Δημοτικό Σχολείο Κουνάβων Κρήτης – τραγούδι κατά του σχολικού εκφοβισμού

«Το πρώτο τρένο»

τραγούδι κατά του σχολικού εκφοβισμού

ΣΤ’ τάξη Δημοτικού Σχολείου Κουνάβων

Η Στ' τάξη του Δημοτικού Σχολείου Κουνάβων στην Κρήτη με την βοήθεια του εκπαιδευτικού του σχολείου Νίκου Γαλάνη ετοίμασε ένα μουσικό βίντεο κλιπ για την πανελλήνια ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού…

6th Grade of Kounavoi Primary school in Crete with the guidance of Nikos Galanis, teacher, prepared a music video clip against bullying…

τραγούδι: Μόνιμος Κάτοικος
μουσική: DJ Rico
στίχοι:Μόνιμος Κάτοικος
Συμμετέχει η παιδική χορωδία του Δήμου Θήβας

2ο Δημοτικό Σχολείο Κρόκου Κοζάνης — «Ο Πρόσφυγας»

Το 2ο Δημοτικό Σχολείο Κρόκου Κοζάνης βραβεύτηκε, με το Ειδικό Βραβείο της Ύπατης Αρμοστείας του O.H.E. για τους Πρόσφυγες, με το τραγούδι 
“Ο Πρόσφυγας”

Το 2ο Δημοτικό Σχολείο Κρόκου, Κοζάνης, βραβεύτηκε στις 18/04/16 στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων με το Ειδικό Βραβείο της Ύπατης Αρμοστείας του OHE για τους Πρόσφυγες με το τραγούδι “Ο Πρόσφυγας”. 

Η συμμετοχή μας ήταν στα πλαίσια του 3ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού ραδιοφωνικού ηχητικού μηνύματος και τραγουδιού «Κάν’ το ν’ ακουστεί – 2016» που διοργάνωσε το Τμήμα Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης του Υπ. Παιδείας, το europeanschooradio.eu κι ο Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α. 

Ευχαριστούμε, τα παιδιά της Δ’ Τάξης΄και τη δασκάλα Κάμπερ Ελπίδα που αποτύπωσαν σε 79 ζωγραφιές τους στίχους του τραγουδιού, τον κ. Γιώργος Κασαπίδης για τη φωτογραφία με τα προσφυγόπουλα στην Ειδομένη, τον Γιώργο Καρακούλια για τη βοήθεια στο Shelter Musicstudio και φυσικά τον… Γιώργο (10χρονών), τον Βαγγέλη (10 χρονών) και τη Δήμητρα (7 χρονών) που τραγουδούν.
——————–
Υπεύθυνος Εκπαιδευτικός: Βασίλης Πετρίδης (στίχοι/μουσική)
——————–

Στίχοι:

Ήρθε πάλι στο όνειρό μου
το σχολείο μου στην άλλη άκρη της γης.
Παιδιά με τσάντες με χαιρετάνε
και μου λένε έλα στην τάξη θα μας βρεις.
Κι εγώ γυρνάω και τους κοιτάω
κι είναι οι φίλοι μου που άφησα νωρίς.
Μα έχει ΜΠΑΡΟΥΤΙ μέσα στην πόλη
που σαν μυρίσει άμα δεν φύγεις θα…ΧΑΘΕΙΣ!!! 

Γιατί τόσο μικρή να φύγω σ’ άλλη γη;
Γυρνώ στο λίγο φως σε θάλασσα ανοιχτή.

Ξυπνώ μονάχος, μες στο Αιγαίο,
2-3 πρόσωπα μου φαίνονται γνωστοί.
Δεν είναι φίλοι δεν είναι αδέλφια,
συνταξιδιώτες που θυμίζουν γνωστοί.
Κι έχω μια τσάντα που είχε βιβλία
και τώρα έχει μόνο δίψα για ζωή.
Πρέπει να ΦΥΓΩ… μα που να πάω;
κι όλοι οι δρόμοι είναι τώρα πια ΚΛΕΙΣΤΟΙ!

Γιατί τόσο μικρή να φύγω σ’ άλλη γη;
Γυρνώ στο λίγο φως σε θάλασσα ανοιχτή.

Πρέπει να φύγω…πρέπει να φύγω!
Είμαι ο πρόσφυγας που έρχεται απ’ αλλού.
Θα συναντήσεις κι άλλους με μένα,
δίπλα σε δρόμους και στις ράχες του βουνού
Είναι μικρή… πολύ μικρή,
μα έχω μια τσάντα που χωράει όλη τη γη.
Μέσα σε βάλτους, κάτω από δέντρα,
θα ονειρευτώ για μια ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ!

Γιατί τόσο μικρή να φύγω σ’ άλλη γη;
Γυρνώ στο λίγο φως σε θάλασσα ανοιχτή.

Είμαι ο Αλμιράν, είμαι η Αλταήρα
είμαι ο Μοχσέν, η Ναμπιλά
Είμαι ο Ιβάν, είμαι ο Άλεξ
Είμαι ο Γιώργος, ο Βαγγέλης… κι αυτή είναι η Δήμητρα
ΕΙΜΑΙ Ο ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ!

***************
Θέμα : «Συγχαρητήρια επιστολή»

Ο Διευθυντής, ο Σύλλογος Διδασκόντων, οι μαθητές /τριες και ο Σύλλογος Γονέων του 2 ου Δημοτικού Σχολείου Κρόκου συγχαίρουν θερμά τους 2 μαθητές από την Δ’ Τάξη, τη μαθήτρια από τη Β’ Τάξη και τον υπεύθυνο εκπαιδευτικό Βασίλη Πετρίδη για τη βράβευσή τους από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για το τραγούδι τους 

«Ο Πρόσφυγας».
Η συμμετοχή μας ήταν στα πλαίσια του 3 ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού ραδιοφωνικού ηχητικού μηνύματος και τραγουδιού «Κάν’ το ν’ ακουστεί 2016» που διοργάνωσε το Τμήμα Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης του Υπ. Παιδείας, το europeanschooradio.eu κι ο Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α.
Είμαστε ιδιαίτερα ευγνώμονες. 

Μπορείτε κι εσείς να ακούσετε το τραγούδι στον παρακάτω σύνδεσμο:
2ο Δημ. Σχ. Κρόκου

Πηγή: Kozan

Σχολικές αναμνήσεις

School Recollections

The Old Greek Schools Τα Παλιά Ελληνικά Σχολεία

Music: Spanoudakis Stamatis

Το Ειδικό Σχολείο Αιγίου και τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες

Το Ειδικό Σχολείο Αιγίου
τιμά τη Διεθνή Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες  

αναζητά δράσεις και συνεργασίες προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για την αγορά μιας αίθουσας.

 Την 3^η Δεκεμβρίου, την ημέρα που έχει καθιερώσει η Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε ως Διεθνή Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, τιμά το Ειδικό Σχολείο Αιγίου και ανοίγει τις πόρτες του σε όσους επιθυμούν να βρεθούν κοντά σε αυτό και τα παιδιά του.

Ο διευθυντής κ.Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, το εκπαιδευτικό προσωπικό και τα παιδιά του σχολείου θα χαρούν ιδιαιτέρως με ένα τηλεφώνημα, μια επίσκεψη τη Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου από 09:00 π.μ έως 12:30 μ.μ. Με τη συμμετοχή του Δημοτικού Σχολείου Ελαιώνα θα προσφερθούν καφές και γλυκίσματα φτιαγμένα από γονείς και θα ακολουθήσει προβολή της ταινίας «Το καναρινί ποδήλατο» στην αίθουσα εκδηλώσεων του 10ου Δημοτικού στις 10:45 π.μ -12:30 μ.μ.

Τα σχολεία που επιθυμούν να παρευρεθούν, παρακαλούνται να δηλώσουν τον αντιπροσωπευτικό αριθμό μαθητών τους μέχρι 27 Νοεμβρίου 2012.

Για τη γιορτή αυτή δάσκαλοι και μαθητές του σχολείου και με τη βοήθεια του ΑΓΑΦΡΟΝ που ΑΓΑπά & ΦΡΟΝτίζει το Ειδικό Σχολείο, μέσα από μια όμορφη δράση στις 15 Νοεμβρίου 2012, αποτύπωσαν τη φαντασία τους στον τοίχο της εισόδου με χρωματιστά αγοράκια και κοριτσάκια κάτω από το δέντρο της αγάπης να βαδίζουν με χαρά προς το σχολείο τους!

Το Ειδικό Σχολείο Αιγίου λειτουργεί κάτω από κοινή στέγη με το 10ο Δημοτικό ως 4/θ με 18 μαθητές και παρέχει ειδική εκπαίδευση στο πλαίσιο των σκοπών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.  Διαθέτει έμπειρο προσωπικό ειδικοτήτων (ψυχολόγο, εργοθεραπευτή, λογοθεραπεύτρια, κοινωνική λειτουργό) και παρέχει συμβουλευτική και εκπαιδευτική βοήθεια σε ΣΜΕΑ, αλλά και σχολικές μονάδες γενικής αγωγής που θα το ζητήσουν.

Οι ανάγκες του Ειδικού Σχολείου Αιγίου έχουν αυξηθεί καθώς έχει διπλασιασθεί ο αριθμός των μαθητών και τα αιτήματα για εγγραφή συνεχώς αυξάνονται, γεγονός που συνεπάγεται την ανάγκη επιπλέον αιθουσών και διδακτικού προσωπικού. 

Ως εκ τούτου, το σχολείο απευθύνεται στην εκπαιδευτική κοινότητα και όχι μόνο, με την παράκληση να λάβουν υπόψη κατά τις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις τους τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το ειδικό σχολείο, το οποίο αναζητά δράσεις και συνεργασίες προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για την αγορά μιας αίθουσας.

Αναρτήθηκε από: ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΛΩΝΑΚΗ

Το κουδούνι χτύπησε...!!

Το πρώτο κουδούνι της νέας σχολικής χρονιάς χτύπησε!!

Ο Αγιασμός έγινε, ευλογηθήκαμε, ασπαστήκαμε το Σταυρό, μυρίσαμε βασιλικό!!!

Οι τάξεις ζωντάνεψαν πάλι, ξαναβρήκαν το νόημα της ύπαρξής τους στα χαμογελαστά ματάκια παιδιών.

Τα θρανία δε θα νιώθουν πια μοναξιά, δε θα΄ναι παραγκωνισμένα..

Πρώτη μέρα στο σχολείο σήμερα με όλα αυτά τα καλά κι ευλογημένα που είδα κι έζησα ανάμεσα σε χαμογελαστά όλα λαχτάρα και προσδοκίες προσωπάκια!!

Ανάμεσα στους μαθητές, σε αυτούς τους μικρούς ήρωες και πρωταγωνιστές της καθημερινότητάς μας!!

 Σεπτέμβρης του σχολειού, αρωματισμένος από φρεσκοξυσμένο μολύβι και γομολάστιχα λοιπόν!!!

Μόνο που αυτές τις όμορφες εικόνες κάποιοι τόποι με τους ανθρώπους τους θα τις στερηθούν. Δεν τις έζησαν σήμερα, δε θα τις ζήσουν στο χρόνο που κυλά.

Πολλά σχολειά δε θα ανοίξουν τις πόρτες τους , θρανία θα΄χουν αράχνες και σκόνη συντροφιά, αταίριαστα πράγματα!!!

Να σαν και τούτα τα σχολειά που κράτησα εικόνα το φετινό καλοκαίρι περιδιαβαίνοντας τη λεσβιακή γη.

 

Δημοτικό Σχολείο Παλαιοχωρίου. 

Ένα από τα πάμπολλα ελληνικά σχολειά που μέσα κάποτε φώτιζε μυαλουδάκια παιδιών στο φως της γνώσης και της ζωής.  

Λουκέτο στις γνώσεις....κλειδωμένες ζωές...μεγάλα παράπονα...

Παράπονα και πίκρα. 

" Δε θα δουλέψει το σχολειό μας φέτος!!! Θα κλείσει είπαν!!!"

Αυτά άκουσα το καλοκαίρι καθώς βρέθηκα σε έναν εορτασμό γενεθλίων στο Παλαιοχώρι Πλωμαρίου από μια παρέα παιδιών σαν έτυχε να τα ρωτήσω πόσα παιδάκια θα΄ναι φέτος στο σχολείο. 

"Δε θα ΄χουμε σχολείο!!! Το κλείνουν!!!"

Όπως έκλεισαν και άλλα πολλά σε όλη τη χώρα....

Δημοτικό Σχολείο Βασιλικών 

Στη λεπτομέρεια τα σπασμένα τζάμια πια στα παράθυρα. Το μπουρί της σόμπας που κάποτε σκορπούσε θαλπωρή  στέκεται  απομεινάρι χρόνων αλλοτινών .

Είναι αδύνατον να μη σταθώ για λίγο έστω, να κοιτάξω και να θαυμάσω κάθε φορά που επισκέπτομαι  την περιοχή, το υπέροχο αυτό κτίριο που κάποτε ήταν σχολείο. Το σχολείο των όμορφων Βασιλικών. 

Σχολειά στολίδια που τώρα ρημάζουν... 

Κλείνουν τα σχολειά, ρημάζουν οι τόποι, κυριαρχεί η θλίψη....

Δημοτικό Σχολείο Νεοχωρίου 

 Ανάμεσα στα λιόδεντρα έστεκε και συνεχίζει να στέκει έστω και με σφαλιστά τα παράθυρά του σε πείσμα καιρών και ανθρώπων το σχολείο του Νεοχωρίου στα ορεινά του Πλωμαρίου. Σημάδι πολιτισμού.

Αν σκεφτεί κανείς πως κάποιοι παλιοί άνθρωποι έδωσαν το βιος τους για να χτίσουν αυτά τα σχολειά και να φωλιάσει η γνώση στο νου των παιδιών τους για να ανοίξουν φτερά και σήμερα τούτα τα χρόνια τα σχολειά αυτά ρημάζουν , τότε μόνο η θλίψη κυριαρχεί και ο θυμός. 

Το κουδούνι χτύπησε!!!

Τα σχολεία άνοιξαν!!!

Οι τάξεις μοσχοβολούν βιβλία, γελούν στα πρόσωπα των μαθητών.

Όχι όμως παντού...Κάποια σιωπούν.... 

Καλή σχολική χρονιά και ελπίδα!!! 

Μαριάνθη Βάμβουρα

Αναρτήθηκε από Μαριάνθη

6ο Δημοτικό Σχολείου Πρέβεζας 2011: Καραγκιόζης - Και πάντα ν' αγωνίζομαι

Η ταινία έγινε στα πλαίσια προγράμματος
του 6ου Δημοτικού Σχολείου Πρέβεζας 2011.

 Συγχαρητήρια στο 6ο Δημοτικό Σχολείο Πρέβεζας.

Συγχαρητήρια στην κ. Ζιώγα την δασκάλα τους
και τον Σπύρο Λελόβα 
για την ιδέα και τη σκηνοθεσία.

 Αναρτήθηκε από ΒLOGGERS ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ

Φουρφουράς Ρεθύμνου: Το θαύμα του 4θέσιου δημοτικού σχολείου

ΣΕ ΟΡΕΙΝΟ ΧΩΡΙΟ 560 ΚΑΤΟΙΚΩΝ 

ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚH WEB TV

Θερμή παράκληση να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα
της Φουρφούρα Web TV https://www.youtube.com/user/SchoolSciencetv

 

Πως ένα δάσκαλος που μετατίθεται σε ένα χωριό του Ρεθύμνου, καταφέρνει να μεταμορφώσει ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο σε σχολείο του μέλλοντος.

Διαβάστε την υπέροχη ιστορία του Άγγελου Πατσιά

«Υπάρχει πάντα στην παιδική μας ηλικία μια στιγμή που ανοίγει μια πόρτα και μπαίνει το μέλλον». 

Graham Green, Βρετανός συγγραφέας

«Όποιος μεγάλωσε στη φυλακή, τη φυλακή θυμάται. Όποιος μεγάλωσε στο παλάτι, το παλάτι θυμάται». 

Ινδική παροιμία

Σε κάθε σχολείο ανάμεσα στους δέκα-είκοσι δασκάλους υπάρχει και ένας που ξεχωρίζει. Ένας δάσκαλος που τον θυμόμαστε για χρόνια μετά, μέχρι τα γεράματα μας, με αγάπη και αληθινή συγκίνηση. Ένας δάσκαλος που κατάφερε να τρυπώσει στο άβατο της παιδικής μας ψυχής και έφερε ένα εντελώς νέο φως. Και χάρη σ' αυτό το "Δεύτε λάβετε φως" - φως μικρού κεριού ή ολόλαμπρου ήλιου δεν έχει σημασία - μέσα στην κυνικότητα και στην αδιάφορη καθημερινότητα του ενήλικα, που μοιραία όλοι μεταμορφωθήκαμε, διασώζεται και αχνοφέγγει ακόμα ό,τι καλό διαθέτουμε εντός μας.
Σε ένα μικρό χωριό του ορεινού Ρεθύμνου, τον Φουρφουρά, οι γιοί και οι κόρες των 560 μόλις κατοίκων του δέχτηκαν την ευεργεσία μιας αναπάντεχης τύχης. Χωρίς να το ξέρει, κάποιος βαριεστημένος δημόσιος υπάλληλος του υπουργείου Παιδείας σφράγισε πριν από λίγα χρόνια τον διορισμό στο χωρίο τους ενός τέτοιου ξεχωριστού δασκάλου, του Άγγελου Πατσιά.
Ο νεαρός δάσκαλος δεν είδε αυτόν τον διορισμό του στην άκρη του πουθενά σαν μια καταναγκαστική προσγείωση, σαν δυσάρεστο πάρεργο εν όψει μιας ευνοϊκότερης μετάθεσης ή σαν μια ευκαιρία για ατελείωτη ραστώνη.
Αντιθέτως! Διέθεσε και διαθέτει μέχρι σήμερα ό,τι φωτεινότερο κρύβει η ψυχή του. Μακριά από κάθε λογική κέρδους - βλέπε αντιπαροχή υπό την μορφή μισθού, προσωπικής προβολής και ό,τι παρόμοιο σκεφθεί ο κακοπροαίρετος νους μας - άνοιξε στους ολιγάριθμους μαθητές του την αυλαία ενός εντελώς καινούργιου κόσμου, χαρίζοντας τους την σπάνια ευκαιρία να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.

Στην άκρη το «εβδομαδιαίο πρόγραμμα»
Και τι δεν έκανε ο ευφάνταστος αυτός δάσκαλος! Και πρώτα από όλα έγκαιρα πήρε την ορθή και γενναία απόφαση να αποδράσει από τα ασφυκτικά όρια του γραφειοκρατικού «Εβδομαδιαίου Προγράμματος» που ορίζει το Υπουργείο Παιδείας. 
Στο δικό του σχολείο αποφάσισε...

Μουσικό Σχολείο Γιαννιτσών: Φαγητό σε γεύμα Αγάπης!!

ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ

Είμαστε το Μουσικό Σχολείο Γιαννιτσών και σιτιζόμαστε στο σχολείο.

Το φαγητό που περισσεύει το στέλνουμε στο γεύμα Αγάπης του Άϊ Γιώργη.
Θεωρούμε ότι τέτοιες κινήσεις βοηθάνε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. 

Είμαστε σαν τα ακριβά αρώματα, που βρίσκονται
σε μικρό μπουκάλι και όμως είναι πολύτιμα.

Το σχολείο μας είναι λυόμενο, με λίγους μαθητές μα η δράση μας μεγάλη προς όλες τις πτυχές.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο...

Γυμνάσιο – Λύκειο Ε.Κ.Κ.Ν.Α.:
Ένα σχολείο ελεύθερων ανθρώπων μέσα στη Φυλακή

γράφει ο Σωτήρης Αθηναίος

Υπάρχει ένα Σχολείο,

στο οποίο οι μαθητές χαίρονται το μάθημα·

Δε τους ρωτάνε οι γονείς, αν διάβασαν· Διαβάζουν, γιατί χαίρονται και νοιώθουν τη δύναμη της γνώσης.

Δε ζουν μαζί με τους γονείς τους, αλλά τους κουβαλάνε μαζί τους στον ύπνο και το ξύπνιο τους· Το αγαπημένο τατουάζ στο σώμα τους είναι η λέξη “μάνα”·

Δεν έχουν το δωμάτιο τους, τη “βολή” τους, δεν καταλαβαίνουν με τον ίδιο τρόπο τις ψυχολογικές διακυμάνσεις της εφηβείας·

Δεν είναι παιδιά,

δεν είναι έφηβοι,

δεν είναι άντρες, λες και κάποιος έχει σβήσει την αχνή μολυβιά, που σκιαγραφεί τα σημαντικότερα τμήματα της σύντομης ζωής τους και αυτοί με πείσμα πήραν τα μολύβια- χοντρά, ανεξίτηλα μολύβια- για να τα ξαναγράψουν  μέσα στον παράδεισο και την ασφάλεια που τους παρέχει το σχολείο των Φυλακών.

Σ’  αυτό το σχολείο οι μαθητές δεν κάνουν αδικαιολόγητες απουσίες, δεν πάνε φροντιστήριο, σχεδόν κανένας δεν παραλαμβάνει τον έλεγχο των βαθμών τους.

Υπάρχει ένα Σχολείο,

στο οποίο οι μαθητές δε μετράνε το αντριλίκι με το θράσος προς τους Δασκάλους, για αυτούς οι Δάσκαλοι τους είναι ο κόσμος που ονειρεύονται και όχι η κοινωνία που απεχθάνονται.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο

που βοηθά εκατοντάδες μαθητές να πάρουν απολυτήριο Γυμνασίου και Λυκείου, για να μπορέσουν κάποτε να ενταχθούν ουσιαστικά στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου Κράτους.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,

στο οποίο δεκάδες μαθητές, δίχως φροντιστηριακή υποστήριξη, έχουν, ήδη, εισαχθεί στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,

στο οποίο οι μαθητές εκδίδουν σχολική εφημερίδα με μεστότητα άρθρων και αισθητική τελειότητα, που θα τη ζήλευαν ακόμα και επαγγελματικά έντυπα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι βραβεύτηκαν δύο φορές μέσα σε ελάχιστα χρόνια με το πρώτο βραβείο σχολικών εφημερίδων από το Δημοσιογραφικό οργανισμό Λαμπράκη.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,

στο οποίο οι μαθητές συμμετέχουν στο διαγωνισμό της Μαθηματικής Εταιρείας και διακρίνονται!!!! (πόσα σχολεία, δημόσια ή ιδιωτικά, έχουν ανάλογη διάκριση;)

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,

στο οποίο οι μαθητές οργανώνουν και παρουσιάζουν, κάθε χρόνο, θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, προστατεύουν τη βιβλιοθήκη τους σαν το σημαντικότερο περιουσιακό τους στοιχείο

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,

το οποίο οι καθηγητές επέλεξαν προαιρετικά να υπηρετήσουν (ταξιδεύοντας με δικά τους έξοδα 90 χλμ κάθε μέρα)· Παρουσιάζονται το πρωί και φεύγουν το απόγευμα από την εργασία τους· Βρίσκονται χρόνια στην ίδια θέση και ποτέ δε ζήτησαν τη μετάθεση, που δικαιούνται. Μεταφέρουν το κέφι για δουλειά στους μαθητές τους, και αποτελούν το μοναδικό, ίσως, αξιόλογο πρότυπο που έτυχε να γνωρίσουν. Είναι πρόθυμοι να συμπαρασταθούν σε οποιοδήποτε καλλιτεχνική πρωτοβουλία των μαθητών τους, οργανώνουν και συμμετέχουν σε διεθνή συνέδρια για να ανταλλάξουν γνώσεις σχετικά με το επαγγελματικό τους αντικείμενο.

Αν υπήρχε ένα ανάλογο σχολείο στην Αμερική, Γερμανία, ή αλλού θα ήταν  παγκόσμιο πρότυπο προς μίμηση για όλους τους δοκησίσοφους, που αναζητούν τα μεγαλεία, πάντα, έξω από την αυλή τους. Θα είχαν αφιερώσει χιλιόμετρα σελίδων τα ανά τον πλανήτη έντυπα, θα ήταν αντικείμενο μελέτης και διπλωματικών διατριβών σε όλους τους απανταχού πανεπιστημιακούς ή ερευνητές.

Αυτό το σχολείο βρίσκεται στη χώρα  μας και λειτουργεί, παρ’  όλα τα γραφειοκρατικά προβλήματα, με χρήματα των Ελλήνων πολιτών. Σε μια εποχή με απαισιόδοξες έως μίζερες ειδήσεις, το  Γυμνάσιο (με Λυκειακές τάξεις) του Ειδικού Κέντρου Κράτησης Νέων  Αυλώνα (Ε.Κ.Κ.Ν.Α.) αποτελεί παράδειγμα δημιουργίας για όλους τους Λειτουργούς της Εκπαίδευσης (Δημόσιας και Ιδιωτικής).  Οι Λειτουργοί του (από τις ελάχιστες φορές, που η λέξη αποκτά πραγματικό νόημα) δουλεύουν αθόρυβα και αποτελεσματικά και δε χρησιμοποιούν τις επιτυχίες τους ως μέσο κενόδοξης προβολής. Θεωρούν το έργο τους ολοκληρωμένο μόνο όταν καταφέρουν να πείσουν όλους εμάς να δώσουμε, στην πραγματικότητα, μια δεύτερη ευκαιρία στους μαθητές τους.

Τους ευχόμαστε ολόψυχα καλή ξεκούραση και καλή επάνοδο το Σεπτέμβρη

Αποκλειστικά από 24grammata

Σχολικό Λεύκωμα: Νηπιαγωγείο Βαλύρας Μεσσηνίας

Εκδηλώσεις Νηπιαγωγείου Βαλύρας Μεσσηνίας
14 Ιουνίου 2011 *

* 1.- Φωτογραφία:

* 2.-  Φωτογραφία:

~*** Εκδηλώσεις για το τέλος της Σχολικής Χρονιάς,

από την εξαίρετη Νηπιαγωγό Αναστασία Ιωα. Κάρτσωνα

στο Νηπιαγωγείο Βαλύρας του Νομού Μεσσηνίας .-

* 3.- Φωτογραφία:...

Τα παιδιά γράφουν: Η Ιθάκη μου

Σας παρουσίαζουμε ένα άρθρο με τίτλο «Η Ιθάκη μου», από το εξαιρετικό ηλεκτρονικό περιοδικό του 14ου Γυμνασίου Λάρισας το «14press»
Το περιοδικό αριθμεί το 3ο τεύχος του και πραγματικά πρόκειται για μια θαυμάσια δουλειά που θα την ζήλευαν και επαγγελματίες του τύπου.

Συγχαρητήρια στα παιδιά μας

---

Κατά τη διάρκεια του καθορισμένου μαθήματος στην τάξη μας συζητήσαμε για το κοινωνικό πρόβλημα της ανεργίας που μαστίζει τον τόπο μας, και όχι μόνο. 

     Κάπου είχαμε την τύχη να βρούμε την "Ιθάκη" του αλεξανδρινού ποιητή μας Κωνσταντίνου Καβάφη, ο οποίος μας εμπνέει, μέσα απ' το παρελθόν του, σιγουριά ότι θα πάνε όλα καλά στο μέλλον.  

Ζητήσαμε από τους μαθητές να ορίσουν τη δική τους Ιθάκη και τους Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες τους. 

Το αποτέλεσμα;

Ο ιδανικός άνθρωπος βρίσκεται μέσα μας

«Ποια νομίζεις ότι είναι η δική σου Ιθάκη;»

-  Η δική μου Ιθάκη είναι το μέρος στο οποίο βρίσκονται οι φίλοι μου και οι άνθρωποι που αγαπώ, καθώς και η πατρίδα μου.

-   Κατά τη γνώμη μου, η δική μου Ιθάκη είναι να γίνω χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία, προσφέροντας βοήθεια στους συνανθρώπους μου.

-  Χμμμ... Προφανώς η ίδια μου η ζωή. Ίσως εγώ να είμαι η δική μου Ιθάκη...

-  Η δικιά μου Ιθάκη είναι ο στόχος μου να περάσω σε κάποιο πανεπιστήμιο.

-  Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές αξίες και πιστεύω. Για πολλούς ανθρώπους η Ιθάκη ορίζεται με βάση το συμφέρον. Ίσως γιατί δεν έχουν κατασταλάξει μόνιμα σε κάτι που τους δίνει δύναμη και κουράγιο να προχωρήσουν, αλλά κινούν τη ζωή τους ανάλογα με το είδος της ανάγκης που έχουν, επιλέγοντας εκείνα τα άτομα από τα οποία μπορούν να κερδίσουν περισσότερα. Για μένα λοιπόν η Ιθάκη μου είναι οι φίλοι και η οικογένειά μου. Με το ορισμό της λέξης "φιλίας" είναι σα να σφραγίζουμε κάτι ιερό. Η φιλία συμπεριλαμβάνει την εμπιστοσύνη και την αφοσίωση και έτσι ένας καλός φίλος μπορεί να σε στηρίξει, βοηθώντας σε να σταθείς στα πόδια σου. Όπως επίσης και η οικογένεια είναι κάτι ιερό. Γιατί αναλαμβάνει από βρέφος να σου δώσει αξίες και ήθη και πάντα είναι δίπλα σου ο,τι κι αν χρειαστείς. Αυτή είναι η Ιθάκη για μένα. Οι άνθρωποι που μπορώ να τους εκμυστηρευτώ τι νιώθω χωρίς να φοβάμαι το χλευασμό ή την απόρριψη!

-  Η δική μου Ιθάκη είναι η επαγγελματική μου καταξίωση (να γίνω προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών)

-   Νομίζω πως η δική μου Ιθάκη είναι το σχολείο, καθώς έχω ακόμα τρία χρόνια.

-  Είναι η πορεία της ζωής μου με όλες τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσω. Είναι η αξία της ζωής μου. Η επίτευξη των στόχων μου. Η πραγμάτωση των ονείρων μου και των οραμάτων μου. Γιατί η αξία της ζωής είναι ο δρόμος της, η πορεία της και όχι το τέλος της.

«Ποιοι είναι οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες που θα μπορούσαν να σε σταματήσουν;»

-  Η αναβλητικότητα, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό μου, η άγνοια, ο φόβος για το άγνωστο...

-  Τα εμπόδια που θα μπορούσαν να με σταματήσουν στο μέλλον είναι η οικονομία της χώρας μου αλλά και η ανεργία.

-  Οι φόβοι που αν τους δώσω τροφή θα εμφανιστούν μπροστά μου

-  Σήμερα οι άνθρωποι έχουν χάσει τη δική τους προσωπικότητα, με αποτέλεσμα να γίνονται ένα με την υπόλοιπη μάζα. Πλέον ο καθένας πράττει ανάλογα με το συμφέρον του, ακόμη κι αν αυτό είναι εις βάρος άλλων συνανθρώπων μας. Έτσι οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες που θα μπορούσαν να με σταματήσουν να πετύχω τους στόχους μου είναι εκείνοι που με υστεροβουλία, μη αναγνωρίζοντας τη αξία μου, θα μου βάλουν εμπόδια με στόχο να "πέσω". Γι αυτό πρέπει πάντα να έχουμε κοντά μας μόνο τα άτομα που λυπούνται με τη δυστυχία μας και κυρίως χαίρονται με τη χαρά μας...

-  Διάφορα εμπόδια που θα μπορούσαν να με αποπροσανατολίσουν από το στόχο που έχω βάλει.

-  Αυτοί που κοιτούν μονάχα το συμφέρον τους, αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους. Αυτοί που ενδιαφέρονται μόνο για τα υλικά αγαθά, και πώς θα τα αυξήσουν, αδιαφορώντας για τις πνευματικές αξίες. 

-  Καθένας που θα με έπαιρνε μακριά από την Ιθάκη μου ή θα με εμπόδιζε να επιστρέψω εκεί θέλοντας το κακό μου.

-  Τα διάφορα εμπόδια, οι δυσκολίες και τα πάθη που θα συναντήσω στη ζωή μου, στην πορεία μου. Ο,τι θα προσπαθήσει να με παραπλανήσει για να βγω "εκτός". Θα τα ξεπεράσω εάν έχω θέληση, κουράγιο και βαδίσω με καθαρή ψυχή.

"Αλεξάνδρεια" 

Γιάννης Κότσιρας - Ευανθία Ρεμπούτσικα 

     

Δημοτικό Σχολείο Μαυροδεντρίου Κοζάνης

«Σχολεία υποστηρικτές των παιδιών»

Την Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010, το Δημοτικό σχολείο Μαυροδεντρίου, παρουσίασε το πρόγραμμα «Σχολεία υποστηρικτές των Παιδιών». Ευχαριστούμε τη διευθύντρια του σχολείου κυρία Πολυχρονίδου Ζωή που μας παραχώρησε το λόγο της και την καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής και οργανώτρια της γιορτής, κυρία Αποστολίδου Σοφία που μας έδωσε τις φωτογραφίες και το κείμενο που έγραψε η ίδια και αναγνώστηκε από τους μαθητές, Δεσποινίδου Μαρία και Στεφανίδη Δημήτρη.

Καλησπέρα! 

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά διοργανώνουμε την αποχαιρετιστήρια εκδήλωσή μας στο υπέροχο αυτό πάρκο.

Κλείνουμε απόψε εδώ μαζί σας ακόμα ένα ταξίδι με οδηγούς τους μαθητές και τους δασκάλους. Ένα ταξίδι γεμάτο συγκινήσεις, εμπειρίες, δράσεις.

 Η αλήθεια είναι πως φέτος  έχουμε περισσότερο άγχος, όχι γιατί προσπαθήσαμε λιγότερο, αλλά γιατί το θέμα της φετινής μας εκδήλωσης είναι λιγάκι περίεργο.  Και θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.

Εμείς τα παιδιά αποτελούμε μέρος της κοινωνίας, έχουμε άποψη, γνώμη, φωνή, υποχρεώσεις, δικαιώματα μα πάνω απ΄ όλα έχουμε ακόμα ευαισθησίες. Καταλαβαίνουμε περισσότερα απ΄ όσα νομίζετε και πονάμε περισσότερο απ΄ όσο θέλουμε να γνωρίζετε.

Έτσι λοιπόν όταν τα Χριστούγεννα
η κυρία Σοφία Αποστολίδου μας μίλησε για τη UNICEF, για τα παιδιά που υποφέρουν και πεινάνε, δεχτήκαμε χωρίς δεύτερη σκέψη να βοηθήσουμε. Μαζέψαμε λοιπόν ένα χρηματικό ποσό και το στείλαμε. Μ΄ αυτό τον τρόπο εμείς γίναμε πιο ευτυχισμένοι γιατί  νιώσαμε έντονα ότι προσφέραμε κάτι σε κάποια παιδιά της ηλικίας μας που ήταν καταδικασμένα.

Και ήταν απερίγραπτη η χαρά μας όταν μετά από λίγο καιρό λάβαμε μια επιστολή από τον Γενικό Διευθυντή της UNICEF στην Ελλάδα, κύριο Ηλία Λυμπέρη, ο οποίος μας ευχαριστούσε και μας ενημέρωνε για τα τέσσερα παιδιά που βοηθήσαμε φέτος τα Χριστούγεννα, από το χαρτζιλίκι μας.

Εμείς τα παιδιά του πολιτισμένου κόσμου γίναμε ο Άγιος Βασίλης που έδωσε γάλα, μπισκότα υψηλής πρωτεΐνης και θεραπευτικές τροφές σε τέσσερα μικρά παιδάκια βαριά υποσιτισμένα.

 Μπορώ να σας πω ότι είμαστε πολύ περήφανοι για αυτή μας την πράξη κι ευχαριστούμε από την καρδιά μας, την Διευθύντριά μας και τους δασκάλους μας που μας έμαθαν να έχουμε αρχές στη ζωή μας, να έχουμε συνείδηση, να σεβόμαστε τους συνανθρώπους μας, ευχαριστούμε τους γονείς μας γιατί εκείνοι μας έδωσαν τα χρήματα που προσφέραμε, μα πάνω απ΄ όλα ευχαριστούμε την γυμνάστρια μας, γιατί εκείνη μας δίδαξε την αγάπη, την προσφορά, τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια.

Αυτή λοιπόν τη γιορτή που σήμερα θα σας παρουσιάσουμε την αφιερώνουμε σε όλα εκείνα τα παιδιά που πεινάνε, που είναι ορφανά, άρρωστα, που υποφέρουν και περιμένουν λίγα ψίχουλα αγάπης από μας.

 Είμαστε όλοι πολίτες αυτού του κόσμου, μικροί και μεγάλοι και ανήκουμε σ΄ αυτόν. Ψάξαμε και βρήκαμε μουσική και χορούς, άλλων χωρών και σας τα παρουσιάζουμε σήμερα.

Ήταν πολύ δύσκολο για μας να μάθουμε βήματα από χορούς άγνωστους, να μπούμε στο ρυθμό μουσικής που πρώτη φορά ακούγαμε αλλά πιστέψτε μας, το κάναμε με πολλή αγάπη και το διασκεδάσαμε αφάνταστα. Ελπίζουμε το ίδιο να κάνετε κι εσείς. Θέλουμε όμως να σας ζητήσουμε και μια χάρη. Όση ώρα παρακολουθήσετε τη γιορτή μας, να έχετε στο νου σας εκτός από μας τα παιδιά σας, κι όλα εκείνα που δε βρίσκονται εδώ απόψε, αλλά υπάρχουν κάπου μακριά κι έχουν ανάγκη από την αγάπη μας και τη ζεστασιά μας. Παρακαλώ μην τα ξεχνάτε.

Στο σημείο αυτό θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους εκείνους που βοήθησαν για να πραγματοποιηθεί αυτή η εκδήλωση. Την Διευθύντριά μας που στέκεται πάντα δίπλα μας, την κυρία Νίκη  Ιορδάνογλου για την πολύτιμη βοήθειά της, τους δασκάλους μας που βοήθησαν να φτάσουμε μέχρι εδώ, τον Σύλλογο γονέων και κηδεμόνων που στηρίζει φανατικά όλες μας τις δράσεις, τον κύριο Στάθη Θεοδωρίδη που μας βοήθησε να ζωγραφίσουμε τις σκηνές των ινδιάνων και τέλος ευχαριστούμε πολύ τον Δήμο Μελίκης Ημαθίας και ιδιαίτερα την κυρία Ζωή Βεσυροπούλου για τις στολές που μας δάνεισαν.

Φτάνουν όμως τα λόγια από μένα. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε.

Παρακαλώ την Διευθύντριά μας κυρία Ζωή Πολυχρονίδου να

απευθύνει το δικό της χαιρετισμό. (ακολουθεί απόσπασμα από το λόγο της Διευθύντριας του Δημοτικού Σχολείου Μαυροδεντρίου)

Αγαπητοί επίσημοι προσκεκλημένοι, Κυρίες και κύριοι,

οι μαθητές και οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί του σχολείου μας σας καλωσορίζουμε στη σημερινή μας εκδήλωση. Η παρουσία σας εδώ μας χαροποιεί, μας τιμά και αποτελεί κίνητρο για να συνεχίσουμε…

Η σημερινή γιορτή μας πολυποίκιλη και πολυπολιτισμική  είναι αφιερωμένη στο τέλος μιας γόνιμης σχολικής χρονιάς. Είναι αφιερωμένη στους μαθητές και τις μαθήτριες της ΣΤ΄ Τάξης που αύριο κιόλας θα φτερουγίσουν σε νέους ορίζοντες, Απευθυνόμενη λοιπόν σ’ αυτά τα παιδιά και εκ μέρους όλων των συναδέλφων, λέω: «Εί­μαστε υπερήφανοι για σας. Οι ευχές και η αγά­πη μας να σας συνοδεύουν παντού. Οι επιτυχίες σας θα εί­ναι και δικές μας επιτυχίες και η δική σας χαρά θα φτάνει μέχρι τις καρδιές μας».

Κι επειδή σκοπός της αγωγής και στόχος του σχολείου δεν είναι να δημιουργήσει ένα κεφάλι καλογεμισμένο, αλλά καλοφτιαγμένο, πρέπει να διδάσκει γνώσεις αλλά κι αρετές, να βοηθά στην εξέλιξη των ψυχοπνευματικών δυνάμεων και να κάνει βίωμα αρχές κι αξίες.

Ένα σχολείο επίσης επιτυγχάνει το στόχο του όταν είναι «ανοιχτό στην κοινωνία». Αυτό το άνοιγμα επιχειρούμε να πραγματώνουμε κι εμείς. Μέρος αυτής μας της προσπάθειας, που έγινε καθ-όλη τη διάρκεια και της φετινής χρονιάς  θα ξεδιπλώσουμε σήμερα μπροστά σας. 

Βέβαια για όλα τα παραπάνω δεν αρκεί μόνο η έμπνευση αλλά και η εφαρμογή. Τα μεγάλα λόγια λέγονται εύκολα αλλά και γρήγορα εξανεμίζονται. Η πράξη είναι η ουσία, γιατί αυτή μένει. Και υπάρχει άραγε πιο απτή απόδειξη πράξης και εφαρμογής από τις προσπάθειες των παρακάτω εκπαιδευτικών του σχολείου μας;

της κ. Αποστολίδου Σοφίας, της γυμνάστριας μας, της κύριας οργανώτριας αυτής της γιορτής.

Είναι αυτή που χωρίς τυμπανοκρουσίες, αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά ενέταξε το Σχολείο μας στο πρόγραμμα: «Σχολεία υποστηρικτές των παιδιών», μιας προσπάθεια της UNICEF για τα παιδιά όλου του κόσμου που μας έχουν ανάγκη. Είναι αυτή που μαζί  με τους μαθητές μας σήμερα θα μας ταξιδέψουν με το λόγο, τη μουσική, την κίνηση & το χορό σε μακρινές χώρες, σε άλλους πολιτισμούς.. …

Σε σας λοιπόν, που κάνατε πράξη το άνοιγμα του σχολείου στην κοινωνία τα θερμά μας συγχαρητήρια & τις ευχαριστίες μας. Η συνύπαρξή μου μαζί σας ήταν κέρδος & η  συνεργασία μας εποικοδομητική. 

…..να ευχαριστήσω συνολικά αλλά και τον καθένα ξεχωριστά όλους όσους βοήθησαν στην πραγμάτωση της σημερινής εκδήλωσης, μα πάνω απ΄ όλους τους πρωταγωνιστές αυτής: τα παιδιά μας.

Το πιο ζεστό μας χειροκρότημα ανήκει σ’ αυτά.

Ας τους δώσουμε την προσοχή που τους αξίζει.

Ας τους αφήσουμε να μας ταξιδέψουν κι ας απολαύσουμε το ταξίδι.

               

                            Καλό καλοκαίρι σε όλους!

                                                  

                                                       Σας ευχαριστώ.

Είστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε το αποψινό μας ταξίδι;

Κλείστε τα μάτια και φανταστείτε ότι βρίσκεστε σ΄ έναν καταυλισμό ινδιάνων. Ινδιάνοι συνηθίζεται να αποκαλούνται γενικά οι ιθαγενείς – αυτόχθονες πληθυσμοί της Αμερικής, πριν την ανακάλυψή της από τους Ευρωπαίους στα τέλη του 15^ου αιώνα. Ορισμένοι από αυτούς τους ιθαγενείς διατηρούν μέχρι σήμερα ένα νομαδικό τρόπο ζωής. Ζουν σε σκηνές και είναι σήμερα κοντά μας. Υποδεχθείτε τους με το πιο ζεστό σας χειροκρότημα.

Οι Ινδιάνοι χρησιμοποιούν με πολύ σεβασμό ότι τους προσφέρει η μητέρα γη, την οποία τιμούν με κάθε τρόπο. Είναι στενά συνδεδεμένοι με τη γη, τα στοιχεία της φύσης και κάθε ζωντανό οργανισμό. Πιστεύουν σε αρχαία πνεύματα που τα καλούν συχνά για βοήθεια. Σε λίγο θα προσευχηθούν εδώ μπροστά μας στο πνεύμα της βροχής γιατί έχουν ξηρασία.

Μακάρι να μην εισακουστούν οι προσευχές τους γιατί αρκετά μας έβρεξε φέτος νομίζω.

Φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από την ίδρυση της UNICEF στην Ελλάδα. Ο Ελληνικός λαός πολλές φορές συγκέντρωσε χρήματα και βοήθησε το δύσκολο και συνάμα σημαντικό έργο της UNICEF.  Γι΄ αυτό το λόγο κι εμείς ζωγραφίσαμε και γράψαμε ποιήματα μόνοι μας για τα παιδιά όλου του κόσμου. Οι ζωγραφιές μας είναι αναρτημένες στο χώρο και μπορείτε να τις δείτε στο τέλος. Τα ποιήματα μας θα σας τα πούμε εμείς οι ίδιοι. Ποιητές δεν είμαστε αλλά κάναμε φιλότιμες προσπάθειες για να τα γράψουμε.

Κάποια παιδιά τα έγραψαν μόνα τους, κάποια άλλα με τη βοήθεια των γονιών τους και κάποια άλλα με τη βοήθεια του διαδικτύου. 

(Ποιήματα από Α΄ και Β΄ Δημοτικού).

Η Ελλάδα βρίσκεται στην Ευρώπη. Αλήθεια που ακριβώς βρίσκεται η Γκάνα και το Μπαγκλαντές; Θα μας εξηγήσουν αμέσως τώρα οι μαθητές της Τετάρτης τάξης.

 Στην Αφρική θα ταξιδέψουμε. Δυστυχώς εκεί υπάρχουν πολλά υποσιτισμένα παιδιά. Η φτώχεια είναι ο κύριος λόγος για εκατομμύρια παιδικούς θανάτους κάθε χρόνο. Χαρακτηριστικά σας αναφέρουμε ότι σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της UNICEF, σχεδόν 25.000 παιδιά κάτω των 5 ετών, πεθαίνουν κάθε μέρα.

Εμείς βρήκαμε μερικούς Ζουλού και τους φέραμε για να σας παρουσιάσουν τον τρόπο ζωής τους. Οι γυναίκες τους μαγειρεύουν για όλους, φροντίζουν τα παιδιά και τους ηλικιωμένους. Οι άντρες Ζουλού κυνηγούν άγρια θηρία και προστατεύουν τη φυλή τους και τη φύση στο χώρο τους. Είναι συνεχώς σε επαγρύπνηση. Προσέξτε μη σας πάρουν στο κυνήγι.

Στις 7 Μαρτίου του 1985 στην Αμερική πολλοί διάσημοι άνθρωποι του κινηματογράφου, του τραγουδιού, του αθλητισμού, ένωσαν τις φωνές τους σ΄ ένα τραγούδι για τα παιδιά της Αφρικής. Στις 12 Φεβρουαρίου του 2010 ενορχηστρώθηκε και τραγουδήθηκε ξανά το τραγούδι αυτό και τα έσοδα πήγαν στα παιδιά της Αϊτής.

Θα το ακούσετε από τους μαθητές της τετάρτης, πέμπτης και έκτης τάξης ενώ στην οθόνη θα παρακολουθείτε ταυτόχρονα το βίντεο της ηχογράφησης. Το τραγούδι είναι γραμμένο στην Αγγλική γλώσσα και μας βοήθησε να το μάθουμε η κυρία των Αγγλικών, Γλύκα Καρμαζή. Σας ευχαριστούμε κυρία Γλύκα.

Θα ακούσετε μερικά ακόμα ποιήματα.

(Ποιήματα από Ε΄  και ΣΤ΄ τάξη).

Μια και βρισκόμαστε στην Αμερική ας παρακολουθήσουμε ένα μοντέρνο χορό περασμένης όμως δεκαετίας. Πολλοί από σας θα θυμηθείτε τα νιάτα σας. Άλλοι πάλι ίσως θελήσουν να χορέψουν ή να τραγουδήσουν. Γούστα είναι αυτά.

Αρχίστε σας παρακαλώ από τώρα να χτυπάτε ρυθμικά παλαμάκια για να ενθαρρύνουμε τους μαθητές της πέμπτης κι έκτης τάξης μας, γιατί οφείλω να ομολογήσω πως προσπάθησαν πολύ. Αφήστε τις φωνές που άκουσαν από τη γυμνάστρια. Πάμε παιδιά όπα!

 Καλησπέρα κι από μένα. Μετά την περιήγηση μας στον κόσμο από τη Μαρία θα συνεχίσουμε μαζί το ταξίδι. Έτσι λοιπόν φτάνουμε στην Ελλάδα. Δυστυχώς κι εδώ έχουμε παιδιά που πεινάνε, που δεν πηγαίνουν σχολείο, που αναγκάζονται να δουλεύουν από νωρίς. Αν γνωρίζετε τέτοια παιδιά καλό θα είναι να τα βοηθάτε όσο μπορείτε. Οι Έλληνες ξέρουν από φιλότιμο, από φιλοξενία, από συμπόνια, από προσφορά. Ξέρουν όμως και από μουσική, χορό, τραγούδι, από έξω καρδιά.

Θα παρακολουθήσετε σε λίγο την Ελληνική τσαχπινιά, την Ελληνική ομορφιά, την Ελληνική κορμοστασιά.

Κοριτσίστικο χορευτικό από τις μαθήτριες του ολοήμερου σχολείου σε μια ιδέα και χορογραφία της γυμνάστριας κυρίας Ζωής Κωνσταντινίδου που πρόθυμα δέχτηκε να μας βοηθήσει.

Σας ευχαριστούμε πολύ κυρία Ζωή που συν-ταξιδέψατε μαζί μας.

Η όμορφη και ένδοξη πατρίδα μας φέτος πλήττεται από παντού κι από όλους. Ακούμε συνέχεια για την οικονομική κρίση,  βλέπουμε τους γονείς μας να ανησυχούν κι εμείς απλώς αναρωτιόμαστε: καλά τώρα θυμήθηκαν οι πολιτικοί μας ότι έχουμε κρίση; Τόσα χρόνια που ήταν όλοι; Κι επειδή έτσι όπως πάμε σε λίγο η UNICEF  θα αφήσει τα παιδιά της Αφρικής και θα ασχολείται μόνο με τα Ελληνόπουλα που θα πεινάνε κι αυτά,

αφιερώνουμε σε όλους αυτούς που πιστεύουν ότι ο Ελληνικός λαός δεν καταλαβαίνει, ένα τραγούδι που ενώ γράφτηκε πριν αρκετά χρόνια εξακολουθεί να είναι επίκαιρο όσο ποτέ. Κανένας πολιτικός αυτής της χώρας δεν έτυχε να το ακούσει ποτέ;

Θα σας παρουσιάσουμε και τα τελευταία ποιήματα μας.

(Ποιήματα από Γ΄ και Δ΄ τάξη).

Θέλουμε να σας πούμε κάτι που κατά βάθος νομίζω πως το ξέρετε. Οι Έλληνες ότι και να μας κάνουν, ότι και να πουν για μας οι ξένοι, όσο και να μας κατηγορήσουν, παραμένουμε οι ΕΛΛΗΝΕΣ με τον πολιτισμό μας, με τη ιστορία μας, με τις τέχνες μας, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες μας, με τα νησιά μας, με τη μαγκιά μας, με την παλικαριά μας, με τη βαθιά ψυχή μας.

Μας χρωστάνε και δεν τους χρωστάμε. Αν δεν υπήρχε η Ελλάδα δεν θα υπήρχε πολιτισμός. Τελεία και παύλα. 

Εμείς φέτος θα αψηφήσουμε την κρίση και θα πάμε διακοπές μια βδομάδα στις υπέροχες Ελληνικές παραλίες  και μετά μια βόλτα μέχρι τη Χαβάη.
  

Τελευταίος μας σταθμός σήμερα η μακρινή Κίνα. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας όπως ονομάζεται σήμερα, έχει περίπου 1,3 δισεκατομμύρια  κατοίκους με πρωτεύουσα το Πεκίνο. Οι Κινέζοι πιστεύουν ότι η χώρα τους υπήρξε το κέντρο του κόσμου. Τι πρωτότυπο αλήθεια! Είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που εφαρμόζει πολιτική ελέγχου των γεννήσεων.

Κι αυτό σημαίνει ότι στις αστικές περιοχές τα ζευγάρια επιτρέπεται ν΄ αποκτήσουν μόνο ένα παιδί. Απίστευτο!

Εμείς για να μπούμε λιγάκι στη φιλοσοφία τους ετοιμάσαμε έναν παραδοσιακό Κινέζικο χορό με βεντάλιες.

Συμμετέχουν οι μαθήτριες της Ε΄ και ΣΤ΄ τάξης.

Εδώ κάπου τελειώνει η βόλτα μας στα σοκάκια του πλανήτη. Ελπίζουμε να καταφέραμε να σας ταξιδέψουμε έστω για λίγο. Πιστεύουμε πως σας διασκεδάσαμε.

Κοιτάξτε πόσο μεγάλος είναι ο κύκλος των μαθητών. Για σκεφτείτε να μπορούσαμε να δίναμε όλοι τα χέρια από άκρη σε άκρη σ΄ όλο τον κόσμου. Ο κύκλος θα γινότανε πολύ πολύ μεγάλος κι ολόκληρη τη γη μας θα αγκάλιαζε θαρρώ.
  

Σας ευχαριστούμε για μια ακόμη χρονιά που ήσασταν όλοι κοντά μας. Ελπίζουμε να περάσατε όμορφα όσο κι εμείς. Μη σταματάτε να ελπίζετε, μη σταματάτε να ονειρεύεστε, μη χάνετε τις ελπίδες σας και την ανθρωπιά σας. Υπάρχουν παιδιά που μας χρειάζονται όλους και χρειαζόμαστε κι εμείς το χαμόγελό τους για να μπορούμε να προχωράμε στη ζωή. Επενδύστε στις ανθρώπινες σχέσεις και ζήστε το σήμερα.

Σας ευχαριστούμε που ήσασταν εδώ.