Το να μειώνεις τον άλλον δεν σε καθιστά ανώτερό του Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Το να κρίνεις κάποιον αρνητικά με βάση αποκλειστικά το χρώμα, το φύλο,τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, το επάγγελμα ή την κοινωνική του τάξη δεν σε κάνει ανώτερο. 

Γιατί δε ξέρεις την ιστορία του άλλου, αλλά μόνο μια επιφανειακή ιδιότητά του.

Δεν ξέρεις το βάθος και την καλοσύνη αυτού του ανθρώπου. 

Αλλά όχι, αυτά δεν έχουν σημασία. 

Σκέφτεσαι για εκείνον στερεοτυπικά και τον απορρίπτεις a priori για την όποια ιδιότητά του.

Χωρίς να έχει κάνει τίποτα σε εσένα ή σε οποιονδήποτε άλλο, παρά την τιμιότητα και την αξιοπρέπειά του, εκφράζεσαι για εκείνον με τον πιο υποτιμητικό τρόπο. 

Το να μειώνεις τον άλλον δε σε κάνει ανώτερο. 

Αντίθετα, σε υποτιμά και δηλώνει το χαμηλό επίπεδο ανθρωπιάς σου.

Το να μειώνεις τον άλλον, δεν σε κάνει ανώτερο. 

Συγγνώμη, αλλά σε κάνει ρατσιστή και δείχνει ένα σημαντικό έλλειμμα αυτοεκτίμησης και αγάπης. 

Δηλώνει -στα μάτια μου- μια απεγνωσμένη προσπάθεια να πατήσεις πάνω σε κάποιον, που δε σου έχει κάνει τίποτα για να αποκτήσει νόημα και αξία έστω για μια στιγμή η -κατά τα άλλα- μάταιη ζωή σου.

Δείχνει την αδυναμία σου να αποδεχτείς και να αγαπήσεις τον εαυτό σου και κατ’επέκταση και τους άλλους. 

Δείχνει ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας, που απωθεί και σε κάνει να φαίνεσαι μικροπρεπής.

Το να μειώνεις τον άλλον δεν σε κάνει ανώτερο. 

Αντίθετα, μειώνει εσένα τον ίδιο. Οι περισσότεροι, ενώ συμφωνούμε θεωρητικά σε όλα αυτά, στην καθημερινότητά μας συχνά δείχνουμε εκούσια ή ακούσια ένα σκληρό ρατσιστικό πρόσωπο.

Δε χρειάζεται να εκδηλωθεί με ακραία μορφή. 

Μπορεί να είναι ακόμα και ένα αστείο ή ένας χαρακτηρισμός. 

Για μας, μπορεί να μη φαίνεται και τόσο σπουδαίο, αλλά μπορεί να χαλάσει τη μέρα και την ψυχολογία κάποιου συνανθρώπου μας. 

Ας είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί με το τι λέμε… γιατί η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει, μα κόκκαλα τσακίζει.

Συγγραφέας Σιμόνη Ζαρκάδα

enallaktikidrasi
Το Χαμομηλάκι

Ruby Nell Bridges: Με φέρετρο είχαν «υποδεχτεί» την πρώτη μαύρη μαθήτρια σε σχολείο λευκών στις ΗΠΑ - The New Orleans School Crisis

Είναι 16 Νοεμβρίου του 1960, έξω από το δημοτικό σχολείο William Frantz, στη Νέα Ορλεάνη.

Γονείς έχουν συγκεντρωθεί στο προαύλιο και διαμαρτύρονται εξαγριωμένοι. Πετούν ντομάτες, φωνάζουν, εξαπολύουν κατάρες, γράφουν συνθήματα στους τοίχους κι έχουν στήσει στην είσοδο του κτιρίου ένα μικρό παιδικό φέρετρο. 

Μέσα σε αυτό έχουν τοποθετήσει μια μαύρη κούκλα. 

Την ίδια στιγμή μια 6χρονη, «κουκλίτσα», η Ruby Nell Bridges γίνεται το πρώτο μαύρο παιδί που περνά την πύλη ενός σχολείου λευκών στις ΗΠΑ κι ένα σύμβολο στον αγώνα κατά του ρατσισμού μέχρι και σήμερα, 56 χρόνια μετά.

Ruby and The New Orleans School Crisis

Την άνοιξη του 1960 η αμερικανική κυβέρνηση αποφασίζει να κάνει το πρώτο βήμα για να μπουν τα μαύρα παιδιά στα λευκά σχολεία, και θεσπίζει μία διαδικασία εθνικών εξετάσεων για να αποφασίσει ποια θα είναι τα πρώτα παιδιά που θα ενταχθούν στο «πείραμα».

Ο πατέρας της Ρούμπι, είναι πολύ διστακτικός στο να θέσει την κόρη του σε μία διαδικασία, που όπως σωστά προβλέπει θα την βάλει σε μεγάλες περιπέτειες. 

Η μητέρας της όμως επιμένει. Και ο λόγος; 

Όχι μόνο θέλει μια καλύτερη ευκαιρία στη μόρφωση για το παιδί της αλλά το αντιλαμβάνεται και ως μια πράξη αγώνα για τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών.

Το κοριτσάκι φτάνει στο σχολείο υπό τη συνοδεία αστυνομικών. Όταν βλέπει τον συγκεντρωμένο κόσμο στην αυλή, θεωρεί ότι συμμετέχουν σε κάποια γιορτή. Σύντομα όμως θα καταλάβει ότι μόνο εορταστικά δεν την υποδέχονται.

Αγέρωχη θα μπει στο σχολείο και θα διεκδικήσει το αυτονόητο για όλα τα παιδιά. Η πρώτη μέρα είναι δραματική. Το κοριτσάκι περνάει όλη την ημέρα μαζί με τους αστυνομικούς στο γραφείο της διεύθυνσης, κι εκείνοι για να την προστατέψουν δεν τολμούν μέσα στο χάος που επικρατεί να την μεταφέρουν στην τάξη. 

Ούτως ή άλλως μάθημα δεν γίνεται, καθώς οι γονείς δεν έχουν αφήσει τα παιδιά τους να πάνε στο σχολείο, μη δεχόμενοι ότι θα έχουν μια μαύρη συμμαθήτρια. (Κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει... )

Τη δεύτερη μέρα μια λευκή μαθήτρια σπάει τον αποκλεισμό των ρατσιστών, όταν ο ιερέας πατέρας της περνάει από το οργισμένο πλήθος και μπαίνει στο σχολείο λέγοντας τους ότι υπερασπίζεται το δικαίωμα του να πάει το παιδί του στο σχολείο. 

Θα περάσουν ακόμη αρκετές μέρες μέχρι να αρχίσουν κι άλλοι γονείς να επιτρέπουν στα παιδιά τους να ξαναπάνε σχολείο και μέχρι να αρχίσουν να «ξεφουσκώνουν» οι αντιδράσεις.

Κάποιοι όμως είναι ανυποχώρητοι. Μπαίνουν στο σχολείο και προσπαθούν να βγάλουν το μικρό παιδί έξω με το ζόρι. Κάθε πρωί η μητέρα ενός άλλου παιδιού βρίσκεται στο προαύλιο του σχολείο και μόλις την βλέπει, την απειλεί ότι θα την δηλητηριάσει. Η αστυνομία, που έχει αναλάβει την προστασία της, έχει ζητήσει από τους γονείς της να της βάζουν φαγητό από το σπίτι και να μην της επιτρέπουν να τρώει οτιδήποτε από το κυλικείο ή ό,τι τυχόν της προσφέρουν συμμαθητές της.

Δεν είναι όμως μόνο οι γονείς. 

Ούτε οι δάσκαλοι δέχονται να διδάξουν το μικρό μαύρο κορίτσι. 

Είναι μόνο μια γενναία δασκάλα, η Μπάρμπαρα Χένρι, η οποία για έναν ολόκληρο χρόνο είναι η μόνη που κάνει μάθημα στη Ρουμπί, ουσιαστικά στην απομόνωση.

Το κορίτσι έχει βρεθεί ξαφνικά σε μία δίνη ρατσισμού, με μόνο της «αμάρτημα» το γεγονός ότι πήγε σε ένα σχολείο που τα παιδιά έχουν διαφορετικό χρώμα από εκείνη. 

Τα καταλαβαίνει όλα αλλά δεν πτοείται. Η εικόνα με το φέρετρο που είδε την πρώτη μέρα στο σχολείο, δεν φεύγει ποτέ από το μυαλό της όμως . Η Ρούμπι έχει δηλώσει πως επί πολλούς μήνες έβλεπε εφιάλτες με το φέρετρο κι εκείνη μέσα. Για να αντιμετωπίσει τον τρόμο της απλά προσεύχεται κάθε πρωί πριν ξεκινήσει για άλλη μια δηλητηριώδη μέρα στο σχολείο.

Σχολιάζοντας μετά από χρόνια τη στάση της Ρούμπι, ο αστυνομικός που την συνόδευε στο σχολείο, ο Τσαρλς Μπαρκς, θα πει ότι η μικρή δεν έδειξε να φοβάται, ούτε ταράχτηκε από τις αντιδράσεις. «Ακολουθούσε σαν στρατιωτάκι. Ήμασταν όλοι πολύ περήφανοι!», θα σημειώσει.

Η Ρουμπί τελείωσε τελικά το σχολείο, μεγάλωσε, δούλεψε σε πρακτορείο ταξιδίων, προτού παραιτηθεί για να μεγαλώσει τα παιδιά της. 

Η οικογένεια της που είχε το θάρρος να την στείλει στο σχολείο των λευκών δεν έμεινε φυσικά ατιμώρητη καθώς ο πατέρας της απολύθηκε και οι παππούδες της έχασαν τη γη τους.

................

η συνέχεια εδώ

«Το όνομα του γιου μου δεν είναι "Καθυστερημένο". Το όνομα του είναι… »

Πριν μερικές μέρες, μια φίλη μου έκανε μια ανάρτηση στο προφίλ της, στο Facebook, θέλοντας να εκφράσει την αγανάκτηση της, επειδή κάποιος αποκάλεσε τον γιο της καθυστερημένο.

To The Man Who Called Him A Retard: His Name Is Lando

«Το όνομα του γιου μου δεν είναι ‘Καθυστερημένο’. Το όνομα του είναι…
Λυπάμαι αν σας προσβάλει τόσο που το παιδί μου δεν έχει τις ίδιες διανοητικά ικανότητες με το δικό σας… Δεν είναι κολλητικό μη φοβάστε. Το παιδί μου, είναι ένα καλόκαρδο ευγενικό αγόρι που αγαπάει όλον τον κόσμο. Είναι μόλις 4άρων ετών και λατρεύει να παίζει στην παιδική χαρά…

Ο 4χρονος γιος μου είναι Αυτιστικός. Ο αυτισμός όμως δεν καθορίζει το ποιος είναι. Ο γιος μου είναι χιλιάδες χαμόγελα, αγκαλιές, φιλιά… Χιλιάδες «Σ’ αγαπάω μαμά… Μαμά, γιατί είσαι λυπημένη;»

Ο γιος μου είναι δώρο Θεού. Μου τον χάρισε ο ίδιος Θεός που δημιούργησε και το δικό σας παιδί, και τον ευγνωμονώ κάθε μέρα, γιατί πιο υπέροχος δε θα μπορούσε να ήταν!!

«Ένιωσα ένα σφίξιμο στην καρδιά μου διαβάζοντας αυτή την ανάρτηση και αμέσως η σκέψη μου ταξίδεψε πολλά χρόνια πίσω, στην πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη «Καθυστερημένο». Ήμουν έξι χρονών και βρισκόμουν σε μια παιδική χαρά κοντά στο πατρικό μου σπίτι. Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα κι εγώ έτρεχα κι έπαιζα γελώντας με τους φίλους μου, με όλη την αθωότητα των 6 μου χρόνων. Ξαφνικά φωνές τράβηξαν την προσοχή μου και μια λέξη που επαναλαμβανόταν.

Ένα μικρό αγόρι στεκόταν στην άκρη, περικυκλωμένο από 6-7 συνομήλικα παιδιά. Τα μαλλιά του μπερδεμένα, στο πρόσωπο του ζωγραφισμένη η απορία… τα άλλα παιδιά του πετούσαν βότσαλα και φώναζαν, χοροπηδώντας και γελώντας.. «Καθυστερημένο!. Καθυστερημένο! Ο Χρήστος είναι καθυστερημένο… Ο Χρήστος είναι καθυστερημένο…» και δώστου γέλια και χοροπηδητά.

Δεν καταλάβαινα και πολύ τι συνέβαινε ούτε και ήξερα τι σήμαινε η λέξη «Καθυστερημένο» μια και ήταν η πρώτη φορά που την άκουγα. Θυμάμαι ότι γύρισα στο σπίτι μου χοροπηδώντας από το ένα πόδι στο άλλο και τραγουδώντας «Καθυστερημένο!. Καθυστερημένο! Ο Χρήστος είναι καθυστερημένο…» Η συνήθως χαμογελαστή μαμά μου με πλησίασε και ρώτησε απότομα, «Τι είπες μόλις τώρα;».

Δεν κατάλαβα για ποιο λόγο θύμωσε ξαφνικά, αλλά όταν έπαιρνε αυτήν την έκφραση, σήμαινε ότι είχα κάνει κάτι πολύ κακό. Παρόλα αυτά, εγώ επανέλαβα αθώα, «Καθυστερημένο… Υπήρχε ένα καθυστερημένο στη παιδική χαρά, μαμά» και ύστερα έκανα το λάθος να χαμογελάσω κιόλας, ικανοποιημένη με την εξήγηση που έδωσα.

“Μην ξαναχρησιμοποιήσεις αυτή τη λέξη. Είναι μια πολύ κακή λέξη. Ακούς;;», μου είπε θυμωμένα ενώ ταυτόχρονα έσκυψε προς το μέρος μου, έφερε το πρόσωπο της πολύ κοντά στο δικό μου και κοιτώντας με στα μάτια συνέχισε, τονίζοντας μία- μία τις λέξεις, «Το όνομα του δεν είναι ‘Καθυστερημένο’. Όπως κι εσύ έχει όνομα. Το όνομα του είναι Χρήστος.».

Η φωνή της μαμάς μου αντηχεί ακόμα στα αυτιά μου, καθώς φαντάζομαι το όμορφο αγόρι της φίλης μου, με τα ξανθά του μαλλιά να ανεμίζουν μπερδεμένα, το πρόσωπο λερωμένο και στα γαλάζια φωτεινά μάτια του ζωγραφισμένη η ίδια απορημένη έκφραση, όπως τότε του Χρήστου, γεμάτη παράπονο, ενώ γύρω του χοροπηδά μια παρέα παιδιά, γελώντας, κοροϊδεύοντας και πειράζοντας τον, μόνο και μόνο επειδή είναι διαφορετικός από αυτά. Αυτό είναι το μέλλον του, αναρωτιέμαι.

Το μικρό αγόρι της φίλης μου έχει όνομα. Το όνομα του είναι Αλέξης και είναι 4άρων ετών. Έχει αυτισμό, αλλά ο Αλέξης είναι τόσα περισσότερα από τη διάγνωση του. Ο Αλέξης αγαπά τα Lego και ασχολείται με τις ώρες φτιάχνοντας όμορφες κατασκευές. Είναι πολύ καλός με τους αριθμούς κι έχει ταλέντο στη ζωγραφική. Ο Αλέξης ρωτά τη μαμά του, γιατί είναι στεναχωρημένη κι ύστερα την παρηγορεί, λέγοντας της πως την αγαπά.

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν τη λέξη αυτή κι ύστερα αναρωτιούνται κιόλας.. «Έλα μωρέ τι έγινε; Πώς κάνεις έτσι; Πολύ ευαίσθητη είσαι, μια λέξη είναι απλά. Ένα αστείο κάναμε»!!

Δεν υπάρχει τίποτα το αστείο στη θέα ενός μικρού παιδιού που στέκει μόνο στην παιδική χαρά, στο σχολείο ή όπου αλλού, περικυκλωμένο από περίεργους θεατές, σαν ζώο σε κλουβί, να το χλευάζουν να το γελοιοποιούν να το μειώνουν. Σε κανέναν δεν αξίζει τέτοια μεταχείριση, πόσο μάλλον σε ένα μικρό παιδί, από έναν ενήλικα, που θα έπρεπε να γνωρίζει καλύτερα πώς να φερθεί.

Οι λέξεις έχουν δύναμη… Είναι στο χέρι μας ποιες θα διαλέξουμε και πώς θα τις χρησιμοποιήσουμε.

Δεν θέλω να δω το Χρήστο, τον Αλέξη ή όποιο άλλο παιδί να υποφέρουν επειδή είναι διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Δεν βοήθησα τότε το Χρήστο. Τώρα όμως μπορώ να κάνω κάτι.. Όλοι μας μπορούμε.

Μπορούμε να διαλέξουμε εκείνες τις λέξεις που σέβονται την ταυτότητα του άλλου ανθρώπου. Που δεν αφαιρούν κομμάτια της υπόστασης του, δεν απομονώνουν, δεν μειώνουν, δεν πληγώνουν, δεν καταστρέφουν αθώες ψυχές… Μπορούμε να διαλέξουμε να μην σταθούμε αμέτοχοι παρατηρητές…

Εύα Ακριβοπούλου, mommyandthecity
Εμπνευσμένο από: 

To The Man Who Called Him A Retard: His Name Is Landon
by Taara Datta Donley

Η δύναμη της ταμπέλας

ΓΡΑΦΕΙ Ο Χρήστος Κωνσταντινίδης, ψυχολόγος

«Η Μαρία είναι χοντρή…», «ο Κωστάκης είναι αυτιστικός…», «ο Γιώργος είναι κουτσός….», «ο γιος της διπλανής είναι σχιζοφρενής…» είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που ακούμε καθημερινά γύρω μας.

Παρατηρούμε λοιπόν, πως έχουμε την τάση να ονομάζουμε κάποια άτομα ανάλογα με κάποιο στοιχείο της προσωπικότητάς τους ή της εξωτερικής τους εμφάνισης, δείχνοντας έτσι πως δεν βλέπουμε το άτομο αλλά την διαφορετικότητα.
Όταν βάζουμε στα άτομα ταμπέλες με αρνητικούς χαρακτηρισμούς, τις περισσότερες φορές νιώθουν ότι δεν περιμένουμε από αυτά να αλλάξουν ή να βελτιωθούν.
Νιώθουν ότι θα πρέπει να ζήσουν τη ζωή τους με αυτούς τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς, και μάλιστα επιβεβαιώνοντάς τους. Επίσης, βάζοντας ταμπέλες στα άτομα, τους αναγκάζουμε και τους ίδιους να στρέφουν την προσοχή τους στο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, αφήνοντας ανεκμετάλλευτους τους τομείς της προσωπικότητάς τους.
Έτσι λοιπόν τους στερούμε ένα λαμπρό μέλλον που πολύ πιθανόν θα είχαν, αν η αντιμετώπιση των υπολοίπων προς αυτά τα άτομα ήταν διαφορετική.
Η ταμπέλα που «κολλάμε» στους ανθρώπους συνοδεύεται πολλές φορές από οίκτο και περιθωριοποίηση.
Στην εκπαίδευση μπορεί να συνοδεύεται από μειωμένες προσδοκίες και ελαχιστοποίηση της πρόσβαση στις εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Πιο συγκεκριμένα, εξαιτίας της «ταμπέλας» τα παιδιά βιώνουν τον αποκλεισμό από το σύνολο της κοινωνίας: «κανονικά» παιδιά έναντι «προβληματικών» παιδιών που χρειάζονται στην βοήθειά μας σε οποιαδήποτε κίνησή τους, μια βοήθεια που οι περισσότεροι την θεωρούν ελεημοσύνη, σε κάτι που δεν μπορεί να βελτιωθεί.
Αυτό γίνεται από το μεγαλύτερο μέρος της «υγιούς» κοινωνίας, το σχολείο ή την γειτονιά, τους εκπαιδευτικούς, τους γνωστούς και άγνωστους ανθρώπους που συναναστρέφεται το άτομο (τον περιπτερά, την πωλήτρια κτλ).
Τέλος, μεγάλη σημασία έχει να αντιληφθούμε πως τα άτομα δεν «είναι» κοντά, χοντρά, υπερκινητικά, δυσλεκτικά, διπολικά αλλά «έχουν» μικρότερο ύψος από κάποιους άλλους, περισσότερα κιλά από κάποιους άλλους, περισσότερη καταπιεσμένη ενέργεια από κάποιους άλλους, δυσκολία στην ανάγνωση και την γραφή από κάποιους άλλους, κάποια ψυχικά προβλήματα σε σχέση με τους υπόλοιπους.
Καλό θα ήταν την επόμενη φορά που θα θέλαμε να χαρακτηρίσουμε κάποιον ας…. τον αποκαλέσουμε απλά με το όνομά του. Οι ταμπέλες φτιάχτηκαν για τους δρόμους, και όχι για τους ανθρώπους. Χαρακτηρίζοντας κάποιον με μια συγκεκριμένη λέξη-ταμπέλα, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να στρέψουμε όλο μας το ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο μειονέκτημα του ατόμου. Είναι άδικο για το σύνολο αυτών των ανθρώπων να τους προσδιορίζουμε με κάτι στο οποίο υστερούν και εξαιρετικά αντιπαραγωγικό για το σύνολο της κοινωνίας μας να παραβλέπουμε τα θετικά κομμάτια τους και τους τομείς στους οποίους μπορούν να διαπρέψουν αυτοί οι «φακελωμένοι» συνάνθρωποί μας.

Πηγή: xronos

Τυφλός μαθητής δεν έγινε δεκτός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο

Την άρνηση του τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ να δεχθεί ως φοιτητή αριστούχο τυφλό μαθητή της τρίτης λυκείου, με διακρίσεις σε μαθητικούς διαγωνισμούς και με αργυρό μετάλλιο σε μαθηματική ολυμπιάδα, καταγγέλλει το παράρτημα Μακεδονίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών, με ανακοίνωσή του, την οποία απέστειλε την προηγούμενη Τετάρτη και προς τον υπουργό Παιδείας. 

Ο πρόεδρος του τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ από την πλευρά του απαντά πως «δεν είναι προσωπικό» το ζήτημα, αλλά αφορά τα γενικά κριτήρια που θέτει το τμήμα για την εισαγωγή ατόμων με ειδικές ανάγκες σε ό,τι αφορά την ικανότητά τους να το παρακολουθήσουν.

Ο Σύνδεσμος σημειώνει πως το Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ απέρριψε το αίτημα του μαθητή «πριν καν καταθέσει το μηχανογραφικό του» επικαλούμενο τα γενικά κριτήρια ικανοτήτων που έχει θέσει το ίδιο για την αποδοχή υποψηφίων φοιτητών με ειδικές ανάγκες, όπως η μη ολική τύφλωση και η μη ανικανότητα και των δύο άνω άκρων.

Καταγγέλλει δε, ότι «αυτή η απόφαση και ο νόμος που τη στηρίζει είναι αντισυνταγματική» και «τουλάχιστον αναχρονιστική και αντιανθρωπιστική», ενώ υποστηρίζει ότι σε αντίστοιχα τμήματα των Ιωαννίνων και της Αθήνας δεν υπάρχουν εμπόδια εισαγωγής για φοιτητές με προβλήματα όρασης.
Σημειώνει ακόμη ότι τριμελής επιτροπή καθηγητών του τμήματος, που έγινε για να εξετάσει την περίπτωση της αίτησης του μαθητή την απέρριψε, χωρίς καν να έρθει σε επικοινωνία με τον ενδιαφερόμενο υποψήφιο.
Ο 18χρονος, μαθητής του γενικού λυκείου Πεύκων, προέρχεται από οικογένεια τυφλών και έχει δύο μικρότερους αδελφούς, ηλικίας 17 και 10 ετών, εκ των οποίων μόνο ο τελευταίος έχει κανονική όραση. Οι υποψήφιοι φοιτητές αυτής της κατηγορίας έχουν πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση χωρίς εξετάσεις.
“Κύριε υπουργέ, σας ζητούμε να ασκήσετε την παρέμβαση που εσείς θα κρίνετε ότι είναι η προσφορότερη για την περίπτωση. Είναι αδιανόητο το γεγονός να υποχρεωθεί μια οικογένεια με τέσσερα μέλη που παρουσιάζουν αναπηρία όρασης να μετακομίσουν σε άλλη πόλη προκειμένου ο γιος τους να εκπληρώσει τους επιστημονικούς στόχους που έχει δικαιολογημένα χαράξει και βασίζονται στις άριστες επιδόσεις του, επειδή κάποιοι πανεπιστημιακοί ταγοί δεν αποφασίζουν επιτέλους να αλλάξουν νοοτροπίες» τονίζεται στην ανακοίνωση.
Ο Σύνδεσμος αναφέρει, επίσης, ότι 18χρονος σήμερα μαθητής έχει αριστεύσει από την ηλικία των 10 ετών με πολλές διακρίσεις σε σχολικούς διαγωνισμούς της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας και της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών, ήταν αριστούχος και παραστάτης στις παρελάσεις στις δύο προηγούμενες τάξεις του λυκείου, ενώ έχει σημαντικές επιτυχίες και στο σκάκι, με το οποίο ασχολείται από μικρός. Φέτος, κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη φορά την 1η θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Τυφλών Ανδρών Σκακιστών και την 9η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τυφλών Νέων Σκακιστών 2013.
Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Τμήματος Φυσικής, αν. καθηγητής Κωνσταντίνος Χρυσάφης, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι το θέμα δεν είναι προσωπικό, αλλά αφορά τις αποφάσεις του τμήματος για τα κριτήρια παρακολούθησης από άτομα με ειδικές ανάγκες.
«Κάθε χρόνο, το υπουργείο ρωτάει τα τμήματα, ποιες από τις κατηγορίες ατόμων με ειδικές ανάγκες μπορούν να τα παρακολουθήσουν. Εμείς ως τμήμα επιβεβαιώσαμε απλώς και φέτος, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, ότι υπάρχουν δύο ενότητες ανθρώπων, που θεωρούμε εμείς, ότι ένα τμήμα πειραματικό δεν μπορούν να το παρακολουθήσουν. Είναι οι ολικώς ανίκανοι στα δύο χέρια και οι ολικώς τυφλοί. Είναι οι δύο κατηγορίες που δεν μπορούν να φοιτήσουν στο τμήμα μας. Δεν αφορά ένα άτομο συγκεκριμένα, αφορά όλους τους πιθανά ενδιαφερόμενους αυτών των κατηγοριών» ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Χρυσάφης.

«Καταλάβετε ότι το 30% των μαθημάτων μας είναι εργαστηριακά. Το μαθηματικό π.χ. δεν είναι ένα εργαστηριακό τμήμα. Εκεί, οι συνθήκες και οι δυνατότητες είναι τελείως διαφορετικές για έναν τυφλό φοιτητή απ” ό,τι είναι στο Τμήμα Φυσικής. Εμείς θεωρούμε ότι δεν μπορούμε να τους παρέχουμε την ίδια δυνατότητα ισότιμης εκπαίδευσης με τους άλλους φοιτητές, γι' αυτό το λόγο δεν μπορούμε να πάρουμε τέτοιους φοιτητές» πρόσθεσε.

Η οικογένεια του 18χρονου μαθητή περιμένει και εγγράφως από το Τμήμα Φυσικής την απορριπτική απάντηση στο αίτημά τους.

«Τα εργαστήρια είναι γνωστό πως γίνονται ομαδικά και επίσης η τεχνολογία έχει προχωρήσει πολύ. Αυτή τη στιγμή σας μιλώ από ένα κινητό τηλέφωνο αφής. Δεν υπάρχουν εμπόδια να περιορίσουν κάποιον με τόση θέληση και με τόσες ικανότητες, υπάρχουν παγιωμένες αντιλήψεις που πρέπει να αλλάξουν. Αυτή τη στιγμή πρώην τυφλός φοιτητής του αντίστοιχου τμήματος της Αθήνας είναι σε διδακτορικό στη Γερμανία» δήλωσε, από την πλευρά του, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πατέρας του 18χρονου και αντιπρόεδρος του παραρτήματος Μακεδονίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών Σωτήρης Κουμτζής.

epirus-tv-news

Κοινωνικός ρατσισμός από κούνια

Συμβαίνει συχνά να αποκλείουμε κάποιες ομάδες ατόμων για κάποια χαρακτηριστικά που έχουν από τη γέννησή τους. Τέτοιες ομάδες μπορεί να είναι άτομα κάποιας συγκεκριμένης εθνικότητας, ή μπορεί να είναι άτομα με κάποια ιδιαίτερα φυσικά χαρακτηριστικά που δεν είναι ίδια με αυτά της πλειοψηφίας. Ακόμη μπορεί να έχουν κάποια μορφή αναπηρίας σωματικής ή ψυχικής (νοητική υστέρηση, αυτισμό, ΔΕΠΥ, δυσλεξία, ψυχικές παθήσεις).

Το παρακάτω βίντεο δείχνει με κινούμενα σχέδια αυτό τον κοινωνικό αποκλεισμό που υφίστανται άτομα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά για τα οποία δεν ευθύνονται τα ίδια (δηλαδή δεν είναι επιλογή τους).

Σε κάποια σημεία η βία και ο αποκλεισμός φτάνουν στην ακρότητα αλλά η εξέλιξη στο τέλος είναι θετική.

 

(με ελληνικούς υπότιτλους)

 

Συγκεκριμένα, σε μια πόλη όπου όλοι γεννιούνται με έναν αριθμό, όσοι γεννιούνται με τον αριθμό 0, θεωρούνται άχρηστοι, ένα τίποτα, και υφίστανται κοινωνικό αποκλεισμό και ρατσισμό σε όλους τους τομείς.

Έχουν άνιση μεταχείριση και απαγορεύεται να κάνουν σχέσεις για αποφυγή αναπαραγωγής του είδους τους.
Οι ήρωες όμως της ταινίας καταφέρνουν ένα θαύμα τελικά...
Παρακολουθήστε το για προβληματισμό.

Πρόκειται για ένα stop motion animation βίντεο που δημιουργήθηκε το 2007-2009.

psychologia-oikogeneia