Όλοι θα συμφωνήσουμε ότι η ευθύνη ανατροφής ενός παιδιού και οι
αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετωπίζονται είναι μεγάλες. Κάθε παιδί
αξίζει ένα ζεστό σπιτικό με δύο ώριμους και μονοιασμένους γονείς που το
αγαπούν και το αποδέχονται.
Ακόμα και στις περιπτώσεις που οι συνθήκες
κάτω από τις οποίες έρχεται στο κόσμο ένα παιδί δεν είναι οι καλύτερες,
ακόμα κι αν είναι προβληματικές, έως τραγικές, το παιδί άπαξ και έχει
συλληφθεί ως αυθύπαρκτη οντότητα έχει δικαίωμα να γεννηθεί.
Παράλληλα, αξίζει να αναφερθεί ότι η διακοπή των κυήσεων στην Ελλάδα και
ιδιαίτερα στις έφηβες αποτελεί ένα μείζον θέμα δημόσιας υγείας.
Περισσότερες από 30,000 εκτρώσεις λαμβάνουν χώρα ετησίως σε έφηβες κάτω
των 16 ετών, μάλιστα τι περισσότερες φορές χωρίς να το γνωρίζουν οι
γονείς των εφήβων, γεγονός που καθιστά τη χώρα μας πρώτη στην Ευρώπη. Αυτό ακριβώς έρχεται να προλάβει ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού «Παναγία η Παντάνασσα».
Ο σύλλογος έχει ως έδρα του τον Άγιο Νικόλαο και ως σκοπό του την
προστασία του παιδιού από την κύηση και μετά τον τοκετό του, καθώς και
της μητέρας έγγαμης ή άγαμης, πολύτεκνης ή μονογονεϊκής, την καλλιέργεια
πνεύματος φιλοτεκνίας και την αποφυγή διακοπών κυήσεων. Ειδικότερα, σκοπός του Συλλόγους είναι η ηθική και υλική υποστήριξη της εγκύου και του παιδιού πριν και μετά τον τοκετό. Τα μέσα υλοποίησης του προαναφερθέντος σκοπού είναι:
Η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της τοπικής κοινωνίας σε θέματα που
αφορούν την αξία της ανθρώπινης ζωής από τη σύλληψή της. Πρεσβεύουμε ότι
η μητέρα έχει δικαίωμα να φροντίζει και να προστατεύει το κύημα το
οποίο είναι μια ξεχωριστή οντότητα που έχει δικαίωμα στη ζωή και κανείς
δε μπορεί να του την αφαιρέσει.
Η πρόληψη της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και η ενημέρωση των εφήβων για
τις επιπτώσεις που θα έχει η διακοπή μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης κατά
την εφηβεία στη σωματική και ψυχική τους υγεία, με τη διοργάνωση
σεμιναρίων επιμόρφωσης, ομιλιών σε σχολικές μονάδες κλπ.
Η ενημέρωση των μητέρων σε θέματα οικογένειας και προγεννητικής
αγωγής καθώς και των δικαιωμάτων της – παραπέμποντάς τη σε αρμόδιες
υπηρεσίας και οργανισμούς.
Η διοργάνωση διαλέξεων, σεμιναρίων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών, έκδοση περιοδικού, εντύπων και βιβλίων.
Η προαγωγή του φυσιολογικού τοκετού με μαθήματα ψυχοπροφυλακτικής και μητρικού θηλασμού.
Η παροχή βρεφικών ειδών (ρούχα, πάνες, γάλα, βρεφικές τροφές, παιδικά
καρότσια και κρεβάτια, είδη βρεφανάπτυξης, βρεφικά αφρόλουτρα –
σαμπουάν κ.ά) για την κάλυψη αναγκών των μητέρων.
Η παροχή στις μητέρες μεταχειρισμένων ειδών οικιακής χρήσης (ψυγεία,
ηλεκτρικές κουζίνες, έπιπλα κλπ) που προσφέρουν οι φίλοι του συλλόγου.
Συνεργασία με φορείς της κοινότητας αναφορικά με προγράμματα αναδοχής.
Παροχή νομικών συμβουλών σε εγκύους ή μητέρες από νομικούς (συνεργάτες και εθελοντές του συλλόγου).
Οργάνωση κύκλου φίλων – εθελοντών και συνεργατών, οι οποίοι θα
προσφέρουν στο σύλλογο υλικής, ηθική βοήθεια, καθώς και προσωπική
εργασία.
Απώτερος σκοπός, όταν αυτό είναι εφικτό, η ίδρυση ξενώνων φιλοξενίας εγκύων γυναικών.
Το έργο του συλλόγου στηρίζεται σε δωρεές που προσφέρουν ιδιώτες,
εταιρίες και οργανισμοί καθώς και στις ετήσιες συνδρομές των μελών του. Παράλληλα, ο σύλλογος δέχεται καινούργια και
μεταχειρισμένα βρεφικά είδη ή/και προσφορά σε εθελοντική εργασία. Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6942 574842 (κα Κωνσταντίνα Αντωνάκη) και 6982 534736 (κα Ελπινίκη Φρουζή) anatolh.com
Θα έρθει η στιγμή που θ’ ακούσεις αυτή την ερώτηση απ’ το παιδί σου. Και ίσως αυτή η στιγμή να έχει έρθει ήδη. Θα το ακούσεις με πόνο, γιατί το παιδί σου πονάει.
Και πονάει περισσότερο, γιατί φοβάται πώς θα αντιδράσεις, όταν σου πει το πρόβλημά του.
Φοβάται ότι θα αντιδράσεις βίαια και θα κάνεις το πρόβλημά του πολύ χειρότερο, πολύ πιο οδυνηρό.
Φοβάται ότι θα του προκαλέσεις πόνο. Και, αν μπορούσε, δε θα σου έλεγε ποτέ το πρόβλημά του – θα σου το έκρυβε για πάντα.
Επειδή φοβάται ότι θα στραφείς εναντίον του, χωρίς αγάπη, για να υπερασπιστείς τιποτένιες «αξίες»: το όνομά σου, την «αξιοπρέπειά σου», με δυο λόγια: τον εγωισμό σου.
Γι’ αυτό, αδελφέ μου, γι’ αυτό, αδελφή μου, πρέπει να σε ρωτήσω κι εγώ: Ποιον αγαπάς περισσότερο, το παιδί σου ή τον εαυτό σου; Το παιδί σου ή τις ηθικές αρχές σου; Πρόσεξε, γιατί από την απάντησή σου θα κριθούν οι ίδιες οι ηθικές αρχές σου.
Ξέρω κάποιον γνωστό σου, που έδωσε ξεκάθαρη απάντηση σ’ αυτό το πρόβλημα: ότι αγαπάει μόνο το παιδί του, όχι τον εαυτό του, ούτε το όνομά του, ούτε νοιάζεται για τις ηθικές αρχές του ή για την «αξιοπρέπειά του», όταν το παιδί του κινδυνεύει, ακόμη κι αν εκείνο, με λάθη και ανωριμότητα, έχει προκαλέσει μόνο του τη συμφορά του.
Δεν τον νοιάζει η γνώμη «της κοινωνίας» για τις πράξεις του, ενώ ο ίδιος νοιώθει όμορφα και αξιοπρεπής όταν σωθεί το παιδί του από τα προβλήματα που το ίδιο έχει προκαλέσει στον εαυτό του.
Και ξέρει ένα μόνο τρόπο να το σώσει: να το σφίξει στην αγκαλιά του και να το φροντίσει, χωρίς να το ρωτήσει τίποτα, χωρίς να του ζητήσει τίποτα, χωρίς να το κρίνει για τίποτα.
Αυτός ο γνωστός σου –πολύ γνωστός σου– είναι ο Χριστός. Έδωσε αυτή την απάντηση, όχι μόνο συγχωρώντας τους σταυρωτές Του πάνω στο σταυρό, αλλά και διδάσκοντας την παραβολή του ασώτου υιού.
Σ’ αυτή την παραβολή, ο Πατέρας (που είναι ο ίδιος ο Χριστός) όχι μόνο ανοίγει την πόρτα του στο γιο του, που επιστρέφει σε κακά χάλια από δικές του ανοησίες (έφαγε το μερίδιό του από την πατρική περιουσία και μετά πέθαινε απ’ την πείνα), αλλά και βγαίνει ο ίδιος να τον αγκαλιάσει και να τον πάρει στο σπίτι, μόλις τον βλέπει από μακριά να πλησιάζει. Ξέρω ότι η στάση αυτή σκανδαλίζει πολλούς, που νομίζουν πως είναι πιο δίκαιοι ή πιο σοφοί απ’ το Χριστό, δηλαδή το Θεό.
Αυτοί θα έκλειναν την πόρτα στο παιδί τους – είναι εκείνοι που λένε τα απάνθρωπα και εγκληματικά λόγια: «Εγώ σε προειδοποίησα. Αν χρειαστείς βοήθεια, να μην έρθεις σε μένα».
Δε φαντάζομαι να είσαι κι εσύ απ’ αυτούς. Αν όμως είσαι (σκέψη που με πικραίνει βαθύτατα), τότε κακώς έγινες γονιός. Κακώς ο Θεός σού εμπιστεύτηκε το παιδί σου, ή τα παιδιά σου. Δεν το άξιζες, γιατί δεν ξέρεις να αγαπάς. Ή μάλλον ξέρεις να αγαπάς τον εαυτό σου, αλλά όχι τα παιδιά σου. Δεν είσαι τέτοιος γονιός, ελπίζω. Είσαι από τους γονιούς που αγαπούν το παιδί τους πιο πολύ από την ηθική τους, πιο πολύ από το όνομά τους και τη γνώμη των άλλων γι’ αυτούς, πιο πολύ ακόμη και από την αξιοπρέπειά τους και φυσικά πιο πολύ από τον εαυτό τους. Έτσι είναι;
Πάντως, ό,τι κι αν είναι, ήρθε η ώρα να το δείξεις. Τώρα η κόρη σου σε χρειάζεται πιο πολύ από κάθε φορά. Πολύ περισσότερο απ’ όσο σε χρειάζεται για να της πληρώνεις τα φροντιστήρια ή τις ξένες γλώσσες ή το κολυμβητήριο. Τώρα δεν παίζεται η εισαγωγή της στο πανεπιστήμιο, αλλά κάτι αφάνταστα πιο σημαντικό, κάτι πραγματικά σοβαρό: η ζωής της και η ζωή του παιδιού της.
Ναι, καλά κατάλαβες: η κόρη σου είναι έγκυος.
Καλά θα κάνεις να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου.
Είπες ότι την αγαπάς. Άρα δε θες να της προκαλέσεις πόνο. Δε θες να την «τιμωρήσεις». Δε θες να χειροτερέψεις το πρόβλημά της. Άλλωστε, αν τη στενοχωρήσεις, εσύ θα στενοχωρηθείς πιο πολύ. Αν την κάνεις να πονέσει, εσύ θα πονέσεις πιο πολύ. Αυτό δεν είναι η αγάπη;
Αυτό είναι και το κριτήριο, για να δεις αν πράγματι αγαπάς την κόρη σου πιο πολύ ή τον εαυτό σου: όταν βρέθηκες στην ανάγκη να την τιμωρήσεις, πόνεσες εσύ το ίδιο ή και πιο πολύ απ’ αυτήν; Αν ναι, τότε την αγαπάς. Αν ένιωσες ικανοποίηση, που «απέδωσες δικαιοσύνη» ή που «έκανες το καθήκον σου» και τη «συνέτισες» ως γονιός, τότε φοβάμαι πως πρέπει να την αγαπήσεις πιο πολύ. Δεν την αγαπάς αρκετά.
Τώρα, πάντως, ήρθε η ώρα να τη στηρίξεις. Αυτό είναι –μόνον αυτό– το καθήκον σου ως γονιού. Όχι να την κρίνεις, όχι να την κατηγορήσεις, όχι να τη «διορθώσεις» ή να τη «συνετίσεις», όχι όλες αυτές οι βλακείες. Είναι αργά πια. Τώρα η κόρη σου έχει ένα πρόβλημα.
Και το καθήκον σου είναι να της συμπαρασταθείς – με το μόνο τρόπο που μπορεί κάποιος να συμπαρασταθεί στο συνάνθρωπό του, με την αγάπη. Αγκάλιασέ την, στήριξέ την, άφησέ την να σου μιλήσει, να κλάψει κοντά σου, αν το έχει ανάγκη, πες της και δείξε της ότι την αγαπάς εξίσου με πριν, ότι δε νομίζεις ότι «σε πρόδωσε», «σε απογοήτευσε» κ.τ.λ. Όλοι κάνουμε λάθη. Αλλά οι αληθινά δικοί μας άνθρωποι μάς αγαπάνε γι’ αυτό που είμαστε, όχι γι’ αυτά που κάνουμε. Κι εμείς αγαπάμε τους άλλους, και τα παιδιά μας, γι’ αυτό που είναι, όχι γι’ αυτά που κάνουν. Και αυτό που είναι αξίζει πάρα πολύ την αγάπη μας, όσα λάθη κι αν έχουν κάνει ή εξακολουθούν να κάνουν.
Πρόσεξε όμως. Εδώ, εκτός από την κόρη σου, άλλος ένας άνθρωπος αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα. Ο άνθρωπος αυτός είναι το εγγονάκι σου. Έχεις ένα εγγονάκι, ξέρεις. Η κόρη σου είναι έγκυος, κι αυτό σημαίνει ότι μέσα της άρχισε ήδη να ζει ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα, πάρα πολύ ανθρώπινο, άνθρωπος όσο κι εσύ, όσο ο άλλος γονιός του παιδιού σου, όσο το ίδιο το παιδί σου. Κι αυτός ο καινούργιος άνθρωπος (δεν τον βλέπεις, ίσως δεν έχει ακόμη σχηματιστεί η καρδιά του, αλλά υπάρχει, ζει και έχει ανθρώπινη ψυχή, δώρο του Θεού, ψυχή αθάνατη, που δεν θα πεθάνει ακόμη κι αν το μικροσκοπικό σώμα του πεθάνει τώρα), αυτός λοιπόν ο καινούργιος άνθρωπος δεν είναι ξένος για την κόρη σου, δεν είναι ξένος για σένα, είναι σάρκα από τη σάρκα σου και αίμα από το αίμα σου. Είναι πολύ στενός σου συγγενής, εγγονάκι σου. Σε λίγους μήνες θα είναι κοντά σου, θα το κρατάς αγκαλιά και θα το παίζεις στα γόνατά σου. Και σε λίγα χρόνια θα είναι ολόκληρος άντρας ή κοτζάμ γυναίκα. Εδώ λοιπόν, αγαπητέ μου γονιέ (αγαπητέ μου αδελφέ, αγαπητή μου αδελφή), θα δώσεις εξετάσεις στη συνείδησή σου, στο παιδί σου και στον ίδιο το Θεό, άσχετα αν πιστεύεις ή όχισ’ Αυτόν.
Τι θα προτιμήσεις; Προτιμάς το εγγονάκι σου (το μελλοντικό άντρα, τη μελλοντική γυναίκα) ή θα απαιτήσεις από την κόρη σου να το ξεφορτωθεί και θα το ξεχάσετε όλοι μαζί, για ένα φτηνό τίμημα, όπως το να μπει στο πανεπιστήμιο ή να κάνει καριέρα ή να ζήσει τη ζωή της (με σεξουαλικές χαρές, αλλά χωρίς υποχρεώσεις) ή, ακόμα χειρότερο, για να μη «ρεζιλευτείτε στη γειτονιά ή στη δουλειά σας ή στον κύκλο σας»; Άλλωστε η κόρη σου είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει ποτέ να το ξεχάσει. Αντίθετα, είναι μάλλον σίγουρο πως σε κάθε πρόβλημα, που θα συμβαίνει αργότερα στη ζωή της, θα σκέφτεται: «Τιμωρούμαι, γιατί κάποτε σκότωσα εκείνο το παιδάκι, το παιδάκι μου». Ακόμη κι όταν γεράσει, δε θα της έχουν φύγει οι τύψεις.
Αυτό το παιδί, ξέρεις, δεν είναι σκουπίδι, δεν είναι αντικείμενο. Δεν είναι «λάθος». Είναι ένας άνθρωπος. Ένα δώρο του Θεού στην κόρη σου και σε σένα. Είναι οι εξετάσεις που δίνετε όλοι μαζί για να χάσετε τα πάντα (όσα αξίζουν περισσότερο στον κόσμο, και δεν είναι η καριέρα ή οι απολαύσεις) ή να κερδίσετε τα πάντα. Όχι μόνο τώρα, αλλά (δε με νοιάζει αν δεν το πιστεύεις) στην αιωνιότητα.
Θα κλείσω αυτό το γράμμα λέγοντας τίμια τι θα έκανα εγώ στη θέση σου. Θα συμπαραστεκόμουν στην κόρη μου δίνοντάς της όλη μου την αγάπη και χωρίς να την κατηγορήσω για τίποτα. Και θα την παρακαλούσα να κρατήσει το μωρό, ακόμη κι αν η ίδια είχε αποφασίσει να «τερματίσει την κύηση» (όπως λέμε τώρα, εξευγενισμένα, τη δολοφονία μωρών μέσα στη μήτρα της μητέρας τους).
Θα της εξηγούσα ότι: α) Ακόμη κι αν η εγκυμοσύνη την εμποδίσει να διαβάσει για το σχολείο ή για τις πανελλήνιες, αξίζει να θυσιάσει μια χρονιά για να φέρει στη ζωή κάτι τόσο πολύτιμο, το παιδί της και το εγγονάκι μου. Δεν πειράζει, θα συνεχίσει το σχολείο του χρόνου. β) Η εγκυμοσύνη δεν την εμποδίζει να σπουδάσει. Κι αν πρέπει να φύγει σε άλλη πόλη για τις σπουδές της και δυσκολεύεται να συνδυάσει το ρόλο της μητέρας με τις υποχρεώσεις της φοιτήτριας, θα πάω κι εγώ μαζί της (ή κι οι δυο γονείς της, αν είναι δυνατόν) και θα τη βοηθήσω όσο μπορώ. Ακόμη κι αν ανατραπεί η ζωή μου όπως την έχω τώρα, αξίζει κάθε θυσία για να μεγαλώσουμε αυτό το πολύτιμο πλασματάκι, το μελλοντικό άντρα, τη μελλοντική γυναίκα, το παιδί της και το εγγονάκι μου. Είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μας έχει συμβεί. γ)Αν ο πατέρας του παιδιού επιθυμεί και είναι σε θέση να την παντρευτεί, θα βοηθήσω όσο μπορώ για να γίνει αυτός ο γάμος.
Αν είναι ένας ανεύθυνος ή βίαιος ή ήδη παντρεμένος ή δεν επιθυμεί να παντρευτεί την κόρη μου, αλλά την ήθελε μόνο για να κάνει το κέφι του, ας πάει στην ευχή του Θεού. Εγώ είμαι εδώ για το παιδί μου, εγώ είμαι εδώ και για το εγγονάκι μου. Ο Θεός να τα έχει καλά και τα δυο.
Αυτά λοιπόν, αδελφέ μου, αδελφή μου, θα έκανα εγώ, αν βρισκόμουν στη θέση σου.
Αυτά θα κάνω, αν κάποτε βρεθώ στη θέση σου.
Αυτά σε παρακαλώ να κάνεις κι εσύ, τώρα, που (χωρίς να το περιμένεις) βρέθηκες σ’ αυτή τη θέση. Δε θα το μετανιώσεις. Θα ανταμειφθείς με τη χαρά της παρουσίας αυτού του πολύτιμου ανθρώπινου πλάσματος στη ζωή σου. Αυτού του ανθρώπου, που θα σου δώσει τόση αγάπη, όση θα του προσφέρεις κι εσύ, και θα σου τη δώσει όχι μόνο τώρα αλλά και μετά από χρόνια. Θα ανταμείψεις και την κόρη σου, που θα της δείξεις πόσο την αγαπάς και ότι την αγαπάς περισσότερο από τον εαυτό σου, το όνομά σου ή την «αξιοπρέπειά σου». Και, υπόψιν, ότι, όποιος αγαπάει το παιδί της κόρης σου, της δίνει τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι αγαπάει και την ίδια. Το δώρο αυτό που της κάνεις είναι ανεκτίμητο, πίστεψέ με.
Θα τελειώσω με ένα υστερόγραφο.
Μήπως η κόρη σου δεν σου έχει πει τίποτα;
Μήπως, χωρίς να το καταλαβαίνεις, η σχέση σας είναι τέτοια, που δεν πρόκειται να σου μιλήσει, ακόμη κι αν έχει (ή αν της προκύψει στο μέλλον) αυτό το πρόβλημα;
Μήπως θα προτιμήσει να πάει ολομόναχη, ή σιωπηλά με μια φίλη της ή με τον άλλο γονιό της, σ’ ένα χειρουργικό σφαγείο για να κατασκάψουν το σώμα της και να πετσοκόψουν το μωρό της, επειδή η σχέση σας είναι τέτοια, ώστε το καλύτερο πράγμα στον κόσμο (την εγκυμοσύνη) το έχεις κάνει εσύ «πρόβλημα»;
Έστω κι αν νομίζεις πως η σχέση σας είναι αρμονική, πιστεύω ότι θα πρέπει να αναρωτηθείς και να κάνεις από τώρα –πριν είναι αργά– προληπτικές κινήσεις, όπως: ν’ αρχίσεις να χτίζεις μια σχέση αληθινής επικοινωνίας με την κόρη σου, γεμάτη αγάπη, κατανόηση και σεβασμό προς αυτήν – εκείνη, από την πλευρά της, είναι σίγουρο πως σε αγαπά και σε σέβεται, ακόμη κι αν η δική σου συμπεριφορά είναι απότομη ή απόμακρη και δεν την αφήνει να σου το δείξει·
να μιλήσεις μαζί της συγκεκριμένα γι’ αυτό το θέμα και να τη βοηθήσεις να καταλάβει πως η αντίδρασή σου, σε περίπτωση που προκύψει, θα χαρακτηρίζεται από αγάπη και συμπαράσταση και προς εκείνη και προς το μωρό της, για τους οποίους θα θυσιάσεις ευχαρίστως την «αξιοπρέπειά σου» και «το όνομά σου στην κοινωνία».
Ίσως είναι δύσκολο για σένα να σκεφτείς έτσι, γιατί πρέπει να σπάσεις ένα ταμπού που βασανίζει την κοινωνία μας εδώ και αιώνες, το ταμπού της «ηθικής» και της «αξιοπρέπειας».
Όμως υπάρχει μια δύναμη που σπάει όλα τα ταμπού: η αγάπη.
Και υπάρχει κάποιος που παρέχει την αγάπη ως δώρο σ’ εκείνον που του τη ζητάει με αγωνία.
Κάποιος που είναι ολόκληρος αγάπη και που συνεχώς μας προσκαλεί να μοιραστούμε την αγάπη του.
Δε μας ζητάει τίποτα και μας δίνει τα πάντα – και, αν μας ζητάει κάτι, πάλι για δικό μας όφελος το ζητάει.
Θα τον συναντήσεις εύκολα και θα του μιλήσεις ακόμα πιο εύκολα. Είναι συνέχεια on line. Κοίταξε γύρω σου και θα δεις την κεραία Του.
Έχει το πιο αναγνωρίσιμο σχήμα στον κόσμο:☦
Δείτε ακόμη ένα πιο αναλυτικό βίντεο και πληροφορίες
Ακόμη δύο γυναίκες έχασαν τη ζωή τους μετά από άμβλωση με χρήση του φαρμάκου της έκτρωσης του γνωστού RU486 σύμφωνα με τα στοιχεία του CDC («Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων») της Ατλάντα, που δημοσιεύονται στο τελευταίο τεύχος του έγκυρου επιστημονικού περιοδικού New England Journal of Medicine. Όλοι οι θάνατοι προκλήθηκαν από σηπτικό σοκ που προκλήθηκε από τη χρήση του σκευάσματος.
Την είδηση αναδημοσιεύει στην ηλεκτρονική του έκδοση το ιταλικό περιοδικό των επισκόπων, Avvenire.
Το πρώτο περιστατικό συνέβη το 2008. Επρόκειτο για μια νέα γυναίκα 29 ετών που επεχείρησε άμβλωση κατά την πέμπτη εβδομάδα της κύησης. Πέντε ημέρες μετά την λήψη του RU486 εισήχθη σε νοσοκομείο με συμπτώματα λοίμωξης και υψηλό πυρετό, και κατέληξε μετά από είκοσι τέσσερις ώρες παρά τις προσπάθειες των γιατρών που προχώρησαν αμέσως σε αφαίρεση της μήτρας, των ωοθηκών και των σαλπίγγων. Η γυναίκα έπασχε από διαβήτη, ενώ η δεύτερη ήταν υγιής 21 ετών και είχε λάβει το σκεύασμα κατά την έβδομη εβδομάδα της κύησης. Εισήχθη στο νοσοκομείο μια εβδομάδα μετά τη χορήγηση του RU486, επίσης, με συμπτώματα σηψαιμίας και πέθανε πέντε ημέρες μετά.
Η αρχική υπόθεση των επιστημόνων είναι ότι το RU486 παρεμβαίνει το ανοσοποιητικό σύστημα αλλά δεν έχει αποδειχθεί κάτι τέτοιο από την έρευνα. Και τα δυο περιστατικά σημειώθηκαν στις ΗΠΑ. Στην Βρετανία η χρήση του φαρμάκου RU486.
Τα θύματα του RU486 είναι παγκοσμίως 31. Οι δεκαεννέα ήταν γυναίκες που επιχειρούσαν έκτρωση ενώ τα υπόλοιπα θύματα χρησιμοποιούσαν το φάρμακο για "παρηγορητική θεραπεία" διαφόρων νοσημάτων.
Τι είναι όμως; το RU486;
Το RU486 μπορεί να ληφθεί μέχρι και την πέμπτη εβδομάδα της κύησης και καταστέλλει την παραγωγή μίας ορμόνης, της προγεστερόνης, κάνοντας λεπτότερο το εσωτερικό τμήμα της μήτρας, με αποτέλεσμα το σώμα της γυναίκας να αποβάλει το έμβρυο. Χρησιμοποιείται κυρίως σαν εκτρωτικό φάρμακο αλλά και στην θεραπεία της ενδομητρίωσης, στα λειομειώματα, στο σύνδρομο Cushing και στον καρκίνο του μαστού. Δεν έχει σχέση με το “χάπι της επόμενης μέρας” που λαμβάνεται έως 72 ώρες από την ώρα που έγινε η επαφή χωρίς αντισύλληψη.
Θεωρητικά το Το RU486 πρέπει να διανέμεται αποκλειστικά από τα νοσοκομεία μπορεί όμως κάποιος να το προμηθευτεί ελεύθερα από το διαδίκτυο.
Σύμφωνα με στοιχεία της Εταιρείας Οικογενειακού Προγραμματισμού , τα οποία δόθηκαν στη δημοσιότητα το Φεβρουάριο του 2000, κάθε χρόνο πραγματοποιούνται στην Ελλάδα 100.000 έως 120.000 εκτρώσεις. Αυτός ο αριθμός ισοδυναμεί με τις ετήσιες γεννήσεις και δίνει στη χώρα μας μια θλιβερή πρωτιά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η άποψη αυτή ενισχύεται από ανώνυμα ερωτηματολόγια τα οποία συμπλήρωσαν έφηβες που προσήλθαν το 1998 στη Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών που εδρεύει στο Αρεταίειο. Από από αυτά προκύπτει ότι ένα στα τρία κορίτσια ηλικίας 14 έως 19 ετών έχει κάνει έκτρωση.
Posts
