Έρωτας: Το παιδί του Πλούτου και της Φτώχειας (του Πόρου και της Πενίας) - Socrates defines 'Love'

Πλάτωνα «Συμπόσιον»: Έρωτος Έπαινος Διοτίμας
Αρχαίο κείμενο και μετάφραση: στο Hellenica

.

«(ὁ ἔρως ἐστί) τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ τόκου ἐν τῷ καλῷ.»

(έρωτας είναι) ἡ ἐπιδίωξη τῆς γέννησης καὶ τοῦ τόκου μέσα στὸ ὡραῖο.

Διοτίμα

Socrates defines 'Love' by telling what he once learned from Diotima 

Μια φορά κι έναν καιρό,  τότε που οι άνθρωποι πίστευαν,

πως πάνω στον Μύτικα, στου Ολύμπου την ψηλότερη κορφή,

είχε ο Δίας το θεϊκό του ανάκτορο,

πανηγύρι λαμπρό στήθηκε και τραπέζι πανώριο στρώθηκε

με όλα του κόσμου τα καλά,

επειδή η Αφροδίτη  γεννήθηκε,

επειδή η ίδια η Ομορφιά

στη γη των ανθρώπων κατέβηκε.

Μια βδομάδα πριν, ο πατέρας των θεών

- και όλων των θνητών ανθρώπων - 

έστελνε με τον Ερμή, τον ταχυδρόμο του, προσκλήσεις 
σε όλους τους θεούς και στα παιδιά τους, τους ημίθεους,

και στο γλέντι τους καλούσε,

εκεί επάνω στον Μύτικα, στο θεϊκό του ανάκτορο.

Όλοι, μα όλοι, με χαρά μεγάλη άρχισαν απ’ το πρωί 
στο κατάφωτο ανάκτορο να μπαίνουν

και να τρώνε και να πίνουν και ευχές να δίνουν,

για πάντα η Αφροδίτη,

η Ομορφιά η ίδια, να μείνει μαζί τους 
και στη ζωή όλων άλλο νόημα να δώσει.

Γέλια, τραγούδια και χαρές στο παλάτι μέσα.

Έξω όμως απ’ αυτό, στους μεγάλους κήπους

μια σκιά περιδιαβαίνει.

Άσχημη, βρώμικη

και θλιβερή και θυμωμένη,

επειδή μόνο αυτή δεν κάλεσε ο Δίας στη γιορτή.

Κατά το συνήθειο της όλο και ψαχουλεύει

κάτι να βρει πείνα και δίψα να χορτάσει,

κάποιο ρούχο ν' αρπάξει τα κουρέλια να σκεπάσει,

κάπως να καταφέρει μέσα να μπει,
να βολευτεί και να ξαποστάσει.
Στάθηκε αδύνατο όμως, αφού το Κράτος και η Βία,
οι φρουροί του παλατιού, είχαν πάρει εντολή
να μην αφήσουν την Πενία, τη Φτώχεια δηλαδή,
να μπει στη γιορτή και με την κακομοιριά
της το κέφι, την όρεξη και τη χαρά να διώξει.

Η Πενία, το λοιπόν, έξω τριγυρνώντας,
σ΄ έναν θάμνο μεγάλο και ανθισμένο από κάτω
βρίσκει τον Πόρο, τον Πλούτο,

της Μήτιδας το γιο,

όμορφο παλληκάρι που κατά πως φαίνεται παράπιε από το Νέκταρ
–το κρασί δεν το ΄ξεραν ακόμη– και γλυκοκοιμόταν.
Μαζί του θα πλαγιάσω, σκέφτηκε, που θα ξανάβρω τέτοια τύχη,
εγώ η ίδια η Φτώχεια με τον Πλούτο να βρεθώ;

Και πλάγιασε μαζί του,
και την ίδια τη μέρα που η Ομορφιά γεννήθηκε,
η περιφρονεμένη Πενία έπιασε στην κοιλιά της γιο, 
που πατέρα του τον Πόρο είχε.

Και ο γιος αυτός ο Έρωτας είναι,

που `χει μάνα του τη Φτώχεια και πατέρα του τον Πλούτο.
Και επειδή τη μέρα που ο Αφροδίτη γεννήθηκε,
στην κοιλιά της Φτώχειας πιάστηκε,
πιστός ακόλουθος και υπηρέτης της Ομορφιάς έγινε
και αυτή παντοτινά τον γοητεύει και σαν μαγνήτης τον τραβά.

Ο γιος της Φτώχειας, που λέτε, πάντα φτωχός είναι
σε όλη τη ζωή του, και ούτε τρυφερός, όπως λένε οι περισσότεροι,

ούτε όμορφος ο ίδιος είναι (ποιος έχασε τρυφεράδα και ομορφιά για να τη βρει αυτός;),

αλλά σαν τη μάνα του είναι σκληρός
και ξυπόλυτος και ξερακιανός και άστεγος,

χάμω κοιμάται χωρίς στρωσίδια

και με τη μιζέρια σύντροφος.

Στα κατώφλια των σπιτιών

στα σοκάκια που γυρίζει τον ουρανό έχει για στέγη.

Πήρε κι απ’ τον πατέρα του όμως, τον Πόρο, χαρίσματα
και είναι παράτολμος αντρειωμένος και φοβερός κυνηγός,
που το ταίρι του ψάχνει και στήνει μηχανές και παγίδες
με τρόπους σοφούς  ή πονηρούς.

Και ούτε θνητός ούτε αθάνατος είναι
αλλά την ίδια στιγμή που γεννιέται, πεθαίνει.

Στην ίδια μέρα μέσα, τη μια στιγμή ανθίζει και είναι όλο ζωή,
όταν αυτό που κυνηγάει το αποχτήσει,
και την άλλη πεθαίνει αφού, ό,τι αποχτά,
μέσα από τα δάχτυλα του γλιστράει και το χάνει.

Έχει και δεν έχει, ούτε φτωχός μα ούτε και πλούσιος είναι.
Κυνηγός είναι της Ομορφιάς, και του Καλού. 
Και σαν το αποχτήσει έλλειμμα πάντα έχει και δεν του φτάνει.

Ακόρεστος είναι και ανήσυχος πάντα.

Κυνηγός, παγιδευτής του Καλού και του Ωραίου
και θέλει παντοτινά να το κατέχει

Και είναι ο Έρωτας  γέννα του Καλού μέσα στην Ομορφιά.

Μια γέννα που ποτέ δεν τελειώνει...

— Κυνηγάει το Καλό

— Γιατί;

— Για να το κάνει δικό του

— Για πόσο;

— Για πάντα

— Και να το γεννάει μέσα στην Ομορφιά;

— Για πάντα

— Και μέσα από τις γέννες αυτές τι ζητάει;

— Την Αθανασία να κερδίσει, 
ο Έρωτας –ούτε θνητός ούτε αθάνατος– μιας και παιδί της Φτώχειας είναι και έχει πατέρα τον Πλούτο

Βασιλική Π. Δεδούση - Φιλόλογος

Διασκευή από το «Συμπόσιον» του Πλάτωνα Έρωτος Έπαινος Διοτίμας, Κεφ. 2ο 203b  

Πρώτη δημοσίευση 24 Φεβρουαρίου 2009

Η Αγάπη δεν είναι ρομαντικά στιχάκια και χαριτωμενιές

Αν δεν βγεις από τον εαυτό σου, αν δεν σπάσεις τα μούτρα σου,... δε θα μπορέσεις ποτέ να αγαπήσεις. 

Να αγαπήσεις αληθινά.

Θα περιορίζεται η αγάπη σου σε όμορφα λογάκια, σε ρομαντικά στιχάκια και σε χαριτωμενιές.

Και μόλις θα δυσκολεύουν λίγο τα πράγματα, μόλις κάτι δε θα πηγαίνει σύμφωνα με το πώς το έχεις φανταστεί, τότε θα γίνεσαι θηρίο ανήμερο. Έτοιμος να κατασπαράξεις αυτούς που μέχρι πριν λίγο έλεγες πως αγαπούσες.

Άνθρωπος που στη ζωή του δεν έχει δυσκολευτεί, δύσκολο να αγαπήσει…

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Του Αγίου Βαλεντίνου !

Δεν είμαι εγώ ρομαντική που του χάραξα καρδούλες με το κλειδί πάνω στο αμάξι;

— Του Αγίου Βαλεντίνου τι θα κάνεις;

— Τί μέρα πέφτει;
— Παρασκευή
— Φακές!

— Μωράκι μου, τί να βάλω του Αγίου Βαλεντίνου;

— Μυαλό!

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΓΙΟΒΑΛΕΝΤΙΝΙΚΟ ΔΩΡΟ !

ΕΧΩ ΝΑ ΚΑΝΩ στον άντρα μου ένα σπουδαίο δώρο του Αγίου Βαλεντίνου.

— Τι δηλαδή, καμία καρδούλα ή κάποια  ροζ ερωτική τούρτα από το Ζαχαροπλαστείο;

— ‘Όχι ,τίποτε από όλα αυτά!

— Εεε τότε;

— Εδώ και 7 χρόνια ταλαιπωρείται ο σύζυγός μου από αιμοκαθάρσεις και τον λυπάται η καρδιά μου. Από λάθος φάρμακο πάθανε τα νεφρά του και υπέστη ραβδομυόλυση. Μακάρι να σήκωνα εγώ τον Σταυρό και Γολγοθά του.

— Και λοιπόν;

— Να σε λίγες ημέρες, στις 14 Φεβρουαρίου κλείσαμε ραντεβού στο Νοσοκομείο… για να του δώσω το δικό μου νεφρό. Η χαρά μου δεν περιγράφεται αφού θα έχουμε  κάτι επιπλέον κοινό μεταξύ μας, αλλά και το βάσανο του θα τερματίσει πλέον.

Αυτά τα συγκινητικά μου εκμυστηρεύθηκε μία νέα γυναίκα από κάποιο νησί της Ελλάδος.

 Άραγε πόσοι από όσους σήμερα εορτάζουνε την εγωτική και κτητική τους αγάπη και τον συναλλακτικό τους έρωτα θα ήταν πρόθυμοι να δίνανε πέρα από τα λουλούδια, τα εσώρουχα, τις κούπες  κ.λ.π. ακόμη και το νεφρό τους για τον σύντροφό τους;

π.Διονύσιος Ταμπάκης
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ν' αγαπάς - Agape

Ν’ αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα, 

τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους, 

τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα, 

και πολύ ν’ αγαπάς τους ανθρώπους. 

https://www.youtube.com/watch?v=RI0ICwKPsVA

Τα θεριά ν’ αγαπάς και τ’ ανήμερα, 

τα νησιά, τα ποτάμια, τ’ αστέρια. 

Κι αν ποτέ σε πληγώσουν κατάστηθα 
φίλοι, αγρίμια, λευκά περιστέρια, 

ν’ αγαπάς, να ξεχνάς και να χαίρεσαι 

τη δική σου γαλήνη και κείνα 

που μ’ αγάπη το νου μας φωτίζουνε, 

και βλασταίνουν αμάραντα κρίνα.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Αυτής Μεγαλειότης … η Αγάπη!!!

Γράφει ο Άγγελος Τσιώνας

Αποτελεί τον ευσεβή πόθο κάθε καρδιάς.
Κάθε άνθρωπος την αποζητά. Είναι τόσο απαραίτητη όσο είναι το νερό για την επιβίωσή μας. Κι όμως πολλές φορές καταλήγει να θεωρείται αιτία δεινών.

Ο λόγος… για την Αγάπη!

Πόσα έχουν ειπωθεί, πόσα έχουν γραφτεί για την Αγάπη. 

Πόσα δάκρυα έχουν χυθεί, πόσες προσπάθειες δεν έχουν γίνει για μια Αγάπη.
Και;….
Αγαπάμε; Πόσο αγαπάμε; Ποιους; Γιατί; Πώς; 

Πότε πιστεύουμε ότι μας αγαπούν;

Ερωτήματα που μας απασχολούν συνειδητά ή ασυνείδητα. 

Τα ερωτήματα όμως χρησιμεύουν στο να κατανοήσουμε που είμαστε ή δεν είμαστε σε σχέση με την Αγάπη και δεν είναι για να την ορίσουμε!

Γιατί κάθε απόπειρα ορισμού της την κατακερματίζει. 

Την αποτυπώνει επιπόλαια και επιμέρους.

Ενώ η αληθινή Αγάπη είναι καθολική, απόλυτη, ολοκληρωτική!

Η αληθινή Αγάπη προσεγγίζεται βιωματικά! 

Μέσα από μια διαδικασία μάθησης της ύπαρξης στο σύνολό της, μια διαδικασία του γίγνεσθαι, μιας και κάθε βήμα προς Αυτή σημαίνει μεταμόρφωση, εξέλιξη, αποκάλυψη, ενθύμηση!

Έχουμε την τάση να προσωποποιούμε την αγάπη. Την ταυτίζουμε με τα πρόσωπα για τα οποία λέμε ότι αισθανόμαστε αγάπη. Και όλοι έχουμε την προσδοκία να ζήσουμε την ΜΕΓΑΛΗ αγάπη βρίσκοντας τον άνθρωπό μας. 

Την πριγκίπισσα ή τον πρίγκιπα του παραμυθιού, αντίστοιχα.
Ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα όμως δεν φέρνουν το παραμύθι ούτε και την αγάπη. 

Ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα είναι όποιος και όποια μπορεί να παίξει το ρόλο του καταλύτη για να σε βοηθήσει να βρεις την Αγάπη μέσα σου και μαζί να φτιάξετε το παραμύθι!

Γιατί η πηγή της αληθινής Αγάπης είναι μέσα σου!
Ζητάς λοιπόν, τον Άνθρωπό σου, ζητάς την Αγάπη!
Καλώς….
Τί είσαι διατεθειμένος να κάνεις, να αντέξεις, να απαρνηθείς για χάρη Της;

Νομίζουμε ότι θα ζήσουμε την μεγάλη αγάπη όταν θα έρθει αυτή ή αυτός που θα έχει όσα πάντα ζητούσαμε και θα μας προσφέρει όλα όσα πάντα θέλαμε καλύπτοντας τα κενά μας. 

Μόλις λοιπόν, κάποιος μας θέλγει, βρίσκουμε πρόσφορο έδαφος να προβάλλουμε επάνω του όλες τις προσδοκίες του εγώ μας. 

Κι όταν κάποιες από αυτές δεν εκπληρώνονται, τότε αρχίζει η αποκαθήλωση της πριγκίπισσας ή του πρίγκιπα και έρχεται η απογοήτευση.
Και κάπως έτσι δεχτήκαμε ότι «η αγάπη πονάει».
Δεν πονάει η Αγάπη! Το Εγώ πονάει!

Έτσι, όταν συναντήσεις τον Άνθρωπό σου να ξέρεις ότι τότε αρχίζει η Μάχη! Γιατί για να βιώσεις την Αγάπη χρειάζεται να παλέψεις! 

Να παλέψεις το Εγώ σου!

Γιατί η αληθινή Αγάπη δεν έρχεται για να προσφέρει ηδονές (νοητικές, συναισθηματικές, σωματικές) και να καλύψει ανάγκες.
Η αληθινή Αγάπη είναι απαλλαγμένη από την ανάγκη και σε οδηγεί σε ένα ανώτερο επίπεδο ολοκλήρωσης βασισμένο στην ουσία σου και όχι στην φαινομενικότητα!
Στην αληθινή Αγάπη δεν κρύβεσαι και δεν υποθάλπεις. 

Παίρνεις τον άλλο απ’ το χέρι και βγαίνετε μαζί στο Φως, τίποτε να μην σας σκιάζει! Γιατί στις σκιές κρύβεται ο φόβος. 

Και στην Αγάπη δεν έχει θέση ο φόβος!

Ανοίξου, μοιράσου, εκθέσου. Μην φοβάσαι! Αυτή είναι η δύναμη της Αγάπης!

Η Αγάπη δεν θα σε πονέσει ποτέ! Δεν θα σε προδώσει ποτέ! 

Δεν θα σε εκμεταλλευτεί ποτέ! 

Οι άνθρωποι μπορεί…. λόγω της ελαττωματικότητάς τους. Όμως σκέψου ότι την ίδια ελαττωματικότητα έχεις κι εσύ! 

Αποδέξου το και αποδέξου και τον/την συνοδοιπόρο σου.
Για να βιώσεις την Αγάπη χρειάζεται να απαρνηθείς το εγώ! 

Να δοθείς ολοκληρωτικά δίχως όρους και προϋποθέσεις. 

Γιατί η Αγάπη δεν λογαριάζει ούτε περιμένει ανταπόδοση! 

Είναι Άφθονη!

Το Εγώ και το Εσύ καταργούνται και οι δυο αναγεννιούνται μέσα από την Αγάπη στο Εμείς με κοινό σκοπό να υπηρετήσουν την ουσία της Αγάπης που τους ενώνει, υποστηρίζοντάς τη μέσα τους και προς τα έξω!
Για να βιώσεις την Αγάπη χρειάζεται να αφιερωθείς στην υπηρεσία της! Όσο πιο πολύ την υπηρετείς τόσο πιο κοντά Της θα βρίσκεσαι! Τόσο περισσότερο θα σε γεμίζει και θα ολοκληρώνεσαι!

Η Αγάπη είναι σημείο αναφοράς και οδηγός!
Κι ο ρομαντισμός;…… ίσως αναρωτηθείς…. Το ροζ συννεφάκι;…..
Η Αγάπη δεν πουλάει φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες. 

Η Αγάπη υπόσχεται Αλήθεια!
Αν είσαι διατεθειμένος να την αντέξεις, θα δεις ότι το ροζ της Αγάπης είναι στη δημιουργία!

Ο ρομαντισμός είναι το φαίνεσθαι και το φαίνεσθαι ακτινοβολεί μόνο όταν αντανακλά το Είναι, την Ουσία!

Να είσαι σίγουρος/η λοιπόν, πως όταν αυτή ή αυτός που έχεις δίπλα σου είναι επίσης στην υπηρεσία Της Αυτής Μεγαλειότητας, θα ζήσετε μια Ζωή σαν παραμύθι! Κι αυτό το παραμύθι θα είναι το ωραιότερο, γιατί θα το έχετε δημιουργήσει εσείς οι ίδιοι!

composeadreamlife

Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα tango κι ένα άγγιγμά σου κάτω από το τραπέζι

Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα tango

κι ένα άγγιγμά σου κάτω από το τραπέζι

Αδιάφορα τριγύρω μου να κοιτώ

Στο γυμνό λαιμό μου το χέρι σου να παίζει.

Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια βραδιά

για ρομαντικές φιγούρες πάνω στην πίστα

Να παραμερίζουν όλοι από τη φωτιά

που θα στέλνει το κορμί μας στο πρίμα βίστα

Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια ζημιά

που θα κάνει άνω κάτω την λογική σου

θέλει τρέλα η ζωή μας και νοστιμιά

άμα θες να βρεις τις πύλες του παραδείσου

Μια γυναίκα ένας άντρας κι ένας θεός

ένας έρωτας θεός να μας σημαδεύει

Να σου δίνω τα φιλιά στων κεριών το φως

και να παίρνω αυτά που ο νους ας απαγορεύει

Μ' αγαπάς; - Do you love me?

Οι Άγιοι Απόστολοι Ακύλας και Πρίσκιλλα - Οι Προστάτες των Αγαπημένων

Ὁ Ἀκύλας κατήγετο ἀπό τόν Πόντο καί εἶχε νυμφευθεῖ τή Ρωμαία Πρίσκιλλα στή Ρώμη, ὅπου καί ἀσκοῦσε τό ἐπάγγελμα τοῦ σκηνοποιοῦ.  Ἴσως νά εἶχαν ἤδη ἀσπασθεῖ τόν χριστιανισμό, ὅταν ὁ Ρωμαῖος αὐτοκράτορας Κλαύδιος τό ἔτος 49 - 50 εἶχε διατάξει νά φύγουν ἀπό τή Ρώμη ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι ὡς ταραχοποιοί.

Ἐπειδή ὁ Ἀκύλας ἦταν Ἰουδαϊκῆς καταγωγῆς, ἀναγκάστηκε μέ τή σύζυγό του νά φύγουν καί νά ἐγκατασταθοῦν στήν Κόρινθο, ἡ ὁποία τότε ἦταν πολυάνθρωπη πόλη.  Μέ αὐτό τό ζευγάρι συνδέθηκε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τό ἔτος 51/52 κατά τήν Β΄ἀποστολική του περιοδεία, ὅταν μετά τήν Ἀθήνα γιά πρώτη φορά ἐπισκέφθηκε τήν Κόρινθο.

Ἦταν σκηνοποιοί καί ὁ Ἀπόστολος γνώριζε τήν τέχνη τους.  Μένοντας στό σπίτι τους ἐργαζόταν μαζί τους, ἐπειδή κατά τή συνήθειά του δέν ἤθελε νά ἐπιβαρύνει κανέναν καί μέ τά χέρια του ἐξοικονομοῦσε τά ἀπαραίτητα γιά τή συντήρησή του, καθώς καί τῶν συνεργῶν του.  Πολύ σύντομα ὁ Ἀκύλας καί ἡ Πρίσκιλλα ἐντυπωσιάσθηκαν ἀπό τήν προσωπικότητα τοῦ φιλοξενουμένου τους,  ἀπό τή σοφία του, τή νομομάθεια, τά πολλά πνευματικά καί ψυχικά του χαρίσματα καί πρό παντός ἀπό τή φλόγα του νά μεταδώσει σέ ὅλους τήν πίστη του στόν Μεσσία Χριστό.  Μέ ἐνδιαφέρον ἀμείωτο ἄκουγαν καθημερινά τόν Ἀπόστολο, τήν ὥρα τῆς δουλειᾶς, νά τούς μιλάει γιά τόν Ἰησοῦ, νά τούς ἑρμηνεύει τούς Προφῆτες καί νά τούς ἀποκαλύπτει τό προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ, γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου.  Ὁ λόγος του ἔπεφτε στίς καρδιές τους σάν σπόρος σέ ἔφορη γῆ.  Μέρα μέ τή μέρα ὁ Ἀκύλας καί ἡ Πρίσκιλλα συναρπάζονταν ἀπό τό εὐαγγέλιο πού κήρυσσε ὁ συνεργάτης τους.  Ἀλλά προπαντός τούς ἐντυπωσίαζε τό παράδειγμά του.
Ἔτσι ὅταν ὕστερα ἀπό δεκαοκτώ μῆνες παραμονῆς στήν Κόρινθο ὁ Ἀπόστολος ἔφυγε, ὁ Ἀκύλας καί ἡ Πρίσκιλλα ἦσαν πνευματικά ὥριμοι νά ἐργασθοῦν γιά τή μετάδοση τοῦ Εὐαγγελίου στά ἔθνη.  Ὁλοπρόθυμα, λοιπόν, πῆραν τήν ἀπόφαση νά τόν ἀκολουθήσουν καί νά τεθοῦν στήν ὑπακοή του.  Δίχως δισταγμό ἄφησαν τό σπιτικό τους καί τό ἐργαστήρι τους, γιά νά ὑπηρετήσουν τόν Χριστό καί νά ὑποστοῦν κόπους, διώξεις, κινδύνους ἀπερίγραπτους.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἐπειδή εἶχε ἐκτιμήσει τά μορφωτικά καί πνευματικά προσόντα τοῦ ζεύγους καί πρό παντός τήν πίστη τους καί τήν ἀγάπη τους πρός τόν Χριστό καί τούς εἶχε πλέον ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη, τούς ἄφησε στήν Ἔφεσο, μέ τήν παραγγελία νά συνεχίσουν τό ἱεραποστολικό ἔργο καί νά προπαρασκευάσουν τό ἔδαφος γιά τή μελλοντική ἱεραποστολική του δράση, καί ἐκεῖνος συνέχισε τό ταξίδι του πρός τά Ἱεροσόλυμα.

Στήν Ἔφεσο ὁ Ἀκύλας καί ἡ Πρίσκιλλα γνώρισαν τόν Ἀλεξανδρινό λόγιο Ἀπολλώ, πού ἦταν βαθύς γνώστης τῆς Ἁγίας Γραφῆς, καί παρ’ὅλον ὅτι εἶχε λάβει μόνον τό βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, μέ ζῆλο καί θάρρος δίδασκε γιά τόν Ἰησοῦν.  Τόν κάλεσαν στό σπίτι τους καί τοῦ δίδαξαν μέ πιό μεγάλη ἀκρίβεια τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ.  Καί ἐκεῖνος δέχθηκε ταπεινά τήν κατήχησή τους γιά τόν Χριστό, ἔγινε συνειδητός χριστιανός καί ἐξελίχθηκε σέ πειστικό κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου καί πολύτιμο συνεργάτη τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Τό ἱεραποστολικό ζευγάρι, ὅπως ἦταν φυσικό, ἀφοῦ ἀκόμη δέν ὑπῆρχαν ναοί, διέθετε τό σπίτι του γιά τίς εὐχαριστιακές συνάξεις τῶν χριστιανῶν τῆς Ἐφέσου.  Ἐπίσης αὐτοί φιλοξενοῦσαν τόν Ἀπόστολο Παῦλο κάθε φορά πού πήγαινε στήν Ἔφεσο.  Ὅταν δέ, ξεσηκώθηκαν οἱ εἰδωλολάτρες τῆς Ἐφέσου καί ἐπεδίωκαν νά ἐξοντώσουν τόν Ἀπόστολο Παῦλο, ὁ Ἀκύλας καί ἡ Πρίσκιλλα «γιά νά τόν σώσουν ἀπό θανάσιμον κίνδυνον ἔβαλαν τό κεφάλι τους κάτω ἀπό τό μαχαίρι καί διέτρεξαν κίνδυνον νά σφαγοῦν», ὅπως γράφει ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος στούς χριστιανούς τῆς Ρώμης (Ρωμ. 16, 4).  Πάντοτε ὁ Ἀπόστολος ἐξέφραζε τήν εὐγνωμοσύνη του πρός τούς δυό πιστούς καί ἀφοσιωμένους συνεργάτες του καί δέν παρέλειπε μέ ἐπαινετικά λόγια γι’αὐτούς μέσω τῶν ἐπιστολῶν του, νά τούς στέλνει τούς χαιρετισμούς του.

Ἀλλά τό ἱεραποστολικό αὐτό ζευγάρι δέν περιόριζε τή δράση του μόνο στήν Ἔφεσο.  Ὅπου ὑπῆρχε ἀνάγκη, ἔσπευδε νά βοηθήσει τόν Ἀπ. Παῦλο.  Ἔτσι τό ἔτος 56 βρέθηκαν πάλι στή Ρώμη, γιά νά προετοιμάσουν τήν ἄφιξη τοῦ Παύλου, ὁ ὁποῖος εἶχε μεγάλη ἐπιθυμία νά κηρύξει τό Εὐαγγέλιο καί στήν πρωτεύουσα τῆς αὐτοκρατορίας.  Δυστυχῶς ὅμως μάταια περίμεναν ἐκεῖ τόν Ἀπόστολο, γιατί στά Ἱεροσόλυμα ὅπου πῆγε, πρίν κατευθυνθεῖ στή Ρώμη, τόν βρῆκαν μεγάλοι πειρασμοί.  Γλύτωσε τόν θάνατο ἀπό τούς φανατικούς Ἰουδαίους, ἀλλά ὄχι τή φυλακή, ὅπου κρατήθηκε δυό χρόνια, ὥσπου νά ἀποφασισθεῖ ἡ μεταφορά του στό αὐτοκρατορικό δικαστήριο.  Ἔτσι ὁ Ἀκύλας μέ τήν Πρίσκιλλα ἐπέστρεψαν στήν Ἔφεσο νά βοηθήσουν τόν νεοεγκατεστημένον ἐκεῖ Ἐπίσκοπο Τιμόθεο.  Γι’ αὐτό, ὅταν ἀργότερα ἀπό τή Ρώμη ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔγραφε τήν πρός Τιμόθεον Β΄ Ἐπιστολή, μέσα ἀπό τή φυλακή, ἔστελνε τούς χαιρετισμούς του πρός τό ζεῦγος τῶν συνεργατῶν του (Β΄Τιμ. 4, 19).

Ἀπό τίς Ἀποστολικές Διαταγές πληροφορούμαστε ὅτι ὁ Ἀπ. Παῦλος χειροτόνησε τόν Ἀκύλα Ἐπίσκοπο «τῶν κατά Ἀσίαν παροικιῶν».  Καί στό Συναξάρι διαβάζουμε ὅτι «ἐποίησαν πολλά θαύματα· ὕστερον δέ συλληφθέντες ἀπό τούς ἀπίστους ἀπεκεφαλίσθησαν».  Τό ποῦ ἐμαρτύρησαν ἔρχεται νά συμπληρώσει ἡ τοπική παράδοση τῶν κατοίκων τῆς Πάρλας τῆς Πισιδίας.[1].
Στήν κωμόπολη αὐτή, πού ἀπέχει 42 χλμ. ἀπό τή Σπάρτη (Isparta, ἕδρα τοῦ ὁμώνυμου Νομοῦ σήμερα), σώζεται ὁ λιθόκτιστος Ναός τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος.  Στόν Νάρθηκα τοῦ Ναοῦ φυλάγονταν τά ἱερά Λείψανα τῶν Ἁγίων Ἀκύλα καί Πρίσκιλλας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν μαρτυρήσει στήν ἀρχαία Σέλγη τῆς Πισιδίας.  Δυστυχῶς οἱ κάτοικοι τῆς Πάρλας, καλοκάγαθοι καί εὔπιστοι ἄνθρωποι, ξεγελάστηκαν ἀπό κάποιον ἀπατεώνα, ὁ ὁποῖος ἔκλεψε τά ἱερά λείψανα κατά ἀπαράδεκτο καί ἀκατανόητο τρόπο.  Κατόπιν αὐτοῦ, τά ἄρρενα παιδιά τῆς Πάρλας, ὅταν ἔφθαναν στήν ἡλικία τῶν δέκα ἐτῶν, πέθαιναν. Συμβουλεύτηκαν τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τό ὁποῖο τούς συνέστησε νά ἁγιογραφήσουν τήν εἰκόνα τῶν Ἁγίων καί νά τήν θέσουν σέ προσκύνηση στόν ναό τους, στή θέση πού ἦταν τά ἱερά τους λείψανα. Ἔτσι καί ἔγινε.  Καί τό κακό σταμάτησε.

Τούς Ἁγίους Ἀκύλαν καί Πρίσκιλλα τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας ὡς Ἀποστόλους καί Μάρτυρες τή 13η Φεβρουαρίου καί τόν Ἅγιον Ἀκύλαν χωριστά καί τή 14^ηνἸουλίου.

[1] Μ.Ε.Η τόμ. 15, σελ. 558.

 Ὁ ναός τοῦ Ἁγ. Θεοδώρου στήν Πάρλα Πισιδίας, ὅπου φυλάσσονταν τά ἱερά Λείψανα τῶν Ἁγίων Ἀκύλα καί Πρίσκιλλας.

ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

ΑΚΥΛΑ  ΚΑΙ  ΠΡΙΣΚΙΛΛΗΣ

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ

Ἦχος γ΄ Θείας πίστεως.

Τό θεόλεκτον ζεῦγος τιμῶμεν, θείαν Πρίσκιλλαν, σύν τῷ Ἀκύλᾳ, ἀροτῆρας τῶν ἀνθρώπων καί κήρυκας, τούς ὁμοτέχνους καί Παύλου ὁμόφρονας, καί συνεκδήμους ἐν ἔργῳ τῆς χάριτος· ζεῦγος ἔνθεον, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ

Ἦχος γ΄ Ἡ Παρθένος σήμερον.

Τόν Ἀκύλαν ἅπαντες, σύν τῇ Πρισκίλλῃ τιμῶμεν, θεοκλήτους κήρυκας, καί συνεργούς θείου Παύλου· πάνυ γάρ, ἐξ Ἰουδαίων Χριστόν τιμῶσι, Παῦλον δέ, οὗτοι ξενίζουσιν ἐν Κορίνθῳ, Ἀτταλείας τε καί Ρώμης κλεινοί Προστάται, καί ἀρωγοί θαυμαστοί.

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Ἀκύλαν τιμήσωμεν ἐν ὠδαῖς, σύν θείᾳ Πρισκίλλῃ, συνεκδήμους καί συνεργούς, Παύλου Ἀποστόλου, βλαστούς δέ τῆς Ρώμης, τοῦ Λόγου ἀροτῆρας, λαμπρούς τε κήρυκας. 

Ιερά Μητρόπολις Πισιδίας 

Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἦλθε στὴ Νικόπολη τῆς Ἠπείρου, ἀπέστειλε ἀπὸ ἐκεῖ στὸ νησὶ τῆς Λευκάδος τὸ συνεργάτη του Ἀπόστολο Ἀκύλα. Ὁ νέος κήρυκας τῆς πίστεως ἀποβιβάσθηκε στὸ τότε ρωμαϊκὸ λιμάνι, ποὺ ἐξυπηρετοῦσε τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν Ἀμβρακικό, στὴ σημερινὴ παραλία τοῦ Ἅη – Γιάννη. Σὲ ἕνα σπήλαιο τῆς παραλίας, λόγῳ τοῦ χειμῶνος, ὁ Ἅγιος Ἀκύλας συγκέντρωσε τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἐποθοῦσαν νὰ διδαχθοῦν τὴ νέα διδασκαλία. Σύντομα ὁ Ἅγιος Ἀκύλας ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴ Λευκάδα γιὰ τὴν Ἔφεσο καὶ τὸν διαδέχθηκε ὁ Ἀπόστολος Ἡρωδίων.

Ἔτσι λοιπόν, οἱ Ἅγιοι Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα ἐργάσθηκαν γιὰ τὴν διάδοση τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου καὶ μὲ τὴ μεγάλη τους πίστη στὸν Χριστὸ ἐπιτέλεσαν πολλὰ θαύματα. Κατὰ τὴν παράδοση ἔλαβαν καὶ αὐτοὶ μαρτυρικὸ τέλος, καταδικασθέντες στὸν διὰ ἀποκεφαλισμοῦ θάνατο. Ἄλλοι Συναξαριστὲς θεωροῦν, ὅτι ἐτελείωσαν τὸ βίο τους μὲ εἰρήνη.
Ὁ Ἅγιος Ἀκύλας τιμᾶται ἰδιαίτερα στὴ νῆσο τῆς Λευκάδος.

ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ

Έρωτας: Το παιδί του Πλούτου και της Φτώχειας! - Φιλοσοφία για παιδιά

Πλάτωνα «Συμπόσιον»: Έρωτος Έπαινος Διοτίμας

.

Διοτίμα

«(ὁ ἔρως ἐστί) τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ τόκου ἐν τῷ καλῷ.»

(έρωτας είναι) ἡ ἐπιδίωξη τῆς γέννησης καὶ τοῦ τόκου μέσα στὸ ὡραῖο.

Socrates defines 'Love' by telling what he once learned from Diotima

Μια φορά κι έναν καιρό,  
τότε που οι άνθρωποι πίστευαν,

πως πάνω στον Μύτικα, στου Όλυμπου την ψηλότερη κορφή,

είχε ο Δίας το θεϊκό του ανάκτορο,

πανηγύρι λαμπρό στήθηκε και τραπέζι πανώριο στρώθηκε

με όλα του κόσμου τα καλά,

επειδή η Αφροδίτη  γεννήθηκε,

επειδή η ίδια η Ομορφιά

στη γη των ανθρώπων κατέβηκε.

Μια βδομάδα πριν, ο πατέρας των θεών

και όλων των θνητών ανθρώπων

έστελνε με τον Ερμή, τον ταχυδρόμο του, προσκλήσεις 
σε όλους τους θεούς και στα παιδιά τους, τους ημίθεους,

και στο γλέντι τους καλούσε,

εκεί επάνω στον Μύτικα, στο θεϊκό του ανάκτορο.

Όλοι, μα όλοι, με χαρά μεγάλη άρχισαν απ’ το πρωί 
στο κατάφωτο ανάκτορο να μπαίνουν

και να τρώνε και να πίνουν και ευχές να δίνουν,

για πάντα η Αφροδίτη,

η Ομορφιά η ίδια, να μείνει μαζί τους 
και στη ζωή όλων άλλο νόημα να δώσει.

Γέλια, τραγούδια και χαρές στο παλάτι μέσα.

Έξω όμως απ’ αυτό, στους μεγάλους κήπους

μια σκιά περιδιαβαίνει.

Άσχημη, βρώμικη

και θλιβερή και θυμωμένη,

που μόνο αυτή δεν κάλεσε ο Δίας στη γιορτή.

Κατά το συνήθειο της όλο και ψαχουλεύει

κάτι να βρει πείνα και δίψα να χορτάσει,

κάποιο ρούχο ν' αρπάξει τα κουρέλια να σκεπάσει,

κάπως να καταφέρει μέσα να μπει να βολευτεί και να ξαποστάσει. Στάθηκε αδύνατο όμως, αφού το Κράτος και η Βία, οι φρουροί του παλατιού, είχαν πάρει εντολή να μην αφήσουν την Πενία, τη Φτώχεια δηλαδή, να μπει στη γιορτή και με την κακομοιριά της το κέφι, την όρεξη και τη χαρά να διώξει.

Η Πενία, το λοιπόν, έξω τριγυρνώντας, σ΄ έναν θάμνο μεγάλο και ανθισμένο από κάτω βρίσκει τον Πόρο, τον Πλούτο,

της Μήτιδας το γιο,

όμορφο παλληκάρι που κατά πως φαίνεται παράπιε από το Νέκταρ –το κρασί δεν το ΄ξεραν ακόμη– και γλυκοκοιμόταν. Μαζί του θα πλαγιάσω, σκέφτηκε, που θα ξανάβρω τέτοια τύχη, εγώ η ίδια η Φτώχεια με τον Πλούτο να βρεθώ;

Και πλάγιασε, και την ίδια τη μέρα που η Ομορφιά γεννήθηκε, η περιφρονεμένη Πενία έπιασε στην κοιλιά της  γιο, 
που πατέρα του τον Πόρο είχε.

Και ο γιος αυτός ο Έρωτας είναι,

που `χει μάνα του τη Φτώχεια και πατέρα του τον Πλούτο. Και επειδή τη μέρα που ο Αφροδίτη γεννήθηκε, στην κοιλιά της Φτώχειας πιάστηκε, πιστός ακόλουθος και υπηρέτης της Ομορφιάς έγινε και αυτή παντοτινά τον γοητεύει και σαν μαγνήτης τον τραβά.

Ο γιος της Φτώχειας, που λέτε, πάντα φτωχός είναι σε όλη τη ζωή του, και ούτε τρυφερός, όπως λένε οι περισσότεροι,

ούτε όμορφος ο ίδιος είναι

(ποιος έχασε τρυφεράδα και ομορφιά για να τη βρει αυτός;), αλλά σαν τη μάνα του είναι σκληρός και ξυπόλυτος και ξερακιανός και άστεγος,

χάμω κοιμάται χωρίς στρωσίδια

και με τη μιζέρια σύντροφος.

Στα κατώφλια των σπιτιών

στα σοκάκια που γυρίζει τον ουρανό έχει για στέγη.

Πήρε κι απ’ τον πατέρα του όμως, τον Πόρο, χαρίσματα και είναι παράτολμος αντρειωμένος και φοβερός κυνηγός που το ταίρι του ψάχνει και στήνει μηχανές και παγίδες με τρόπους σοφούς 

ή πονηρούς.

Και ούτε θνητός ούτε αθάνατος είναι αλλά την ίδια στιγμή που γεννιέται, πεθαίνει.

Στην ίδια μέρα μέσα τη μια στιγμή ανθίζει και είναι όλο ζωή, όταν αυτό που κυνηγάει το αποχτήσει, και την άλλη πεθαίνει αφού ό,τι αποχτά μέσα από τα δάχτυλα του γλιστράει και το χάνει.

Έχει και δεν έχει, ούτε φτωχός μα ούτε και πλούσιος είναι. Κυνηγός είναι της Ομορφιάς, και του Καλού. 

Και σαν το αποχτήσει έλλειμμα πάντα έχει και δεν του φτάνει.

Ακόρεστος είναι και ανήσυχος πάντα.

Κυνηγός, παγιδευτής του Καλού και του Ωραίου και θέλει παντοτινά να το κατέχει

Και είναι ο Έρωτας  γέννα του Καλού μέσα στην Ομορφιά.

Μια γέννα που ποτέ δεν τελειώνει

— Κυνηγάει το Καλό

— Γιατί;

— Για να το κάνει δικό του

— Για πόσο;

— Για πάντα

— Και να το γεννάει μέσα στην Ομορφιά;

— Για πάντα

— Και μέσα από τις γέννες αυτές τι ζητάει;

— Την Αθανασία να κερδίσει, ο Έρωτας -ούτε θνητός ούτε αθάνατος- μιας και παιδί της Φτώχειας είναι και έχει πατέρα τον Πλούτο

Βασιλική Π. Δεδούση

Διασκευή από το «Συμπόσιον» του Πλάτωνα
Έρωτος Έπαινος Διοτίμας
Κεφ. 2ο 203b  
Αρχαίο κείμενο και μετάφραση: στο Hellenica

Πάρε με

Σαν δυο φωτάκια βραδινού αεροπλάνου
τα δυο σου μάτια και χαράζουν τον αέρα
η αγκαλιά σου είναι η σκάλα του Μιλάνου
κι εγώ απόψε έχω επίσημη πρεμιέρα

Πάρε με πάρε με
μέσα σου να κρυφτώ
σαν να μην έζησα
πριν απ' το βράδυ αυτό

Θέλω να δω το πρόσωπο σου ανθισμένο
να με φιλάς όλη τη νύχτα όσο αντέξεις
σαν φλιπεράκι γελαστό ξετρελαμένο
σου δίνω ακόμα μία μπίλια για να παίξεις

Πάρε με πάρε με
μέσα σου να κρυφτώ
σαν να μην έζησα
πριν απ' το βράδυ αυτό

Κι ύστερα ξάπλωσε κοντά μου και κοιμήσου
εγώ θα πιάσω μια γωνίτσα στο κρεβάτι
όχι πως έχω το κλειδί του παραδείσου
μα σ' αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι

Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου

Μουσική και Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

από το χρήστη toxotina73