. 

Μια μπάλα, ένα χαμόγελο, ένα κούνημα του χεριού, ένα κάλεσμα και το σύνθημα δόθηκε, το παιχνίδι αμέσως ξεκινά.

Μόλις κάποιο παιδί πέσει ή χτυπήσει στην αυλή του σχολείου, τρέχουν όλα με την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια τους. 

Κρατάνε από το χέρι τον φίλο τους, ακόμα και αν δεν θυμούνται το όνομά του, δεν έχει σημασία, άλλωστε, τον οδηγούν στη βρύση και του ξεπλένουν την πληγή. 

Αθόρυβα και τρυφερά, τι πιο απλό;

Είναι και αυτή η τακτική που ακολουθείται τελευταία και εφαρμόζεται σε πολλά σχολεία, με την υιοθεσία των μικρών παιδιών από τα μεγαλύτερα. 

Έτσι, βλέπεις τα “εκτάκια” να βοηθούν τα μικρά να ανέβουν στο σχολικό λεωφορείο ή να τους κουβαλάνε την τεράστια τσάντα τους στις σκάλες του σχολείου.

«Εμείς έτσι ήμασταν; Εγώ θυμάμαι τα μεγάλα να μας κυνηγάνε για να μας χτυπήσουν» λέει ο πατέρας της μικρής. Ας ελπίσουμε ότι κάτι αλλάζει, ίσως να είναι μόνο στα δικά μου μάτια αλλά ας είναι…

Θυμάμαι την εποχή που πήγαινα εγώ σχολείο, τον διευθυντή του Λυκείου να μας καλεί από το μικρόφωνο να υποδεχτούμε και καλοδεχτούμε το κορίτσι από την Αλβανία που γράφτηκε στο σχολείο μας. 

Ήξερε λίγα ελληνικά και όταν μας μιλούσε έσκυβε το κεφάλι. Μας απηύθυνε τον λόγο στον πληθυντικό, και πόσο είχα ντραπεί για αυτό…

Αναρωτιέμαι, αν και ξέρω την απάντηση, πότε αυτή η αυθόρμητη καλοσύνη των παιδιών μετατρέπεται σε κακία όσο μεγαλώνουν. Ποια είναι αυτή η καθόλου μαγική στιγμή που ο καθένας αποκτά την ταμπέλα του ξένου, του πλούσιου, του κατάλληλου ή ακατάλληλου για παρέα.

Οι γονείς έχουμε, δυστυχώς, τον ρόλο ενός μικρού θεού, τα παιδιά είναι οι καθρέφτες μας.

Όταν αρχίσουμε τα “μην κάνεις παρέα με τον Αχμέτ”, 

“γιατί δεν καλείς τη Μαρίνα στο πάρτι σου; Ο πατέρα της είναι γιατρός…” 

Τότε βράσε όρυζα!

Από Κατερίνα Μυλωνά
patris.gr

Δεν θα παίξεις, «Είσαι μαύρος, δεν είσαι λευκός» - Spanish white kids being racist to a Black kid in a playground

Το περιστατικό συνέβη σε παιδική χαρά στην Ισπανία. 

Ένα μαύρο παιδάκι θέλησε να κάνει τσουλήθρα και τα υπόλοιπα παιδιά που δεν ξεπερνούν τα 6 χρόνια, του έκλεισαν τον δρόμο και δεν το άφηναν να παίξει.

Μάταια η μητέρα του προσπαθούσε να βρει μια λύση. Από όλους τους γονείς που καθόντουσαν στα παγκάκια της παιδικής χαράς, μόνο μια φιλοτιμήθηκε να σηκωθεί και να πάρει το παιδί της για να κάνει χώρο στο μαύρο αγοράκι.

Τα παιδιά βέβαια δεν φταίνε σε τίποτε. Τα παιδιά είναι σαν σφουγγάρια που ρουφάνε και μαθαίνουν από τη συμπεριφορά των γονιών τους. 

Το μαύρο παιδάκι αποφασίζει να ανέβει άλλο ένα σκαλοπάτι στην τσουλήθρα και τότε τα άλλα παιδιά αρχίζουν να το χτυπούν και να του τραβάνε τα μαλλιά.

Η μητέρα του με αξιοπρέπεια το παίρνει μακριά και πάει σε μια άδεια τραμπάλα όπου νόμιζε ότι μπορεί να παίξει ο γιος της. 

Τα παιδιά όμως από την τσουλήθρα άρχισαν να φωνάζουν και να κοροϊδεύουν το παιδί: «Είσαι μαύρος, δεν είσαι λευκός»

Τότε κατέβηκαν από την τσουλήθρα πήγαν στην τραμπάλα και άρχισαν πάλι να του τραβάνε τα μαλλιά. 

Η μητέρα που είναι προφανώς πρόσφυγας, δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. 

Παίρνει το παιδί της με δάκρυα στα μάτια και φεύγει από την παιδική χαρά. 

Ο φασισμός και ο ρατσισμός δυστυχώς αρχίζει να ριζώνει στις καρδιές και μικρών παιδιών…

reporter

Το Χαμομηλάκι

H&M: Συγγνώμη για το παιδί και τη "μαϊμού" Apologizes for “Coolest monkey in the jungle.”

H&M apologizes for showing black child wearing 

a ‘monkey in the jungle’ sweatshirt

Σε συγγνώμη υποχρεώθηκε η διάσημη εταιρεία ρούχων H&M, καθώς χρησιμοποίησε ένα μαύρο παιδί για να διαφημίσει παιδικό φούτερ με το λογότυπο: «Η πιο κουλ μαϊμού στη ζούγκλα».

Όπως ήταν αναμενόμενο, ξέσπασε θύελλα αντιδράσεων, καθώς η επιλογή του αγοριού και το σλόγκαν θεωρήθηκαν άκρως ρατσιστικά, αναγκάζοντας την εταιρεία να ζητήσει πάραυτα συγγνώμη: 
«Ζητάμε συγνώμη που τραβήχτηκε η φωτογραφία και μετανιώνουμε για την παρουσίαση της. Γι’ αυτό όχι μόνο αποσύραμε τη φωτογραφία, αλλά και το φούτερ παγκοσμίως» ανέφερε σε ανακοίνωσή της η εταιρεία.

Σύμφωνα με το Bloomberg, η αντιπαράθεση προκλήθηκε σε ευαίσθητη χρονική περίοδο για την H&M. 

Οι μετοχές της κατέγραψαν πτώση πάνω από 30% πέρυσι, εν μέσω απογοητευτικών στοιχείων πωλήσεων στα φυσικά καταστήματα και τους αναλυτές να συμβουλεύουν τους πελάτες τους να πουλήσουν τις μετοχές τους.

nooz

«Μαμά, γιατί το κοριτσάκι φοράει μαντήλα;»: Πώς να μιλήσετε στο παιδί για τη διαφορετικότητα

Η Μουσουλμάνα Noor Wazwaz, η οποία ζει στην Αμερική, έγραφε στο ιστολόγιο της: 

«Είμαι σε ένα εστιατόριο, τρώω και ένα μπαμπάς κάθεται παραδίπλα με τις δύο κόρες του. Τους ακούω να μιλούν. 

Τα κορίτσια ρωτούν για τα πάντα –με εντυπωσιάζει η περιέργειά τους. Κάποια στιγμή το ένα από τα δύο κορίτσια με κοιτάζει και ρωτάει: Μπαμπά γιατί το φοράει αυτό; (εννοούσε την χιτζάμπ/μαντήλα). Ο μπαμπάς έδωσε μια απάντηση που με συγκίνησε πολύ. Είπε “υπάρχουν διαφορετικές θρησκείες και κουλτούρες και γλώσσες. Πρέπει να μάθουμε περισσότερα γι’αυτές.”»

(φωτογραφία: ProphetPBUH.com)

«Στη συνέχεια συνέχισε να μιλά για μία προσωπική του εμπειρία όταν ζούσε στο εξωτερικό και μάθαινε να μιλά Ισπανικά.

Αυτό μου θύμισε μία έρευνα του Harvard που διάβαζα πρόσφατα, σύμφωνα με την οποία τα παιδιά που εκτίθενται στον ρατσισμό από μικρή ηλικία τείνουν να τον αποδέχονται και να τον ακολουθούν τυφλά μέχρι τα 3 τους χρόνια, και μάλιστα σε διάστημα μόνο λίγων ημερών.

Έτσι διδάσκουμε την αγάπη, την αποδοχή, την κατανόηση και τον σεβασμό. Ξεκινά από πολύ μικρή ηλικία. Τα παιδιά ακούν και μιμούνται τις απόψεις και συμπεριφορές των γονιών τους. Εμείς είμαστε τα πρότυπά τους.»

Αν ζείτε στο κέντρο της Αθήνας, στον Πειραιά ή σε επαρχιακές πόλεις που δέχθηκαν πρόσφυγες της Συρίας σε κέντρα υποδοχής, το πιθανότερο είναι ότι έχετε βρεθεί και εσείς στην θέση αυτού του μπαμπά. Ακόμα και όχι, όμως, είναι πάντα χρήσιμο να είμαστε προετοιμασμένοι για τέτοιες εύλογες παιδικές απορίες...

Πώς να μιλάμε στο παιδί για τους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από εμάς
«Μαμά, κοίτα αυτό το παιδάκι είναι μαύρο!», 
«Μαμά, γιατί αυτός ο κύριος κάθεται στο καροτσάκι;», 
πόσες φορές δεν σας έχει τύχει να σας ρωτήσει κάτι τέτοιο το παιδί και εσείς, νιώθοντας αμήχανα, να προσπαθήσετε να το σωπάσετε; Οι απορίες αυτές των παιδιών είναι φυσιολογικές –και συνήθως δεν έχουν ούτε ίχνος επικριτικής διάθεσης. 

Από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά αναγνωρίζουν και ιντριγκάρονται από την διαφορετικότητα και με τις ερωτήσεις και τις παρατηρήσεις τους επιδιώκουν να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο.

Ως γονείς, οφείλουμε να αδράξουμε τις ευκαιρίες αυτές που μας δίνουν τα παιδιά για να τα βοηθήσουμε όχι μόνο να καταλάβουν, αλλά και να σέβονται τις διαφορές και τις ομοιότητες των ανθρώπων που ζουν γύρω μας. 

Τις στιγμές, λοιπόν, εκείνες που κάνουν μία τέτοια -δημόσια- ερώτηση, δώστε τους μία σύντομη, αντικειμενική απάντηση, π.χ. «το παιδάκι αυτό έχει μαύρο δέρμα γιατί η μαμά και ο μπαμπάς του έχουν μαύρο δέρμα» ή «ο κύριος αυτός έχει κάποιο πρόβλημα στα πόδια του και γι’αυτό χρειάζεται το καροτσάκι, ώστε να μετακινείται από το ένα μέρος στο άλλο».

Αργότερα, μπορείτε να αφιερώσετε περισσότερο χρόνο στο να συζητήσετε με το παιδί σας τις απορίες του. Ο σκοπός είναι να το βοηθήσετε αρχικά να καταλάβει πού ανήκει το ίδιο στο πλαίσιο της φυλής, της εθνικότητας, της ομάδας, της κουλτούρας, της θρησκείας, της γλώσσας και της οικογένειας –όταν γίνει αυτό, θα κατανοήσει ότι όλοι οι άνθρωποι ανήκουν κάπου, έχουν την δική τους ιστορία και είναι τόσο σημαντικοί όσο είναι και το ίδιο. Για να μιλήσετε για όλα αυτά στο παιδί θα χρειαστεί να επιστρατεύσετε έννοιες της ανθρωπολογίας, της ιστορίας, της θρησκείας, της γεωγραφίας κ.ο.κ. 

Παράλληλα μπορείτε να ακολουθήσετε και τις παρακάτω συμβουλές:
Ξένες γλώσσες
Η εκμάθηση ξένων γλωσσών είναι ένα πρώτο βήμα για να έρθει το παιδί λίγο πιο κοντά σε ξένους πολιτισμούς. Τα Αγγλικά αποτελούν διεθνή γλώσσα και ανοίγουν διαύλους επικοινωνίας σχεδόν με όλον τον πλανήτη. Ωστόσο, μη διστάζετε να «ανοίγετε» παράθυρα και σε άλλες γλώσσες, λέγοντας, για παράδειγμα, στο παιδί πώς λένε το «σ’ αγαπώ» στα Γερμανικά, στα Ιταλικά και στα Γαλλικά, και να σπεύδετε στα λεξικά κάθε φορά που σας ρωτά τι σημαίνει μία ξένη λέξη.

Βιβλία που εξυμνούν την διαφορετικότητα
Τα παιδικά βιβλία αποτελούν πάντα έναν καλό τρόπο για να μιλάμε στο παιδί με όμορφα λόγια για τα πιο δύσκολα νοήματα. Στα βιβλιοπωλεία θα βρείτε ορισμένα εξαιρετικά τέτοια βιβλία που ανταποκρίνονται ακόμα και στις πολύ μικρές ηλικίες και βοηθούν το παιδί να καταλάβει και να σεβαστεί τη διαφορετικότητα.

Αναζητήστε, μεταξύ άλλων, τα: 

• «Δεν πειράζει να είσαι διαφορετικός» του Τοντ Παρ, 
• «Η τελευταία μαύρη γάτα» του Ευγένιου Τριβιζά, 
• «Ο λύκος Ζαχαρίας θέλει να αλλάξει χρώμα» της Orianne Lallemand 
• «Το αριστερό μου πόδι» της Φράνση Σταθάτου.

Παιχνίδια

Χαρίστε στο παιδί μία υδρόγειο ή έναν μεγάλο και αναλυτικό παγκόσμιο χάρτη. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να του δείχνετε, ανά πάσα ώρα και στιγμή, πού συμβαίνει κάτι ή από πού είναι κάποιος άνθρωπος διαφορετικής εθνικότητας –πόσο μακριά απέχει το μέρος αυτό από την Ελλάδα και τι ιδιαιτερότητες έχει. Η έννοια ότι όλοι εμείς, ίδιοι και διαφορετικοί, ζούμε πάνω στην ίδια σφαίρα βοηθά το παιδί να κατανοήσει ότι δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας.

Έκθεση σε άλλες κουλτούρες
Αυτό μπορεί να σημαίνει να πάτε κάποια στιγμή ένα ταξίδι στο εξωτερικό, να επισκεφθείτε τον ναό κάποιου άλλου θρησκεύματος, να πάτε για φαγητό σε εστιατόρια με διεθνείς κουζίνες, να δείτε ταινίες που προβάλλουν διαφορετικές κουλτούρες, ακόμα και να ετοιμάσετε μία τσάντα με πράγματα που δεν χρειάζεστε και με τρόφιμα και να πάτε στο παλιό αεροδρόμιο, στο Ελληνικό, όπου ακόμα ζουν πρόσφυγες από τη Συρία με τις οικογένειές τους. Εξηγήστε τους γιατί αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται εκεί και πώς μπορούμε να τους βοηθήσουμε.

Ο δικός σας ρόλος
Όλες οι παραπάνω προτάσεις δεν έχουν να πουν απολύτως τίποτα στο παιδί αν εσείς οι ίδιοι δεν αναγνωρίζετε και δεν σέβεστε τους διαφορετικούς ανθρώπους. 

Θυμηθείτε, πώς αντιδράσατε την τελευταία φορά που ήρθε κάποιος να σας καθαρίσει τα τζάμια του αυτοκινήτου; Τι είπατε στο παιδί όταν είδατε στην παραλία Τσιγγάνους;Απαντήσατε κάτι όταν κάποιος έκανε ένα ρατσιστικό σχόλιο μπροστά στο παιδί σας;

Ο μόνος τρόπος για να ευαισθητοποιηθεί πραγματικά το παιδί είναι να νιώθετε και εσείς έτσι, να είστε εναντίον των προκαταλήψεων, του ρατσισμού και της αναισθησίας. Όταν, λοιπόν, μιλάτε στο παιδί για κάποιον που δεν του μοιάζει φροντίστε να δίνετε έμφαση στα καλά του, στις ικανότητές του και στο πώς γενικά οι διαφορές ανάμεσα στις φυλές και τις κουλτούρες δημιουργούν έναν πιο όμορφο, πιο πολύχρωμο κόσμο.

από Έλενα Μπούλια

mama365.gr

«Η μέτρηση του σακχάρου ή η χορήγηση ινσουλίνης σε κοινό χώρο ωθεί τα παιδιά στα ναρκωτικά»!

Εκπαιδευτικός: 

«η μέτρηση του σακχάρου ή η χορήγηση ινσουλίνης σε κοινό χώρο αποσπά την προσοχή των παιδιών και τα ωθεί στα ναρκωτικά»!

Ο διευθυντής του σχολείου τον/την δικαιολόγησε!!

Πόσο επικίνδυνα ηλίθιοι μπορεί να είναι;;

Ένα τραγικό περιστατικό ρατσιστικής συμπεριφοράς σε βάρος μαθήτριας σχολείου στη Βόρεια Ελλάδα κατήγγειλαν γονείς στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων–Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη (ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ).

Σύμφωνα με τους γονείς, εκπαιδευτικός λειτουργός εξανάγκασε μαθήτριά του να αποχωρήσει από τη σχολική αίθουσα προκειμένου να ελέγξει την τιμή του σακχάρου της και να λάβει την ενέσιμη ινσουλίνη.

Η δικαιολογία του εκπαιδευτικού ήταν ότι «η μέτρηση του σακχάρου ή η χορήγηση ινσουλίνης σε κοινό χώρο αποσπά την προσοχή των παιδιών και τα ωθεί στα ναρκωτικά»!

«Το σχολείο έχει την ευθύνη ως κοινωνικοποιητικός μηχανισμός να διδάσκει πρότυπα συμπεριφοράς, αξίες και κανόνες, να αίρει προκαταλήψεις και να προωθεί κοινωνικές αρετές και ευαισθησίες» σημειώνει σχετικά με το περιστατικό η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ.

Παράλληλα, αναφέρεται ότι τέτοιου τύπου συμπεριφορές που εκδηλώνονται σε σχολικό περιβάλλον υποθάλπουν και δύναται να τροφοδοτήσουν περιστατικά σχολικού εκφοβισμού, το λεγόμενο bullying.

«Θεωρούμε ότι οι συμπεριφορές που καταγγέλλονται ότι παρατηρήθηκαν στο συγκεκριμένο σχολείο δεν ήταν κοινωνικά ενδεδειγμένες και ευθυγραμμισμένες με τους σκοπούς που πρέπει να επιτελεί η σχολική μονάδα» αναφέρεται ακόμη στην καταγγελία του ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ, ενώ τίθεται το ερώτημα εάν θα αντιμετωπιζόταν με αντίστοιχο τρόπο τυχόν λιποθυμικό, υπογλυκαιμικό ή υπεργλυκαιμικό, σοκ πάσχοντος μαθητή, συνέπεια της παράλειψης μέτρησης ή χορήγησης ινσουλίνης.

«Περιστατικά, όπως αυτό, θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι μεμονωμένα και δεν χαρακτηρίζουν το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας. Δεν παύουν όμως να είναι από κάθε άποψη απαράδεκτα και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ανάλογο τρόπο από τους υπεύθυνους» καταλήγει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων–Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη.

alfavita

Ruby Nell Bridges: Με φέρετρο είχαν «υποδεχτεί» την πρώτη μαύρη μαθήτρια σε σχολείο λευκών στις ΗΠΑ - The New Orleans School Crisis

Είναι 16 Νοεμβρίου του 1960, έξω από το δημοτικό σχολείο William Frantz, στη Νέα Ορλεάνη.

Γονείς έχουν συγκεντρωθεί στο προαύλιο και διαμαρτύρονται εξαγριωμένοι. Πετούν ντομάτες, φωνάζουν, εξαπολύουν κατάρες, γράφουν συνθήματα στους τοίχους κι έχουν στήσει στην είσοδο του κτιρίου ένα μικρό παιδικό φέρετρο. 

Μέσα σε αυτό έχουν τοποθετήσει μια μαύρη κούκλα. 

Την ίδια στιγμή μια 6χρονη, «κουκλίτσα», η Ruby Nell Bridges γίνεται το πρώτο μαύρο παιδί που περνά την πύλη ενός σχολείου λευκών στις ΗΠΑ κι ένα σύμβολο στον αγώνα κατά του ρατσισμού μέχρι και σήμερα, 56 χρόνια μετά.

Ruby and The New Orleans School Crisis

Την άνοιξη του 1960 η αμερικανική κυβέρνηση αποφασίζει να κάνει το πρώτο βήμα για να μπουν τα μαύρα παιδιά στα λευκά σχολεία, και θεσπίζει μία διαδικασία εθνικών εξετάσεων για να αποφασίσει ποια θα είναι τα πρώτα παιδιά που θα ενταχθούν στο «πείραμα».

Ο πατέρας της Ρούμπι, είναι πολύ διστακτικός στο να θέσει την κόρη του σε μία διαδικασία, που όπως σωστά προβλέπει θα την βάλει σε μεγάλες περιπέτειες. 

Η μητέρας της όμως επιμένει. Και ο λόγος; 

Όχι μόνο θέλει μια καλύτερη ευκαιρία στη μόρφωση για το παιδί της αλλά το αντιλαμβάνεται και ως μια πράξη αγώνα για τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών.

Το κοριτσάκι φτάνει στο σχολείο υπό τη συνοδεία αστυνομικών. Όταν βλέπει τον συγκεντρωμένο κόσμο στην αυλή, θεωρεί ότι συμμετέχουν σε κάποια γιορτή. Σύντομα όμως θα καταλάβει ότι μόνο εορταστικά δεν την υποδέχονται.

Αγέρωχη θα μπει στο σχολείο και θα διεκδικήσει το αυτονόητο για όλα τα παιδιά. Η πρώτη μέρα είναι δραματική. Το κοριτσάκι περνάει όλη την ημέρα μαζί με τους αστυνομικούς στο γραφείο της διεύθυνσης, κι εκείνοι για να την προστατέψουν δεν τολμούν μέσα στο χάος που επικρατεί να την μεταφέρουν στην τάξη. 

Ούτως ή άλλως μάθημα δεν γίνεται, καθώς οι γονείς δεν έχουν αφήσει τα παιδιά τους να πάνε στο σχολείο, μη δεχόμενοι ότι θα έχουν μια μαύρη συμμαθήτρια. (Κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει... )

Τη δεύτερη μέρα μια λευκή μαθήτρια σπάει τον αποκλεισμό των ρατσιστών, όταν ο ιερέας πατέρας της περνάει από το οργισμένο πλήθος και μπαίνει στο σχολείο λέγοντας τους ότι υπερασπίζεται το δικαίωμα του να πάει το παιδί του στο σχολείο. 

Θα περάσουν ακόμη αρκετές μέρες μέχρι να αρχίσουν κι άλλοι γονείς να επιτρέπουν στα παιδιά τους να ξαναπάνε σχολείο και μέχρι να αρχίσουν να «ξεφουσκώνουν» οι αντιδράσεις.

Κάποιοι όμως είναι ανυποχώρητοι. Μπαίνουν στο σχολείο και προσπαθούν να βγάλουν το μικρό παιδί έξω με το ζόρι. Κάθε πρωί η μητέρα ενός άλλου παιδιού βρίσκεται στο προαύλιο του σχολείο και μόλις την βλέπει, την απειλεί ότι θα την δηλητηριάσει. Η αστυνομία, που έχει αναλάβει την προστασία της, έχει ζητήσει από τους γονείς της να της βάζουν φαγητό από το σπίτι και να μην της επιτρέπουν να τρώει οτιδήποτε από το κυλικείο ή ό,τι τυχόν της προσφέρουν συμμαθητές της.

Δεν είναι όμως μόνο οι γονείς. 

Ούτε οι δάσκαλοι δέχονται να διδάξουν το μικρό μαύρο κορίτσι. 

Είναι μόνο μια γενναία δασκάλα, η Μπάρμπαρα Χένρι, η οποία για έναν ολόκληρο χρόνο είναι η μόνη που κάνει μάθημα στη Ρουμπί, ουσιαστικά στην απομόνωση.

Το κορίτσι έχει βρεθεί ξαφνικά σε μία δίνη ρατσισμού, με μόνο της «αμάρτημα» το γεγονός ότι πήγε σε ένα σχολείο που τα παιδιά έχουν διαφορετικό χρώμα από εκείνη. 

Τα καταλαβαίνει όλα αλλά δεν πτοείται. Η εικόνα με το φέρετρο που είδε την πρώτη μέρα στο σχολείο, δεν φεύγει ποτέ από το μυαλό της όμως . Η Ρούμπι έχει δηλώσει πως επί πολλούς μήνες έβλεπε εφιάλτες με το φέρετρο κι εκείνη μέσα. Για να αντιμετωπίσει τον τρόμο της απλά προσεύχεται κάθε πρωί πριν ξεκινήσει για άλλη μια δηλητηριώδη μέρα στο σχολείο.

Σχολιάζοντας μετά από χρόνια τη στάση της Ρούμπι, ο αστυνομικός που την συνόδευε στο σχολείο, ο Τσαρλς Μπαρκς, θα πει ότι η μικρή δεν έδειξε να φοβάται, ούτε ταράχτηκε από τις αντιδράσεις. «Ακολουθούσε σαν στρατιωτάκι. Ήμασταν όλοι πολύ περήφανοι!», θα σημειώσει.

Η Ρουμπί τελείωσε τελικά το σχολείο, μεγάλωσε, δούλεψε σε πρακτορείο ταξιδίων, προτού παραιτηθεί για να μεγαλώσει τα παιδιά της. 

Η οικογένεια της που είχε το θάρρος να την στείλει στο σχολείο των λευκών δεν έμεινε φυσικά ατιμώρητη καθώς ο πατέρας της απολύθηκε και οι παππούδες της έχασαν τη γη τους.

................

η συνέχεια εδώ

'Έξω από το σχολείο τα προσφυγόπουλα... αλλά, ρατσιστές δεν είμαστε!!

«Αυτά τα παιδιά ζούνε το χειμώνα μέσα στις λάσπες το καλοκαίρι μέσα στις σκόνες και είναι κρίμα αυτά τα παιδιά αλλά δεν φταίμε εμείς... που δεν τα θέλουμε στα σχολεία μας. Δεν είναι μόνο θέμα εμβολίου είναι θέμα καθημερινότητας. Κι εμείς έχουμε παιδιά!»

---------------

Τα προσφυγόπουλα θα πάνε στο σχολείο όπως και να ‘χει τονίζει η δημοτική αρχή Αλεξάνδρειας

Ο πρόεδρος Συλλόγων Γονέων του 4ου δημοτικού του δήμου Αλεξάνδρειας της Ημαθίας αν και δεν είναι ρατσιστής ούτε ξενόφοβος, δεν επιθυμεί, όπως και άλλοι 120 γονείς να πλησιάζουν στο σχολείο τα προσφυγόπουλα.

Μιλώντας στο ραδιοσταθμό ΒΗΜΑ FM ο κ. Ευαγγελόπουλος δήλωσε: 

«Αυτά τα παιδιά ζούνε το χειμώνα μέσα στις λάσπες το καλοκαίρι μέσα στις σκόνες και είναι κρίμα αυτά τα παιδιά αλλά δεν φταίμε εμείς... που δεν τα θέλουμε στα σχολεία μας. Δεν είναι μόνο θέμα εμβολίου είναι θέμα καθημερινότητας. Κι εμείς έχουμε παιδιά!»

Όταν ο δημοσιογράφος ρώτησε: 

«Τι μπορεί να μεταδοθεί από ένα παιδί που μάλιστα έρχεται στο σχολείο απόγευμα μετά τη λήξη του σχολείου των παιδιών σας», 

ο κ. Ευαγγελόπουλος απάντησε: 

«Δεν είμαστε ξενοφοβικοί αλλά... βλέπετε τι έγινε στη Μόρια».

Ο δημοσιογράφος του επισημαίνει ότι ο εγκλεισμός και η μη φοίτηση σε σχολείο δημιουργεί παρόμοια προβλήματα και τον ξαναρωτάει για ποιο λόγο επομένως και εφόσον τα παιδιά είναι εμβολιασμένα εκφράζονται αυτές οι ρατσιστικές απόψεις;

Ο κ. Ευαγγελόπουλος είπε: 

«Πάνω από 90% γονέων συμφωνούμε τις απόψεις αυτές. Είναι όλοι ρατσιστές; Ρωτηθήκαμε από τον διευθυντή πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Ημαθίας αν συμφωνούμε να έρθουν τα παιδιά μας στα σχολεία (!) Μας ρώτησαν δια μέσου των διευθυντών των σχολείων και μάλιστα ζήτησαν να απαντήσουμε αμέσως. Πήρα το ΔΣ του συλλόγου γονέων και κάναμε άτυπη γενική συνέλευση και αποφασίσαμε 120 γονείς, με μειοψηφία 5-6 που είπαν, ότι δεν θέλουμε να έρθουν».
......................

Δυστυχώς μέσα στα πλαίσια της... ενημέρωσης όλοι φαίνεται να ξεχνούν ότι στην Ελλάδα υπάρχει τεράστιο (συγκριτικά με την υπόλοιπη ΕΕ) ποσοστό κακοποίησης και βιασμών παιδιών μέσα από το συγγενικό τους περιβάλλον.

Και το χειρότερο; 

Κακοποιημένα παιδιά πηγαίνουν σχολείο, δεν ζούνε σε στρατόπεδα, ενώ οι υπόλοιποι γονείς συχνά γνωρίζουν, υποψιάζονται αλλά τις περισσότερες φορές σιωπούν μπροστά στον κίνδυνο να ξεφτιλιστεί η μικρή ή η μεγάλη τους κοινωνία!

Χώρια που πολλοί από αυτούς που λένε σήμερα όχι στα προσφυγόπουλα στο όνομα της υγείας των παιδιών τους (!) είναι βέβαιο ότι δεν το έχουν σε τίποτα να σπάσουν τα εμβολιασμένα τους βλαστάρια στο ξύλο αν τα «πάρουν στο κρανίο»!

efsyn

«Το όνομα του γιου μου δεν είναι "Καθυστερημένο". Το όνομα του είναι… »

Πριν μερικές μέρες, μια φίλη μου έκανε μια ανάρτηση στο προφίλ της, στο Facebook, θέλοντας να εκφράσει την αγανάκτηση της, επειδή κάποιος αποκάλεσε τον γιο της καθυστερημένο.

To The Man Who Called Him A Retard: His Name Is Lando

«Το όνομα του γιου μου δεν είναι ‘Καθυστερημένο’. Το όνομα του είναι…
Λυπάμαι αν σας προσβάλει τόσο που το παιδί μου δεν έχει τις ίδιες διανοητικά ικανότητες με το δικό σας… Δεν είναι κολλητικό μη φοβάστε. Το παιδί μου, είναι ένα καλόκαρδο ευγενικό αγόρι που αγαπάει όλον τον κόσμο. Είναι μόλις 4άρων ετών και λατρεύει να παίζει στην παιδική χαρά…

Ο 4χρονος γιος μου είναι Αυτιστικός. Ο αυτισμός όμως δεν καθορίζει το ποιος είναι. Ο γιος μου είναι χιλιάδες χαμόγελα, αγκαλιές, φιλιά… Χιλιάδες «Σ’ αγαπάω μαμά… Μαμά, γιατί είσαι λυπημένη;»

Ο γιος μου είναι δώρο Θεού. Μου τον χάρισε ο ίδιος Θεός που δημιούργησε και το δικό σας παιδί, και τον ευγνωμονώ κάθε μέρα, γιατί πιο υπέροχος δε θα μπορούσε να ήταν!!

«Ένιωσα ένα σφίξιμο στην καρδιά μου διαβάζοντας αυτή την ανάρτηση και αμέσως η σκέψη μου ταξίδεψε πολλά χρόνια πίσω, στην πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη «Καθυστερημένο». Ήμουν έξι χρονών και βρισκόμουν σε μια παιδική χαρά κοντά στο πατρικό μου σπίτι. Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα κι εγώ έτρεχα κι έπαιζα γελώντας με τους φίλους μου, με όλη την αθωότητα των 6 μου χρόνων. Ξαφνικά φωνές τράβηξαν την προσοχή μου και μια λέξη που επαναλαμβανόταν.

Ένα μικρό αγόρι στεκόταν στην άκρη, περικυκλωμένο από 6-7 συνομήλικα παιδιά. Τα μαλλιά του μπερδεμένα, στο πρόσωπο του ζωγραφισμένη η απορία… τα άλλα παιδιά του πετούσαν βότσαλα και φώναζαν, χοροπηδώντας και γελώντας.. «Καθυστερημένο!. Καθυστερημένο! Ο Χρήστος είναι καθυστερημένο… Ο Χρήστος είναι καθυστερημένο…» και δώστου γέλια και χοροπηδητά.

Δεν καταλάβαινα και πολύ τι συνέβαινε ούτε και ήξερα τι σήμαινε η λέξη «Καθυστερημένο» μια και ήταν η πρώτη φορά που την άκουγα. Θυμάμαι ότι γύρισα στο σπίτι μου χοροπηδώντας από το ένα πόδι στο άλλο και τραγουδώντας «Καθυστερημένο!. Καθυστερημένο! Ο Χρήστος είναι καθυστερημένο…» Η συνήθως χαμογελαστή μαμά μου με πλησίασε και ρώτησε απότομα, «Τι είπες μόλις τώρα;».

Δεν κατάλαβα για ποιο λόγο θύμωσε ξαφνικά, αλλά όταν έπαιρνε αυτήν την έκφραση, σήμαινε ότι είχα κάνει κάτι πολύ κακό. Παρόλα αυτά, εγώ επανέλαβα αθώα, «Καθυστερημένο… Υπήρχε ένα καθυστερημένο στη παιδική χαρά, μαμά» και ύστερα έκανα το λάθος να χαμογελάσω κιόλας, ικανοποιημένη με την εξήγηση που έδωσα.

“Μην ξαναχρησιμοποιήσεις αυτή τη λέξη. Είναι μια πολύ κακή λέξη. Ακούς;;», μου είπε θυμωμένα ενώ ταυτόχρονα έσκυψε προς το μέρος μου, έφερε το πρόσωπο της πολύ κοντά στο δικό μου και κοιτώντας με στα μάτια συνέχισε, τονίζοντας μία- μία τις λέξεις, «Το όνομα του δεν είναι ‘Καθυστερημένο’. Όπως κι εσύ έχει όνομα. Το όνομα του είναι Χρήστος.».

Η φωνή της μαμάς μου αντηχεί ακόμα στα αυτιά μου, καθώς φαντάζομαι το όμορφο αγόρι της φίλης μου, με τα ξανθά του μαλλιά να ανεμίζουν μπερδεμένα, το πρόσωπο λερωμένο και στα γαλάζια φωτεινά μάτια του ζωγραφισμένη η ίδια απορημένη έκφραση, όπως τότε του Χρήστου, γεμάτη παράπονο, ενώ γύρω του χοροπηδά μια παρέα παιδιά, γελώντας, κοροϊδεύοντας και πειράζοντας τον, μόνο και μόνο επειδή είναι διαφορετικός από αυτά. Αυτό είναι το μέλλον του, αναρωτιέμαι.

Το μικρό αγόρι της φίλης μου έχει όνομα. Το όνομα του είναι Αλέξης και είναι 4άρων ετών. Έχει αυτισμό, αλλά ο Αλέξης είναι τόσα περισσότερα από τη διάγνωση του. Ο Αλέξης αγαπά τα Lego και ασχολείται με τις ώρες φτιάχνοντας όμορφες κατασκευές. Είναι πολύ καλός με τους αριθμούς κι έχει ταλέντο στη ζωγραφική. Ο Αλέξης ρωτά τη μαμά του, γιατί είναι στεναχωρημένη κι ύστερα την παρηγορεί, λέγοντας της πως την αγαπά.

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν τη λέξη αυτή κι ύστερα αναρωτιούνται κιόλας.. «Έλα μωρέ τι έγινε; Πώς κάνεις έτσι; Πολύ ευαίσθητη είσαι, μια λέξη είναι απλά. Ένα αστείο κάναμε»!!

Δεν υπάρχει τίποτα το αστείο στη θέα ενός μικρού παιδιού που στέκει μόνο στην παιδική χαρά, στο σχολείο ή όπου αλλού, περικυκλωμένο από περίεργους θεατές, σαν ζώο σε κλουβί, να το χλευάζουν να το γελοιοποιούν να το μειώνουν. Σε κανέναν δεν αξίζει τέτοια μεταχείριση, πόσο μάλλον σε ένα μικρό παιδί, από έναν ενήλικα, που θα έπρεπε να γνωρίζει καλύτερα πώς να φερθεί.

Οι λέξεις έχουν δύναμη… Είναι στο χέρι μας ποιες θα διαλέξουμε και πώς θα τις χρησιμοποιήσουμε.

Δεν θέλω να δω το Χρήστο, τον Αλέξη ή όποιο άλλο παιδί να υποφέρουν επειδή είναι διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Δεν βοήθησα τότε το Χρήστο. Τώρα όμως μπορώ να κάνω κάτι.. Όλοι μας μπορούμε.

Μπορούμε να διαλέξουμε εκείνες τις λέξεις που σέβονται την ταυτότητα του άλλου ανθρώπου. Που δεν αφαιρούν κομμάτια της υπόστασης του, δεν απομονώνουν, δεν μειώνουν, δεν πληγώνουν, δεν καταστρέφουν αθώες ψυχές… Μπορούμε να διαλέξουμε να μην σταθούμε αμέτοχοι παρατηρητές…

Εύα Ακριβοπούλου, mommyandthecity
Εμπνευσμένο από: 

To The Man Who Called Him A Retard: His Name Is Landon
by Taara Datta Donley

Κακοήθειες «κυριών» διαλύουν ένα παιδάκι...

Ρατσισμός και κακοήθεια με στόχο ένα μικρό παιδί που είχε την «ατυχία» να ζει με την ανατολικοευρωπαία μητέρα του, η οποία έχει χωρίσει από τον πατέρα του.

Το παιδί αναγκάστηκε στη β’ δημοτικού να εγκαταλείψει το σχολείο στο οποίο φοιτούσε και να εγγραφεί σε άλλο για να γλιτώσει από έναν πραγματικό εφιάλτη. 

Ωστόσο και στο νέο σχολείο βρέθηκε μπροστά στον ίδιο τοίχο, αισθανόμενο από την τρυφερή ηλικία των 8 ετών τον αποκλεισμό και την κοινωνική απομόνωση, απλώς γιατί έτυχε να μην είναι σαν τα άλλα.

Ψίθυροι «κυριών»

Το μαρτύριο του μικρού μαθητή ξεκίνησε σε δημοτικό σχολείο της Λευκωσίας. Η μητέρα του, νεαρή από χώρα της ανατολικής Ευρώπης, έγινε από την πρώτη στιγμή στόχος των ψιθύρων των μητέρων άλλων μαθητών. 

«Είναι πουτάνα», «εκδίδεται», «είναι ανήθικη»... 

Στόμα με στόμα οι ψίθυροι άγγιξαν τον μικρό μαθητή, τον οποίο οι συμμαθητές του, με οδηγίες των μητέρων τους, απέφευγαν και στον οποίο δεν μιλούσαν ούτε έπαιζαν και γύρω από τον οποίον έφτιαξαν έναν τοίχο απομόνωσης. Οι ψίθυροι έγιναν ακόμα και καταγγελίες με αποτέλεσμα η διεύθυνση του σχολείου να αποταθεί στις υπηρεσίες κοινωνικής ευημερίας για σκοπούς ενημέρωσης. 

Οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες δεν είχαν κανένα απολύτως στοιχείο που να επιβεβαιώνει την κακοήθεια των «κυριών», αλλά αυτό δεν άλλαξε και πολλά. Κάθε προσπάθεια των εκπαιδευτικών να προστατεύσουν το παιδί έβρισκε αντίσταση στην εδραιωμένη άποψη για την «ανήθικη μητέρα».

Άλλο σχολείο

Η μητέρα, η οποία χαρακτηρίζεται από τους εκπαιδευτικούς συνεργάσιμη και στοργική έναντι του παιδιού, πήρε όλο το βάρος επάνω της και αναγκάστηκε να αλλάξει σχολείο στο παιδί. Το έγραψε σε άλλο σχολείο της Λευκωσίας, αλλά κάποιες «κυρίες» βρήκαν τον τρόπο να μεταφέρουν τον ρατσισμό και την κακοήθειά τους και σε γονείς του νέου σχολείου.

Η προσπάθεια εξευτελισμού ήταν τόσο μανιώδης που κλήθηκε ακόμη και η αστυνομία να ελέγξει το διαμέρισμα στο οποίο έμενε η γυναίκα γιατί κάποιοι ανέφεραν ότι συχνά βλέπουν ένα ταξί να σταματάει και να βγαίνουν άγνωστοι άντρες.

Και η αστυνομική έρευνα κατέδειξε ότι δεν υπήρχε κανένα απολύτως στοιχείο που να δικαιολογεί τις καταγγελίες, αλλά το στίγμα έγινε ακόμα πιο έντονο τόσο για τη μητέρα όσο και για το παιδί.

Βοηθήστε

Τις πληροφορίες για αυτό το απερίγραπτο κυνηγητό, που στόχο τελικά έχει ένα μικρό παιδί, μετέφεραν στον «Π» κάποιοι γονείς άλλων μαθητών ζητώντας να παρέμβει το υπουργείο Παιδείας ώστε να τελειώσει το μαρτύριο για τον μικρό μαθητή, ο οποίος γίνεται στόχος ρατσιστικών επιθέσεων με αποτέλεσμα να αντιδρά. Ακόμα και αυτή η αντίδραση του χρησιμοποιείται ως λόγος για να απομονώνεται ακόμα περισσότερο, καθώς προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως προβληματική περίπτωση που δεν πρέπει να έρχεται σε επαφή με τα άλλα παιδιά.

Πηγή: Εφημερίδα «ΠΟΛΙΤΗΣ»
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ

«Ελληναράδες» εν δράσει... «Έλληνας είσαι; Ποια είναι η πρωτεύουσα του νομού Ημαθίας;»

Στο μετρό μπαίνει ένα αγόρι γύρω στα 10, λέγοντας ότι οι γονείς του είναι άνεργοι, ότι έχει άλλα 3 αδέρφια και ότι πουλάει ημερολόγια και χριστουγεννιάτιακα μπρελόκ για να βοηθήσει στα έξοδα του σπιτιού… 

Πετάγεται ένας κύριος και το ρωτάει 

-Έλληνας είσαι;

Το παιδί απαντά καταφατικά χαμηλώνοντας το κεφάλι 

- Ποια είναι η πρωτεύουσα του νομού Ημαθίας;  

Το παιδί σαστίζει  

Ξαφνικά, πετάγονται 2-3 άλλοι και αρχίζουν να το ρωτάνε διάφορες ερωτήσεις γεωγραφίας και ιστορίας… προκειμένου να διαπιστώσουν αν είναι πραγματικά Έλληνας

Το παιδί είναι έτοιμο να βάλει τα κλάματα από τον βομβαρδισμό των ερωτήσεων. 

Γυρίζω σε έναν εκ των “ανακριτών” και τον ρωτάω, 

-Εσείς κύριε γνωρίζετε ποια είναι η πρωτεύουσα του νομού Ημαθίας;

Με κοιτάζει και μου απαντά, 

- Μα εγώ είμαι Έλληνας… 

- Αλλά δεν γνωρίζετε ποια είναι η πρωτεύουσα του νομού Ημαθίας...

- Και τι σημασία έχει αν μου διαφεύγει τώρα; Αφού είμαι Έλληνας... 

- Ε, πώς σας διαφεύγει αφού είστε τόσο Έλληνας; 

- Είμαι μεγάλος άνθρωπος και τα ξεχνάω, τι σημασία έχει;

- Και το παιδί είναι 10 ετών και ίσως δεν τα έχει μάθει ακόμα και ίσως και να μην είναι Έλληνας, τι σημασία έχει; 

Εκείνη τη στιγμή πετάγεται ο μικρός φωνάζοντας 

- Κυρία το θυμήθηκα η Βέροια είναι… και είμαι από Αλβανία!

(Δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσω το τι άλλο ειπώθηκε…) 

Πόσοι σκ@@άνθρωποι κυκλοφορούν εκεί έξω γμτ!!!

το βρήκαμε εδώ: mygdalia

Έρευνα για τον ρατσισμό στα σχολεία από τον Συνήγορο του Παιδιού!

Έρευνα στο διαδίκτυο για τον ρατσισμό

Με αφορμή την 21η Μάρτη, παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού, απαντήστε στη διαδικτυακή έρευνα του Συνηγόρου του Παιδιού για τον ρατσισμό στα σχολεία!

Πρόκειται για 10 απλές ερωτήσεις με απαντήσεις. 
Απαντώντας, μας βοηθάτε να καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει στα σχολεία της χώρας μας, σχετικά με το ζήτημα του ρατσισμού. Παράλληλα παίρνετε και εσείς αφορμή για συζητήσεις στην τάξη σας!

Υπάρχει ρατσισμός στα σχολεία;

Λίγα λόγια για την έρευνα του Συνηγόρου του Παιδιού

10 απλές ερωτήσεις κάνει ο Συνήγορος σε μαθητές και μαθήτριες, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων και του ρατσισμού (21 Μάρτη). Απαντήστε στις ερωτήσεις, διαλέγοντας μία μόνο απάντηση όταν υπάρχουν κύκλοι, και όσες απαντήσεις θέλετε όταν υπάρχουν τετραγωνάκια. Απαντώντας, μας βοηθάτε να καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει στα σχολεία της χώρας μας, σχετικά με το ζήτημα του ρατσισμού. Παράλληλα παίρνετε και εσείς αφορμή για συζητήσεις στην τάξη σας!

Σας ευχαριστούμε!

Φύλο

Φύλο   Αγόρι Κορίτσι

Η ηλικία μου:

κάτω από 12 χρόνων 12-15 χρόνων πάνω από 15 χρόνων

η συνέχεια εδώ

Βαρβαρότητα: Σουηδός αστυνομικός χτυπάει βάναυσα 9χρονο μετανάστη - Swedish police Hit Moroccan child!

Αστυνομικός χτυπάει βάναυσα στο πάτωμα το κεφάλι ενός 9χρονου αγοριού, επειδή ανέβηκε στο τρένο χωρίς να βγάλει εισιτήριο. 
Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν βίντεο, που δείχνουν το παιδί να λέει μια μουσουλμανική προσευχή και να φωνάζει, ενώ το κρατά ακινητοποιημένο ο ένστολος.

Μάρτυρας δήλωσε στην τοπική εφημερίδα Sydsvenskan ότι τα ανατριχιαστικά βίντεο δεν αποδίδουν όλη τη βιαιότητα της σύλληψης του παιδιού. «Δεν μπορείτε να φανταστείτε τις κραυγές του αγοριού αυτού που ζητούσε βοήθεια, την προσευχή του και τον ξηρό χτύπο του κρανίου του στο πέτρινο πάτωμα», τόνισε.

Το βασανιστήριο του μικρού Μαροκινού έχει προκαλέσει σοκ στη Σουηδία, μια χώρα που φιλοξενεί χιλιάδες προσφυγόπουλα που έχουν φτάσει στη χώρα ασυνόδευτα. Το περιστατικό συνέβη στις 6 Φεβρουαρίου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μάλμε. 
Μετά το επεισόδιο, ο μικρός μεταφέρθηκε πίσω στην εστία όπου τον φιλοξενούσαν από την ημέρα που έφτασε στη Σουηδία. Όμως έφυγε σχεδόν αμέσως, μαζί με ένα άλλο αγόρι, έναν 12χρονο που σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης είναι ο ετεροθαλής αδελφός του.

Ύστερα από αρκετές ημέρες χωρίς καμία πληροφορία για την τύχη τους, βρέθηκαν σήμερα από αστυνομικούς στη γειτονική Δανία, σύμφωνα με την αστυνομία. Εκπρόσωπός της είχε ζητήσει συγγνώμη χθες επειδή οι αρχές υποβάθμισαν την εξαφάνιση του παιδιού. Τα σχόλια των αστυνομικών στα μέσα ενημέρωσης, όπως το «έγινε καπνός σαν επιταγή» επικρίθηκαν έντονα, όπως και η αρχική αμέλεια των αρχών να ενημερώσουν όλα τα αστυνομικά τμήματα της χώρας.

«Αν ήταν άραγε ένα ξανθό κεφαλάκι, θα το χτυπούσαν στο πάτωμα;» διερωτήθηκε ο αρθρογράφος του Expressen, Λαρς Λίντστρεμ.
efsyn

«Αράπης είναι! Ρίχτε του στο ψαχνό κι ας είναι παιδί!»

Ξέσπασαν για μια ακόμη φορά οι μαύροι των ΗΠΑ
εναντίον του ρατσισμού που μαίνεται στη χώρα τους.

Με αφορμή την προκλητική απόφαση δικαστηρίου στο Φέργκιουσον της πολιτείας του Μιζούρι να μην παραπέμψει καν σε δίκη τον λευκό αστυνομικό Ντάρεν Ουίλσον που σκότωσε τον 18χρονο άοπλο μαύρο έφηβο Μάικλ Μπράουν τον Αύγουστο, ξέσπασαν βίαιες ταραχές στο Φέργκιουσον και διαδηλώσεις σε 170 και πλέον πόλεις των ΗΠΑ. Από την Ουάσιγκτον, τη Νέα Υόρκη και το Σικάγο ως το Λος Αντζελες και το Σιάτλ στη Δυτική Ακτή της αχανούς χώρας.

Για μια ακόμη φορά έγινε σαφές ότι αν κάποιος είναι αστυνομικός στις ΗΠΑ, δρα στη βάση του δόγματος... «Αράπης είναι, ρίχτου στο ψαχνό κι ας είναι και παιδί! Ετσι κι αλλιώς μπλεξίματα με τη Δικαιοσύνη να έχεις αποκλείεται!».

Την περασμένη εβδομάδα, άλλωστε, αστυνομικός δολοφόνησε... 12χρονο (ναι, δωδεκάχρονο!) παιδί, μαύρο φυσικά κι αυτό, επειδή κρατούσε ένα ψεύτικο πιστόλι που πετούσε μπίλιες πλαστικές και έπαιζε με αυτό σε ένα πάρκο!
Οταν ένας Αμερικανός αστυνομικός σκοτώνει ένα 12χρονο παιδί, οι πιθανότητες είναι εξαιρετικά περισσότερες ότι το κάνει για να διασκεδάσει αφαιρώντας τη ζωή ενός «αράπη» παρά επειδή... «φοβήθηκε».
Η Γαλλίδα υπουργός Δικαιοσύνης Κριστιάν Τομπιρά σχολίασε ως εξής το γεγονός:
«Τι ηλικία είχε ο Μάικλ Μπράουν; 18 ετών. Ο Τρέιβορ Μάρτιν; 17 (σ.σ.: πρόκειται για έναν μαύρο έφηβο που δολοφονήθηκε από πυρά αστυνομικών στο Σάνφορντ της Φλόριντα το 2012, άοπλος κι αυτός). Ο Ταμίρ Ράις; 12. Τι ηλικία θα έχει ο επόμενος - 12... μηνών;».
Στο Φέργκιουσον το 67% του τοπικού πληθυσμού της πόλης είναι μαύροι και μόνο το 29% είναι λευκοί. Παρ' όλα αυτά, όμως, ο δήμαρχος της πόλης είναι φυσικά λευκός. Λευκός βεβαίως είναι και ο αρχηγός της αστυνομίας στην πόλη. Μαύρος είναι ένα και μόνο ένα από τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου του Φέργκιουσον.
Αλλά και από τους 53 αστυνομικούς που έχει η πόλη, οι 50 είναι λευκοί και μόνο 3 είναι μαύροι. Αλλωστε και από τους 12 ενόρκους που αποφάσισαν για την υπόθεση της δολοφονίας του 18χρονου Μάικλ Μπράουν, οι 9 ήταν λευκοί. Αυτά τα στοιχεία, επαναλαμβάνουμε, αφορούν μια πόλη όπου το 67% των κατοίκων της είναι μαύροι!
Ολες οι αρχές όμως βρίσκονται στα χέρια των λευκών! Ολες οι θέσεις εξουσίας.
Το πρόβλημα του ρατσισμού εναντίον των μαύρων αφορά όλες τις ΗΠΑ και όχι φυσικά μόνο το Φέργκιουσον ή το Μιζούρι. Πριν από έναν μήνα στο αμερικανικό περιοδικό «Τάιμ» είχε δώσει συνέντευξη ο μαύρος δικηγόρος Μπράιαν Στίβενσον, ο οποίος είναι και ο ιδρυτής της Πρωτοβουλίας για Ιση Δικαιοσύνη, μιας αντιρατσιστικής νομικής οργάνωσης που προσπαθεί να σώσει μαύρους καταδίκους από τα νύχια της αμερικανικής Δικαιοσύνης.
Σε πανεθνικό επίπεδο στις ΗΠΑ, λοιπόν, όπως είπε ο Στίβενσον, το 18% αυτών που συλλαμβάνονται με κατηγορίες κατοχής ναρκωτικών είναι μαύροι έφηβοι και παιδιά.
Από το 18% των συλλήψεων όμως το ποσοστό των παιδιών που καταδικάζονται και είναι μαύρα πηδάει απότομα στο... 36% και απογειώνεται στο 55% το ποσοστό των μαύρων νεαρών που φυλακίζονται!
Συλλήψεις 18%, καταδίκες 36%, φυλακίσεις 55%!!! Τα νούμερα είναι εκπληκτικά και ταυτόχρονα αποκαλυπτικά. Ενας στους 3 μαύρους άντρες κάτω των 30 χρόνων στις ΗΠΑ βρίσκεται φυλακή, είναι υπό αστυνομική επιτήρηση ή είναι ελεύθερος με περιοριστικούς όρους!
Υπάρχουν όμως και ακόμη χειρότερες καταστάσεις στις ΗΠΑ. «Εχουμε 14 (σ.σ.: από τις 50) πολιτείες που δεν έχουν ελάχιστη ηλικία για να δικάσουν ένα παιδί ως ενήλικο. Εχω εκπροσωπήσει 10χρονα παιδιά που δικάζονταν σαν ενήλικοι!» λέει ο Στίβενσον. «Τα βάζουν σε φυλακές για ενηλίκους! Γίνονται στόχος για κακομεταχείριση, βιασμό και επιθέσεις... Εχουμε 10.000 παιδιά σε φυλακές για ενηλίκους!» προσθέτει και έχει απόλυτο δίκιο.
Ως και ο γερουσιαστής των Ρεπουμπλικανών από το Κεντάκι Πολ Ραντ, ο μοναδικός προεδρικός υποψήφιος στις εκλογές του 2016 για τον διάδοχο του Ομπάμα που τόλμησε να ταξιδέψει στο Φέργκιουσον στα μέσα του Οκτώβρη, έκανε μια άκρως αποκαλυπτική δήλωση: «Αν σας έλεγα ότι 1 από τους 3 Αφροαμερικανούς απαγορεύεται από τον νόμο να ψηφίσει, μπορεί να νομίσετε ότι μιλούσα για την εποχή των φυλετικών διακρίσεων!».
Το στοιχείο είναι συγκλονιστικό.
Ενας στους τρεις μαύρους πολίτες των ΗΠΑ απαγορεύεται να ψηφίσει, έχει στερηθεί δηλαδή τα πολιτικά του δικαιώματα, εξαιτίας καταδικαστικών αποφάσεων δικαστηρίων εναντίον του!
Ενας στους τρεις μαύρους των ΗΠΑ απαγορεύεται να ψηφίσει!
Ενας στους τρεις μαύρους κάτω των 30 χρόνων βρίσκεται στη φυλακή ή είναι ελεύθερος με περιοριστικούς όρους και υπό αστυνομική επιτήρηση!
«Μαυράκια» έως και 10 χρόνων κλείνονται σε ορισμένες αμερικανικές πολιτείες σε φυλακές ενηλίκων και όχι σε αναμορφωτήρια! Κι έπειτα μας λένε ότι δεν υπάρχει ρατσισμός στις ΗΠΑ γιατί τους μαύρους τους λένε τώρα... «έγχρωμους» ή «Αφροαμερικανούς» και όχι νέγρους!

ethnos