Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού «Παναγία η Παντάνασσα».

Όλοι θα συμφωνήσουμε ότι η ευθύνη ανατροφής ενός παιδιού και οι αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετωπίζονται είναι μεγάλες. Κάθε παιδί αξίζει ένα ζεστό σπιτικό με δύο ώριμους και μονοιασμένους γονείς που το αγαπούν και το αποδέχονται. 

Ακόμα και στις περιπτώσεις που οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έρχεται στο κόσμο ένα παιδί δεν είναι οι καλύτερες, ακόμα κι αν είναι προβληματικές, έως τραγικές, το παιδί άπαξ και έχει συλληφθεί ως αυθύπαρκτη οντότητα έχει δικαίωμα να γεννηθεί.

Παράλληλα, αξίζει να αναφερθεί ότι η διακοπή των κυήσεων στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στις έφηβες αποτελεί ένα μείζον θέμα δημόσιας υγείας. Περισσότερες από 30,000 εκτρώσεις λαμβάνουν χώρα ετησίως σε έφηβες κάτω των 16 ετών, μάλιστα τι περισσότερες φορές χωρίς να το γνωρίζουν οι γονείς των εφήβων, γεγονός που καθιστά τη χώρα μας πρώτη στην Ευρώπη.

Αυτό ακριβώς έρχεται να προλάβει ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού «Παναγία η Παντάνασσα».
Ο σύλλογος έχει ως έδρα του τον Άγιο Νικόλαο και ως σκοπό του την προστασία του παιδιού από την κύηση και μετά τον τοκετό του, καθώς και της μητέρας έγγαμης ή άγαμης, πολύτεκνης ή μονογονεϊκής, την καλλιέργεια πνεύματος φιλοτεκνίας και την αποφυγή διακοπών κυήσεων. 
Ειδικότερα, σκοπός του Συλλόγους είναι η ηθική και υλική υποστήριξη της εγκύου και του παιδιού πριν και μετά τον τοκετό.

Τα μέσα υλοποίησης του προαναφερθέντος σκοπού είναι:

1. Η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της τοπικής κοινωνίας σε θέματα που αφορούν την αξία της ανθρώπινης ζωής από τη σύλληψή της. Πρεσβεύουμε ότι η μητέρα έχει δικαίωμα να φροντίζει και να προστατεύει το κύημα το οποίο είναι μια ξεχωριστή οντότητα που έχει δικαίωμα στη ζωή και κανείς δε μπορεί να του την αφαιρέσει.
2. Η πρόληψη της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και η ενημέρωση των εφήβων για τις επιπτώσεις που θα έχει η διακοπή μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης κατά την εφηβεία στη σωματική και ψυχική τους υγεία, με τη διοργάνωση σεμιναρίων επιμόρφωσης, ομιλιών σε σχολικές μονάδες κλπ.
3. Η ενημέρωση των μητέρων σε θέματα οικογένειας και προγεννητικής αγωγής καθώς και των δικαιωμάτων της – παραπέμποντάς τη σε αρμόδιες υπηρεσίας και οργανισμούς.
4. Η διοργάνωση διαλέξεων, σεμιναρίων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών εκπομπών, έκδοση περιοδικού, εντύπων και βιβλίων.
5. Η προαγωγή του φυσιολογικού τοκετού με μαθήματα ψυχοπροφυλακτικής και μητρικού θηλασμού.
6. Η παροχή βρεφικών ειδών (ρούχα, πάνες, γάλα, βρεφικές τροφές, παιδικά καρότσια και κρεβάτια, είδη βρεφανάπτυξης, βρεφικά αφρόλουτρα – σαμπουάν κ.ά) για την κάλυψη αναγκών των μητέρων.
7. Η παροχή στις μητέρες μεταχειρισμένων ειδών οικιακής χρήσης (ψυγεία, ηλεκτρικές κουζίνες, έπιπλα κλπ) που προσφέρουν οι φίλοι του συλλόγου.
8. Συνεργασία με φορείς της κοινότητας αναφορικά με προγράμματα αναδοχής.
9. Παροχή νομικών συμβουλών σε εγκύους ή μητέρες από νομικούς (συνεργάτες και εθελοντές του συλλόγου). 
10. Οργάνωση κύκλου φίλων – εθελοντών και συνεργατών, οι οποίοι θα προσφέρουν στο σύλλογο υλικής, ηθική βοήθεια, καθώς και προσωπική εργασία.
11. Απώτερος σκοπός, όταν αυτό είναι εφικτό, η ίδρυση ξενώνων φιλοξενίας εγκύων γυναικών.

 Το έργο του συλλόγου στηρίζεται σε δωρεές που προσφέρουν ιδιώτες, εταιρίες και οργανισμοί καθώς και στις ετήσιες συνδρομές των μελών του. Παράλληλα, ο σύλλογος δέχεται καινούργια και μεταχειρισμένα βρεφικά είδη ή/και προσφορά σε εθελοντική εργασία.

Τηλέφωνα επικοινωνίας:
6942 574842 (κα Κωνσταντίνα Αντωνάκη) και
6982 534736 (κα Ελπινίκη Φρουζή)

anatolh.com

Μια «Αγκαλιά» για τη μαμά και το παιδί

Μια αγκαλιά για το μωρό που ήρθε ή έρχεται. Αυτό ήταν ο σύλλογος «Αγκαλιά» για την 24χρονη σήμερα Θεοδώρα Χελβατσιγιάν, η οποία έχασε το σύντροφό της σε αυτοκινητικό δυστύχημα όταν ήταν έξι μηνών έγκυος, αλλά και για τη 18άχρονη σήμερα Θεοδώρα Δημακέα, που έμεινε έγκυος όσο πήγαινε ακόμη σχολείο και ο μπαμπάς του παιδιού δεν ήθελε να έχει καμία σχέση μαζί της.

Η Θεοδώρα ήταν 20 ετών, την εποχή που έμεινε έγκυος. Ο 4 ετών σήμερα γιος της, Γιώργος, δεν ήταν κάποιο νεανικό «ατύχημα», αλλά μια πολύ συνειδητή απόφαση.

«Εγώ ήμουν 20 και ο Γιώργος 21. Ξέρω, πολύ μικροί για να γίνουμε γονείς, αλλά επίσης πολύ σίγουροι για εμάς. Θέλαμε και οι δύο πολύ ένα παιδί».

Οι διευκρινίσεις για τη συνωνυμία πατέρα και γιου κρίνονται απαραίτητες. «Ήμουν έξι μηνών έγκυος όταν σκοτώθηκε ο Γιώργος. Καθώς πήγαινε στη δουλειά του, ήταν αναβάτης στον ιππόδρομο, ένα φορτηγό τού έκοψε το δρόμο και τον έριξε στο αντίθετο ρεύμα. Σκοτώθηκε. Εγώ το έμαθα ώρες μετά γιατί μου το έκρυβαν, δεν ήξεραν πώς να μου το πουν».

Πώς αντιμετωπίζει ένα κορίτσι 20 ετών, που σε τρεις μήνες πρόκειται να γίνει μητέρα, που σχεδιάζει να παντρευτεί και ετοιμάζει το σπίτι που θα φιλοξενήσει την οικογένειά της, ένα τόσο τραγικό γεγονός; «Το μόνο που θυμάμαι από εκείνη την ημέρα είναι η κραυγή που έβγαλα. Τίποτα άλλο. Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν πολύ δύσκολοι. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα. Δεν είχα διάθεση. Δεν μπορούσα. Μπάνιο με έκανε η μητέρα μου. Όλα άλλαξαν όταν γεννήθηκε ο Γιώργος. Μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω, μου έδωσε πίσω τη ζωή μου».

Ο μικρός σκόρπισε χαμόγελα, όμως τα οικονομικά προβλήματα ήταν υπαρκτά και με την έλευσή του μεγάλωσαν. «Εγώ δεν δούλευα, η μητέρα μου δεν δούλευε κι έχω άλλες τρεις αδελφές. Ήμασταν πέντε γυναίκες με ένα μωρό και μόνο η μεγάλη μου αδελφή εργαζόταν.

Έξι μήνες αφού γέννησα τον Γιώργο, μια φίλη με πληροφόρησε για τον Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού «Η Αγκαλιά».

Η «Αγκαλιά» είναι σωματείο φιλανθρωπικό, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, χωρίς κρατική επιχορήγηση, το οποίο παρέχει εντελώς δωρεάν υπηρεσίες στις μητέρες, έγγαμες ή άγαμες, που ακούν τη φωνή της καρδιάς τους και διατηρούν μια κύηση που φαίνεται κοινωνικά αδύνατη.

Γυναίκες θύματα εγκατάλειψης, κακοποίησης ή αβοήθητες, που, κόντρα σε όλα τα δεδομένα, θέλουν να φέρουν στη ζωή το παιδί τους.

Η στήριξη που παρέχουν είναι ψυχολογική και πνευματική, αλλά και υλική. Η Θεοδώρα δεν ανήκει σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες, στην «Αγκαλιά» όμως βρήκε τη βοήθεια που αναζητούσε.

 

περισσότερα εδώ: protothema

One of Us - Ένας από μας: Με μια υπογραφή σας προστατεύετε τα έμβρυα για να μη γίνουν... πειραματόζωα!

One of Us

Ένας από μας

Ο εφιάλτης της γενετικής μηχανικής
Έμβρυα «τριών-γονέων» με την έγκριση
της Βρετανικής κυβέρνησης

Με μια υπογραφή σας προστατεύετε τα έμβρυα
για να μη γίνουν... πειραματόζωα! 

Τo "Σπίτι τῆς Μαρίας" καί ἡ προσφορά του

Για άγαμες εγκυμονούσες, και ανύπαντρες μητέρες... 

.

...πούλησαν το σπίτι τους και έφτιαξαν
τον εκκλησιαστικό αυτό ξενώνα

Τη δική τους «Κιβωτό» βρίσκουν οι άγαμες εγκυμονούσες κοπέλες και οι ανύπαντρες μητέρες, που θέλουν να επανακάμψουν από την προδοσία και την εγκατάλειψη των συντρόφων τους, στον ξενώνα υποδοχής και προστασίας του Ορθόδοξου Εκκλησιαστικού Ιδρύματος «Ο Ευαγγελιστής Μάρκος», που βρίσκεται στην περιοχή της Θέρμης, στη Θεσσαλονίκη.

Ο ιερέας Κωνσταντίνος Πλευράκης, και η σύζυγος του, Στέλλα, εδώ και χρόνια, απλώνουν προστατευτικά τις «φτερούγες» τους γύρω από γυναίκες που είναι μόνες και αναζητούν ένα σπίτι για να γεννήσουν τα παιδιά τους, σ' αυτές που θέλουν ένα πιάτο φαγητό, αλλά και ψυχολογική υποστήριξη.

Όλα ξεκίνησαν το 1984, όταν δύο άγαμες μητέρες ζήτησαν τη βοήθεια του ιερέα, καθώς δεν είχαν πού αλλού να απευθυνθούν. 

Τότε, αυτός αποφάσισε να τις φιλοξενήσει, μαζί με τα παιδιά τους, στο σπίτι του: σ' ένα σαλόνι κι ένα δωμάτιο.

Επειδή, όμως, η ανάγκη για βοήθεια ήταν μεγαλύτερη, πήρε την απόφαση να πουλήσει το σπίτι, στο οποίο έμενε με την πρεσβυτέρα, στη Θεσσαλονίκη, και να φτιάξουν τον εκκλησιαστικό αυτό ξενώνα, στη Θέρμη.

.

Το «Σπίτι της Μαρίας», όπως ονομάζεται, μπορεί να φιλοξενήσει έως εφτά ( 7 ) γυναίκες, για όσο χρονικό διάστημα χρειαστεί, ώσπου να γεννήσουν και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους.
.
«Ο χριστιανισμός είναι αγάπη. Δεν μπορείς να μιλάς για χριστιανισμό και να νοιάζεσαι για τα αγαθά. Γι' αυτό κι εμείς, με δικά μας χρήματα και για να εκπληρώσουμε ένα παλιό μας τάμα, φτιάξαμε την εκκλησία και τον ξενώνα, τα οποία και ανήκουν στην Ιερά Μητρόπολη Κασσανδρείας», δήλωσε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο πατέρας Πλευράκης.
.
Όλα αυτά τα χρόνια, από το συγκεκριμένο χώρο έχουν περάσει και έχουν ζητήσει βοήθεια περίπου 250 γυναίκες, από 16 έως 50 ετών, ορισμένες μαζί με τα παιδιά τους. Στέγη βρήκαν όχι μόνο Ελληνίδες, αλλά και αλλοδαπές: 

«Δεν μας ενδιαφέρει- μας είπε ο ιερέας- από ποια χώρα είναι και σε ποιον Θεό πιστεύει η κάθε γυναίκα. Εμείς θέλουμε να τις βοηθήσουμε. Έχουμε στηρίξει και μουσουλμάνες και καθολικές. Για εμάς, όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι».
.
περισσότερα εδώ
και εδώ 

Το "Νέο Σπίτι για τα Παιδιά της Αγκαλιάς"

Αγκαλιάζοντας
το Κέντρο Φροντίδας Μητέρας και Παιδιού
αγκαλιάζεις το παιδί από την πρώτη στιγμή

Ένα όνειρο χρόνων έγινε πραγματικότητα!!! 
 
Μεταφερθήκαμε στο σπίτι της Αγκαλιάς στη νέα μας διεύθυνση:
Λεωφόρος Αθηνών 84, 104 41 Αθήνα

Με χαρά σας ενημερώνουμε για τη νέα διεύθυνση, στην οποία λειτουργούν τα Γραφεία, οι Αποθήκες και το Κέντρο Φροντίδας Μητέρας και Παιδιού της Αγκαλιάς. Με την προσφορά, τη στήριξη και την αγάπη των συνανθρώπων και χορηγών μας ολοκληρώθηκε η μεταφορά μας στο "Νέο Σπίτι για τα Παιδιά της Αγκαλιάς".  

Σας περιμένουμε!!!

Μάνες γεμάτες κουράγιο!

«Ήμουν χαμένη, δεν ήξερα τι να κάνω και παρακάλεσα το Θεό να μου δείξει το σωστό δρόμο. Και μου τον έδειξε! Όταν έκανα τις εξετάσεις πριν από την έκτρωση, είδα στην οθόνη του υπέρηχου το παιδί μου και αποφάσισα να το κρατήσω και να προσπαθήσω να το ζήσω».

Της Μαρίας Βάθη

Περισσότερες από 12.000 ανύπαντρες μητέρες μεγαλώνουν κάτω από αντίξοες συνθήκες τα παιδιά τους, βιώνοντας τον κοινωνικό αποκλεισμό και την αδιαφορία της Πολιτείας.

Και όλα αυτά σε μια χώρα
που το εθνικό της πρόβλημα
είναι το δημογραφικό...

Βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό και ακροβατούν καθημερινά μεταξύ των χιλιάδων υποχρεώσεων στη δουλειά και το σπίτι. 

Είναι περισσότερες από 12.000 ανύπαντρες μητέρες, στο σύνολο των 230.000 Ελληνίδων που μεγαλώνουν παιδιά χωρίς σύζυγο. 

Το οικογενειακό δίκαιο κατάργησε τη διάκριση σε παιδιά εντός και εκτός γάμου το 2003. 

Κανένας νόμος όμως δεν διευκολύνει την ανύπαντρη μέλλουσα μητέρα, ώστε η γέννηση και η ανατροφή του παιδιού της να μην είναι ένας διαρκής Γολγοθάς. 

Παρά το γε­γονός ότι, σύμφωνα με το Σύνταγμα η μητρότητα και η παι­δική ηλικία βρίσκονται υπό κρατική μέριμνα και προστασία, ειδικοί στον τομέα της πρόνοιας τονίζουν πως η βοήθεια στις γυ­ναίκες που αναλαμβάνουν διπλά την ευθύνη των παιδιών τους είναι σχεδόν μηδενική.

Η Παγώνα Καραγιάννη είναι μια γυναίκα που τόλμησε, μια α­νύπαντρη μητέρα που ζει και κυ­κλοφορεί ανάμεσα μας. 

«Με 490 ευρώ το μήνα προσπαθώ να μεγαλώσω μόνη το παιδί μου, χω­ρίς δικό μου σπίτι, χωρίς σταθερή δουλειά και χω­ρίς καμία υποστή­ριξη από κανέναν» λέει στον Ε.Τ. η 44χρονη ανύπαντρη μητέρα. Εργάζεται ημιαπασχολούμενη ως καθαρίστρια και από το μισθό της πληρώνει σχεδόν τον μισό, δηλαδή 210 ευρώ, για το νοίκι. Η πολιτεία, όπως λέει, παρακολουθεί ως απλός θεατής τον αγώνα της για επιβίωση. Η μόνη στήριξη που της παρέχει είναι το ποσό των 88 ευρώ το δίμηνο που παίρνει από το ΠΙΚΠΑ.

«Η πρώτη μου σκέψη όταν έμαθα όταν ήμουν έγκυος ήταν να κάνω έκτρωση. Ο πατέρας του παιδιού ήταν από την πρώτη στιγμή αρνητικός. Πίστευε ότι έμεινα έγκυος για να τον αναγκάσω να με παντρευτεί.

ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Ήμουν χαμένη, δεν ήξερα τι να κάνω και παρακάλεσα το Θεό να μου δείξει το σωστό δρόμο. Και μου τον έδειξε! Όταν έκανα τις εξετάσεις πριν από την έκτρωση, είδα στην οθόνη του υπέρηχου το παιδί μου και αποφάσισα να το κρατήσω και να προσπαθήσω να το ζήσω».

Η κ. Καραγιάννη είναι μια από τις πολλές μητέρες που βρήκαν οικονομική και ηθική στήριξη στο Κέντρο Φροντίδας Μητέρας και Παιδιού του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού. 

«Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης με στήριξαν οι γο­νείς μου και κάποιοι φίλοι, χω­ρίς όμως καμία ιδιαίτερη οικο­νομική ενίσχυση. Τα έβγαλα πέρα με τα λίγα χρήματα που είχα μαζέψει έως τότε από τη δουλειά μου. Από συγγενείς μου έμαθα για το Κέντρο Φροντίδας Μητέρας και Παιδιού. Εκεί μου πρόσφεραν ψυχολογική στήριξη και όταν γέννησα φρόντισαν να με προμη­θεύουν με όσα χρειαζόταν το παιδί, από καρότσι και κούνια μέχρι γάλατα και πάνες».

«Δεν ζητάω από το κράτος να κάθομαι και να με πληρώνουν»

Η κ. Καραγιάννη λέει πως θα έπρεπε να υπάρχει τουλάχιστον καλύτερη πληροφόρηση για το πού μπορούν να βρουν στήριξη οι μητέρες. «Ο κόσμος δεν ξέρει. Αν ήξερε, θα βοηθούσε.  

Ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδι­ού προσφέρει εθελοντική βοήθεια σε γονείς και παιδιά, αλλά πολλοί δεν γνωρίζουν την ύπαρξή του. Αν ήμουν στο εξωτερικό, θα ήταν διαφορετικά. Δεν ζητάω από το κράτος να κάθομαι και να με πληρώνουν. Αυτό που ζητάω εγώ και κάθε μητέρα που αγωνίζεται να μεγαλώσει μόνη ένα παιδί είναι μια σταθερή δουλειά και καλύτερη αντιμετώπιση από την Πολιτεία».

Οι δημόσιοι παιδικοί σταθμοί, όπως λέει, συχνά δεν επαρκούν και κάποιες φορές δεν ανταποκρίνονται στο σκοπό τους λόγω ωραρίου. Οι ι­διωτικοί, πάλι εξυπηρετούν από πλευράς ωραρίου, αλλά το κόστος εί­ναι δυσβάστακτο. «Δυσκολεύτηκα να πάω το παιδί στον δημοτικό παιδικό σταθμό, γιατί ήταν μικρό, και σαν να μην έφτανε αυτό, χάνω συνέχεια δουλειές ωράριο του σταθμού εί­ναι περιορισμένο κι εγώ δεν έχω κανέναν να μου κρατήσει το παιδί. Ακόμα πληρώνω καθημερινά ένα ποσό για το φαγητό του, που τώρα πια δεν είναι δωρεάν».

Η μικρή Μιχαέλα είναι τώρα τεσσάρων χρόνων και είναι πανέμορφη. Μερι­κές φορές, βλέποντας άλλα παιδιά με τους γονείς τούς ρωτάει για τον πατέρα της. «Το παιδί δεν έχει καμία επαφή με τον πατέρα του. Δεν με βοή­θησε ποτέ, ούτε οικο­νομικά ούτε ηθικά. Το είδε μόνο δυο-τρεις φορές όταν ήταν μικρό και από τότε τίποτα. Ξέρω ότι όταν μεγαλώσει η κόρη μου θα θελήσει να τον βρει. Είμαι προετοιμασμένη και θα της πω όλη την αλήθεια» λέει στον Ε.Τ. η ανύπαντρη μητέρα. 

Και όλα αυτά σε μια χώρα που το εθνικό της πρόβλημα είναι το δημογραφικό...

(Πηγή: Εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος», 7.8.2006)

doula στό Κυρ Μαϊος 16, 2010 2:08 am