Τα 11 πιο ακριβά μενού του κόσμου!!

Ντροπή τους !!!

 

---

Μια λίστα με 11 από τα ακριβότερα μενού, που μπορεί να απολαύσει κανείς σε ολόκληρο τον κόσμο, δημοσίευσε το περιοδικό «Forbes».

Χωρίς να έχει σημασία κατά πόσο τη θεωρεί κανείς αποδεκτή, έχει ως εξής:

1. Το χαβιάρι του Daniel Boulud, στη Νέα Υόρκη. Το κύριο μενού δεν είναι ιδιαιτέρως ακριβό σε σχέση με άλλα εστιατόρια του Μανχάταν, αλλά «τα σπασμένα βγαίνουν» στο χαβιάρι με την ετικέτα του Boulud. Τα πενήντα γραμμάρια κοστίζουν γύρω στα 1.300 ευρώ.

2.  The French Laundry στην Κοιλάδα Νάπα της Καλιφόρνιας. Καθημερινά ο σεφ Thomas Keller και οι συνεργάτες του ετοιμάζουν δύο διαφορετικά μενού με εννιά πιάτα το καθένα στην τιμή των 360 ευρώ (το ένα) και υπόσχονται ότι κανείς δεν μπορεί να εντοπίσει ούτε μισό κοινό υλικό στα δύο μενού.

3. Το χρυσό κέικ του σουλτάνου που κοστίζει γύρω στα 1.470 ευρώ μπορεί να το παραγγείλει κανείς στο ξενοδοχείο Ciragan Palace Kempinski στην Κωνσταντινούπολη. Περιέχει φρούτα μαριναρισμένα για χρόνια σε τζαμαϊκανό ρούμι, κόκκους βανίλιας από τη Γαλλική Πολυνησία και γαλλικό στάρι. Αυτό που πραγματικά κάνει τη διαφορά όμως είναι η πούδρα εδώδιμου χρυσού 24 καρατίων.

4. Ένα δείπνο που από την αρχή μέχρι το τέλος του έχει σπάνια λευκή τρούφα μπορεί να απολαύσει κανείς στο γαλλικό εστιατόριο Les Amis της Σιγκαπούρης. Οι τιμές ξεκινούν από τα 1.200 ευρώ το άτομο χωρίς το κρασί.

5.  Ακούγεται εξωφρενικό, αλλά το Fleur μπέργκερ του Λας Βέγκας, προϊόν της υψηλής «τέχνης» του σεφ Hubert Keller, κοστίζει 7.350 ευρώ. Περιέχει βοδινό κόμπε, τρούφες και φουά γκρα και η τιμή ανεβαίνει αν το συνοδεύσει κανείς μ' ένα Chateau Petrus του 1995.

6.  Η Bellissima Pizza του Νίνο στη Νέα Υόρκη δεν διακρίνεται για τη ζύμη ή τη σάλτσα της, αλλά γιατί πάνω της μπορεί να έχει από χαβιάρι ή αστακό μέχρι σολομό ή ουασάμπι και να δικαιολογείται η τιμή των περίπου 1.500 ευρώ.

7.  Το «Δείπνο στον Ουρανό» που υπόσχεται ο Βέλγος David Ghysel έχει και την έννοια του ότι φτάνει στο χώρο σας με ανυψωτικό γερανό. Βεβαίως για να φτάσει απαιτούνται προϋποθέσεις. Ετσι, αν ο χώρος σας είναι κάπου στις ΗΠΑ, η πολυτέλεια αυτή θα σας κοστίσει από 74 χιλιάδες έως και 150 χιλιάδες ευρώ.

8.  Ενα πικνίκ με κοτόπουλο, μάνγκο, σαλάτα αβοκάντο, κουσκούς με λαχανικά και χυμό με ρούμι ακούγεται απλό, εκτός αν το απολαύσει κανείς στην παραλία Macaroni του ιδιωτικού νησιού Mustique στην Ινδία. Το νησί είναι ανοιχτό μόνο σε όσους διαθέτουν ιδιόκτητη βίλα.

9.  Το τραπέζι του σεφ στο L' Espadon του Παρισιού περιλαμβάνει πιάτα με παϊδάκια από μοσχαράκι γάλακτος, μοναδικά φιλέτα και πουρέ πατάτας με τρούφες και κακάο. Αν ο σεφ σάς καλέσει στο τραπέζι του, λέγεται ότι θ' αποκτήσετε μυθική σχέση με την κουζίνα.

10. Ξεχάστε την κοινή έννοια του delivery και φανταστείτε μια ξεχωριστή τελετουργία για περίπου 10 καλεσμένους από τον Γάλλο σεφ Louis Pous, που σας στρώνει ένα εξαιρετικό τραπέζι για 14.700 ευρώ.

11.  Με πανοραμική θέα της Σανγκάης, διαλέγετε ένα από τα πιο εξεζητημένα εστιατόρια του συγκροτήματος Three on the Bund και χρεώνεστε γύρω στα 750 ευρώ το ζευγάρι. 

πηγή...

Τα Παιδιά που Μεγάλωσαν με Στερήσεις, έμαθαν να Εκτιμούν

Δώρα, κουτιά με όμορφο περιτύλιγμα, χάρτινες σακούλες κι άλλα δώρα κι άλλα κουτιά. Κι όλα αυτά, να παίρνουν θέση κάτω από ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο που ασφυκτιά και σχεδόν δε φαίνεται απ' αυτό το χάρτινο πανδαιμόνιο.

Φυσικά, έχω κι άλλα πράγματα να θυμάμαι από τα περασμένα Χριστούγεννα, μα ομολογώ πως το μυαλό μου έχει κολλήσει εκεί. Στα αμέτρητα δώρα που πήρε φέτος η ανιψιά μου. 

Δώρα από τον Άγιο Βασίλη, 
δώρα από τον μπαμπά και τη μαμά, 
δώρα από τους παππούδες, 
δώρα από τους θείους. 
Δώρα, δώρα, δώρα…

Κι αυτό που αναρωτιέμαι συνεχώς είναι τι κερδίζει ένα παιδί από όλο αυτό; 

Ποιος ο λόγος που τους χαρίζουμε ένα σωρό άχρηστα αντικείμενα;

Παιχνίδια που πολύ πιθανόν να παίξουν μία μόνο φορά, είτε επειδή θα γίνουν χίλια κομμάτια σε λίγες μόνο μέρες είτε επειδή θα τα βαρεθούν μόλις πάρουν στα χέρια τους το επόμενο. 

Δεν ξέρω πραγματικά τι τους προσφέρουν, μα αυτό που ξέρω και μπορώ να πω με σιγουριά, είναι πως δεν τα χρειάζονται όλα αυτά.

Υπάρχουν παιδιά τα οποία μεγαλώνουν με χίλιες δυο στερήσεις και πιστέψτε με, αυτά τα παιδιά μαθαίνουν να εκτιμούν αυτά τα λίγα που έχουν. 

Και για να μην παρεξηγηθώ, όταν μιλάω για στερήσεις, αναφέρομαι απλά και μόνο σε υλικά αγαθά.

Σε όλα αυτά τα άχρηστα αντικείμενα, τα οποία τα περιτριγυρίζουν καθημερινά. Υλικά αγαθά που τους προσφέρουμε απλόχερα, πριν ακόμη μας τα ζητήσουν, είτε από τύψεις για την πολύωρη απουσία μας είτε για να τα επιβραβεύσουμε για μια επιτυχία τους.

Λες κι αν πούμε απλά μια «συγγνώμη» για να απολογηθούμε ή ένα «μπράβο» για να τα συγχαρούμε, δεν είναι αρκετό. Εμείς οι ίδιοι κακομαθαίνουμε τα παιδιά μας, γιατί τους μάθαμε πως μια διάκριση ή μια επιτυχία τους, πρέπει πάντα να συνοδεύεται από ένα κουτί με όμορφο περιτύλιγμα.

Ξέρω, πως ο κάθε γονιός παίρνει ζωή μέσα από το χαμόγελο του παιδιού του και δε θέλει ποτέ να του στερήσει τίποτα, αλλά οφείλουμε να σκεφτόμαστε και το μετέπειτα. Τις συνέπειες απ’ όλο αυτό.

Υπάρχουν πιτσιρίκια εκεί έξω που μεγαλώνουν μονάχα με τα απαραίτητα, από γονείς που είτε δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τους προσφέρουν τίποτα περισσότερο είτε το κάνουν συνειδητά. Επιλέγουν οι ίδιοι να μην κακομάθουν τα παιδιά τους, προσφέροντάς τους μόνο ό,τι έχουν πραγματικά ανάγκη.

Γιατί γνωρίζουν πως μ’ αυτό τον τρόπο, θα καταφέρουν να μεγαλώσουν ένα παιδί, που όταν θα χρειαστεί να βγει στην αρένα της ζωής δε θα φοβηθεί. Δε θα δειλιάσει, θα κοπιάσει και θα ιδρώσει σκεπτόμενος τον κόπο και τις θυσίες των γονιών του.

Θα εκτιμήσει αυτά τα λίγα που του πρόσφεραν οι δικοί του και θα δουλέψει σκληρά για να αποκτήσει όλα όσα ονειρεύεται. Γιατί έτσι έχει μάθει από παιδί και γιατί ξέρει πως τίποτα και κανείς δεν πρόκειται να του χαριστεί. Θα κουραστεί, μα στο τέλος θα καταφέρει να αποκτήσει όλα εκείνα που πιθανόν να στερήθηκε σαν παιδί.

Άλλωστε, δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα, απ’ την πληρότητα και την ευτυχία που νιώθεις, όταν καταφέρεις να αποκτήσεις κάτι με κόπο. Με το δικό σου κόπο, τις δικές σου θυσίες, χωρίς τις πλάτες κανενός και κυρίως χωρίς τις πλάτες των γονιών σου. Κι ό,τι αποκτάται μ’ αυτό τον τρόπο, το αγαπάς περισσότερο.

Είναι εντελώς διαφορετικό να δημιουργήσεις κάτι μονάχος σου κι αλλιώς να το βρεις έτοιμο. Έχει άλλη αξία, άλλη μαγεία, να ξέρεις πως ξεκίνησες από το μηδέν και έγινες κάτι, μόνο με τη βοήθεια του εαυτού σου και κανενός άλλου. Χωρίς να στηριχτείς σε κανέναν.

Και φυσικά, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου, δυο γονείς που θυσίασαν κι οι ίδιοι πράγματα για να σε μεγαλώσουν. Που σου στέρησαν ό,τι νόμιζες τότε πως είχες ανάγκη και θεωρούσες απαραίτητο, για να σου μάθουν μ’ αυτό τον τρόπο πως τη ζωή για να την κατακτήσεις, πρέπει να την κυνηγήσεις. Πως για να αποκτήσεις κάτι πρέπει να το διεκδικήσεις, να δουλέψεις και να παλέψεις γι’ αυτό.

Ίσως να μην ενδιαφέρει κανέναν αυτό που θα πω, αλλά μεγάλωσα σε μια τέτοια οικογένεια κι είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό. Γιατί μπορεί να στερήθηκα υλικά αγαθά, μα εισέπραξα τόση πολλή αγάπη, που όλα τα άλλα ήταν απλώς ασήμαντα κι ανούσια.

Με αυτή λοιπόν την απύθμενη αγάπη στην ψυχή και την εικόνα των γονιών μου στο μυαλό, προχωράω πάντα μπροστά, διεκδικώ ό,τι μου ανήκει, παλεύω μόνη μου γι’ αυτά που λαχταρώ και κοπιάζω συνεχώς για να αποκτήσω όσα ονειρεύτηκα.

Αφιερωμένο στους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου, τους γονείς μου.

Επιμέλεια Κειμένου Εύας Αξιώτη: Πωλίνα Πανέρη

pillowfights.gr
e-mesara.gr

«Καλά, δεν έχεις 5 ευρώ;»

Όταν δεν έχεις λεφτά, αυτό που γερνά την ψυχή σου, δεν είναι η άδεια σου τσέπη, αλλά η διάψευση των ονείρων σου.

Αυτό έχω καταλάβει τον τελευταίο καιρό που δεν έχω μία, που υπάρχουν μέρες που δεν έχω ούτε 5 ευρώ πάνω μου. Και στις προτάσεις για καφέ, για βόλτα, για παγωτό, για κάτι οτιδήποτε μικρό, απαντώ «δεν έχω». Και τότε όλοι με ρωτούν: «καλά δεν έχεις 5 ευρώ;». Το μόνο μου παρόν είναι το παρελθόν μου και η αγαπημένη μου θέα ο τοίχος.

Γράφει η Έλενα Καραμίχαλου

Η κάθε μου μέρα είναι μια συνεχής αναμονή στο σαλονάκι της αβεβαιότητας, με το μάτι καρφωμένο στην πόρτα. Ξέρεις πως αν ανοίξει, θα βγει το τέρας, απλά δεν ξέρεις ποιο ακριβώς. Αυτό που ξερνάει φλόγες και σε κάνει κάρβουνο, το άλλο που σε σφίγγει μέχρι να σκάσεις ή κάτι που δεν φαντάζεσαι;

Είναι μέρες που δεν έχω ούτε 5 ευρώ, αλλά αυτό νομίζω το ξαναείπα. Αυτό που δεν είπα, είναι πως το πιο τραγικό που μπορεί να συμβεί σε κάποιον, δεν είναι η αφραγκιά, αλλά το να σου αφαιρούν το δικαίωμά να δουλέψεις για να μπορέσεις να ζήσεις.

Κι έτσι, να προσποιείσαι τελικά, πως ζεις. 

Να τσουλάς τη μέρα σαν σπασμένο αυτοκινητάκι που του βάζεις μονωτική ταινία να το κολλήσεις, μπας και ξεγελαστείς ότι τρέχει. Δεν ξέρω πώς τη βγάζουν οι άλλοι, αλλά εμένα η μόνιμη αφραγκιά, η διαρκής ερώτηση «καλά δεν έχεις 5 ευρώ;», μου φέρνει έναν καθημερινό μαρασμό που με αποκόβει ταυτόχρονα από τα δύο άκρα της προσωπικότητάς μου, αυτά που μέχρι τώρα με κρατούσαν ζωντανή: την ηθική και την ακολασία μου. Σκέφτομαι πώς ήμουν πριν έξι χρόνια και νιώθω σήμερα το ζωντανό κουφάρι της χθεσινής μου ζωής, που έχει πια χαθεί, όπως λέει και ο Πεσσόα.

Φοράω τα προπέρσινά μου ρούχα, συλλέγω το κατακάθι από το κραγιόν με τη μπατονέτα για τα αυτιά και είμαι ικανή να θρηνήσω για μικροπράγματα: μια τρύπα στη μπλούζα, ένα μικρό βούλιαγμα στο φτερό του αυτοκίνητου και ένα σπασμένο κουμπί στο πλυντήριο ρούχων.

Πανικοβάλλομαι για όλα όσα εχθές δεν έπαιρνα στα σοβαρά και που σήμερα έγιναν προϋπόθεση για να τη βγάλω καθαρή: τι καιρό θα κάνει αύριο, ελπίζω δροσιά για να μην χρειαστεί να ανάψω aircondition, πώς θα εξοφλήσω τα αγγλικά της μικρής, πόσο αυξήθηκε το γάλα και να βάλω κανένα μακαρόνι στην άκρη, γιατί ποτέ δεν ξέρεις.

Τα παιδιά μου μεγαλώνουν, το κορμί τους απλώνεται σαν κισσός να αγκαλιάσει τον κόσμο και τα ρούχα τους ολοένα και μικραίνουν πάνω τους. Και συνειδητοποιώ πως αυτό που άλλοτε θα με έκανε να χαρώ, να καμαρώσω, το πιο φυσιολογικό δηλαδή, «ότι το παιδί μου μεγαλώνει», τώρα με οδηγεί σε μια απελπισία που με ροκανίζει.

Όταν είμαι στις καλές μου, λέω «πού θα πάει, σε δέκα χρόνια τα πράγματα θα έχουν μπει στη θέση τους και όλα θα είναι καλά. Αν όχι για μας, για τα παιδιά μας». Όμως, είναι τέτοια η απόγνωση αυτές τις ώρες, που φοβάμαι πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάτι μέσα μου θα κλαίει για πάντα.

[singleparent]

netakias

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πάνω από 100.000 παιδιά δυσκολεύονται στο σχολείο λόγω πείνας 😒 Πώς το ανεχόμαστε;;;

Θέλω να γίνω καλός στο σχολείο.
Αλήθεια, το θέλω.
Θέλω να ακούω τους Δασκάλους μου, να διαβάζω τα μαθήματά μου
Να κάνω φίλους.
Θέλω να κάνω τους δικούς μου περήφανους
Θέλω να γίνω το μέλλον που όλοι ονειρεύεστε
Να γίνω το αύριο αυτού του κόσμου

Σε μία περίοδο που ένα μεγάλο ποσοστό των παιδιών βρίσκεται στα όρια της φτώχειας, το Ινστιτούτο Prolepsis απευθύνει έκκληση για να εξασφαλιστούν όσο το δυνατόν περισσότερα γεύματα σε μαθητές που έχουν ανάγκη.

Η προσφορά οποιουδήποτε ποσού στο Πρόγραμμα ΔΙΑΤΡΟΦΗ μπορεί να βοηθήσει για να στηρίξουμε παιδιά που αντιμετωπίζουν πείνα και επισιτιστική ανασφάλεια, τόσο αυτή τη σχολική χρονιά όσο και την επόμενη.
Μπες στo diatrofi.prolepsis.gr ή κάλεσε μας στο 210-6255700.
Βοήθησέ μας, να τα βοηθήσουμε.

Η Καθηγήτρια κα Αθηνά Λινού, Διευθύντρια του Εργαστηρίου Υγιεινής, Επιδημιολογίας και Ιατρικής Στατιστικής στην Ιατρική Σχολή Αθηνών είναι η Πρόεδρος του Ινστιτούτου Prolepsis.
Ως εκ τούτου και η παραμικρή προσφορά μας θα πιάσει τόπο.

πρώτη ανάρτηση

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Φτώχεια είναι Φτιαχτή - 10 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο από την πείνα

Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη τρομοκρατία από την απόλυτη ένδεια, το γεγονός ότι απόψε θα κοιμηθούν νηστικοί 854 εκατομμύρια άνθρωποι, από αυτήν την πραγματικότητα που σκοτώνει ετησίως 10 εκατομμύρια παιδιά; 

Υπάρχει άραγε πιο επείγον θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης αυτή τη στιγμή στον πλανήτη από το να σωθούν οι ζωές αυτών των παράπλευρων θυμάτων ενός ακήρυχτου πολέμου;

Και όμως λύσεις υπάρχουν, αρκεί να απαιτήσουμε την εφαρμογή τους: αν θέλουμε να μειωθεί ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα έως το 2015, πρέπει να διαγραφούν όλα τα χρέη των φτωχότερων χωρών, καθώς με τα υπέρογκα ποσά που οι αναπτυσσόμενες χώρες πληρώνουν για την εξυπηρέτηση των δανείων στερούνται αναγκαίων πόρων για να επενδύσουν στη βελτίωση της εκπαίδευσης, της υγείας και της ανάπτυξης. 

Από τα 10 εκατομμύρια παιδιά που πεθαίνουν κάθε χρόνο από την πείνα, τα 7 εκατομμύρια πεθαίνουν ως αποτέλεσμα της κρίσης που προκαλεί το χρέος. Την ίδια στιγμή το παγκόσμιο εμπόριο κλέβει από τις φτωχές χώρες 1,3 δισ. δολάρια την ημέρα, 14 φορές το ποσό που λαμβάνουν σε βοήθεια.

- Ποιοι είναι οι λόγοι για την παγκόσμια φτώχεια;

* Σύμφωνα με τη φιλόσοφο (Ernst Freund Distinguished Service Professor of Law and Ethics, Πανεπιστήμιο του Σικάγο) Μάρθα Νούσμπαουμ, με πεδίο ερευνητικής δουλειάς την Ινδία, η οποία αναδεικνύει στη συζήτησή μας τη γυναικεία διάσταση της φτώχειας: 

«Ορισμένοι λόγοι έχουν να κάνουν με την εσωτερική κατάσταση σε συγκεκριμένες χώρες: ανισότητα στις ευκαιρίες μεταξύ αστικών και αγροτικών περιοχών, μεταξύ των κυρίαρχων και των περιθωριοποιημένων ομάδων και κυρίως μεταξύ ανδρών και γυναικών. Αν και πολλά από τα στοιχεία για τη φτώχεια εστιάζουν στα νοικοκυριά, αν δούμε βαθύτερα βρίσκουμε ότι οι γυναίκες είναι δυσανάλογα φτωχές, άρρωστες και αμόρφωτες στα περισσότερα μέρη του κόσμου».

-Τι προκαλεί τέτοιες ανισότητες;
«Πολλές πηγάζουν από μακροχρόνιες παραδόσεις διακρίσεων, αλλά αυτές οι παραδόσεις μπορούν να αλλάξουν και μία κατάλληλη πολιτική και νομική παιδεία μπορούν να κάνουν τεράστια διαφορά, όπως διαπιστώνει κανείς συγκρίνοντας την Ινδία με το Πακιστάν, εξήντα χρόνια μετά την Ανεξαρτησία. Η Ινδία έχει μεγάλη φτώχεια αλλά το πρόβλημα το διευθετεί επιδέξια η κυβέρνηση και υπάρχουν ευκαιρίες για τους φτωχούς ανθρώπους να επηρεάσουν την κατεύθυνση της κυβέρνησης. Στο Πακιστάν η αδιαφορία της ελίτ για τους φτωχούς και η εκτεταμένη διαφθορά δυσχεραίνουν την εξάλειψη του προβλήματος.

Η φτώχεια μπορεί να βελτιωθεί, σε μερικές περιπτώσεις, από την παγκόσμια αγορά, η οποία δημιουργεί νέες ευκαιρίες για χώρες όπως η Ινδία. Από την άλλη όμως η παγκοσμιοποίηση αποβαίνει ιδιαίτερα σκληρή για τους φτωχούς αγρότες και κάθε καλή πολιτική διάρθρωση οφείλει να παίρνει ειδικά μέτρα για να διασφαλίζει ότι δεν τους προσπερνά στη βιασύνη για κέρδη».

-Πόσο πολιτική είναι η φτώχεια;
«Σε μεγάλο βαθμό είναι πολιτική, γιατί όλα τα κράτη θα μπορούσαν να πετύχουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για τους πολίτες τους, αν τους το επέτρεπαν και οι ευκαιρίες διανέμονταν εξίσου και επαρκώς. 

Ωστόσο, σε μερικές περιπτώσεις η παγκόσμια οικονομική τάξη δημιουργεί μεγάλες δυσκολίες σε συγκεκριμένα κράτη να προστατέψουν τους πολίτες τους -κυρίως τους φτωχούς αγρότες- από την ένδεια. Το πρόβλημα της γυναικείας φτώχειας είναι σίγουρα πολιτικό, αλλά είναι επίσης και προπολιτικό, με την έννοια ότι ο αντρικός έλεγχος πάνω στις ευκαιρίες των γυναικών είναι μια επίμονη πραγματικότητα στην ανθρώπινη ιστορία και διαπερνά τις σύγχρονες πολιτικές δομές».

* Η καθηγήτρια Κοινωνιολογίας (Επιτροπή για την Παγκόσμια Σκέψη, Πανεπιστήμιο Κολούμπια) Σάσκια Σάσεν δίνει μια περισσότερο διευρυμένη εικόνα για να εξηγήσει τους λόγους της παγκόσμιας φτώχειας: «Βλέπουμε σοβαρή οικονομική υπανάπτυξη και κυβερνητική διαφθορά, έτσι ώστε ακόμη και μια χώρα πλούσια σε πετρέλαιο στην Αφρική, όπως η Νιγηρία, υποφέρει από τη χειρότερη μορφή φτώχειας. 

Πέρα από τη σχέση υπανάπτυξης και φτώχειας, όμως, υπάρχει ο βασικός και πολύ γνωστός πια παράγοντας, ότι οι παλαιές ευρωπαϊκές δυνάμεις στην Αφρική, τη νότια Ασία και τη Λατινική Αμερική σχετίστηκαν με αυτές τις περιοχές με όρους απόσπασης -ορυκτών, εμπορικού αγροτοπαραγωγικού πλούτου, εργασίας (σκλαβιά και συμβάσεις υποτέλειας). Πιο κοντά στην τρέχουσα εποχή, αυτό που έχει σημασία να καταλάβουμε είναι: α) Πως οι δυνάμεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ υπονόμευσαν τους μετά την ανεξαρτησία ηγέτες (συμπεριλαμβανομένων και δολοφονιών, όπως με τον Πατρίς Λουμούμπα) στις φτωχές χώρες που προσπάθησαν να αναπτύξουν τις οικονομίες τους με τρόπους που θα ωφελούσαν αυτές, παρά τις πλούσιες βόρειες δυνάμεις, και β) πως η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση έχει καθιερώσει πολιτικές που έχουν καταστρέψει αρκετά από όσα αυτές οι φτωχές οικονομίες κατάφεραν να αναπτύξουν παρά τα τεράστια εμπόδια.

Συγκεκριμένα: η δέσμη πολιτικών που συνήθως αναφέρονται ως όροι του ΔΝΤ ή νεοφιλελεύθερο μοντέλο, που ξεκίνησε να εγκαθιδρύεται τη δεκαετία του '80 για να συνεχίσει και στην επόμενη δεκαετία, υπήρξαν καταστροφικές στις περισσότερες φτωχές χώρες. 

Το ΔΝΤ και η Π.Τ. επέμεναν να ανοίξουν αυτές τις οικονομίες, το οποίο σήμαινε ότι οι ξένες εταιρείες μπορούσαν να μπουν σε οποιαδήποτε αγορά -συνήθως ισχνή- σε αυτές τις χώρες. 

Αυτό κατέστρεψε πολλές μικρές, περισσότερο παραδοσιακές εταιρείες που σίγουρα ήταν ανεπαρκείς, αλλά στην πραγματικότητα σχημάτιζαν ένα είδος κολλώδους ιστού στον οποίο πολλά νοικοκυριά παρέμεναν συνδεδεμένα με τουλάχιστον κάποιον να εργάζεται. Αυτός ο ιστός καταστράφηκε. Με αυτό κατά νου, ισχυρίζομαι ότι η αύξηση της διακίνησης ανθρώπων για εργασία, περιλαμβανομένου του εμπορίου του σεξ που απογειώθηκε στη δεκαετία του 1990, δεν είναι ασύνδετη με το ρήμαγμα αυτών των οικονομιών».

Η φτώχεια είναι φτιαχτή
-Πόσο πολιτική είναι η φτώχεια;
«Πιστεύω ότι η φτώχεια που βλέπουμε σήμερα είναι μια πολιτική οικονομία που παράγεται, δεν είναι ένα είδος φυσικής συνθήκης. Είναι φτιαχτή. Οχι όλη η φτώχεια, αλλά ο παγκόσμιος "σχηματισμός" ή κατάσταση που βλέπουμε σήμερα». Με αυτές τις βασικές επισημάνσεις για τα γενεσιουργά αίτια και συνεπώς τις ευθύνες στη δημιουργία της παγκόσμιας φτώχειας επιχειρούμε σήμερα να ρίξουμε φως σ' αυτό το φαινόμενο. 

Για ένα τόσο ζωτικής σημασίας θέμα αφορμή μόνο μπορεί να είναι η Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της φτώχειας που έχει θεσπίσει ο ΟΗΕ στις 17 Οκτωβρίου.

«Η αύξηση της παγκόσμιας φτώχειας και ανισότητας, που έχει παρατηρηθεί την τελευταία εικοσαετία, οφείλεται σε συγκεκριμένες οικονομικές και πολιτικές επιλογές, οι οποίες καθορίζουν τις πρακτικές των διεθνών οργανισμών αναπτυξιακής βοήθειας, είναι ξεκάθαρες και βασίζονται στο μοντέλο ανάπτυξης που αποκλειστικό στόχο έχει την οικονομική μεγέθυνση. Το θέμα δεν είναι ότι υπάρχει έλλειψη πόρων όπως σε άλλες ιστορικές περιόδους. Τα μέσα για την εξάλειψη της φτώχειας υπάρχουν. 

Ωστόσο, πολύ απλά, η καταπολέμηση της φτώχειας και της ανισότητας δεν αποτελεί προτεραιότητα κανενός», μας λέει η Καρολίνα Κάνλιφ από τη «Συμμαχία Ενάντια στη Φτώχεια», η οποία εξηγεί τη συμβολή της Παγκόσμιας Τράπεζας (Π.Τ.) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στην επιδείνωση αυτής της πραγματικότητας. Ο γενικός διευθυντής της ActionAid στην Ελλάδα, Γεράσιμος Κουβαράς, περιγράφει τι έχει επιτευχθεί και τι απομένει να γίνει από τη διεθνή συμφωνία για τους αναπτυξιακούς στόχους της χιλιετίας και ο ερευνητής στο ΙΚΠΟ-ΕΚΚΕ Ηλίας Κικίλιας αναλύει τις όψεις της ανισότητας στην Ευρώπη και την Ελλάδα.
Μπορεί η φτώχεια να διαφέρει από ήπειρο σε ήπειρο, αλλά ο παρονομαστής είναι κοινός: η καταπολέμηση της ανισότητας οφείλει να αναδειχτεί σε προτεραιότητα. Οπως και η κοινωνική δικαιοσύνη, έννοιες μάλλον παραγκωνισμένες στις σημερινές νεοφιλελεύθερες εποχές. Ενας άλλος κόσμος παραμένει πάντα εφικτός. Και στο χέρι μας.

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΩΤΗΡΧΟΥ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 13/10/2007

Τα χειρότερα μέρη για να είσαι παιδί

Πέντε εκατομμύρια παιδιά ηλικίας μικρότερης των 5 ετών πέθαναν στην Αφρική από ασθένειες που μπορούσαν να προληφθούν ή να ιαθούν, από πείνα, από τραύματα και άλλες άμεσες και έμμεσες συνέπειες ένοπλων συρράξεων στην ήπειρο από το 1995 ως το 2015, τονίζουν οι συγγραφείς της μελέτης που δημοσιεύθηκε στην ιατρική επιθεώρηση The Lance.

Τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να κάνουν περισσότερα ώστε να προστατεύσουν χιλιάδες παιδιά από το να πέσουν στα χέρια δουλεμπόρων που δρουν σε εγκληματικά δίκτυα ή ακόμα και στις ίδιες τους τις οικογένειες, προειδοποιεί η Europol, υπογραμμίζοντας τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν αγόρια και νεαροί πρόσφυγες. Οι δουλέμποροι στοχοθετούν ολοένα και περισσότερο παιδιά από χώρες όπως η Νιγηρία και το Βιετνάμ και τα εξαναγκάζουν να εργάζονται σε αγροκτήματα και εργοστάσια ή τα πουλάνε για σεξουαλική εκμετάλλευση, επισημαίνει η Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία.

Τουλάχιστον 4 εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως πέφτουν θύματα εξαναγκαστικής εργασίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης, σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Αυτά τα παιδιά τα αναγκάζουν να επαιτούν, να κλέβουν στον δρόμο ή από καταστήματα, ενώ τα δίνουν σε παράνομες υιοθεσίες και τα υποχρεώνουν σε ψεύτικους γάμους, σύμφωνα με την έκθεση. Εξάλλου, η εμπορία ανθρώπων για εργασιακή εκμετάλλευση καταγράφει άνοδο στην Ευρώπη και υπερτερεί της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ως κυρίαρχη μορφή της σύγχρονης δουλείας σε αρκετές χώρες, μεταξύ αυτών της Βρετανίας, του Βελγίου και της Πορτογαλίας, σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Το μέλλον των εκατομμυρίων παιδιών που ζουν σε χώρες που πλήττονται από ένοπλες συγκρούσεις κινδυνεύει, καθώς τα εμπόλεμα μέρη εξακολουθούν να διαπράττουν σοβαρά εγκλήματα κατά των παιδιών και οι ηγέτες του κόσμου απλώς παρακολουθούν – λέει η Unicef. «Τα παιδιά που ζουν σε ζώνες σύγκρουσης σε όλο τον κόσμο συνέχισαν να υποφέρουν από ακραίες βιαιότητες τους τελευταίους 12 μήνες και ο κόσμος εξακολουθεί να αποτυγχάνει. 

Διαπράττονται βίαιες πράξεις με ατιμωρησία και η κατάσταση χειροτερεύει», λέει ο Manuel Fontaine, διευθυντής προγραμμάτων έκτακτης ανάγκης της Unicef. 

Τα παιδιά που ζουν σε χώρες που βρίσκονται σε πόλεμο χρησιμοποιούνται ως ανθρώπινες ασπίδες, συλλαμβάνονται, στρατολογούνται για να πολεμήσουν, σκοτώνονται, πεθαίνουν από πείνα, από δίψα, από αρρώστιες. Επίσης, ο βιασμός, ο αναγκαστικός γάμος και η απαγωγή έχουν γίνει συνηθισμένες τακτικές στη Συρία στην Υεμένη, στο Κονγκό, στη Νιγηρία, στο Νότιο Σουδάν και στη Μιανμάρ.

Στο Αφγανιστάν, η βία και η αιματοχυσία είναι καθημερινότητα, ενώ περίπου 6.000 παιδιά βρήκαν το θάνατο το 2018. 

Σχεδόν τα μισά παιδιά στο Αφγανιστάν δεν πηγαίνουν σχολείο εξαιτίας των συγκρούσεων, της φτώχειας, των γάμων ανηλίκων και των διακρίσεων εις βάρος των κοριτσιών. Και βέβαια, όταν τα παιδιά δεν είναι στα σχολεία, κινδυνεύουν περισσότερο να κακοποιηθούν, να πέσουν θύματα εκμετάλλευσης και στρατολόγησης.

Πριν λίγους μήνες, σοκ προκάλεσε βίντεο που δείχνει μια ομάδα στρατιωτών στο Καμερούν να εκτελεί εν ψυχρώ δύο μητέρες με τα δύο παιδιάς τους. Οι εκτελεστές ήταν άνδρες του στρατού του Καμερούν. 

Στο βίντεο ακούγονται να φωνάζουν στους τέσσερις προς εκτέλεση «είστε μέλη της Μπόκο Χαράμ, θα πεθάνετε». 

Τον Νοέμβριο, επίσης, περισσότεροι από 80 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων πολλών παιδιών, απήχθησαν από σχολείο στο Nkwen, στα βορειοδυτικά της χώρας και απελευθερώθηκαν λίγες μέρες αργότερα. Μέχρι σήμερα, 93 χωριά φέρονται να έχουν καεί εν μέρει ή εξ ολοκλήρου εξαιτίας συγκρούσεων στις περιοχές, ενώ πολλά παιδιά βιώνουν ακραία βία.

Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η κατάσταση είναι απελπιστικά σκληρή για τα παιδιά στη χώρα. Περίπου 1,5 εκατομμύριο αγόρια και κορίτσια, δηλαδή τα δύο τρίτα των παιδιών στη χώρα των περίπου 4,5 εκατομμυρίων κατοίκων, χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια. 

Πάνω από 43.000 παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών προβλέπεται να αντιμετωπίσουν πολύ υψηλό κίνδυνο θανάτου από ακραίο οξύ υποσιτισμό μέσα στο 2019, προειδοποιεί η υπηρεσία του ΟΗΕ. 

Το ένα στα τέσσερα παιδιά είτε έχει εκτοπιστεί, ή ζει στην προσφυγιά. Χιλιάδες παιδιά ζουν παγιδευμένα στις τάξεις ένοπλων ομάδων, χρησιμοποιούνται σαν στρατιώτες και βοηθητικοί, ενώ χιλιάδες άλλα είναι θύματα σεξουαλικής βίας. 

«Τα σκελετωμένα σώματα των παιδιών που ήταν...

Ακραία παιδική φτώχεια σαρώνει στην Βρετανία

 "Τα παιδιά γεμίζουν τις τσέπες τους με φαγητό. Σε ορισμένους θεσμούς αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί κλοπή. Εμείς το ονομάζουμε επιβίωση"

 Η φτώχεια επηρεάζει σήμερα ένα στα τέσσερα παιδιά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Από τα παιδιά αυτά λείπουν πράγματα που για τους περισσότερους από μας είναι δεδομένα όπως: ζεστά ρούχα, παπούτσια,φαγητό,σχολικά είδη.

 4 εκατομμύρια παιδιά ζούσαν σε συνθήκες φτώχειας στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2015-16. Αυτό είναι το 30% των παιδιών.

Το Λονδίνο είναι η περιοχή με τα υψηλότερα ποσοστά παιδικής φτώχειας στη χώρα.

H ακραία παιδική φτώχεια επιδεινώνεται στην Βρετανία, με πολλά σχολεία να αναγκάζονται να καλύψουν τα κενά που αφήνουν οι περικοπές στους προϋπολογισμούς των τοπικών συμβουλίων και των κοινωνικών υπηρεσιών, σύμφωνα με διευθυντές σχολείων της χώρας, που μετέχουν σε διάσκεψη της Εθνικής Ένωσης Παιδείας (NEU), η οποία διεξάγεται κατά τη διάρκεια του Καθολικού Πάσχα στο Μπράιτον.

Κάποιοι από τους πιο φτωχούς τους μαθητές δείχνουν τώρα πιο αδύνατοι και χλωμοί, σημείωσαν ορισμένοι επικεφαλής σχολείων διαφόρων περιοχών της Αγγλίας και της Ουαλίας σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν κατά την ετήσια σύνοδο τους.

"Τα παιδιά μου είναι χλωμά, η κατάσταση των δοντιών τους είναι κακή, έχουν αδυνατίσει τα μαλλιά τους και είναι πιο αδύνατα", δήλωσε ένας από αυτούς.

Επικεφαλής σχολείων σε υποβαθμισμένες περιοχές της Αγγλίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας σημείωσαν μάλιστα ότι αναγκάζονται να προσφέρουν βασικές υπηρεσίες, όπως το πλύσιμο των σχολικών ποδιών για μαθητές που προέρχονται από φτωχές οικογένειες, όπως και να πληρώνουν ακόμη και για την παροχή οικονομικών και άλλων συμβουλευτικών υπηρεσιών για τους γονείς.

Οι διευθυντές αυτοί σχολείων θέλησαν να φωτίσουν στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν τα θέματα που αντιμετωπίζει ένας αυξανόμενος αριθμός παιδιών που μεγαλώνει σε συνθήκες φτώχειας και το πόσο αυτό επηρεάζει την εκπαίδευσή τους. Οι ίδιοι γνωστοποίησαν εξάλλου ότι τακτικά προσφέρουν είδη προσωπικής υγιεινής στους μαθητές, όπως επίσης ότι αγοράζουν για κάποια παιδιά παπούτσια και πανωφόρια τον χειμώνα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις προσφέρουν και δάνεια έκτακτης ανάγκης σε μετρητά σε οικογένειες.

Οι Δευτέρες είναι συνήθως οι χειρότερες μέρες, τόνισαν, καθώς τα παιδιά επιστρέφουν στο σχολείο πεινασμένα και κουρασμένα έπειτα από ένα Σαββατοκύριακο με λίγο φαγητό.

Η πείνα είναι ιδιαίτερα εμφανής μετά το Σαββατοκύριακο, δήλωσε η Λιν, μια διευθύντρια σχολείου σε πρώην βιομηχανική πόλη της Κάμπρια, η οποία δεν θέλησε να αποκαλύψει το επώνυμό της για να μην αισθανθούν ντροπή οι οικογένειες της σχολικής της κοινότητας.

"Τα παιδιά γεμίζουν τις τσέπες τους με φαγητό. Σε ορισμένους θεσμούς αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί κλοπή. Εμείς το ονομάζουμε επιβίωση", σημείωσε.

"Αυτό που παρατηρείς πραγματικά είναι η χλωμάδα, η ωχρότητα", δήλωσε και μια άλλη διευθύντρια, η Λουίζ Ρέγκαν, ενός σχολείου στο Νοτιγχαμσάιρ, για να προσθέσει και αυτή: "Το χειρότερο είναι τη Δευτέρα το πρωί".

Στη συνέντευξη αυτή εξάλλου όλοι οι διευθυντές σχολείων δήλωσαν ότι η κατάσταση επιδεινώνεται καθώς εξαφανίζονται οι υπηρεσίες παροχής κοινωνικής και ψυχολογικής υποστήριξης.

Οι εκπαιδευτικοί αυτοί έκαναν τις δηλώσεις αυτές μετά τη δημοσίευση σήμερα των αποτελεσμάτων έρευνας που έκανε η NEU μαζί με την “Ομάδα Δράσης κατά της Παιδικής Φτώχειας” Child Poverty Action Group.

Το 60% από τους 900 εκπαιδευτικούς που ερωτήθηκαν σε αυτή απάντησε ότι η παιδική φτώχεια στα σχολεία επιδεινώθηκε από το 2015 και μάλιστα ένας στους τρεις δήλωσε ότι επιδεινώθηκε σημαντικά.

Από την έρευνα αυτή διαπιστώθηκε ότι τα σχολεία αναλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο ρόλο για να καλύψουν τα κενά που δημιουργεί η φτώχεια, με σχεδόν τους μισούς από τους ερωτηθέντες να δηλώνουν ότι το σχολείο τους προσφέρει μία ή πολλές υπηρεσίες για την αντιμετώπιση της φτώχειας, όπως είναι η παροχή μιας τράπεζας τροφίμων, μιας τράπεζας ρούχων ακόμη και έκτακτων δανείων σε οικογένειες.

Ο Χάουαρντ Πέιν, διευθυντής σχολείου στο Πόρτσμουθ, σημείωσε ότι στο δικό του σχολείο παρέχουν συμβουλευτικές υπηρεσίες για οικογένειες, μεταξύ των οποίων και για τη διαχείριση χρεών, και για να φωτίσει την κατάσταση που επικρατεί σε αυτό συμπλήρωσε: "Πριν από τρεις εβδομάδες, πολλά σχολεία στην περιοχή μας έκλεισαν λόγω του χιονιού. Εμείς κρατήσαμε το δικό μας ανοιχτό γιατί ανησυχούσαμε πραγματικά για τα παιδιά – ότι δεν θα είχαν ένα ζεστό πιάτο φαγητό εκείνη την ημέρα". Το 45% των μαθητών ήρθε στο σχολείο για να φάει εκείνη την ημέρα, πρόσθεσε.

Σε ποσοστό μεγαλύτερο από τα τέσσερα πέμπτα οι δάσκαλοι που ερωτήθηκαν στην έρευνα απάντησαν ότι βλέπουν ενδείξεις της πείνας κάποιων παιδιών κατά τη διάρκεια της ημέρας και περίπου το ίδιο ποσοστό δήλωσε ότι μαθητές του παρουσιάζουν συμπτώματα που φανερώνουν κακή κατάσταση της υγείας τους.

«Τα σχολεία, όπως και η εκπαίδευση των παιδιών, αποτελούν τώρα ένα δίχτυ ασφαλείας, ιδιαίτερα για τα παιδιά σε κατάσταση ένδειας», το δε Ινστιτούτο Δημοσιονομικών Ερευνών υπολογίζει ότι 5 εκατομμύρια παιδιά θα ζουν σε κατάσταση φτώχειας ως το 2021.

" Και η κατάσταση αυτή δεν είναι μια κατάσταση που βελτιώνεται, στην πραγματικότητα επιδεινώνεται σημαντικά"
Η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε την εφαρμογή μέτρων για την αντιμετώπιση της κατάστασης ένδειας.
«Γι’ αυτό ξεκινήσαμε το σχέδιό μας δράσης κοινωνικής κινητικότητας, το οποίο ορίζει μέτρα για να κλείσει η ψαλίδα ανάμεσα στους λιγότερο ευνοημένους μαθητές και τους συμμαθητές τους και στοχεύει σε περιοχές που χρειάζονται την μεγαλύτερη υποστήριξη μέσω του προγράμματος Περιοχές Ευκαιριών ύψους 72 εκατομμυρίων στερλινών».

Εκπρόσωπος του υπουργείου Παιδείας υπογράμμισε επίσης την επένδυση 2,5 δισεκατομμυρίων στερλινών στους μη ευνοημένους μαθητές μέσω του μαθητικού ασφαλίστρου, όπως και την πρόσφατα ανακοινωθείσα επένδυση 26 εκατομμυρίων στερλινών για την έναρξη ή τη βελτίωση της προσφοράς πρωινών σε τουλάχιστον 1.700 σχολεία.

photo:Lewis Hinecpag.org.uk
left.gr

από botanologia.blogspot.gr

Το Χαμομηλάκι

Η Ντροπή της Αργεντινής - Το Αίσχος του Κόσμου ... NATION’S SHAME: little girl licking water from a dirty puddle

NATION’S SHAME
Heartbreaking image shows little girl licking water from a dirty puddle during heatwave in poverty-stricken Argentine region

....................

Ένα μικρό κοριτσάκι πεσμένο στα χέρια και στα γόνατα γλείφει νερό από μια βρώμικη λακκούβα σε μια περιοχή που πλήττεται από τη φτώχεια την Mbya Guarani της Αργεντινής, για να ξεδιψάσει λόγω των υψηλών θερμοκρασιών που αγγίζουν τους 40 βαθμούς Κελσίου.

.......

περισσότερα εδώ

Τα βιβλία σε πλαστική σακούλα αντί σε τσάντα ...

Αντί για τσάντα, κουβαλάει μια πλαστική σακούλα και μέσα σε αυτή όλα του τα βιβλία. 

Κανείς δε γνωρίζει ποιος τράβηξε τη φωτογραφία αυτή. 

Κανείς δε γνωρίζει επίσης το σχολείο που πηγαίνει το παιδάκι. Κάποιοι εικάζουν ότι πιθανόν να πρόκειται για προσφυγόπουλο και ότι η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στην Ελλάδα. 

Μια άλλη άποψη θέλει τη φωτογραφία να μην έχει τραβηχτεί στην Ελλάδα, αλλά σε κάποια άλλη χώρα, πιθανότατα την Παλαιστίνη. 

Το κοριτσάκι που προπορεύεται πάντως, και φοράει μαντίλα, ενισχύει και τις δυο απόψεις. 

Το συγκλονιστικό της φωτογραφίας, όπου και να είναι τραβηγμένη, αφορά στη δίψα για μάθηση ενός μικρού παιδιού, το οποίο δεν κάμπτεται από αντιξοότητες. 

Τι και εάν δεν έχει λεφτά να αγοράσει σχολική σάκα; 
Βάζει τα βιβλία μέσα σε μια πλαστική σακούλα από εκείνες που χρησιμοποιούμε στη λαϊκή αγορά και συνεχίζει τη ζωή του.

tilestwra

Το κοριτσάκι με τα ψώνια

Τον λένε Σπύρο Χατζηαντωνίου κι έγραψε στο Facebook το κείμενο που αναδημοσιεύει σήμερα η στήλη:

👍 ...«Απόγευμα Σαββάτου κι αποφασίζει να πάει επιτέλους σούπερ μάρκετ. Οπότε βάζει την ξινισμένη του φάτσα, γυαλιά ηλίου και βουτάει ένα μπουφάν. Κλειδιά, πορτοφόλι, κινητό, όλα κομπλέ.
👍 Περπατάει με τα χέρια στις τσέπες και κοιτάζει κάτω. Κρύο. Τι κρύο δηλαδή, ψόφος. Τρακόσια μέτρα απόσταση αλλά βρίζει που δεν πήρε αμάξι. Και γάντια. Τα γάντια πάντα τα ξεχνάει.
👍 Λίγο πριν μπει μέσα ακούει μια φωνή κοριτσίστικη σβησμένη: "κύριε συγγνώμη". Παρορμητικά σκέφτεται να την αγνοήσει. Τι σκατά τον θέλουν πάλι; "Ασε με ήσυχο γαμώ το κέρατό μου όποιος κι αν είσαι. Δεν έχω όρεξη ούτε να ακούσω ούτε να μιλήσω". Αλλά αυτά δε λέγονται και τελικά σηκώνει το κεφάλι να δει ποιος τον φωνάζει.
👍 Είναι μια κοπελίτσα, ούτε 18, μ’ ένα παλιό τζην κι ένα φούτερ. Τα χέρια και τα μάγουλα φωτιά απ’ το κρύο, βλέμμα ικετευτικό αλλά όχι λυπήσου με. Όχι ό,τι έχετε ευχαρίστηση. Καρφί απεγνωσμένο, βλέμμα δεν μπορώ άλλο αλλιώς δε θα το ’κανα. Αξιοπρέπεια μέχρι τέρμα. Με το που την κοιτάζει, η φωνή της χαμηλώνει κι άλλο. Σα να μιλάει η εκπνοή της απ’ την κούραση να παλεύει κάτι που δεν καταφέρνεται ποτέ και με τίποτε. "Κύριε αν θα μπορούσατε..." κάνει παύσεις από ντροπή, "έχω τις αδελφές μου, η μία είναι μωρό, η άλλη οχτώ. Μόνες μας. Ο πατέρας μας έχει φύγει". Κι άλλη παύση να πάρει ανάσα. Κρύος αέρας. "Να πάρω μερικά πράγματα, λίγο κρέας, γάλα, πάνες για το μωρό". Κρατάει να μη βάλει τα κλάματα, σφίγγει γροθιές που ασπρίζουν τα χέρια της.
👍 "Ναι, έλα μαζί. Πάρε ό,τι θες". Δεν του περισσεύουν αλλά εδώ δεν τίθεται θέμα. Μπαίνουν μέσα κι εκείνη περπατάει δυο βήματα πιο πίσω κι η σιωπή είναι πολύ δύσκολη. Εκείνος προσπαθεί να την κάνει να νιώσει λίγο άνετα, αλλά δεν είναι και ο πιο επικοινωνιακός τύπος κι εκείνη ντρέπεται τόσο που σχεδόν δεν αναπνέει. "Κοίτα, μην αισθάνεσαι άσχημα. Πέρασα κι εγώ πολλά. Δεν είναι ντροπή. Πάρε ό,τι χρειάζεσαι, μη σε νοιάζει". Εκείνη γλιστράει στους διαδρόμους και παίρνει πράγματα. Τα κρατάει αγκαλιά μέχρι που δε φαίνεται το κεφάλι της. Της τα παίρνει και τα βάζει στο καρότσι. "Βάζε τα μέσα". Θέλει επιβεβαίωση στο κάθε της βήμα, σα ζώο που μεγάλωσε με κλωτσιές και κρύβεται όταν βλέπει πόδια.
👍 Φτάνουν στο ταμείο. Εκείνη περνάει γρήγορα και βγαίνει έξω. Στέκεται ακουμπώντας στην μπάρα του πάρκινγκ και τον κοιτάζει φοβισμένα. Της κάνει σήμα να ξαναμπεί. Να τα βάλουν μαζί σε σακούλες. Γιατί εκείνη θέλει να βοηθήσει αλλά αισθάνεται ότι ο χρόνος της τελειώνει και όπου να 'ναι ξαναρχίζουν οι κλωτσιές. "Ελα μέσα, να ξεχωρίσουμε τις σακούλες σου".
👍 Καθώς η ταμίας περνάει τις συσκευασίες μία μία, το μάτι του πέφτει σε αυτά που πήρε. Όλα μα όλα είναι διαλεγμένα και είναι οι φτηνότερες μάρκες. Πάνες, γάλα, ρύζι, μακαρόνια, ψωμί, κρέας. Διάλεξε τα φτηνότερα, τα πιο εμφανώς ευτελή, τα μικρότερα, τα λιγότερο επώδυνα. Πρώτη φορά βλέπει περηφάνια τόσο πάνω απ’ την ανάγκη.
👍 Έξω. "Πήρες ό,τι ήθελες; Σίγουρα;". Κουνάει καταφατικά με υποψία χαμόγελου. "Ευχαριστώ πάρα πολύ". Ακούς την ανακούφιση ακόμα και στο α του "πάρα". "Να σε πάω σπίτι; το αυτοκίνητο είναι εδώ πιο κάτω", "όχι, όχι, ευχαριστώ, έχω το καρότσι μου, θα περπατήσω". "Σίγουρα;" αλλά δε θέλει να επιμείνει γιατί εκείνη τώρα είναι καλά έστω για λίγο. Δεν μπορεί να της προσφέρει τίποτ’ άλλο, απλά θα την κάνει να αισθανθεί άσχημα. "Σας ευχαριστώ" καθώς απομακρύνεται σέρνοντας το καρότσι της.
👍 Παίρνει το δρόμο για το σπίτι με τις σακούλες του μοιρασμένες στα χέρια. Κρύο. Τι κρύο δηλαδή, ψόφος. Τρακόσια μέτρα απόσταση και τα γάντια πάντα τα ξεχνάει.
👍 Τα γ@@@@α τα γάντια»...

enikos

Φτωχές οικογένειες στη Βενεζουέλα «χαρίζουν» τα παιδιά τους για μια καλύτερη ζωή...

Πώς αναγκάζονται να τα αποχωριστούν
Δεν έχουν άλλη επιλογή

Άνεργη 43χρονη μητέρα εξηγεί στο αμερικάνικο δίκτυο NBC πως δεν είχε άλλη επιλογή από το να δώσει την κόρη της στη γειτόνισσα - «Είναι προτιμότερο να είναι με μία άλλη οικογένεια από το να καταφύγει στην πορνεία», εξηγεί.

Οι φτωχές οικογένειες στη Βενεζουέλα που αδυνατούν οικονομικά να αναθρέψουν τα παιδιά τους, αναγκάζονται να τα αποχωριστούν.
Η περίπτωση της Ζούλει Πούλγκαρ, μητέρας επτά παιδιών, είναι ενδεικτική όπως αναφέρει το αμερικανικό δίκτυο NBC. 

Η Πούλγκαρ ζήτησε από μία γειτόνισσα να αναλάβει την φροντίδα της εξάχρονης κόρης της. Η οικογένεια ζει στο πατρικό της.
Η άνεργη 43χρονη μητέρα εξηγεί στο αμερικάνικο δίκτυο πως δεν είχε άλλη επιλογή από το να δώσει την κόρη της στη γειτόνισσα.

«Είναι προτιμότερο να είναι με μία άλλη οικογένεια από το να καταφύγει στην πορνεία ή τα ναρκωτικά», εξηγεί η Ζούλει.
Ο σύζυγός της είναι άνεργος, ο πατέρας της συνταξιούχος και μαζί με τα επτά παιδιά, ζουν όλοι σε ένα σπίτι.

Αν και δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για τον αριθμό των γονιών που αποχωρίζονται τα παιδιά τους- είτε τα δίνουν στο κράτος, είτε σε φιλανθρωπικές οργανώσεις, είτε σε φίλους ή ακόμη και σε γείτονες- είναι σίγουρο ότι ο αριθμός αυτός αυξάνεται την ώρα ενώ η χώρα στροβιλίζεται στη δίνη οικονομικής κρίσης και πολιτικής αστάθειας. 

Η Νάνσι Γκαρσία, η 54χρονη γειτόνισσα που πήρε υπό την προστασία της την κόρη της Πούλγκαρ, εργάζεται σε μπακάλικο και έχει πέντε δικά της παιδιά. Η ίδια δήλωσε ότι δεν άντεχε να βλέπει το παιδί να μην έχει ένα πιάτο φαγητό.

Στο κέντρο κοινωνικών υπηρεσιών της Καριμπουμπάνα, που παρακολουθεί την πορεία του παιδιού στο ξένο σπίτι, καταφεύγουν καθημερινά δεκάδες γονείς κάνοντας έκκληση για βοήθεια σχετικά με τη φροντίδα των παιδιών τους.

«Σε αυτή την απομονωμένη και άγονη περιοχή της Βενεζουέλας, αυτό που ωθεί τους γονείς να αποχωριστούν τα παιδιά τους είναι η έλλειψη τροφής», δηλώνει η Μαρία Σάλας , διευθύντρια του κέντρου κοινωνικών υπηρεσιών. 

Μίνα Αγγελίνη
protothema.gr

«Αισθάνομαι σήμερα πιο άχρηστος από ποτέ. Πρέπει να ντρεπόμαστε. Όλοι μας. Μας σιχάθηκα.

«Αυτοί είμαστε κύριοι. ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ.»

Μαρτυρεί ο Θάνος Πασχάλης
Ειδικευόμενος Νευροχειρουργικής 

στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας

Εφημερία. Απογευματάκι χτυπάει το τηλέφωνο. 

«Τον εφημερεύοντα νευροχειρουργό θέλω, στα ΤΕΠ της Παιδιατρικής για ένα παιδάκι που χτύπησε…»

Ένα τέταρτο μετά, διεκπεραιώνοντας κάποια διαδικαστικά θέματα της κλινικής κατεβαίνω να το δω. Μου είχε πει ήδη η συνάδελφος στο τηλέφωνο ότι το παιδί είναι «πίσω αναπτυξιακά» (έχουμε ξεπεράσει τους όρους καθυστερημένο και αυτιστικό το 2016), ότι δε μιλάει παρά μόνον δείχνει και δεν περπατάει.

Μπαίνω στο εξεταστήριο της παιδιατρικής. Βλέπω έναν τέλειο ζούζουνο να με κοιτάει, τον ρωτάω πώς το λένε. Δεν μου απαντάει. Δίπλα του κάθεται ένα κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά, η Ελευθερία, 13 χρονών.

«Εσύ τι είσαι;» τη ρωτάω.
«Αδελφή του.»
«Και με ποιον είναι το παιδάκι;»
«Με μένα » απαντάει.

Ρωτάω το ιστορικό εν τάχει στην μικρή πριγκίπισσα και καταλαβαίνω ότι είναι μια μικρή κάκωση κεφαλής, χωρίς σημεία ενδοκράνιας υπέρτασης με ένα χαμηλής ταχύτητας μηχανισμό κάκωσης. 

Λέω στο μικρό: 

«Είσαι καλά; Θές να μου πεις τίποτα;»
«ΠΕΙΝΑΩ», λέει το «πίσω αναπτυξιακά» παιδί. 

Ρωτάω την αδερφή του τι θέλουν να φάνε να το φροντίσουμε. Με κοιτάει στα μάτια κατακόκκινη από ντροπή και λέει «τίποτα, ευχαριστούμε».
Λίγα λεπτά μετά μιλώντας με τη συνάδελφο ανακαλύπτω ότι η Ελευθερία είναι κηδεμόνας των μικρών αδελφών της (δεν έμαθα ακριβή αριθμό), τα ταΐζει, τα προσέχει. Δεν έμαθα αν πάνε σχολείο. 

Και ράγισα.

Αυτοί είμαστε κύριοι. ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ. 

Όταν έρχεται ένα παιδί στα επείγοντα και ΠΕΙΝΑΕΙ και δεν έχει διάγνωση από τα γεννοφάσκια του, ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ. 

Με ένα θολό οικογενειακό περιβάλλον, με ένα μηδενικό υπόβαθρο, που δε θέλω να αναφέρω εδώ τα παιδιά αυτά παλεύαν για να ζήσουν.

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ; ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΓΙΩΡΓΟ, ΚΩΣΤΑ, ΑΝΤΩΝΗ, ΑΛΕΞΗ; ΠΟΥ;;;

Αισθάνομαι σήμερα πιο άχρηστος από ποτέ. Πρέπει να ντρεπόμαστε. Όλοι μας. 

Μας σιχάθηκα.

«Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;»

Ν. Χριστιανόπουλος

rizopoulospost

Μεγαλώνοντας ένα παιδί σε καθεστώς φτώχειας αυξάνεται ο κίνδυνος ανάπτυξης νευρολογικής βλάβης

Μεγαλώνοντας ένα παιδί σε καθεστώς φτώχειας αυξάνεται ο κίνδυνος ανάπτυξης νευρολογικής βλάβης, κάτι που ανιχνεύεται ήδη από την ηλικία των τεσσάρων μηνών, αναφέρει αμερικανική μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο International Journal of Epidemiology. 

Children Growing Up in Poverty More Likely To Develop Neurological Problems

Ως αποτέλεσμα των νευρολογικών προβλημάτων, είναι οι μαθησιακές δυσκολίες, το σύνδρομο ΔΕΠΥ ή τα παιδικά ψυχολογικά προβλήματα.

Τα δεδομένα της έρευνας
Επιστήμονες από το NIH's Eunice Kennedy Shriver National Institute of Child Health and Human Development (NICHD) στο Rockville του Maryland, ανέλυσαν τα δεδομένα που συλλέγονται μεταξύ 1959 και 1966 από το "Collaborative Perinatal Project", στο οποίο περιλαμβάνονταν πληροφορίες για περισσότερες από 50.000 εγκυμοσύνες και τα παιδιά που γεννήθηκαν.

Τα παιδιά υποβλήθηκαν σε νευρολογικές εξετάσεις (παραμορφώσεις, ανωμαλίες στη στάση του σώματος, κινητικών δεξιοτήτων, απόκριση σε διέγερση του δέρματος, τη μυϊκή δύναμη, αυτόνομο νευρικό σύστημα) κατά τη γέννησή τους, στους τέσσερις μήνες ζωής, σε ηλικία ενός έτους και επτά ετών. Η κοινωνικοοικονομική κατάσταση των γονέων αξιολογήθηκε κατά την έναρξη της μελέτης.

Οι διαπιστώσεις
Παρά τον αυξημένο κίνδυνο για επιπλοκές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού, η οποία είναι πιο συχνή στις γυναίκες σε κατάσταση φτώχειας, τα ευρήματα έδειξαν μικρή διαφορά στη νευρολογική κατάσταση μεταξύ των παιδιών, κατά τη γέννηση. 

Ωστόσο, αυτό άλλαξε όταν τα παιδιά ήταν τεσσάρων μηνών: 12,8% των περισσότερο μειονεκτούντων παιδιών εμφάνισαν νευρολογικές ανωμαλίες σε σύγκριση με το 9,3% των λιγότερο μειονεκτούντων παιδιών. Με την ηλικία των επτά, το ποσοστό της απομείωσης μεταξύ των πλέον μειονεκτούντων ατόμων αυξήθηκε σε 20,2% σε σύγκριση με 13,5% στα κοινωνικοοικονομικά εξασφαλισμένα παιδιά.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, πιθανές εξηγήσεις για τη διαφορά αυτή μπορεί να αφορά υψηλότερα ποσοστά χρήσης αλκοόλ και ναρκωτικών από τις μητέρες, υψηλότερα επίπεδα των ορμονών του στρες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς και αυξημένο άγχος και κατάθλιψη των γονιών μετά τη γέννηση του παιδιού.

Σήμερα, περισσότερα παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας σε σύγκριση με το χρόνο που συλλέχθηκαν τα δεδομένα για τη μελέτη, σημείωσαν οι συντάκτες της έρευνας. Περαιτέρω έρευνα είναι απαραίτητη για το θέμα αυτό και το πώς οι νευρολογικές βλάβες θα μπορούσαν να αποφευχθούν, δήλωσαν οι ειδικοί επιστήμονες.

sofokleousin

Δυστυχώς αποτύχαμε ως άνθρωποι… Αυτό το παιδάκι τρώει γρασίδι για να επιζήσει

Δεν έχει σημασία από πού είναι. Τα παιδιά δεν έχουν υπηκοότητα, ούτε εθνικότητα, είναι απλά παιδιά….
Σημασία έχει ότι στα μάτια αυτού του αγοριού βλέπεις ολόκληρη την αποτυχία της ανθρωπότητας….
Μην γυρίσεις αλλού το βλέμμα σου, δεν θα λύσει το πρόβλημα…

24h

Στα 76,5 εκατομμύρια εκτιμώνται τα παιδιά που ζουν σε συνθήκες φτώχειας στις… πλούσιες χώρες.

Ακόμη χειρότερη η κατάσταση σε χώρες όπως η Γκάνα, η Νιγηρία και το Μπαγκλαντές. Στο έλεος καταναγκαστικής εργασίας, κακοποίησης και… ιάσιμων ασθενειών.

Εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον πλανήτη είναι εκτεθειμένα στην φτώχεια, στην καταναγκαστική εργασία και σε κάθε μορφής βία. Καθώς η οικονομική κρίση επεκτείνεται σε όλο και περισσότερες χώρες του πλανήτη τα μεγάλα θύματα εξακολουθούν να είναι τα παιδιά.

Το στοιχείο είναι συγκλονιστικό: ο συνολικός αριθμός των παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας στις πλούσιες χώρες έχει αυξηθεί κατ' εκτίμηση σε 76.500.000. Τα παιδιά της ύφεσης αυξήθηκαν κατακόρυφα μετά την εκδήλωση της κρίσης χρέους στην Νότια Ευρώπη καθώς πολλές εύπορες χώρες έχουν υποστεί ένα μεγάλο κούρεμα στο εισόδημα. Θύματα φυσικά τα παιδιά καθώς οι επιπτώσεις γι ‘αυτά αλλά και στο περιβάλλον που ζουν είναι κατακλυσμιαίες.

Ανάλυση της UNICEF έδειξε ότι τα πρώτα προγράμματα οικονομικής τόνωσης για την προστασία των παιδιών σε ορισμένες χώρες ήταν αποτελεσματικά , αλλά τα πράγματα άλλαξαν μετά το 2010. Τότε ήταν που ξέσπασε η κρίση χρέους και οι περισσότερες αναπτυγμένες χώρες ξεκίνησαν περικοπές στους προϋπολογισμούς τους . Αυτό είχε αρνητικές επιπτώσεις στα παιδιά – ειδικά στην περιοχή της Μεσογείου.

Η «γραμμή της φτώχειας» είναι έως το 60% του μέσου εισοδήματος της χώρας – το ίδιο κατώτατο όριο που χρησιμοποιείται από την Ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, Eurostat. Τα παιδιά που ζουν σε οικογένειες που κερδίζουν λιγότερα θεωρείται ότι ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

Και φυσικά τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα στον αναπτυσσόμενες και τις πτωχές κοινωνίες όπου η ψαλίδα της ανισότητας συνεχώς διευρύνεται. Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα που έκανε η ΜΚΟ Save the Children, οι δέκα χώρες που παρουσιάζουν την μεγαλύτερη ψαλίδα στους όρους διαβίωσης των φτωχών και των πλουσίων παιδιών είναι : Ρουάντα, Καμπότζη, Κένυα, Βιετνάμ, Περού, Ινδία, Μαδαγασκάρη, Γκάνα, Μπαγκλαντές και Νιγηρία. Από τις 189 χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα, η Ινδία κατατάσσεται στην 140η θέση, πίσω από χώρες όπως η Ρουάντα, το Ιράκ και το Μπαγκλαντές.

Την ίδια στιγμή, η καταναγκαστική εργασία, οι ιάσιμες ασθένειες και η βίαιη κακοποίηση είναι καθημερινή πραγματικότητα για εκατοντάδες εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο. Ο κίνδυνος της βίας παραμένει πολύ υψηλός, ακόμη και σε μέρη όπου τα παιδιά θα πρέπει να αισθάνονται πιο ασφαλείς όπως στο σχολείο και στο σπίτι.

Σύμφωνα με επίσημες στατιστικές πάνω από 150 εκατομμύρια κορίτσια και 73 εκατομμύρια αγόρια βιώνουν σεξουαλική βία κάθε χρόνο. Περίπου 300 εκατομμύρια παιδιά κάτω των πέντε ετών έχουν προβλήματα με τις σχέσεις, τη συμπεριφορά και επιθετικότητα, επειδή είχαν εκτεθεί σε βία στο περιβάλλον τους.

Επιπλέον, 13,5 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 18 ετών, ορισμένα ηλικίας μόλις επτά χρονών, οδηγούνται σε αναγκαστικούς γάμους ενώ το ποσοστό των ανηλίκων θύματα της εμπορίας ανθρώπων αυξήθηκε κατά 27% μεταξύ 2007 και 2010.Αυτό το χρόνο, περίπου 5,9 εκατομμύρια παιδιά θα πεθάνουν – κυρίως από αιτίες που προλαμβάνονται – πριν από τα πέμπτα τους γενέθλια.

Το ποσοστό θνησιμότητας των παιδιών κάτω των πέντε ετών μειώθηκε συνολικά, από 91 θανάτους ανά 1.000 γεννήσεις το 1990, σε 43 ανά 1.000 γεννήσεις το 2015, σύμφωνα με μια νέα διεθνή έκθεση. Σχεδόν οι μισοί από τους θανάτους βρεφών συνδέονται με τον υποσιτισμό, και το 45% πεθαίνει κατά τη διάρκεια των πρώτων 28 ημερών της ζωής.

dimokratiki

Ακούει κανείς; «Υιοθετήστε το παιδί μου για να μην πεθάνει από την πείνα!»

Αύγουστο και Σεπτέμβριο, 120 οικογένειες της Πάτρας ζήτησαν βοήθεια, καθώς δεν είχαν ούτε τα στοιχειώδη για την επιβίωσή τους!

Σπαρακτική και γεμάτη απελπισία είναι η κραυγή μιας νέας μητέρας από την Πάτρα, που δεν έχει να προσφέρει ένα πιάτο φαΐ στο 4χρονο κοριτσάκι της: «Βοηθήστε με, δεν έχω να το ταΐσω…».
Σοκαρισμένη είναι και η κοινωνία της Αχαΐας αλλά και ολόκληρης της χώρας από την έκκληση της άνεργης μάνας που δεν έχει να προσφέρει ούτε τα βασικά στο παιδί της.

Η απελπισμένη γυναίκα τους τελευταίους μήνες βρίσκεται σε άθλια κατάσταση. Ζει σε ένα σπίτι που δεν έχει παρά μόνο λιγοστά έπιπλα, χωρίς νερό, ενώ και το ρεύμα σύντομα θα κοπεί, αφού δεν έχει να το πληρώσει.

Είναι μόνης της με το παιδί της, χωρίς δουλειά. Όλες αυτές τις ημέρες κάποιοι γείτονες της έδιναν ένα πιάτο φαγητό. Όμως, η άνεργη μάνα δεν αντέχει άλλο να βλέπει το παιδί της να κλαίει από την πείνα. Έτσι, έφτασε στο σημείο να απευθυνθεί σε κοινωνικό φορέα της Πάτρας, ζητώντας να δοθεί το παιδί της για υιοθεσία, ώστε να μην πεθάνει από την πείνα!

Η νέα γυναίκα, η οποία δεν έχει να δώσει ούτε ένα ποτήρι γάλα στο 4χρονο κοριτσάκι της, καθώς το ψυγείο της είναι άδειο όπως και τα ντουλάπια της κουζίνας της, είναι ολομόναχη. Δεν έχει κανέναν συγγενή που να μπορεί να τη βοηθήσει, γεγονός το οποίο την οδήγησε σε μια απόφαση πολύ οδυνηρή: Να αποχωριστεί το παιδί της, για να μπορέσει αυτό να μεγαλώσει έχοντας τουλάχιστον τα απαραίτητα!

Σύμφωνα με το PatrasTimes.gr, η μάνα ζήτησε από τον Σύλλογο Φωτεινό Αστέρι να δώσει το παιδί της για υιοθεσία, αφού η ίδια δεν μπορεί να του προσφέρει τα προς το ζην.
Ο πρόεδρος του Συλλόγου, Χρήστος Σπηλιόπουλος, είπε πως μέσα στον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο 120 οικογένειες της αχαϊκής πρωτεύουσας ζήτησαν τη βοήθειά τους.

Η κατάσταση, δυστυχώς, είναι εφιαλτική για εκατοντάδες οικογένειες, που δεν έχουν να δώσουν στα παιδιά τους κολατσιό για το σχολείο ή να τους σερβίρουν ένα ζεστό πιάτο φαγητό όταν αυτά επιστρέφουν στο σπίτι. Δεν είναι λίγα τα περιστατικά παιδιών δημοτικού αλλά και γυμνασίου που λιποθυμούν στα σχολεία, επειδή έχουν να φάνε μία ή και δύο ημέρες!

Πολλές είναι και οι οικογένειες που ζουν υπό άθλιες συνθήκες. Κάποιες από αυτές δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα, ενώ αντιμετωπίζουν τρομερές ελλείψεις σε τρόφιμα. Οι γονείς των οικογενειών αυτών έχουν να δώσουν κρέας και ψάρι στα παιδιά τους εδώ και πολλούς μήνες, όπως ανέφεραν στον σύλλογο Φωτεινό Αστέρι.

Η φτώχεια και η πείνα έχουν χτυπήσει αρκετές οικογένειες, οι οποίες αντιμετωπίζουν εδώ και μήνες τον εφιάλτη να μείνουν ακόμα και χωρίς στέγη, αφού ο κίνδυνος της έξωσης από τα ανεξόφλητα ενοίκια είναι άμεσος. 

Οι κοινωνικοί λειτουργοί του δήμου έχουν σπεύσει να βοηθήσουν και μαζί με τον σύλλογο της περιοχής καταβάλλεται κάθε προσπάθεια για την κάλυψη βασικών αναγκών διατροφής και διαβίωσής τους.

πηγη