Βάλε όρια στα παιδιά χωρίς να λες συνέχεια «όχι»

Οριοθέτηση και πειθαρχεία στα παιδιά χωρίς να λέτε «όχι»!

Πολλά λέμε και γράφουμε για τα όρια και το πώς πρέπει να φέρονται οι γονείς στα παιδιά, όπως επίσης και πώς να βάζουν τέλος σε μία συμπεριφορά. Συνήθως όμως ο τρόπος είναι μέσα από το γνωστό σε όλους μας «όχι».

Αποτέλεσμα, και ο γονιός να κουράζεται μέσα από τα πολλά του όχι που τελικά όμως το παιδί του δεν υπακούει, να νιώθει πως γίνεται κακός πολλές φορές και αυστηρός νιώθοντας τύψεις μετά αλλά και το παιδί να εισπράττει ένα τεράστιο απαγορευτικό μέσα από τα τόσα όχι που ακούει…
Ας δούμε λοιπόν και κάποιους άλλους τρόπους που θα οριοθετήσουν την παιδική συμπεριφορά αλλά χωρίς αυτό το πολυχρησιμοποιημένο και τόσο αρνητικό όχι:

1. Ξεκινώ με το να ακούσω το παιδί στο τι ακριβώς ζητάει. Το ακούω προσεκτικά ώστε και εκείνο να καταλάβει πως το προσέχω εκείνη τη στιγμή και δεν το «ξεπετάω».
2. Φροντίζω να είμαι θετική απέναντί του και να του δείχνω το ενδιαφέρον μου
3. Το κοιτάζω στα μάτια, η φωνή μου είναι τρυφερή, όπως και η στάση μου (ύφος, λέξεις, κλπ)
4. Επαναλαμβάνω τη φράση του συνδέοντας την απάντησή μου με τη λεξούλα «αλλά» και βέβαια αιτιολογώ, δεν σταματώ στο «αλλά όχι»
5. Αποφεύγω τις κοφτές και απότομες αρνητικές απαντήσεις
6. Επιβεβαιώνομαι πως κατάλαβε αυτό που του είπα
7. Αν παραπονεθεί πως του αρνούμαι διαρκώς, ας αναρωτηθώ μήπως τελικά έχει δίκιο; Αρκετές φορές με την καθημερινή πίεση, μπορεί να το κάνω και να μην το αντιλαμβάνομαι.
8. Ενισχύω την θετική συμπεριφορά και αποθαρρύνω την αρνητική

Εννοείται βέβαια, πως θα υπάρξουν και «όχι» στο παιδί, άλλωστε χρειάζεται να μάθει να ακούει ΚΑΙ «όχι», όπως θα ακούσει και στο σχολείο και ως ενήλικας στην αυριανή ζωή του. Φτάνει να μην είναι αυτά που υπερισχύουν! Και βέβαια, εννοείται επίσης πως κρατάμε την ίδια στάση και οι δύο γονείς, με τον ίδιο ή παρόμοιο τρόπο.

Μαρίνα Μόσχα, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Αγωγής Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας
Πηγή: Mothersblog.gr
newsbomb.gr 

Όταν λέμε «όχι» στα παιδιά πρέπει να το εννοούμε

Γιατί όταν λέμε «όχι» στα παιδιά πρέπει να το εννοούμε
και να μην το παίρνουμε πίσω

Μερικές φορές, όταν λέμε ένα αποφασιστικό όχι» στα παιδιά, ακολουθεί ένας μικρός εμφύλιος στο σπίτι. Το στοίχημα είναι να μην υποκύψουμε και να μείνουμε σταθεροί στην απόφασή μας…

Ένα παιδί για να μεγαλώσει με ασφάλεια και ισορροπία, χρειάζεται όρια. Για να μπουν τα όρια, πρέπει οι γονείς να λέμε μερικά «όχι». Όταν, όμως, λέμε «όχι», συνήθως ακολουθεί ένας μικρός εμφύλιος μέσα στο σπίτι. Έτσι, συχνά υποκύπτουμε στο συναισθηματικό εκβιασμό των παιδιών και η αποφασιστική μας άρνηση μετατρέπεται γρήγορα σε προδομένη κατάφαση.

Ένα πράγμα που πρέπει να θυμάστε κάθε φορά που βρίσκεστε σε αυτήν την δύσκολη κατάσταση, είναι πως το «όχι» που τελικά γίνεται «ναι», είναι χειρότερο από το να κάνατε εξ αρχής το χατίρι του παιδιού. Όταν τα κροκοδείλια δάκρυα ή η επιθετική συμπεριφορά του μας αναγκάζει να κάνουμε πίσω στην απόφασή μας, χαλαρώνουμε τα όρια, χαλάμε τη διάθεσή μας και βλάπτουμε το παιδί μας. Όταν, λοιπόν, λέμε όχι σε μία παιδική απαίτηση, πρέπει να μείνουμε σταθεροί στην απόφασή μας, ανεξάρτητα από τις αντιδράσεις που θα ακολουθήσουν.

Όταν το «όχι» γίνεται «ναι», το παιδί νιώθει ανασφάλεια

Μπορεί φαινομενικά να ηρεμεί αφού πέρασε το δικό του, όμως στην πραγματικότητα θα προτιμούσε να μην είχατε υποκύψει. Μία τέτοια εξέλιξη του γεννά το συναίσθημα πως μπορεί να παίρνει αποφάσεις και να ηγείται της οικογένειας. Κι αυτό είναι κάτι που του δημιουργεί άγχος, αφού είναι παιδί και προτιμά να έχετε εσείς τα ηνία και να το προστατεύετε. Εάν μία τέτοια συμπεριφορά επαναλαμβάνεται, τότε θα παρατηρήσετε πως το παιδί είναι μονίμως ανήσυχο, κλαίει με το παραμικρό και απαιτεί με φωνές να του κάνετε τα χατίρια. Πολύ πρόχειρα, θα μπορούσε κάποιος να το αποκαλέσει κακομαθημένο. Στην ουσία, όμως, είναι ο τρόπος του να διεκδικήσει ουσιαστική προσοχή, όρια και ασφάλεια.

Σταδιακά μαθαίνει να διεκδικεί με λάθος τρόπους

Ένα επαναλαμβανόμενο τέτοιο μοτίβο, κατά το οποίο οι γονείς δεν μπορούν να διαχειριστούν τον εκβιασμό του παιδιού και τελικά ενδίδουν στις απαιτήσεις του, το βλάπτει μακροπρόθεσμα. Είναι σαν να του διδάσκετε πως, κάθε φορά που θα κλαίει, θα χτυπιέται στο πάτωμα ή θα φωνάζει, θα κερδίζει αυτό που θέλει. Εκείνη τη στιγμή, άθελά σας, του στερείτε αυτόματα το δικαίωμα να υπακούσει σε έναν κανόνα κι έπειτα να διεκδικήσει αυτά που θέλει με ευγένεια, διάλογο και λογικά επιχειρήματα. Όταν, λοιπόν, θα βγει από το προστατευμένο οικογενειακό περιβάλλον και θα αντιμετωπίσει άλλα, μεγαλύτερα κοινωνικά σύνολα όπως το σχολείο, θα δυσκολευτεί πολύ.

Μεγαλώνει χωρίς αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση

Όσο κι αν η αυτοπεποίθηση και η υπακοή μοιάζουν να είναι αντιστρόφως ανάλογα, στην πραγματικότητα είναι αλληλένδετα. Όσο περισσότερο μάθει το παιδί να υπακούει σε κανόνες και να τηρεί τα όρια που του θέτετε, τόση περισσότερη ασφάλεια, αυτοεκτίμηση και εμπιστοσύνη στον εαυτό του αποκτά. Το οριοθετημένο παιδί έχει την ευκαιρία να γνωρίσει τον εαυτό του και τα όριά του, να λειτουργήσει σωστά μέσα σε αυτά και με τον καιρό, χωρίς να κινδυνεύει, να τα προσαρμόζει στα μέτρα του. Όλα συμβαίνουν ομαλά και στον καιρό τους, οπότε αποφεύγονται στραβοπατήματα, πληγές και απορρίψεις που ενδέχεται να πλήξουν την αυτοπεποίθησή του.

Νιώθει απροστάτευτο και χωρίς συμμάχους

Ο προστάτης – φροντιστής γονιός, ξέρει καλύτερα από το παιδί πως θα του παρέχει σωματική και συναισθηματική ασφάλεια. Θέτει τους κανόνες και φροντίζει να τηρούνται. Εάν ο γονιός αδυνατεί να μείνει σταθερός σε αυτό που θεωρεί σωστό, τότε το παιδί χάνει την εμπιστοσύνη του σε αυτόν. Νιώθει πως δεν υπάρχει κάποιος ισχυρός να τον προστατεύσει και μεγαλώνοντας νιώθει μόνος και χωρίς συμμάχους. Μερικές φορές, οι πολύ καλοί γονείς, που δεν χαλάνε χατίρι στα παιδιά, ενδέχεται να τα πληγώνουν περισσότερο από τους πιο αυστηρούς και οριοθετημένους. 

mama365.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το «όχι» είναι μια από τις πρώτες λεξούλες που θα πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας!

Κάποιες φορές, μια άρνηση μπορεί να έχει τις πιο θετικές επιπτώσεις στη ζωή των μικρών μας. Γι αυτό ακριβώς το λόγο το «όχι» είναι μια από τις πρώτες λεξούλες που θα πρέπει να τους διδάξουμε!

Της Μάρθας Αγγελοπούλου,

με τη συνεργασία της ψυχολόγου Ειρήνης Μπίρμπου

Όχι! Πώς γίνεται μια τόσο δα λεξούλα να βγαίνει τόσο δύσκολα από τα χείλη μας και να ηχεί τόσο δυνατά στα αφτιά μας; Γίνεται… Ειδικά όταν λέγεται κι ακούγεται σε στιγμές που δεν πρέπει. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες στιγμές που το "όχι" μοιάζει (και πρέπει) να είναι η μόνη απάντηση. Μια απάντηση η οποία θα πρέπει να δίνεται συνειδητά, αποφασιστικά, αλλά -προπάντων- ευγενικά τόσο από τους μεγάλους, όσο κι από τα παιδιά!

Πώς μαθαίνουμε, λοιπόν, στα παιδιά να λένε «όχι»;

Τους δίνουμε εναλλακτικές…

…τις οποίες προσπαθούμε να σεβόμαστε! Όταν το μικρό μας πει "όχι" στο κόκκινο μπλουζάκι και επιλέξει να φορέσει το μπλε, δεχόμαστε την επιλογή του και δεν προσπαθούμε να του αλλάξουμε γνώμη.

Δίνουμε το καλό παράδειγμα…

…προσπαθώντας να μην κάνουμε πράξη τα "όχι" που δεν θα θέλαμε να ακούσουμε. Π.χ. αν το δωμάτιό μας είναι άνω κάτω, δεν μπορούμε να ζητάμε από το μικρό μας να συγυρίσει το δικό του δίχως δεύτερη σκέψη. Επίσης, αν τη μια μέρα του επιτρέπουμε να κοιμηθεί στις δέκα, την άλλη στις έντεκα και την τρίτη στις δώδεκα, τότε, όταν θα του ζητήσουμε να πάει στο κρεβατάκι του από τις εννιά, μάλλον θα αντιδράσει. Πρέπει, λοιπόν, να είμαστε πιστοί στις απόψεις μας και να του το δείχνουμε.

Παίζουμε το παιχνίδι του «όχι»…

…μοιράζοντας ρόλους κι αναπτύσσοντας διάφορα σενάρια. Π.χ. παίρνουμε το ρόλο του ξένου, του άτακτου φίλου, κλπ. και παροτρύνουμε μέσα από έξυπνους διαλόγους το μικρό μας να απαντήσει "όχι" εκεί που χρειάζεται.

Συζητάμε…

…για την ηθική, την ευγένεια, τις αξίες της ζωής. Πώς αλλιώς θα μάθει το μικρό μας τι είναι καλό και τι κακό; Ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος;

Λέμε «όχι» στα παιδιά μας…

…αν δεν ακούν ποτέ το "όχι", πώς περιμένουμε να το πουν; Αν δεν υπάρχουν όρια, πώς θα μπορέσουν να τα τηρήσουν και να τα βάλουν; Παρ όλα αυτά, όμως, δεν ξεχνάμε ότι η βάση για να δεχθεί και να υιοθετήσει ένα παιδί το «όχι» (και να αποδεχθεί το όριο που του βάζουμε) είναι αρχικά το "ναι". Όσο κακό είναι λοιπόν το να λέμε πάντα "ναι" στα παιδιά μας, άλλο τόσο κακό είναι και το να λέμε πάντα "όχι".

Στηρίζουμε στις αποφάσεις τους…

…απομακρύνοντας τις τύψεις ή τους φόβους τους κάθε φορά που καλούνται να αρνηθούν κάτι σε κάποιον.

Δεν τα καλομαθαίνουμε…

...σπεύδοντας να τα βγάλουμε από τη δύσκολη θέση και να πούμε εμείς το "όχι" αντί για εκείνα. Π.χ. αν η μικρή μας δεν θέλει την τάδε κούκλα, αλλά μια άλλη, την ενθαρρύνουμε να μιλήσει στη φίλη της και να τα βρουν μεταξύ τους. Σε καμία περίπτωση δεν αναλαμβάνουμε να της προσφέρουμε την κούκλα "στο πιάτο", βγάζοντάς τη από τη δύσκολη θέση.

paidimag